Αρχεία Ιστολογίου

LA GUERRE DES BOUTONS – Ο Πόλεμος των Κουμπιών(2011)

Φαίνεται ότι το έχουν σαν κύριο συστατικό, οι ταινίες του νέου Γαλλικού σινεμά να μας ταξιδεύουν στο παρελθόν! Άλλοτε με νοσταλγία και μελαγχολία, κι άλλοτε όπως εδώ, με πολύ χιούμορ και αγάπη για ό,τι συμβόλιζαν τα παιδικά μας χρόνια και εξακολουθούν να σημαίνουν για όλους. Αν είναι τάση ή ρεύμα, πείτε το όπως θέλετε, καλό θα ήταν να συνεχίσει και να επηρεάσει ακόμη περισσότερους δημιουργούς! Είναι καλό που δεν σβήνουν εκείνες οι μνήμες. Αυτό το κεράκι χρειάζεται φροντίδα, για να μας σκορπίζει λάμψη στο θαμπό σήμερα…

Φοβερό μακροβούτι κι αυτό, κατευθείαν στα νερά της νιότης. Ξύλινα σπαθιά, σφεντόνες και ομάδες με αρχηγούς και αντιπάλους, προδότες και έρωτες! Η εφευρετικότητα και η ζωντάνια, στα παιδικά βλέμματα. Το κέφι για ζωή. Η ανάγκη για εξερεύνηση, ακόμη και στα όρια του νου και της φαντασίας. Δεν υπάρχει περίπτωση να σας αφήσει αδιάφορους αυτό το φιλμ! Θα ξυπνήσει εικόνες στους περισσότερους, από εκείνες που δε σβήνουν ποτέ, αλλά απλά θολώνουν με το πέρασμα του χρόνου… Ακόμη μια υπέροχα τρυφερή και μοναδικά νοσταλγική ματιά, με ρίγες από συγκίνηση και όψη παλιών, ασπρόμαυρων φωτογραφιών, εκείνων με τα «δοντάκια» γύρω – γύρω, που ζουν στα συρτάρια μας… Θα σας παρασύρει όπως τότε, που στο τρέξιμό μας το γεμάτο λαχτάρα, για να βγούμε να παίξουμε, παρασέρναμε στο διάβα μας ανθοδοχεία και τραπεζάκια με σεμέν, και η κατσάδα μπορούσε να περιμένει όταν θα επιστρέφαμε σπίτι!

Και μόνο να δει κανείς τις αποσπασματικές εικόνες του άρθρου, αλλά και τα πόστερ της ταινίας, μπαίνει αμέσως στο… θέμα της! Είναι φτιαγμένη με τα πιο αγνά υλικά, που θα μπορούσαν ποτέ να επιλεγούν. Ένα καλειδοσκόπιο, απ` το οποίο περνάνε μαζί με τα πανέμορφα τοπία, οι καυγάδες, τα πειράγματα και τα παθήματα, οι πόθοι και οι ανησυχίες, ενός μικρόκοσμου που θα μπορούσε να είναι του καθενός. Αυτό είναι και το πολύ σημαντικό, σ` αυτό το φιλμ. Το γεγονός ότι αγγίζει τους πάντες, με έναν αυθορμητισμό και μια αλήθεια, μέσα στις οποίες όλοι μας ζήσαμε στιγμές της ζωής μας. Δύσκολο να της βρω ψεγάδι, αλλά για να είμαι και ειλικρινής, δεν το επιδίωξα! Απλά, την απόλαυσα!

Η ταινία έχει μεγάλη ιστορία, πίσω της. Προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1962, σε σκηνοθεσία Yves Robert και μας έρχεται από τα τέλη του 18ου αιώνα και την ομώνυμη νουβέλα του Louis Pergaud. Είχε κερδίσει το Γαλλικό βραβείο Prix Jean Vigo και μια θέση στην καρδιά όλων των θεατών, όπου κι αν προβλήθηκε. Γι` αυτό και οι Ιρλανδοί, έκαναν ένα remake το 1994, με τίτλο War of the Buttons, σε σκηνοθεσία John Roberts. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ήταν οι Gregg Fitzgerald και Colm Meaney. Πέρσι λοιπόν, το κλίμα αναβιώσε για ακόμη μια φορά, σε μια καθαρά Γαλλική ματιά, που χωρίς να το επαναπροσδιόριζε, του έδινε μια λάμψη και μια φρεσκάδα, στηριζόμενη μάλιστα στην έξοχη και αλληγορική πολλές φορές φωτογραφία, της Julien Hirsch, αλλά και στην πολύ καλή μουσική επένδυση του Klaus Badelt. Η σκηνοθεσία ήταν του Yann Samuell  και το μοντάζ(με τους πολλούς συμβολισμούς), της Sylvie Landra. Πρωταγωνιστούν τρομερά ταλέντα, που θα τα δούμε σίγουρα σε μελλοντικές ταινίες και ελπίζουμε η εξέλιξη τους να είναι τέτοια, που θα μας επιτρέψει ενδεχομένως να μιλάμε για νουβέλ βάγκ του 21ου αιώνα! Σας παραθέτω μερικά από αυτά. Vincent Bres, Salomé Lemire, Théo Bertrand, Tristan Vichard, Tom Terrail, Louis Lefèbvre και δύο καταξιωμένοι συνάδελφοι τους, οι Eric Elmosnino και Alain Chabat, στους ρόλους των δασκάλων.

Τι έχουμε εδώ; Η ταινία μας πάει πίσω στην δεκαετία του`50, στην Γαλλική επαρχία και συγκεκριμένα σε δύο χωριουδάκια. Μια αντιπαλότητα πολλών χρόνων μεταξύ τους, συντηρείται και μεγαλώνει, όπως και το χάσμα γενεών, χάρη σε δύο ομάδες παιδιών. Μια από κάθε χωριό. Αυτοί οι πιτσιρικάδες, είναι που θα ρίξουν λάδι στην φωτιά τηςπαραδοσιακής έχθρας, με μια σειρά από καμώματα, που στο μεγαλύτερο τους μέρος, θα βγάλουν πολύ χιουμοριστικές καταστάσεις. Το φιλμ του Samuell, επικεντρώνεται πιο πολύ στον Λεμπράκ(Vincent Bres), αρχηγό της μιας ομάδας και ηγετική φυσγιογνωμία, που μέσα από την δική του σκληρή πραγματικότητα, θα εξερευνήσει την έννοια της ανεξαρτησίας και θα θελήσει να την εφαρμόσει σε όλους γύρω του. Οι συγκρούσεις της ταινίας, δεν είναι απλές διαμάχες μεταξύ παιδιών του Δημοτικού, αλλά ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων, κοινωνικών αντιθέσεων και αξιών. Μέσα απ` όλη αυτή την διαδρομή, όλοι θα βγουν κερδισμένοι σε εμπειρίες και ωριμότητα. Θα δοκιμαστούν και στο τέλος θα γνωρίσουν την διαφορά μεταξύ ρεαλισμού και πραγματικότητας.

Δείτε την σκηνή του τέλους, στο προαύλιο του σχολείου, όπου το θέαμα στο πανοραμικό πλάνο του σκηνοθέτη, με τα σχήματα που φτιάχνουν οι κιμωλίες, είναι από τις κορυφαίες σκηνές και τις πιο ευρηματικές, όλων των εποχών! Εδώ αγαπητοί μου, έχουμε έβδομη τέχνη!

Τέσσερα βίντεο – λόγοι, για να πάρετε μια δυνατή γεύση του φιλμ και να σας οδηγήσουν στο κοντινότερο dvd club!

Για το Comics Trades 2012 – 2013

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

«Τα μικρά όνειρα της νιότης μου»(Quartier Lointaine)

Υπάρχουν φορές που η εικόνα στο εξώφυλλο ενός dvd, τραβάει το βλέμμα και ξεχωρίζει απ` τις υπόλοιπες, θέλωντας να φωνάξει ίσως κάτι. Μαγνητίζει με ένα περίεργο τρόπο και δίχως να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης, περιμένοντας να αρχίσει η προβολή. Τα «Μικρά όνειρα της νιότης», είχαν και τον τίτλο που μίλησε μέσα μου. Βαθιά μέσα… Ούτε για μια στιγμή δεν πρόδωσε τις προσδοκίες που γέννησε. Ήταν αυτό που εικονίζονταν στο εξώφυλλο. Αυτό που έγραφε στον τίτλο. Κι έπειτα άρχισαν οι συγκρίσεις, οι συμπτώσεις, οι συνειρμοί, κι ένας κόσμος που φεγγοβολούσε από χθες, ρούφηξε κάθε αντίρρηση, κάθε αντίσταση…

Από τις χιλιάδες ταινίες που έχουν περάσει μπροστά απ` τα μάτια μου, υπήρξαν ως τώρα που διαβάζετε τις γραμμές αυτές, ελάχιστες που να με κράτησαν σε τέτοια δυσαρμονική σχέση με τον χρόνο, ενώ παράλληλα να λειτούργησαν σαν όχημα επιστροφής, σε κάποιες αξέχαστες μνήμες. Το Quartier Lontaine είναι ένα εισιτήριο, του οποίου ο θεατής μπορεί να καθορίσει το κόστος και την ημερομηνία επιστροφής. Αν φυσικά θελήσει να επιστρέψει… Είναι μια απόδειξη του πόσο απλά μπορεί να είναι τα πιο όμορφα πράγματα και πόσο δύσκολο είναι πια να τα αγγίξουμε. Πως ο νους πλάθει σενάρια, με μια παιδικότητα και αγνότητα στη σκέψη, ή τι μπορεί να συμβεί αν ένας κινηματογραφιστής ακούσει τις σκέψεις κάποιων από εμάς. Είναι ένα μικρό αριστούργημα και όλοι όσοι βαδίζουν στο μεταίχμιο αυτών που πραγματικά έζησαν και αυτών που νομίζουν ότι «ζουν», πρέπει να το δουν οπωσδήποτε! Αν θέλουν μάλιστα, μπορεί ο καθένας τους να το σκηνοθετήσει για λογαριασμό του.

Η ταινία του Sam Garbarski άργησε να κυκλοφορήσει σχετικά, σε dvd μορφή στην χώρα μας. Είναι μια παραγωγή του 2010, της Wild Bunch Distribution, με πολυεθνική συμμετοχή στο κόστος από τις Γαλλία, Γερμανία, Λουξεμβούργο και Βέλγιο. Αν έλειπαν η Γερμανία με την Γαλλία και στην θέση τους ήταν η Ολλανδία, ίσως να έμοιαζε ακόμη περισσότερο με το παρελθόν, της Ευρώπης αυτή τη φορά, θυμίζοντας κάτι από τις πρώτες μέρες της Benelux(1955). Πρωταγωνιστούν οι Pascal Greggory, Jonathan Zaccaï και Alexandra Maria Lara. Το φιλμ είναι βασισμένο σ` ένα κόμικς του Ιάπωνα σχεδιαστή manga Jirô Taniguchi. Η υπέροχα γλαφυρή μουσική είναι της Pia Dumont και το άψογο μοντάζ του Ludo Troch. Το νοσταλγικό αυτό γύρισμα στον χρόνο του Garbarski, απέσπασε πολύ καλές κριτικές, σε όσα φεστιβάλ συμμετείχε. Μάλιστα πέρσι το είδαμε και στο Φεστιβάλ Γαλλικού κινηματογράφου(31 Μαρτίου – 8 Απριλίου), στην Αθήνα. Αν αποτελεί τμήμα της εικόνας του νέου Γαλλικού σινεμά, θέλουμε να δούμε κι άλλο, γιατί είναι παραπάνω από γοητευτικό.

Ο 50χρονος Τόμας, σχεδιαστής κόμικς για τις εκδόσεις της Casterman, ζει μια δημιουργική πορεία, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες από τον γάμο του και την εκτίμηση της διεθνούς καλλιτεχνικής κοινότητας για το έργο του. Όμως κάτι λείπει. Κάτι τον εμποδίζει να συνεχίσει. Του στερεί την έμπνευση και τη ζωντάνια από τις δουλειές του. Συγχρόνως, είναι εγκλωβισμένος σε μια επιλογή που δεν όρισε, αλλά που τον σημάδεψε για όλη του την ύπαρξη. Μια απώλεια οικογενειακή, που στοίχειωσε τα βήματα του. Τα άφησε μετέωρα μεταξύ νιότης και βιομηχανοποίησης των ονείρων. Μια μέρα σαν πολλές από αυτές που ξόδεψε, χάνει το τραίνο και βρίσκεται κατά λάθος στην γενέτειρα του. Μια μικρή πόλη έξω από το Παρίσι. Εκεί θα βιώσει κάτι ανεξήγητο, με τις φόρμες της επιστήμης, έτσι όπως τις γνωρίζουμε. Θα επιστρέψει στα παιδικά του χρόνια, σε ότι άφησε στη μέση, σε ότι ξέχασε να πει, σ` αυτούς που δεν αγγάλιασε… Μα πάνω απ` όλα, θα έχει μια μοναδική ευκαιρία. Να εμποδίσει τον πατέρα του να φύγει, σε μια βραδιά γενεθλίων… Έχοντας τις μνήμες της ζωής του ως ενήλικας, ο Τόμας θα προσπαθήσει να κρατήσει τις ισορροπίες και να σβήσει τις αποστάσεις και τα σφάλματα, πριν αυτά εξελιχθούν σε αναμνήσεις.

Το τρυφερό αυτό φιλμ του Garbarsky, θα σας συγκινήσει με την απλότητα του. Θα ζήσετε ένα δικό σας σενάριο, μια ευχή που κάνετε χρόνια τώρα. Εκεί είναι και η μαγεία του. Στον τρόπο που αγγίζει τους θεατές και τους κάνει ναυαγούς στα νερά της νοσταλγίας. «Τα μικρά όνειρα της νιότης μου», δεν είναι μια πρωτότυπη αφήγηση, με εφέ και ρυθμούς της εποχής μας. Είναι μια ωδή στης μνήμης τα λαμπερά μονοπάτια, που απλώνονται μπροστά σας τόσο αργά, όσο βασανιστικά μας φαίνονταν κάποτε μερικά χρόνια της εφηβείας. Τότε που βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε… Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά ανατριχιάζει κανείς, αρκεί να αφεθεί στις εικόνες και τις μουσικές… Αξίζει να το δείτε. Αξίζει να θυμηθείτε. Αξίζει να αναλογιστείτε, πόσα θα μπορούσατε να αλλάξετε, αν επιστρέφατε σε εκείνα τα χρόνια…

Χαίρομαι που μετά από χρόνια, μπορώ να πω ότι είδα μια κινηματογραφημένη αναπαράσταση της ζωής όλων μας. Πολλά μπράβο στον Garbansky, για τα «μικρά όνειρα της νιότης» μας, που ανάπλασε και για τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να κάνει ξανά συναρπαστικό το σινεμά.

ΥΓ

Προσέξτε την πυτζάμα του νεαρού Τόμας(με τον Τεν Τεν), αλλά και το άλμπουμ του «Μπλούμπερυ» που του χαρίζει ένας καλός φίλος.

Το αυθεντικό trailer της ταινίας.

Και μια πολύ συγκινητική στιγμή…

Αρέσει σε %d bloggers: