Αρχεία Ιστολογίου

ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ – ΑΠΟ ΤΙΣ «ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ» ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ!

Όπως σας είχα πει και πριν ένα μήνα περίπου, σχεδόν κάθε Κυριακή διεξάγονται ανασκαφές στην αποθήκη του σπιτιού! Δεν έχουν να κάνουν μόνο με την επανεκτίμηση ορισμένων αντικειμένων, ή εγγράφων, αλλά και με το άνοιγμα των δεκάδων ακόμη χαρτόκουτων, που είναι στοιβαγμένα από την εποχή της μετακόμισης(πριν 2 σχεδόν χρόνια). Όλα αυτά που περιέχονται, μετακινήθηκαν 3-4 φορές τα τελευταία 20 χρόνια, αλλά τώρα πλέον βρίσκονται στο τέρμα των διαδρομών τους! Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, πολλά κιβώτια παρέμειναν κλειστά επί 10ετίας και βάλε, με αποτέλεσμα να μην θυμάμαι και τι έχουν μέσα το καθένα! Οπότε οι Κυριακές σε ένα μεγάλο τους βαθμό, αξιοποιούνται με το άνοιγμα τέτοιων χαρτόκουτων και την εξερεύνηση του περιεχομένου τους. Μέχρι στιγμής το βρίσκω συναρπαστικό και με αρκετή δόση προσμονής πιτσιρικά, μπορώ να σας εκμυστηρευτώ! Σαν να τα συναντάω για πρώτη φορά! Υπάρχει ακόμη υλικό για τουλάχιστον τις Κυριακές ενός ακόμη χρόνου, αλλά όταν θα φτάσω προς το τέλος τους, θα αρχίσω να αραιώνω τις επισκέψεις στην αποθήκη, για να κρατήσει η αγωνία περισσότερο!

Την περασμένη Κυριακή λοιπόν, κοντοστάθηκα σε ένα κιβώτιο που κουβαλούσε πολλά καλοκαίρια πάνω του. Κατ` αρχάς από την μάρκα του προϊόντος που διαφήμιζε, έδινε και το στίγμα(στο περίπου), της χρονιάς. Θα πρέπει να το είχα έτσι κλειστό, για κάπου 12 – 14 χρόνια. Ευτυχώς που πάντα σε όλα αυτά τα κιβώτια, έβαζα στο πάνω και το κάτω μέρος τους πλαστικά προστατευτικά, ή παλιές εφημερίδες – περιοδικά, ώστε να προφυλάξω το περιεχόμενο όσο καλύτερα μπορούσα. Σε κάποιες περιπτώσεις τα κατάφερα, σε κάποιες άλλες οι σκόροι φάγανε και τα προστατευτικά! Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για έναν ρετρολάγνο, από το να αποκαλύπτεται στα μάτια του ένα παρόμοιο θέαμα! Σου έρχεται να πάρεις φόρα και να βαράς κεφαλιές στον τοίχο! Ευτυχώς για την ώρα έχω γλυτώσει από αυτό το επώδυνο χτύπημα και για καλή μου τύχη το σερί συνεχίστηκε και τις προάλλες. Θα πρέπει να έχω ένα ποσοστό 85-88%! Δεν είναι κακό έτσι;

Πάμε στο περιεχόμενο. Η σειρά της «Βιβλιοθήκης του Τρόμου» είναι σχεδόν πλήρης πλέον(62 βιβλία από τα συνολικά 74 και συνεχίζουμε), ενώ μια νέα σειρά βιβλίων, άρχισε να κάνει την εμφάνιση της. Ο λόγος για τα «Φοβερά Ντοκουμέντα», των εκδόσεων Φυτράκη, αν θυμάστε οι σαραντάρηδες. Καταπληκτική σειρά! Κάθε βιβλίο εξιστορεί και μια σημαντικότατη πτυχή της ανθρώπινης ιστορίας. Από αυτά που ως τώρα βρήκα, ξεχωρίζω την «Τραγωδία στο Ντάλας», με πολλά εξαιρετικά στοιχεία για την δολοφονία του Τζ. Φ. Κέννεντυ. Επίσης, βρέθηκε και αυτό με τίτλο «Κού Κλούξ Κλάν» και περιεχόμενο τα έργα και ημέρες αυτής της ρατσιστικής οργάνωσης. Η σειρά φέρει την στάμπα της Ιταλικής Mondadori, με την οποία συνεργάζονταν οι εκδόσεις του κ. Φυτράκη. Τέλος, στην κούτα των βιβλίων από ότι αποδείχτηκε, ένα από αυτά όχι απλά με έκανε να μείνω για λίγο ακίνητος μπροστά του, αλλά μου ξύπνησε εικόνες πολλές…

Είναι το «Φυστίκι ελήφθη. Όβερ…», από την πένα του τρομερού Φρέντυ Γερμανού!  Για τον Γερμανό δεν νομίζω να χρειάζεται να πω κάτι. Η επιτομή της Ελληνικής δημοσιογραφίας, από το `67 και έπειτα! Απλά πράγματα. Εδώ είμαστε στο 1979 και το παρόν βιβλίο έρχεται σαν sequel του «Τζίμμυ πάρε ένα φυστίκι…», που είχε γίνει best seller και μάλιστα σε δύσκολες εποχές(πολιτικά κυρίως…). Πρόκειται για μια σάτιρα με το σαρωτικό χιούμορ του Φρέντυ, που ισοπεδώνει τα πάντα ενώ ταυτόχρονα τεκμηριώνει κάθε φράση του, με εκπληκτικά στοιχεία!!! Ότι και να σας πω είναι λίγο. Βασικά περιστρέφεται γύρω από τον κάποτε Αμερικανό πρόεδρο Τζίμυ Κάρτερ, τα σκάνδαλα και τις κρυφές πτυχές της θητείας του και πολλά μα πολλά παραλειπόμενα. Από αυτά που μόνο η δημοσιογραφική έρευνα φέρνει στο φως, όταν δεν χειραγωγείται, ή δεν αφήνεται να επιπλέει στα τέλματα των συμφερόντων… Μεγάλες κουβέντες…

Ο ασυμβίβαστος Φρέντυ δεν μάσησε ποτέ τα λόγια του, ακόμη και όταν βρέθηκε υπό στενή επιτήρηση επί χούντας, ή όταν του διάβαζαν εξονυχιστικά τα κείμενα των εκπομπών του, στην κρατική τηλεόραση, πριν του δώσουν το πράσινο φως για να βγει στον αέρα. Κι όμως κατάφερνε και τα προσπερνούσε όλα αυτά και μας έστελνε μικρές αχτίδες φωτός, μέσα από λέξεις και εικόνες. Στο βιβλίο αυτό των εκδόσεων Κάκτος, είναι χείμαρρος! Δεν αφήνει όρθιο τίποτα στο πέρασμα του! Τα σκίτσα είναι πανέμορφα, αλλά δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να βρω σε ποιόν ανήκουν. Πρέπει πάντως να είναι Αμερικανός δημιουργός. Αν κάποιος από εσάς γνωρίζει περισσότερα, ας μας διαφωτίσει. Να πω ακόμη ότι φιλοξενούνται σκίτσα και άλλων δημιουργών, όπως του Σκουλά(το οποίο έχει και λεζάντα του Φρέντυ), στην πλειοψηφία τους δυστυχώς ανυπόγραφα. Ο Gerry Gersten, είναι ο μοναδικός ίσως(αν πρόσεξα καλά), του οποίου αναγράφεται το όνομα και μοιάζει σαν γραμμή σχεδίασης πολύ, με το σκίτσο του εξωφύλλου. Στις σελίδες του το βιβλίο παραθέτει περιστατικά πραγματικά και όχι φανταστικά, τα οποία καυτηριάζει με χιούμορ, ενώ τα στοιχεία που υπάρχουν μέσα είναι πέρα από κάθε προσδοκία αναγνώστη! Φανταστείτε ότι όλα αυτά έγιναν εν έτει 1979, δίχως τράπεζες πληροφοριών και διαδίκτυο, με έδρα της έρευνας την Ελλαδίτσα! Όλα αυτά προέκυψαν στην διάρκεια ενός ταξιδιού που πραγματοποίησε ο Φρέντυ, στις ΗΠΑ, απ` όπου και άντλησε υλικό για τουλάχιστον 2 βιβλία. Δείτε τις αποσπασματικές σελίδες και θα καταλάβετε περισσότερα… Ειδικά την τελευταία, όπου ο Κάρτερ στέλνει τηλεγράφημα στον Γερμανό, για την έκδοση του βιβλίου! Το «Φυστίκι Ελήφθη. Όβερ…», είναι ουσιαστικά μια διακωμώδηση του σκανδάλου Κάρτεργκεητ(το Γουώτεργκεητ έγινε μόδα και γέννησε μπόλικα σκάνδαλα, βλέπετε!), αλλά περνάει κι άλλα πράγματα μέσα, με έξυπνο τρόπο βαλμένα, για να ψάξει ο αναγνώστης να τα βρει. Όχι όλοι. Εκείνοι που ήταν στο πνεύμα του Φρέντυ!

Οι εξερευνήσεις συνεχίζονται και θα σας κρατάω ενήμερους για τα ευρήματα των! Επίσης, όπως σας έχω υποσχεθεί, θα ακολουθήσει άρθρο αφιερωμένο στην σειρά «Βιβλιοθήκη Τρόμου», ενώ δεσμεύομαι και για κάτι αντίστοιχο, για την εξαιρετική σειρά «Τα Φοβερά Ντοκουμέντα». Να προσθέσω τέλος, ότι με αυτό εδώ το άρθρο επιστρέφει η θεματολογία της παρουσίασης βιβλίων, που τόσο πολύ μας έλλειψε σε όλους! Τα βιβλία που παρουσιάζουμε, θα έχετε ίσως παρατηρήσει οι πιο παλιοί αναγνώστες, δεν έχουν καμία σχέση με τις νέες κυκλοφορίες της εποχής μας. Είναι όλα τους ασορτί με το Comics Trades και τον κόσμο των αναμνήσεων, οπότε κινούνται χρονικά δεκαετίες πίσω… Αν δείτε κι άλλα βιβλία του Φρέντυ Γερμανού να παρουσιάζονται, μην παραξενευτείτε…. Κι επειδή όταν πιάνω στα χέρια μου βιβλία του Φρέντυ(που τον θαυμάζω), δεν είμαι αντικειμενικός, βαθμολογείστε το εσείς!

ΥΓ

Δύο ακόμη εξαιρετικά βιβλία, που βρήκα την περασμένη Κυριακή, είναι και ένα υπέροχο διήγημα της Σίρλευ Μακ Λέην, όπως και το «Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ», της Οριάνα Φλάτσι. Όπως καταλαβαίνετε, παίρνουν σειρά για παρουσίαση.

ΙΟΥΛΙΟΣ 1984 – Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟΥ ΘΡΥΛΟΥ!

267 χρόνια μετά το τελευταίο του ταξίδι, το θρυλικό πλοίο Whydah Gally του Άγγλου πειρατή «Black Sam» Bellamy, λύνει την σιωπή του και αφηγείται μια μπαρουτοκαπνισμένη πορεία στα πέρατα των θαλασσών, τυλιγμένη σε κανονιοβολισμούς, λεηλασίες, ιαχές και γιαταγάνια, αιματοβαμένα ταξίδια και μπόλικο ρούμι! Είναι η μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα του θησαυροκηνυγού Barry Clifford και αυτή που επισκίασε κάθε παρόμοια προσπάθεια, δίνοντας παράλληλα για πρώτη φορά απαντήσεις στα πολλά ερωτήματα των αρχαιολόγων. Τα ευρήματα του Whydah Gally έλυσαν πολλούς γρίφους και ήταν συγκλονιστικά!


Το Whydah Gally γλύστρισε από τα στηρίγματα του ναυπηγείου του, στο Λονδίνο το 1715, απλώνοντας το σκαρί του στα νερά. Με 31 μέτρα μήκος και χωρητικότητα 900 τόνους εμπορευμάτων, μπορούσε μόλις και με τα βίας να πιάσει τα 15 ναυτικά μίλια την ώρα. Το βαρύ και ανθεκτικό του σκαρί, ήταν φτιαγμένο με σκοπό να μεταφέρει σκλάβους από τις Αγγλικές αποικίες της Δυτικής Αφρικής. Με τα 28 μεγάλα του κανόνια, μπορούσε να αποτρέψει κάθε είδους επίθεση, καθιστώντας το ένα φόβητρο των θαλασσών. Η Βρετανική αυτοκρατορία, μπορούσε να κοιμάται ήσυχη και να είναι σίγουρη ότι η επέκταση και η κερδοφορία της θα ήταν συνεχής. Ή μάλλον αυτός ήταν ο σκοπός της κατασκευής του Whydah Gally. Γιατί η συνέχεια, δεν είχε σχεδιαστεί επί χάρτου…


Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, με κυβερνήτη τον Lawrence Prince, το πλοίο περνούσε από το Windward Passage, στα στενά μεταξύ Κούβας και Ισπανιόλας, όταν οι πειρατές του «Black Sam» Bellamy δεν έδειξαν να φοβούνται από το πλωτό Αγγλικό οπλοστάσιο. Ο «Μαύρος Σαμ» βλέπετε, στέκονταν στο κατάστρωμα του Sultana, διατάζοντας τους πυροβολητές του να ρίξουν με όλη την δύναμη των 26 του κανονιών, την ίδια στιγμή που το ελαφρύ μπρίκι Marianne άδειαζε άλλα 10 στόμια μολύβι. Σε τρείς μέρες, το Whydah Gally είχε αναρτήσει την μαύρη σημαία με τα κόκκαλα στο μεσαίο κατάρτι, ενώ ο νέος του καπετάνιος το είχε εξοπλίσει με 150 αιμοσταγείς πειρατές και του είχε προσθέσει ακόμη 10 κανόνια. Ο νέος του προορισμός, το Ακρωτήριο Cape Cod ανοιχτά της Μασαχουσέτης, έμελε όμως να είναι και ο τελευταίος, μόλις 2 χρόνια μετά το πρώτο του ταξίδι. Στις 26 Απριλίου, ο Ποσειδώνας έδειχνε τα δόντια του στο πλοίο του Bellamy, κι αυτός δεν ήταν ένας συνηθισμένος αντίπαλος, που θα φοβόταν τα αγριεμένα πρόσωπα του πληρώματος. Το Whydah Gally κόπηκε στα δύο και κάτω από το βάρος των 60 συνολικά κανονιών του, έχασε την μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Ήταν η τελευταία του μάχη.


Από το πλήρωμα επέζησαν μόνο 12 μέλη. Τα πτώματα των υπολοίπων ξεβράστηκαν δύο μέρες μετά. Ο κυβερνήτης του Cyprian SouthackSamuel Shute (χαρτογράφος και εξερευνητής), μαθαίνοντας για το ναυάγιο, έβαλε πλώρη για την περιοχή προσπαθώντας να ανασύρει όσα περισσότερα από τα αγαθά του πλοίου ήταν δυνατόν. Οι πληροφορίες έλεγαν για έναν αμύθητο θησαυρό, που βρισκόταν στα αμπάρια του Whydah Gally. Κι αυτό ήταν ένα πολύ ισχυρό κίνητρο για κάθε καπετάνιο, ικανό να τον κάνει να …λοξοδρομήσει λιγάκι.  Στις 3 Μαίου λοιπόν, ο Shute βρίσκει ένα τμήμα του πλοίου που δεν είχε ακόμη βυθιστεί. Όμως εκεί δεν βρίσκονταν τίποτα πολύτιμο. Το φορτίο και το υπόλοιπο καραβοτσακισμένο κουφάρι, είχε σκορπιστεί σε μια υδάτινη περιοχή 6 μιλίων! Εννιά από τα μέλη του πληρώματος του Bellamy, κρεμάστηκαν λίγο μετά την σύλληψη τους στην Βοστώνη, μέρες πριν τους δοθεί αμνηστία από τον βασιλιά Γεώργιο! Δύο ακόμη, οι οποίοι είχαν εξαναγκαστεί από τον Bellamy να συμμετάσχουν με την βία στο πλήρωμα του, όταν αιχμαλωτίστηκαν τα πλοία στα οποία επέβαιναν, οδηγήθηκαν στην φυλακή και σάπισαν πίσω από τα σίδερα! Μόνον ο 11χρονος σκλάβος John King, έμεινε ζωντανός για να αφηγηθεί την ιστορία αυτή.


Το 1981, ο Barry Clifford (γνωστός από το 1974 για τις έρευνες του στον βυθό, με σκοπό την εύρεση θησαυρών του παρελθόντος), καταφέρνει να αποκτήσει ένα πολύτιμο εφόδιο. Βρίσκει τον χάρτη που σχεδίασαν οι χαρτογράφοι του Cyprian Southack, που αποτυπώνει την ακριβή τοποθεσία του ναυαγίου του Whydah Gally! Σας έρχονται στο νου μήπως σενάρια από κινηματογραφικές παραγωγές και κόμικς αναμνήσεις; Αν ναι, τότε έχετε δει και διαβάσει αρκετές και από τις δύο και συνεχίζοντας παρακάτω, θα διαβάσετε ακόμη μια!

Ο Clifford πήρε την απαραίτητη αρχαιολογική άδεια, προκειμένου να αρχίσει τις έρευνες του και τα Αμερικάνικα μουσεία άρχισαν να τρίβουν τα χέρια τους! Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όμως έτσι όπως σχεδιάστηκαν. Ο θησαυροκηνυγός έπεσε θύμα των ρευμάτων, αυτών που ευθύνονται για την συνεχή μετατόπιση του ναυαγίου. Για τρία ολόκληρα χρόνια, πάλευε με τα κύμματα και τα τερτίπια του βυθού. Είχε ποντάρει όλα του τα χρήματα σε αυτές τις έρευνες και το μόνο που είχε κερδίσει, ήταν ένα ξίφος με διπλή λάμα, που ναι μεν παρέπεμπε σε μέρες πειρατείας, αλλά δεν αποδύκνειε τίποτα, ούτε ήταν ικανό να του δώσει επιπλέον χρηματοδότηση και να τον ανταμείψει για τα τεράστια έξοδα που είχε κάνει. Ο Clifford έπεσε ξανά με τα μούτρα στην μελέτη. Ήταν το μόνο που του έμενε να κάνει. Ίσως, κάπου, κάποιο στοιχείο να είχε παραλείψει… Τα μέλη του Whydah Gally, John Shuan, Peter Hooff, Thomas Davis, Thomas Baker και John Brown, είχαν αναφέρει στις καταθέσεις του όταν οδηγήθηκαν σε δίκη, ότι στα αμπάρια του πλοίου είχαν δει με τα μάτια τους τεράστιες ποσότητες χρυσών νομισμάτων. Ο Clifford επικεντρώθηκε σ` αυτό και μετά από επίπονες έρευνες, κατάφερε να βρει κάποια από τα χρυσά νομίσματα. Ήταν κοντά, αλλά όχι αρκετά. Ο σκιτσογράφος Bill Muir, προσπάθησε να απεικονίσει το βυθισμένο πλοίο και το ρήγμα που το οδήγησε στον βυθό. Τα σκίτσα αυτά βοήθησαν το Clifford να πάρει μια καλύτερη εικόνα και να εστιάσει την προσοχή των ερευνών του σε μια διαφορετική περιοχή, πιθανολογώντας την μετατόπιση του ναυαγισμένου πλοίου.


Το 1985, έρχονται στην επιφάνεια ευρήματα που πιστοποιούν την χρονολογία του ναυαγίου, πάνω από το οποίο είχε ρίξει άγκυρα ο Clifford! Την άνοιξη της ίδιας χρονιάς, ανασύρεται από τους δύτες του Clifford η καμπάνα του Whydah Gally! Έτσι, τον Ιούλιο του 1985, το βυθισμένο Αγγλικό πλοίο αρχίζει να αποκαλύπτει την ακριβή τοποθεσία του! Τα ευρήματα έρχονται το ένα μετά το άλλο και είναι εκπληκτικά! Τα όπλα που ανασύρονται, δεν έχουν χαραγμένη καμία υπηκοότητα, κάτι που δίνει την πληροφορία ότι οι πειρατές έσβηναν αυτά τα εθνόσημα. Η πειρατεία έσβηνε ως δια μαγείας πατρίδες, εθνικότητες και χρώμα δέρματος! Τα χρυσά νομίσματα ανεβαίνουν από τον βυθό κατά χιλιάδες! Ο Clifford έχει χτυπήσει jackpot και πλέον το ξέρει! Τα τηλέφωνα χτυπάνε σαν τρελά, προφέροντας υπηρεσίες, χρήματα και δόξα από όλα τα μουσεία του πλανήτη! «…Είναι η περίοδος της φρενίτηδας, των επισκεπτών και των τηλεφώνων…», θα πει ο ίδιος σε συνέντευξη του στους New York Times. «…Το Whydah το έψαχνα ουσιαστικά εννιά χρόνια, αφού από το 1976 είχα αρχίσει να ερευνώ την ύπαρξη των στοιχείων, που θα οροιοθετούσαν την θέση του ναυαγίου του. Το `81 ήρθε ο χάρτης και άρχισαν όλα!…», αναφέρει μεταξύ άλλων στο βιβλίο του Expedition Whydah. Ο Clifford βέβαια τράβηξε αρκετά, μέχρι να δικαιωθεί στα δικαστήρια, αφού όλα τα ιδρύματα της χώρας του έπεσαν με τα μούτρα στην διεκδίκηση των λάφυρων! Τελικά, το ανώτατο δικαστήριο της Μασαχουσέτης έδωσε τέλος σε όλα αυτά και με μια τελεσίδικη απόφαση του τύπου, …αυτός που βρίσκει είναι και ο κάτοχος!


Ο 65χρονος σήμερα Barry Clifford, έχει στο ενεργητικό του δεκάδες ανακαλύψεις θησαυρών και ναυαγίων, όμως καμία τους δεν του έδωσε την χαρά του Whydah Gally, ούτε μπορεί να συγκριθεί μαζί της! Ήταν και είναι μέχρι σήμερα, η μεγαλύτερη που έγινε ποτέ και φυσικά η πιο επικερδής, με την συνολική αξία των ευρημάτων να φτάνει για εκατοντάδες ζωές! Εννοείται, ότι το ακριβές ποσό δεν έχει εκτιμηθεί, αφού κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι στην τσέπη του Clifford, ούτε στο χρηματοκιβώτιο του!

ΠΗΓΕΣ & ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

 http://en.wikipedia.org/wiki/Barry_Clifford

http://en.wikipedia.org/wiki/Whydah_Gally

http://atochagold.com/TheWhydah.htm

http://www.nationalgeographic.com/whydah/story.html

http://news.ncdcr.gov/2009/05/18/nautical-archaeologist-of-pirate-ship-whydah-galley-presents-program/

http://whydah.com/


http://piratical2.pbworks.com/

http://www.sackrabbit.com/whydah.html

http://www.oceantreasures.org

http://www.cindyvallar.com/scottish.html

ΒΙΝΤΕΟ

Αφιέρωμα του National Geographic.

Η ανέλκυση του πλοίου, σε εννιά τμήματα – βίντεο! Συγκλονιστικό μέχρι το τελευταίο λεπτό!

Συνέντευξη του Clifford στο TV3.

Το αφιέρωμα στον Clifford, από την Ισπανική εκδοχή του Discovery Channel.


Δείτε το περιεχόμενο της νέας μας υπό – κατηγορίας «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ», ακολουθώντας το παρακάτω link.

http://wp.me/PKxow-6uh

4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1968 / ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΓΙΑ ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ ΣΒΗΝΕΙ ΑΠΟΤΟΜΑ…

Του απέδωσαν πολλούς χαρακτηρισμούς. Ήταν οραματιστής, ιδεαλιστής, αγωνιστής και ηγέτης, ενός ουτοπικού κόσμου εκπρόσωπος, με δικαιοσύνη και ισότητα καμωμένου, που ποτέ δεν έμελε τόσο αυτός, όσος και εμείς να ζήσουμε. Ο Michael King, Jr., γεννημένος στην Ατλάντα της Γεωργίας(Η. Π. Α.), στις 15 Ιανουαρίου του 1929, έμεινε στην ιστορία σαν μια μεγάλη προσωπικότητα, από αυτές που με το πέρασμα τους σημαδεύουν τους αιώνες. Η φωνή του, η φωνή της συνείδησης και της ανθρωπιάς, ήταν φτιαγμένη από ένα σπάνιο μέταλλο και σφυρηλατημένη με τη θέληση και την πίστη για ένα καλύτερο αύριο. Δίχως μίσος και δίχως κακία στα μάτια κανενός.  Το έργο και η κληρονομιά που άφησε πίσω του, αντί να δείξουν τον δρόμο στις επόμενες γενιές, έσβησαν τόσο απότομα όσο και η δική του μορφή. Βίαια χαμένη, θυσία στον βωμό των ατομικών συμφερόντων και των φιλοδοξιών.


Ο Martin Luther King αποτέλεσε μια φωτισμένη μορφή, έναν φυσικό ηγέτη της κοινότητας των έγχρωμων της Αμερικής. Δεν έπαψε να διακηρύσσει τα ιδανικά του οράματος του για ισότητα, μέχρι που άφησε την τελευταία του πνοή, σε εκείνη την μέρα του Απρίλη του 1968. Δεν πίστεψε ποτέ του στη βία και οι αγώνες του της είχαν μονίμως την πλάτη γυρισμένη. Φεύγοντας όμως από τη ζωή, όλα όσα φοβόνταν έγιναν σταδιακά πραγματικότητα…


Οι γονείς του(Martin Luther King, Sr – ιερέας της εκκλησίας των βαπτιστών και Alberta Williams King), μεγάλωσαν και τα τρία του παιδιά με αγάπη και προσπάθησαν να τα κρατήσουν μακριά από τον ρατσισμό και την θλιβερή του θέα. Ο μικρός Martin, τραγούδησε με την χορωδία της ενορίας του πατέρα του, στην πρεμιέρα του φιλμ «Όσα παίρνει ο άνεμος»( Gone with the Wind), το 1939 στην Ατλάντα. Το 1948 αποφοίτησε από το Morehouse College, με το πτυχίο του κοινωνιολόγου. Όταν ολοκλήρωσε με τα διδακτορικά του στην Πενσυλβανία το`51, αφιερώθηκε στην εκκλησία, ακολουθώντας τον δρόμο και της επιρροές του πατέρα του. Παντρεύτηκε την Coretta Scott και απέκτησαν τέσσερα παιδιά μαζί. Από την ενορία του Dexter Avenue Baptist Church στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα το 1954, βρίσκεται στο Boston University, διδάσκοντας θεολογία, ενώ παράλληλα τελειώνει και τις σπουδές του στην φιλοσοφική, αποκτώντας και αυτό το πτυχίο, έναν χρόνο αργότερα. Οι νουθεσίες και η επιρροή που άσκησε πάνω του ο δάσκαλος στο κολλέγιο Howard Thurman, αλλά και η δίψα του για ισότητα και ελευθερία, τον έφεραν κοντά στην ιδεολογία του Γκάντι(τον επισκέφτηκε στην Ινδία το`59), για έναν κόσμο χωρίς βία.


Αυτές ήταν οι βάσεις, πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η διαμόρφωση της ηγετικής του προσωπικότητας, η οποία αποδείχτηκε ικανή να ενώσει τις φωνές διαμαρτυρίας των έγχρωμων Αμερικανών, για δικαιοσύνη και ισότητα. Ο King έγινε ο καθοδηγητής τους. Μαζί με αρκετούς ακόμη ακτιβιστές, θα δημιουργήσει την οργάνωση Southern Christian Leadership Conference(SCLC), με σκοπό να οργανωθούν οι εκκλησίες των έγχρωμων και να ξεκινήσουν έναν αγώνα διαμαρτυρίας, διεκδικώντας την μερίδα που αντιστοιχεί από τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ένας δύσκολος και άνισος αγώνας, που ο King υποστήριξε με όλες τους τις δυνάμεις. Έδωσε εκατοντάδες διαλέξεις, άφησε εποχή με τους φωτισμένους λόγους του, υπήρξε η φωνή της λογικής και της συνείδησης, σε πολύ σκοτεινές περιόδους για την πατρίδα του. Κάποια στιγμή όλα αυτά, τον έφεραν απέναντι από τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Μια κοινωνία που είχε φτιαχτεί και ποτιστεί με μίσος, έγινε το οπλισμένο χέρι ενός δολοφόνου, που στις 4 Απριλίου του 1968 του στέρησε τη ζωή. Είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνος…


Παρά τις καλές του σχέσεις με τον γερουσιαστή J. F. Kennedy(τον στήριξε στην εκλογή του), o King κατηγορήθηκε ότι υποκινούσε βίαιες κινήσεις έγχρωμων πολιτών, όπως αυτή που ονομάστηκε The Albany Movement, το 1961. Ουσιαστικά ήταν όλα τους προσχήματα, για να κατασταλεί αυτή η οργή βίαια και η χώρα απλά να γυρίσει στις δικές της σελίδες… Το 1964, ο King θα μαγέψει με τα λόγια του το πλήθος, που συγκεντρώνεται στο St. Augustine της Φλώριδα. Ο φανατισμός όσων αντιτίθεντο στα λεγόμενα του, θα οδηγήσει και αυτή την ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας σε ένα αναίτιο λουτρό αίματος. Όσο και να αποκήρυσσε την βία, όσο και αν προσπαθούσε να την κρατήσει μακριά από τα πιστεύω του, ήταν πάντοτε μπροστά του… Οι υποκινητές όλων αυτών, κουνούσαν με ικανοποίηση τα κεφάλια τους… Το 1965, στο Selma του Μοντγκόμερυ η αστυνομία θα εξαντλήσει την σκληρότητα της επάνω στα σώματα των διαδηλωτών και της οργάνωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, με πρόσχημα την «προστασία» τους από τους διαφωνούντες… Η πολιτική ένοιωθε να απειλείται από έναν άνθρωπο της εκκλησίας και της καθαρής φωνής…


Ακολούθησαν τα θλιβερά γεγονότα και οι θανατηφόρες ταραχές στο Σικάγο το 1966, κι ο πόλεμος στο Βιετνάμ την επόμενη χρονιά. Δύο ταραγμένες χρονιές, με πολλά θύματα. Ο King δήλωσε την εναντιότητα του σε αυτό τον πόλεμο του παραλόγου και της υποκρισίας, από την πρώτη στιγμή. Ήταν αντίθετος με την κίνηση των «Μαύρων Πανθήρων» και την δράση του Malcom X. Πίστευε σε μια ειρηνική λύση του φυλετικού προβλήματος. Ταυτόχρονα, η δημοτικότητα του εκτοξεύονταν στα ύψη, καθώς κέρδιζε πόντος ακόμη και ανάμεσα στους λευκούς. Ήταν η εποχή των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας, που μετρούνταν σε εκατοντάδες χιλιάδων και ο King δήλωνε παρόν, καθοδηγώντας τα πλήθη. Αυτό ήταν ένα «καμπανάκι» κινδύνου, που δεν αγνοήθηκε από τους άμεσα θιγόμενους…


Έτσι, στις 4 Απριλίου του 1968 στις 6 το πρωί, μια σφαίρα βρήκε στο πρόσωπο τον Martin Luther King, στο μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου ενός μοτέλ. Τα όσα ακολούθησαν  μόνον φως δεν έριξαν στην δολοφονία. Μπορεί ο πρόεδρος Lyndon B. Johnson να κήρυξε ημέρα πένθους την 7η Απριλίου, όμως δεν στάθηκε ικανό να απαλύνει κανενός τον πόνο, για τον άδικο αυτό χαμό, ενός φωτισμένου ανθρώπου. Το “I had a dream…” έμεινε ανεκπλήρωτο σαν φράση και όραμα, ενώ δεν ακούστηκε ποτέ ξανά από την φωνή του σπουδαίου αγωνιστή. Την στιγμή που η καλή του φίλη Mahalia Jackson τραγουδούσε το αγαπημένο του τραγούδι «Take My Hand, Precious Lord«, καθώς χιλιάδες κόσμου τον συνόδευαν στην τελευταία του κατοικία, η αστυνομία εξακολουθούσε να ψάχνει ένα φάντασμα…


Δύο μήνες μετά, ο  James Earl Ray συλλαμβάνεται στο αεροδρόμιο του Heathrow(Λονδίνο), προσπαθώντας να διαφύγει με πλαστό Καναδικό διαβατήριο στην Ροδεσία. Ο εισαγγελέας Percy Foreman πείθεται για την αποκλειστική ευθύνη του συλληφθέντα στην δολοφονία του King και τον καταδικάζει σε 99 χρόνια φυλάκιση, με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Ray θα επιδοθεί σε μια σειρά αποδράσεων από 6 διαφορετικές φυλακές, γελοιοποιώντας το σωφρονιστικό σύστημα και γεννώντας παράλληλα δεκάδες ερωτηματικά, που δεν απαντήθηκαν ποτέ… Το 1970, στις 13 Ιουνίου, συλλαμβάνεται για ακόμη μια φορά. Όλα τα στοιχεία που οδήγησαν από την αρχή στην καταδίκη του, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από την βαλιστική έκθεση, που υποστήριζε ότι ο δολοφόνος είχε ίδιου τύπου όπλο με τον Ray! Το 1997, ο γιός του Martin Luther King, Dexter Scott King, ξεκινάει έναν αγώνα προκειμένου να βρει τον πραγματικό ένοχο. Συναντάει τον Ray και καταφέρνει να βρει τα στοιχεία εκείνα που θα οδηγήσουν στην αποφυλάκιση του, καθώς δεν πείθεται για την ενοχή του. Ταυτόχρονα, οι δικές του έρευνες θα φέρουν διαφορετικά αποτελέσματα. Ο Loyd Jowers, θα υποδειχθεί ως ένας εκ των δολοφόνων και θα συλληφθεί την ίδια χρονιά. Η δικαιοσύνη εξακολουθεί να έχει κλειστά τα μάτια… Οι «συνωμότες» που έδωσαν τα 100.000 δολάρια στον Jowers για να δολοφονήσει τον King, θα έχουν την ίδια τύχη με αυτούς του J. F. Kennedy… Όσο για το νέο εξιλαστήριο θύμα, τον Jowers, ο φάκελος και οι μπάρες των φυλακών θα κλείσουν πίσω του. Το 2002, το περιοδικό Times θα φέρει στο φως εντελώς διαφορετικά στοιχεία, που για μια ακόμη φορά θα ανατρέψουν τα δεδομένα, αφού έπειτα από δημοσιογραφική έρευνα, ο δολοφόνος θα αποκτήσει άλλο όνομα και ταυτότητα. Henry Clay Wilson, πατέρας του αιδεσιμότατου Rev. Ronald Denton Wilson, όπως ο ίδιος αποκάλυψε. Ο Jowers θα αποφυλακιστεί, αλλά το κελί του δολοφόνου του Martin Luther King δεν θα φιλοξενήσει κανέναν άλλον έκτοτε…

Κανείς δεν μπορεί αν πει την αλήθεια πιο ξεκάθαρα, από το ίδιο το King Institute.

http://www.kinginstitute.info/

Τα αρχεία της New York Times δίνουν αρκετές επιπλέον πληροφορίες.

http://topics.nytimes.com/topics/reference/timestopics/people/k/martin_luther_jr_king/index.html

Το ίδιο και αυτά των παρακάτω link.

http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/USAkingML.htm


http://en.wikipedia.org/wiki/Assassination_of_Martin_Luther_King,_Jr.

Ήχος και εικόνα…

I have a dream…

Ολόκληρη η ομιλία του ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ

Απόσπασμα από την τελευταία του ομιλία.

Η αναγγελία της δολοφονίας του, από την τηλεόραση του CBS.

Ένα ντοκιμαντέρ που επιχειρεί να φωτίσει την δολοφονία. Γυρίστηκαν πολλά, αλλά κανένα δεν τα κατάφερε… Τα υπόλοιπα τμήματα του, σας τα προτείνει το you tube, κλικάροντας απλά το πιο κάτω link.

Ένα τραγούδι αφιερωμένο στον μεγάλο οραματιστή. Pride(in the name of love) – U2.

Δείτε το περιεχόμενο της νέας μας υπό – κατηγορίας «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ», ακολουθώντας το παρακάτω link.

http://wp.me/PKxow-6uh

«ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ»

Δημιουργήθηκε από την ανάγκη για να κρατηθούν ζωντανές οι μνήμες, από τις σημαντικές στιγμές του εικοστού αιώνα. Εικόνες και πρόσωπα. Γι` αυτό από χθες η νέα μας υπό – κατηγορία «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ», ξεκίνησε την πορεία της στο παρελθόν και την παρουσία της στο Comics Trades. Θα την βρείτε ακολουθώντας το παρακάτω link. Η συμμετοχή όλων σας, με προτάσεις για αφιερώματα που μπορούν να φιλοξενηθούν εκεί, είναι το ίδιο σημαντική όσο και η ίδια.

http://wp.me/PKxow-6uh

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΥ

Εκτός κόμικς – εντός πραγματικότητας, ίσως να είναι ένας εναλλακτικός τίτλος όλων όσων ακολουθούν, παρά το γεγονός ότι οι ομοιότητες και οι παραλληλισμοί με κόμικς – ιστορίες είναι παραπάνω από εμφανείς! Καμιά φορά ξέρετε η υποκειμενικότητα τσακώνεται με την φιλενάδα της την αντικειμενικότητα, η ζωή βουίζει σα θυμωμένο μελίσσι και το σύμπαν έχει καλύτερες δουλειές να κάνει, από το να συνωμοτεί υπέρ ή κατά αμετανόητων στρουθοκαμηλάνθρωπων! Είναι κι αυτή μια ράτσα που ξέφυγε από τα εργαστήρια, όπως όλοι εκείνοι οι ιοί και τα …ανίψια των τελευταίων 30 χρόνων. Έτσι, τα κόμικς δείχνουν για μια ακόμη φορά τον δρόμο! Μετά του ανθρώπους – λεοπαρδάλεις(«Ταρζάν»), τους ανθρώπους – λύκους(«Μπλέκ»), τους ανθρώπους – πάνθηρες(«Ακίμ»), τους ανθρώπους – αετούς(«Ζαγκόρ»), έχουμε πλέον και τους ανθρώπους – στρουθοκαμήλους, που είναι πολύ στη μόδα σας διαβεβαιώνω! Ποιοι είναι αυτοί; Που θα τους βρείτε; Πως θα τους ξεχωρίσετε; Τι χαρακτηριστικά έχουν; Μα που ζείτε; Ζουν ανάμεσα μας αγαπητοί μου! Στις γειτονιές και τις πολυκατοικίες μας! Είναι κάποιοι από εμάς! Σας φαίνεται τραβηγμένο; Για σκεφτείτε το λιγάκι και διαβάστε πιο κάτω.

Η υποκρισία και η ανικανότητα αυτής της κοινωνίας, έχει φέρει σε ρόλο επαναστάτη και τιμωρού την τηλεόραση, που αναλαμβάνει να ξεμπροστιάζει ότι έχει νούμερα και πάντα στα χρονικά πλαίσια που έχουν προκαθοριστεί, αλλά  και που φυσικά κατευθύνεται στους στόχους που έχουν επιλεγεί. Ένα κακέκτυπο Ζορρό, με μάσκα το κρυφτούλι που παίζουμε πίσω από τα δάκτυλα μας και μπέρτα την αδιαφορία για ότι έχει έστω και λίγα εκατοστά απόσταση μακριά από την πόρτα του καθενός. Αφήστε κατά μέρος τους πολιτικούς και τις δικαιολογίες. Όλοι αυτοί είναι στρογγυλοκαθισμένοι στις αναπαυτικές καρέκλες της φάρμας και γελάνε τρανταχτά με την παράσταση. Είναι οι άνθρωποι – άσερεπουθαφωναξετεκιαποπανωβλακες! Άλλη ράτσα αυτοί! Χτυπάνε την ακρίβεια με δηλώσεις, γεμίζουν τα πορτοφόλια μας με υποσχέσεις, σηκώνουν παντιέρες επαναστατικές από τους καναπέδες τους(χαλαρά με το ουισκάκι στο χέρι και τα ξηρά καρπά), κι όλα τα γνωστά τους γενετικά χαρακτηριστικά. Το θέμα είναι γιατί γίναμε κι εμείς μέρος του τσίρκου με τα φοβερά και τρομερά πλάσματα, που περιοδεύει στας Ευρώπας και γελούν οι εταίροι – συνεταίροι μας, σ` αυτή την επιχείρηση που έψαχνε για φτωχούς συγγενείς με ωραίες παραλίες και τυρί φέτα. Γιατί γίναμε άνθρωποι – στρουθοκάμηλοι. Με το κεφάλι στο χώμα κρυμμένο, στην αυλή του γείτονα. Μη χαλάσουμε τη δική μας και μας φάει στη γκρίνια η σύζυγος. Άσε που θα πέσει στην τρύπα το ποδήλατο του πιτσιρικά και ποιος ακούει τα κλάματα μεσημεριάτικα.«Βλέπε – άκου – σώπα, για να σ` έχω όπα – όπα». Όλοι στην ίδια λογική τριγύρω από τον Μανώλη, που όμως την βγάζει καθαρή και κάθεται στο σκαμνί, ενώ όλοι οι υπόλοιποι μένουμε όρθιοι. Ώρες – ώρες νομίζω ότι ολόκληρη η χώρα για τα μόνα πράγματα που παθιάζεται είναι για τις εκπομπές μαγειρικής, την Eurovision, το παρκινγκ, τα πατατάκια με ρίγανη και το ωροσκόπιο! Ούτε καν για το μπαλόνι, το προ – πο, τα ξύδια, τις αδικαιολόγητες απουσίες των παιδιών στο σχολείο, το κομμωτήριο και τις καλοκαιρινές διακοπές! Αυτό πρέπει να είναι ένα είδος μετάλλαξης. Λίγο το νερό που πίνουμε, οι τροφές που τρώμε και το καθημερινό εγκεφαλικό τραλαλά που τρώμε στη μάπα, αυτά που φρενάρουν όλες τις υπόλοιπες λειτουργίες και τις ανησυχίες. Κι έτσι όλοι μαζί ευτυχισμένοι στη πνευματική μας φτώχια, ψαχνόμαστε για το ζώδιο του Στροσκάν, κι όχι γιατί πήγε να κουτουπώσει την καμαριέρα! Κι εντάξει την καμαριέρα ρε παιδιά, αλλά να κουτουπώνει χώρες και να περιμένουμε το Άλ Τζαντίρι για να δούμε τα νέα σκετσάκια; Αυτό είναι απάθεια και μαζική ύπνωση! Σα να μολάρανε τίποτα δις μύγες τσε – τσε και να μας κάνανε φυτά!

Η φάπα και η κοροϊδία πάει σύννεφο, κι εμείς τα παίρνουμε στο κρανίο για τον άσσο που μας έδωσαν τα Σκόπια και κατάστρεψαν το Γιουροβιζιονικό μας ίματζ, ή για τον κοπρίτη το σκύλο του γείτονα που πήγε κι έχεσε πάλι στην εξώπορτα! Υπάρχουν πράγματα που γίνονται σ` αυτή τη χώρα και δεν έχουν νόημα και νοήματα που έχουν καταντήσει «πράγματα». Πάνε και φτιάχνουν ποδηλατοδρόμους για παράδειγμα και αποκτούν τα ΙΧ επιπλέον χώρους για παρκάρισμα! Ελάτε στην Κέρκυρα να δείτε και να μην ξέρετε ποια μπάντα να γυρίσετε! Θα σας ανεβάσω φωτογραφίες για να μην λέτε ότι τα βγάνω απ` το κεφάλι μου! Άσε το άλλο με την υλοποίηση αυτής της ιδέας, που αναγκάζουν τους τουρίστες του νησιού μόλις τα βλέπουν, να βγάζουν όλοι τις φωτογραφικές μηχανές και να τα απαθανατίζουν! Έχετε δει ποδηλατοδρόμο στο πεζοδρόμιο με πορτοκαλί γραμμή; Χάνετε! Ελάτε νε δείτε τους πεζούς να παίζουν «δεν περνάς κυρά – Μαρία» με τους ποδηλάτες!  Κι έχεις τον αθλητικό δικαστή αλλά και τα πολιτικά δικαστήρια, να σέρνουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου τον Δώνη(προπονητής της ομάδας ποδοσφαίρου του Ατρόμητου), επειδή αποκάλεσε τη χώρα μπουρδέλο! Καλά το Δώνη περιμένανε για να προσβληθούν, ή δεν το είχαν ξανακούσει αυτό πριν; Όχι, ρωτάω εγώ! Δεν πάμε καλά, κι αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Απομονώνουμε 3-4 γεγονότα και επικεντρώνουμε την προσοχή μας, αφήνοντας πίσω όσα έχουν τεράστια σημασία για όλους μας, σε ρόλο κομπάρσου για να γεμίζει ο τηλεοπτικός χρόνος! Και καλά τα κανάλια προβάλουν ότι γουστάρουν, για όσο γουστάρουν. Εμείς γιατί το τρώμε το καρπούζι; Βολεψομαλακία δεν είναι; Νομίζω ότι αν ρωτούσε κανείς τους Έλληνες ποιά ομάδα ποδοσφαίρου υποστηρίζουν από την πρώην Γιουγκοσλαβία, θα λέγανε όλοι Παρτη – ζαν! Σε λίγο θα γίνουμε χώρα Τζαίημς Μπόντ! 005! Όσα και τα γραμμάτια που χρωστάμε στους δοσατζήδες, γιατί μερικοί γιαλαντζί  γραβατόμαγκες θέλανε να σπρώξουν κάτι ευρουλάκια στους λογαριασμούς τους. Και δεν φτάνει αυτό, αλλά να έχεις και τον Γκρισίνο της οπερέτας να σου λέει ότι τα «φάγατε μαζί»! Πότε ρε θηρίο; Ποιος να σε προλάβει στις πιρουνιές; Σε ποια κάμερα κοιτάω; Α, εκεί είμαι; Όρσε που λέμε και στην Κέρκυρα, ρεντίκολο! Θα μου πείτε τώρα τι να κάνετε; Το «να φύγετε – να πάτε αλλού», είναι σλόγκαν μόνο για διαφήμιση και όχι για παράδειγμα προς μίμηση. Ούτε οι τσαμπουκάδες στις πλατείες, κι όποιον πιάσουμε. Ούτε φυσικά είμαστε να τραγουδάμε τώρα «στο σταθμό του Μονάχου, με παράτησες άχου!» Ο λήθαργος είναι ατομικός φίλτατοι, οπότε και ο καθένας πρέπει να ρίξει νερό στο μούτρο του για να ξυπνήσει. Όταν θα σας ζητήσουν στήριξη ξανά για ζεστάνουν τις τσέπες σας και να αλλάξουν τις ζωές σας, πείτε τους «…θα ερχόμουν αλλά δεν με αφήνει η μαμά μου!»

Αφήστε τις στρουθοκαμήλους στους ζωολογικούς κήπους και δείτε καθαρά, όχι το χάλι μας, αλλά αυτό που έρχεται να μας καταπιεί! Γιατί υπάρχουν και χειρότερα και θα στα πω αργότερα, που λέει και το τραγούδι, όταν θα έρθουνε τα κότερα συμπληρώνω εγώ!  Γιατί και τα κότερα θα έρθουν και μη γελάτε. Τις μαρίνες γιατί τις φτιάξανε νομίζετε; Για να ξεραίνουν τους λιόσπορους, ή για να φυτεύουν κρεμμύδια; Καλό είναι το καμάκι και το μπαρμανιλίκι, αλλά ακόμη καλύτερο είναι το κεφάλι ψηλά και η αληθινή μαγκιά. Όχι άλλο τσάμπα – μάγκες και ιμιτασιόν τζατζίκι σε σελοφάν! Με το κεφάλι ψηλά τα βλέπεις όλα, ενώ όταν το έχεις χωμένο στις τρύπες που σου ανοίγουν, καταντάς ζόμπι χαμηλού μπάτζετ παραγωγής! Τα έχετε δει πως περπατάνε, σαν να τα πότισαν 5-6 ρετσίνες; Ξέρες τι νομίζω τελικά; Ότι όσο κι αν θέλεις δεν μπορείς να κρυφτείς από τα κόμικς! Διαβάστε την ιστορία «Ταξίδι στην γη της ανυπαρξίας», στο τεύχος 5 του Σούπερ Μίκυ και θα καταλάβετε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: