Αρχεία Ιστολογίου

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΕΥΧΗ ΚΟΜΙΚΣ 3. ΝΤΡΕΚ ΤΕΥΧΟΣ 1. ΚΑΙ ΚΥΝΗΓΙΑ “ΘΗΣΑΥΡΩΝ”

Φθινόπωρο ήταν, όπως και τώρα. Το καλοκαίρι είχε δώσει τη θέση του σε μια ενδιάμεση βροχερή παράσταση, όπου οι σταγόνες έπαιζαν το ρόλο του χειροκροτήματος, πάνω στο καλντερίμι της παλιάς πόλης. Στενά σοκάκια, κλειστά πατζούρια, διαβάτες ντυμένοι με αδιάβροχα , ένα σκηνικό προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις του έργου. Τι κι αν πέρασαν τόσα χρόνια από τότε. Με την ίδια επιτυχία συνεχίζει να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των θεατών, που σαν φιλμ γυρισμένο σε γρήγορη ταχύτητα, βλέπουν τα πρόσωπα τους να ζαρώνουν, τα μαλλιά να γκριζάρουν, τα ρούχα να αλλάζουν… Μια πορεία μέσα στο διάβα του χρόνου, κάποιες φορές μοναχική, κάποιες άλλες συντροφιά με ένα παράλληλο περπάτημα, χέρι – χέρι, με εικόνες να στροβιλίζουν στο μυαλό, σα μια γλυκιά δίνη, μεθυσμένη, σαν ένα view master μαγεμένο, που κρατάει μέσα του τα στιγμιότυπα, αυτά που χώρεσαν σε κάθε φωτογραφικό κλικ… Σημασία έχει τι μπόρεσες να κρατήσεις απ` το ταξίδι, τι μνήμες έμειναν ζωντανές, τι ιστορίες μπορείς να αφηγηθείς, πως αυτές μπορούν να ταιριάξουν με διαφορετικές ρότες, άλλων ταξιδιωτών, να γίνουν οικίες, να ακουστούν σαν δικά τους λόγια, να φανούν σαν δικές τους εικόνες….

Οκτώβρης 1978. Η οικογένεια είχε μετακομίσει από την παλιά πόλη, με καντούνια και τα παλιά σπίτια, τις μπουγάδες και τις μικρές, ανθοστόλιστες γειτονιές. Είχε αφήσει πίσω της φιλίες, γιορτές, αταξίες και κόμικς! Η καταπράσινη περιοχή στα προάστια της πόλης, σε ένα περιβάλλον που έμελε να δώσει μεγαλύτερα φτερά στη φαντασία μας, θα φιλοξενούσε μια σειρά ακόμη αγνά όνειρα. Μεγαλύτερο σπίτι, περισσότερες ανέσεις, αλλά κάπου εκεί στη μεταφορά, χάθηκαν και κάποια ενθύμια των προηγούμενων στιγμών που είχαμε αιχμαλωτίσει . Οι βαλίτσες δεν τα χώρεσαν όλα. Όταν διαπίστωσα ότι είχαν απομείνει 120 – 150 μικρού σχήματος τεύχη όλα κι όλα, απογοητεύτηκα και σίγουρα η φράση «τι τα θέλεις τώρα, αφού μεγάλωσες» της μητέρας μου, δεν με κάλυψε, ούτε είχε τη δύναμη να σηκώσει το βλέμμα μου ψηλά. Παρέμεινα σιωπηλός και σκεφτικός, με μάτια να κοιτάζουν σε ένα καινούργιο κομοδίνο με ανοιχτή την πόρτα του, αλλά άδειο… Τα λιγοστά εκείνα τεύχη που κρατούσα στα χέρια, μπήκαν μέσα και αποτέλεσαν τη «μαγιά» για μια νέα προσπάθεια. Ότι αγαπήσεις μικρός, δεν είναι εύκολο να του γυρίσεις την πλάτη μετά…

Με περισσότερο χαρτζιλίκι στις τσέπες, μαθητής Γυμνασίου πια, εκείνο το Φθινόπωρο έμελε να μείνει χαραγμένο στο νου για δύο λόγους. Ο ένας ήταν η μεγάλη απεργία των καθηγητών εκείνης της χρονιάς, που κράτησε από τον Οκτώβρη μέχρι και τα μέσα του Δεκέμβρη! Πηγαίναμε στο σχολείο για να δίνουμε το παρόν και μετά… σχολούσαμε! Ο ελεύθερος χρόνος μεγάλος, συνεπώς και οι στιγμές για παιγνίδι πολλές. Ή για διάβασμα. Ανάλογα με τον καθένα. Εκείνη την εποχή, θα πρέπει να είχα διαβάσει τα τεύχη του Ζαγκόρ που μου είχαν απομείνει(γύρω στα 75), παραπάνω από 10 φορές το καθένα, ενώ τα σκίτσα επηρεασμένα από τις αναγνώσεις αυτές, είχαν γεμίσει αρκετά σχολικά τετράδια, όπως και τις λευκές, τελευταίες σελίδες των βιβλίων! Μια Δευτέρα, σαν όλες τις άλλες εκείνου του προθάλαμου του χειμώνα του`78, καθώς κατευθυνόμουν προς την στάση του αστικού λεωφορείου, με προορισμό την επιστροφή στο σπίτι, είχα μια ιδέα που αποτέλεσε τον δεύτερο λόγο, για τον οποίο δεν ξέχασα ποτέ εκείνη την χρονιά… Πέρασα από ένα κατάστημα παιγνιδιών, που μεταξύ άλλων πουλούσε και μεταχειρισμένα κόμικς. Ήταν η εποχή των Μπλέκ νέας περιόδου, σε μεγάλο σχήμα, του Αγόρι και κάποιων ακόμη, όμως τα πιο παλιά σκέφτηκα, ίσως και να μην είχαν χαθεί από κάτι τέτοια ράφια, ακόμη… Μ` αυτές τις σκέψεις, μπήκα στο μικρό μαγαζί, με τα στριμωγμένα παιγνίδια και τα γεμάτα ασφυκτικά ράφια. Η ηλικιωμένη γυναίκα στο ταμείο, με κοίταξε μάλλον αδιάφορα, όταν κατευθύνθηκα στο χαμηλό ράφι με τα εικονογραφημένα. Όταν η έκπληξη μου είχε ζωγραφίσει το μέτωπο και έβγαινε πια απ` τα μάτια και το στόμα, με επιφωνήματα χαράς, μια φωνή ακούστηκε πίσω, μια φράση αξέχαστη. «Τα θες όλα; Πάρτα. Θα σου τα αφήσω φθηνά. Δεν τα αγοράζουν άλλο τα παιδιά. Είναι παλιά.» Στα χέρια μου κρατούσα ένα μικρό θησαυρό! Μπλέκ μικρά, Ζαγκόρ, Μπλέκ μηνιαία, Ταρζάν μικρά, Βέλος μικρό σχήμα, Μικρό Σερίφη μεγάλο σχήμα και Ντρέκ και τα τέσσερα τεύχη! Με μόλις 200 δραχμές, έγινα κάτοχος ξανά περιοδικών που συνόδευσαν και σημάδεψαν τα παιδικά μου χρόνια! Τώρα, βρίσκονταν σε μια μπλε πλαστική σακούλα, διπλασιάζοντας μια συλλογή που μόλις άρχιζε! Μέχρι να τελειώσω το Γυμνάσιο, μπήκα και σε άλλα τέτοια μαγαζιά, έκανα κι άλλες παρόμοιες ανακαλύψεις. Αλλά καμιά τους δεν είχε τη δύναμη να μείνει τόσο έντονα χαραγμένη στο νου, από εκείνη την πρώτη, το Φθινόπωρο του`78!

Καθώς ταξινομούσα στο σπίτι τα τεύχη, το μάτι έπεσε πάνω σε ένα από εκείνα που μετέφερα στην σακούλα, του οποίου η εικόνα δεν μου θύμιζε πολλά είναι αλήθεια, ούτε είχα ποτέ μου ως τότε ξεφυλλίσει τις σελίδες. Μάλλον είχε μπει κι αυτό, μέσα στη γενική μανία που με είχε πιάσει. Μέσα σε εκείνο το ντελίριο ενθουσιασμού.  Αφηγούνταν πειρατικές ιστορίες, με ήρωα τον καπετάνιο Ντρέκ και τους αταίριαστους συντρόφους του, κι έναν απαραίτητο παπαγάλο στον ώμο. Διάβασα και τα τέσσερα τεύχη με μιας. Γοητεύτηκα από το σκίτσο και τα σενάρια και απογοητεύτηκα όταν μετά από χρόνια αναζήτησης, έμαθα ότι δεν κυκλοφόρησε ποτέ παραπάνω τεύχη. Πολλά χρόνια μετά, όταν ο εκδότης του κ. Δραγούνης μου παραχωρούσε συνέντευξη, ένα από εκείνα τα …απωθημένα που του απεύθυνα με την μορφή ερώτησης, ήταν και το «γιατί σταμάτησε τόσο νωρίς η έκδοση του Ντρέκ;» Η απάντηση, ήταν μια ενδεικτική εικόνα των εκδοτικών δρώμενων της εποχής.  Ότι δεν πουλούσε – σταματούσε. Υπομονή δεν υπήρχε. Κι ο Ντρέκ, ο ιππότης πειρατής με τις εξωτικές του περιπέτειες, το χιούμορ και τα όμορφα εξώφυλλα, έπεσε θύμα αυτής της λογικής, όπως τόσα και τόσα εικονογραφημένα των καιρών του. Τώρα, δεκαετίας πια μακριά απ` όλα αυτά, επανεκτιμούμε αυτά τα ταλαιπωρημένα τεύχη, τα αναζητούμε και πληρώνουμε το σχετικό αντίτιμο… Είναι το τίμημα που υπαγορεύει η ανάγκη να κρατηθούν ζωντανές οι μνήμες και οι εικόνες. Κι αυτό το τίμημα, δεν μπορείς ούτε να το κοστολογήσεις, ούτε να το κατατάξεις σε μια λογική σειρά, με βάση τις καθημερινές ανάγκες…

 

Γιώργος Κοσκινάς

Κάθε κείμενο του γράφοντα, είναι προστατευμένο και κατοχυρωμένο πνευματικά. Οποιαδήποτε αντιγραφή μερική ή ολική χωρίς την συγκατάθεση του δημιουργού, επισύρει τις προβλεπόμενες από το νόμο κυρώσεις.

Το πιο πάνω κείμενο, θα το βρείτε και στην κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΕΣ & ΤΕΥΧΗ, μαζί με όλα αυτά που οι μνήμες ανασύρουν κάθε φορά.

 

Αρέσει σε %d bloggers: