Αρχεία Ιστολογίου

1972 – Ο ΕΜΕΡΣΟΝ ΦΙΤΙΠΑΛΝΤΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΣΤΗ ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1

 

Ο μέχρι πρότινος νεώτερος παγκόσμιος πρωταθλητής (για 33 χρόνια) σε ένα από τα πιο θεαματικά σπορ του μηχανοκίνητου αθλητισμου και σε μια καριέρα που πατάει απότομα γκάζι για την κορυφή, αλλά και εξίσου απότομα φρένο…


Γεννημέννος το 1946, ο Έμερσον περνάει αστραπιαία από τη δοκιμή μοτοσυκλετών στα 14, υδροπτέρυγων στα 16 (που εγκαταλείπει αμέσως μετά από ένα ατύχημα χωρίς συνέπειες -ευτυχώς για εκείνον και εμάς από πολλές απόψεις-), στους αγώνες για κάρτς (στα 18 έχει ήδη κατακτήσει το πρωτάθλημα Βραζιλίας) και στην Formula Vees (όπου στα 21 του παίρνει το παγκόσμιο πρωτάθλημα), για να φτάσει σε ένα καθοριστικό άλμα που επιταχύνει ακόμα περισσότερο την καριέρα του με τυχαία και μη γεγονότα.


Αυτό δεν είναι άλλο από το ταξίδι του στην Αγγλία (αρχικά σχεδόν δεν μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν ξέροντας μόνο Πορτογαλικά), όπου αγόρασε μια Formula Ford και μέσα σε ένα χρόνο βρέθηκε στη formula 3 (από τη μέση της χρονιάς συγκεκριμένα, για να καταλήξει μάλιστα στο τέλος του πρωταθλήματος ο μεγάλος νικητής), για να συνεχίσει αμέσως μετά στην F2 με Lotus, και να καταλήξει στο μεγάλο θρίαμβο της F1.


Εκεί αρχικά βρίσκεται ως τρίτος πιλότος της Lotus (με πρώτο και δεύτερο τους Jochen Rindt και John Miles), μέχρι που στην πίστα της Monza του ‘70 ο Rindt σκοτώνεται και ο Miles σοκαρισμένος αποσύρεται από το άθλημα (Στην ίδια επίσης πίστα ο Έμερσον παθαίνει το δικό του ατύχημα, χωρίς όμως να του συμβεί τίποτα σοβαρό).


Σε μια δύσκολη στιγμή της Lotus λοιπόν είναι ο ΄Εμμο που καλείται να σώσει την κατάσταση και απότομα ΄΄πέφτει στα βαθιά΄΄, ως πρώτος οδηγός πια τόσο της ομάδας, αλλά και λίγο πιο μετά όλου του πρωταθλήματος.
Γιατί το 1972 είναι πλέον παγκόσμιος πρωταθλητής.


Μάλιστα 2 χρόνια αργότερα, με ένα μονοθέσιο αργό, σε σχέση με τη Ferrari του Niki Lauda, θα καταφέρει τον ίδιο θρίαμβο, και μάλιστα στον τελευταίο γύρο του τελευταίου αγώνα (Φοβερή και η μάχη με τον Clay Regazzoni).
Η αναλυτική του ικανότητα, το σχολαστικό και ακριβές στυλ οδήγησης τους, όπως βέβαια και η εμπειρία του που του επέτρεπε να ριψοκινδυνεύει στα πιο κρίσιμα σημεία, τον οδήγησαν σε έναν ακόμα θρίαμβο.


Μα μετά απότομα φρένο.
Επιλέγοντας να τρέξει με μια Βραζιλιάνικη ομάδα και σπόνσορα μια βραζιλιάνικη βιομηχανία ζάχαρης (Copersucar), ο Έμμερσον εκτοπίζεται από κάθε πιθανότητα νίκης, αλλά ταυτόχρονα θέτει τα θεμέλια για δημιουργία της σχολής Βραζιλιάνων πιλότων Formula 1 που ακολούθησαν από τότε μέχρι τις μέρες μας.


Για λογαριασμό του είναι εκείνοι που το σανιδώνουν στη συνέχεια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στις ηρωικές εποχές της F1, όπου οι οδηγοί έπαιζαν το κεφάλι τους μέσα από πολύ επικίνδυνες συνθήκες, ο Έμμο είναι απ’ τους ηγέτες της εκστρατείας για τη βελτίωση της ασφάλειας σε μονοθέσιο και πίστα.
Μάλιστα στο Ισπανικό Grand Prix του ‘75, σταμάτησε μόλις μετά από έναν γύρο τη McLaren του, διαμαρτυρόμενος ότι οι συνθήκες οδήγησης σε κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι της πίστας ήταν επικίνδυνες.


Το αποτέλεσμα ήταν να καταστρέψει ο ίδιος την όποια προσπάθειά του για νίκη, μα ο αγώνας ωστόσο να συνεχιστεί μέχρι που κάποια στιγμή ο κόσμος να αναγκαστεί να ζήσει το θέαμα ενός μονοθεσίου να πετάγεται εκτός αγωνιστικού χώρου και να σκοτώνει ακαριαία τέσσερις ανθρώπους…

Όταν σκεφτόμαστε τον Έμερσον Φιτιπάλντι, ο νους μας ταξιδεύει αμέσως στην εξωτική Βραζιλία, και πόσο περισσότερο όταν μαθαίνουμε ότι έκανε προπόνηση με την ομάδα ποδοσφαίρου της Βραζιλίας για να κρατιέται σε άψογη φυσική κατάσταση.
Μάλλον κι από έκει πρέπει να έπαιρνε κάτι το ΄΄εξτρά΄΄ για να φτιάχνει το χαρμάνι της μαγείας του.

Αλλά και οι Βραζιλιάνοι παίκτες είχαν κάτι το παράδοξο στο χώρο του ποδοσφαίρου που μπορεί να το δανείστηκαν από εκείνον και από τις φόρμουλα 1 δυνάμεις του, για να το γυρίσουμε στους υπερήρωες τον comics…

Μεταξύ αστείου και σοβαρού, το αν υπάρχει κάποια συνάφεια για την εν λόγω ΄΄ανταλλαγή΄΄ mojo (http://en.wikipedia.org/wiki/Mojo), σηκώνει μεγάλη συζήτηση…

και τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία!

Όλα τα γεγονότα που επιλέγουμε από τον 20ο αιώνα, για να σας θυμίσουμε κάθε φορά, μπορείτε να τα βρίσκετε συγκεντρωμένα στην υπό – κατηγορία «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ».

http://wp.me/PKxow-6uh

21 ΙΟΥΝΙΟΥ 1970 – ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΘΕΑΜΑΤΙΚΑ ΜΑΤΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!

Το καλοκαίρι του 1970, η Βραζιλία των πολύ μεγάλων αστεριών(Pelé, Gérson, Jairzinho, Tostão, Rivelino και Carlos Alberto), πετούσε με προορισμό το Μεξικό και αποκλειστικό στόχο την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλου, για τρίτη φορά στην ιστορία της. Η πιο θεαματική ομάδα όλων των εποχών, όπως αποκαλέστηκε, με παίκτες – μαγνήτες κυριολεκτικά, που μιλούσαν στην μπάλα, κι ένα σπουδαίο προπονητή, τον Mário Zagallo, η Βραζιλία ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί για την κατάκτηση και αυτού του τροπαίου. Έμενε μόνον να το αποδείξει στο γήπεδο. Ο Πελέ δεν ήταν πια ο 16χρονος πιτσιρικάς που γοήτευε με τις περίτεχνες του ενέργειες το`62, αλλά ένας ώριμος παίκτης και φυσικά ο κορυφαίος του πλανήτη. Τα μάτια όλων ήταν στραμμένα σ` αυτή την μεγάλη ομάδα.

Αποχαιρετάμε τον Γενάρη, με ακόμη μια υπέροχη στιγμή, του αθλητισμού αυτή τη φορά, από αυτές που σας θυμίζουμε κάθε εβδομάδα, στην σειρά άρθρων που αποκαλείται «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ». Στην ομώνυμη υπό – κατηγορία, που δημιουργήθηκε για να φιλοξενήσει αυτό το υλικό, μπορείτε σήμερα να διαβάσετε για τα κατορθώματα της κορυφαίας ομάδας ποδοσφαίρου που είδαμε ποτέ!

Απλά κλικάρετε τον παρακάτω σύνδεσμο και αφήνετε την Βραζιλιάνικη μαγεία να σας πλημυρίσει, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και βίντεο!

http://wp.me/PKxow-6uh

 

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1959 – Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

Όταν ο Αμερικανός τραγουδιστής και συνθέτης Don Mc Lean, στους στίχους της μεγάλης του επιτυχίας American Pie(1971) ανέφερε “… the day the music died…”, για να περιγράψει μια αποφράδα ημέρα του rock`n`roll, αυτήν που πήρε τόσο πρόωρα μακριά μας τους Buddy Holly, Richie Valens και τον dj Big Bopper(Jiles Perry Richardson, Jr.), μια γενιά πολύ μακριά από όλα αυτά, ανακάλυπτε 11 χρόνια μετά την σημασία εκείνης της ημέρας και γνώριζε το έργο τριών σημαντικών ανθρώπων για την μουσική.

Διαβάστε για ακόμη μια ημερομηνία που σημάδεψε τον 20ο αιώνα, στην νέα μας υπό – κατηγορία «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ». Την παρουσίαση συμπληρώνει σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό.

http://wp.me/PKxow-6uh

«ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ»

Δημιουργήθηκε από την ανάγκη για να κρατηθούν ζωντανές οι μνήμες, από τις σημαντικές στιγμές του εικοστού αιώνα. Εικόνες και πρόσωπα. Γι` αυτό από χθες η νέα μας υπό – κατηγορία «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ», ξεκίνησε την πορεία της στο παρελθόν και την παρουσία της στο Comics Trades. Θα την βρείτε ακολουθώντας το παρακάτω link. Η συμμετοχή όλων σας, με προτάσεις για αφιερώματα που μπορούν να φιλοξενηθούν εκεί, είναι το ίδιο σημαντική όσο και η ίδια.

http://wp.me/PKxow-6uh

“FIGHT OF THE CENTURY” / 1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1975 – ΕΝΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΠΥΓΜΑΧΙΑΣ

Κάποτε, στα χρόνια της ασπρόμαυρης μας τηλεόρασης, τα κρατικά κανάλια μετέδιδαν μεταξύ άλλων και αγώνες πυγμαχίας. Ήταν η δεκαετία του`70, αυτή των τηλεοπτικών πειραματισμών και της αξιοποίησης ενός μέσου μαζικής ενημέρωσης, που έμελε να αποκτήσει ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Δεν θα μιλήσουμε γι` αυτό όμως σήμερα. Υπάρχει άλλωστε η Κυριακάτικη σειρά άρθρων, που εξιστορεί τα τηλεοπτικά παραλειπόμενα των ΕΙΡΤ και ΥΕΝΕΔ. Σήμερα θα εστιάσουμε σε κάτι που είδαμε και εμείς, μαζί με όλο τον πλανήτη, τον Οκτώβρη του 1975 και ήταν συναρπαστικό! Ένας αγώνας πυγμαχίας, που πέρασε στην ιστορία, σαν ίσως ο σημαντικότερος όλων των εποχών! Αποκαλέστηκε από τα ΜΜΕ σαν Thrilla in Manila. Εκεί θα σας πάμε σήμερα νοερά!

Ήταν ο τρίτος και τελευταίος αγώνας, μεταξύ δύο σπουδαίων πυγμάχων. Του Muhammad Ali και του Joe Frazier. Ο αγώνας ήταν για τον τίτλο του πρωταθλητή στην κατηγορία βαρέων βαρών και έγινε στο Araneta Coliseum, στην Manila(Φιλιππίνες). Χαρακτηρίστηκε σαν ένας από τους κορυφαίος αγώνες πυγμαχίας του 20ου αιώνα και δεν υπήρχε ίχνος υπερβολής! Υπάρχει όμως πλούσιο παρασκήνιο και πολλά παραλειπόμενα σε αυτό τον αγώνα και αξίζει να τα δούμε, πριν περάσουμε στα στοιχεία που αφορούν στον αγώνα.

Κατ` αρχάς ο Muhammad AliCassius Marcellus Clay, πριν ασπαστεί τον Ισλαμισμό), ένας από τους θρύλους του αθλήματος, αγαπητός σε όλο τον πλανήτη, βρίσκονταν από το 1965 σε καραντίνα, ενώ είχε χάσει και τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στην κατηγορία βαρέων βαρών, έπειτα από την άρνηση στράτευσης στον πόλεμο του Βιετνάμ. Είχε πει χαρακτηριστικά, «δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους Βιετκόνγκ… Δεν με αποκάλεσαν ποτέ νέγρο…». Αυτό του κόστισε μια ακόμη μεγαλύτερη καριέρα. Το 1970 είχε επιστρέψει για λίγο, έπειτα από την προσπάθεια που κατέβαλε ο γερουσιαστής Leroy R. Johnson, αλλά έναν χρόνο μετά, μετά τον αγώνα κόντρα στον Oscar Bonavena, σταμάτησε ξανά να πυγμαχεί, για να κάνει την ολική του επαναφορά στο άθλημα στα τέλη του`71, έπειτα από πιέσεις που άσκησε ο μεγάλος του αντίπαλος και διεκδικητής του τίτλου Joe Frazier, ο οποίος κατάφερε να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο Nixon, να δώσει ξανά το πράσινο φως στον Muhammad Ali για να αγωνίζεται στα ρινγκ και φυσικά για να παίξουν μαζί στο ματς που αποκαλέστηκε και σαν «ο αγώνας του αιώνα». Σε όλο αυτό το διάστημα της αποχής του από την πυγμαχία, ο Ali συνέχισε να προπονείται καθημερινά, κρατώντας την φόρμα του και περιμένοντας την στιγμή της επιστροφής. Κανείς όμως από όλους τους θαυμαστές του, δεν περίμενε να δει αυτά που διαδραματίστηκαν τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς…

Ο δικτάτορας των Φιλιππίνων Ferdinand Marcos(είχε καταλάβει με ένοπλη παρέμβαση την διακυβέρνηση της χώρας πριν 3 χρόνια), βρήκε τον αγώνα αυτόν σαν ένα πρώτης τάξεως μέσο προβολής του «έργου» του και όπως ήταν αναμενόμενο, όχι μόνον δεν έφερε καμία αντίρρηση, αλλά προσέφερε στους διοργανωτές κάθε δυνατή βοήθεια. Η μόνη δυσκολία που δημιούργησε, αφορούσε σε μια μετάθεση κατά 3 ημέρες αργότερα του αγώνα, κάτι που εξόργισε τον Don King, διάσημο παρουσιαστή αγώνων πυγμαχίας, ο οποίος θα μετέδιδε και αυτό το παιγνίδι για λογαριασμό της HBO, που μέσω δορυφορικής λήψης, θα έστελνε εικόνα σε όλο τον κόσμο. Να πούμε εδώ, ότι η ζήτηση για εικόνα από τον συγκεκριμένο αγώνα, ήταν τεράστια πραγματικά, σε όλη την υδρόγειο! Το Κάιρο και το Nasser Stadium, είχαν διεκδικήσει την διοργάνωση του αγώνα τον Αύγουστο του`75, αλλά τόσο οι δύο αντίπαλοι – όσο και οι εκπρόσωποι τους, είχαν αρνηθεί.

Ο Joe Frazier δεν περνούσε και τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, το 1975 και πριν αρχίσει τις προετοιμασίες για τον μεγάλο αγώνα, προσπαθούσε να βρει τους λόγους της ήττας του από τον George Foreman, όπως επίσης και να αναλύσει τι ήταν εκείνο που οδήγησε στην άνετη επικράτηση επί του ιδίου αντιπάλου, από τον Muhammad Ali. Τρείς από τους σπουδαιότερους πυγμάχους στην ιστορία του αθλήματος, είχαν συνδέσει τα ονόματα τους σε ένα αγώνα που περίμεναν όλοι οι φίλοι του αθλήματος, με μεγάλη ανυπομονησία. Έναν αγώνα που θα αποδείκνυε στο ρινγκ, ποιος είναι ο κορυφαίος πυγμάχος στην πιο θεαματική κατηγορία απ` όλες. Αυτή των βαρέων βαρών. Συγχρόνως, θα ξεκαθάριζε μια κι έξω, την προσωπική κόντρα και εκτός τερέν, των δύο αθλητών.

Η προϊστορία μεταξύ των δύο αντιπάλων, ανέφερε Muhammad AliJoe Frazier 1 – 1. Οι δύο πυγμάχοι είχαν ήδη βρεθεί δύο φορές αντιμέτωποι, με τον Ali να κερδίζει στις 8 Μαρτίου του 1971(παρουσιαστής ο ηθοποιός Burt Lancaster, σε ένα ματς που δεν κατάφερε να βρει κάθισμα ούτε ο Frank Sinatra!). Ο Frazier πήρε τη ρεβάνς με νίκη στα σημεία, στις 24 Οκτωβρίου του 1972, στο San Antonio του Τέξας. Έτσι, ο αγώνας στη Μανίλα είχε χαρακτήρα της τελικής ανάδειξης, του καλύτερου εκ των δύο. Κι οι δύο τους περίμεναν με μεγάλη ανυπομονησία το παιγνίδι αυτό και έκαναν την καλύτερη δυνατή προετοιμασία επί 3 ολόκληρα χρόνια, στην διάρκεια της οποίας αντιμετώπισαν μερικούς από τους κορυφαίους αθλητές στη κατηγορία τους. Οι αλληλοκατηγορίες των δύο πυγμάχων μεταξύ τους και κοκορομαχίες στις δημόσιες εμφανίσεις, έδιναν επιτέλους την θέση τους στον πολυαναμενόμενο αγώνα. Στις 11 παρά τέταρτο λοιπόν, της 1ης Οκτωβρίου του 1975, όταν χτύπησε το καμπανάκι του πρώτου γύρου, όλοι οι θεατές κράτησαν την ανάσα τους!

Ο Ali με τον μοναδικό αυτό τρόπο κίνησης στο ρινγκ και την επιθετικότητα του από το ξεκίνημα του πρώτου γύρου(σφυροκόπησε ανελέητα τον Frazier), κέρδισε το χειροκρότημα του κοινού και τους κριτές για τους πρώτους τρείς γύρους. Στον τέταρτο όμως, η ενέργεια που τον είχε ωθήσει να ξοδέψει ο αντίπαλος του, με την έξυπνη αμυντική τακτική που ακολούθησε, έφερε σαν αποτέλεσμα μια κυριαρχία του Frazier, που κορυφώθηκε στον έκτο γύρο. Ο αγώνας ήταν ισόπαλος πια και για μια ακόμη φορά κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την συνέχεια! Στον έβδομο γύρο, ο Ali επιχείρησε να κάνει τον αντίπαλο του να χάσει τον έλεγχο, αλλά δεν τα κατάφερε. Του ψιθύρισε στο αυτί «…Τζο, μου είπαν ότι πριν τον αγώνα πλύθηκες καλά…», για να εισπράξει την απάντηση «Δεν σου τα είπαν καλά!». Οι δύο πυγμάχοι προσέβαλαν με διάφορους τρόπους, πολλές φορές ο ένας τον άλλον, στην διάρκεια των επόμενων γύρων, χωρίς όμως αυτό να φέρει κανένα αποτέλεσμα, ή να γύρει την πλάστιγγα υπέρ κάποιου εκ των δύο. Μέχρι τον 12ο γύρο, οι θεατές είχαν προλάβει να δουν όσα σε ελάχιστους αγώνες μέχρι τότε. Κάποια στιγμή, ο Frazier χτύπησε μέχρι και τον προπονητή του, δίνοντας για μια στιγμή την αίσθηση ότι ο θυμός τον έκανε να περάσει τα όρια και να χάσει την αυτοσυγκέντρωση του. Στο τέλος δε του 13ου γύρου, ένα χτύπημα του Ali έσκισε άσχημα το κάτω χείλος του Frazier, που διαρκώς αιμορραγούσε έκτοτε, παρά τις προσπάθειες του προπονητικού team.

O Ali είχε όμως κρατήσει τα δυνατά του χτυπήματα για το τέλος. Στον 14ο γύρο, με τα απανωτά άπερκατ κατάφερε ένα ακόμη πλήγμα στον καίριο αντίπαλο του, που συνέχισε μέχρι το τέλος του ματς δίχως να βλέπει ουσιαστικά, έπειτα από τα χτυπήματα στο δεξί μάτι. Με τη σύμφωνη γνώμη των κριτών, ο διαιτητής του αγώνα Eddie Futch, έδωσε κάπου εκεί τέλος στο μαρτύριο του Frazier, σταματώντας το παιγνίδι και κατοχυρώνοντας το στον Ali. Ήταν η μεγάλη δικαίωση ενός σπουδαίου αθλητή, που κόντρα σε όλους και σε όλα, με κόστος αυτό που αγάπησε περισσότερο στην ζωή του και όντας ένα σύμβολο των έγχρωμων ολόκληρης της Αμερικής, μπόρεσε να αποδείξει ότι η δύναμη της θέλησης είναι αστείρευτη. Ο άνθρωπος που έκανε τον κόσμο να αγαπήσει την πυγμαχία, ο αποκαλούμενος και σαν «χορευτής» από τις κινήσεις του στο ρινγκ, ένας σκεπτόμενος και επαναστάτης αθλητής, είχε νικήσει στον σημαντικότερο του αγώνα. Όσοι είδαν αυτό το ματς, από την τηλεόραση ή μέσα στο Araneta Coliseum της Μανίλα, έχουν να λένε ότι είδαν ίσως τον καλύτερο αγώνα πυγμαχίας του 20ου αιώνα.

Ολόκληρος ο ιστορικός αυτός αγώνας, σας περιμένει στα παρακάτω βίντεο και μάλιστα έγχρωμος, σε έξη συνολικά τμήματα.

Δείτε το περιεχόμενο της νέας μας υπό – κατηγορίας «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ», ακολουθώντας το παρακάτω link.

http://wp.me/PKxow-6uh

 

Αρέσει σε %d bloggers: