Advertisements

Αρχεία Ιστολογίου

ΙΣΤΟΡΙΕΣ & ΤΕΥΧΗ 8 – «ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ» ΤΕΥΧΟΣ 9 (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΚΡΕΚΑ)

PG 09 (1) ctPG 09 (3) ctPG 09 (2) ct

20 Αυγούστου 1970. Πριν από 43 χρόνια κυκλοφορούσε το 9ο τεύχος του περιοδικού «Περιπέτεια» των εκδόσεων ΤΕΟ – ΓΚΡΕΚΑ (Θ. Πάγκαλος). Τίτλος του «Φρίκη στους βυθούς» και ένα καθαρά καλοκαιρινό θέμα, με ναυάγια στο βυθό, θησαυρούς και υποβρύχιους κινδύνους. Στις 68 του σελίδες εξαντλούνταν ένα εξαιρετικό και κινηματογραφικού τύπου σενάριο, που θα μπορούσε να έχει περάσει άνετα και από την μεγάλη οθόνη. Έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που συναρπάζουν και καθηλώνουν τον θεατή ή, απλά, τον αναγνώστη. Μιλώντας για κινηματογράφο, να αναφέρουμε ότι μερικώς (κατά το ήμισυ) το σενάριο θυμίζει πολύ αυτό του «Σειρήνα της Μαρτινίκα» (“To have and to have not” – 1944,  με τους Humphrey Bogart και Lauren Bacall. Ακόμη ένα φιλμ που φέρνει στο νου, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να έχει επηρεαστεί από εκείνο, είναι το «Ο Βυθός» (“The Deep” – 1977, με τους Nick Nolte και Jacqueline Bisset).

PG 09 (4) ct PG 09 (5) ct PG 09 (6) ct PG 09 (7) ct PG 09 (8) ct

Σαν υπόθεση στο κόμικς, έχουμε μια δυνατή περιπέτεια με πρωταγωνιστή έναν Αμερικανό τυχοδιώκτη, τον Καλ Μακ Νη και τους δύο συντρόφους του. Τον πιτσιρικά Σματς και τον καβγατζή Σκωτσέζο Τζοκ Φέργκιουσον. Οι τρεις τους θα αναζητήσουν τον θησαυρό του βυθισμένου πλοίου «Σαν Κριστομπέλ», που βρίσκεται στον βυθό της θάλασσας, έξω από το λιμανάκι του Σάντα Μίνγκο, στην Καραϊβική. Στα ίχνη του θησαυρού, όμως, θα βρεθεί και ο Γερμανός κακοποιός Ρίχτλιντερ, που έχει και τον τρόπο και τα μέσα για να τον ανασύρει. Μέσα σε όλα αυτά και με το πείσμα του Μακ Νη να φαντάζει ικανό για να υπερνικήσει τα εμπόδια, ο αρχαίος μύθος του «θεού της θάλασσας», που τρομοκρατεί τους ντόπιους και μιλάει για ένα τέρας του βυθού, αναβιώνει και σπέρνει τον τρόμο…

PG 09 (9) ct PG 09 (10) ct PG 09 (11) ct PG 09 (12) ct

Αυτό που είναι εντυπωσιακό και κερδίζει αμέσως τον αναγνώστη, είναι ο ρεαλισμός των σκίτσων και το πόσο περίτεχνα κινεί ο δημιουργός τα μολύβια του, ανάμεσα στον κόσμο του βυθού, τους κατοίκους του, τους εισβολείς, αλλά και την αγριεμένη θάλασσα. Σε κάνει να μπαίνεις στην αφήγηση και να νιώθεις την περιπέτεια ολοζώντανα. Οι σκηνές δράσης και ειδικά αυτές με την επίθεση του «θεού της θάλασσας» στο σκάφος είναι καταπληκτικές! Το περιεχόμενο των ιστοριών, που περιείχε το περιοδικό, προερχόταν από τα περιοδικά Super Library Fantastic Series, Super Library Stupendous Series και Super Library Secret Agent Series, όλα του 1967. Οπότε μας ήρθαν στην χώρα μας σε σύντομο χρονικό διάστημα, συγκριτικά με άλλα εικονογραφημένα και μόνον με 2 χρόνια διαφορά από την πρώτη τους έκδοση στην Αγγλία, αφού το περιοδικό άρχισε να κυκλοφορεί το 1969.

PG 09 (13) ct PG 09 (14) ct PG 09 (15) ct PG 09 (16) ct PG 09 (17) ct

Η εβδομαδιαία αυτή έκδοση της «Περιπέτεας» άφησε εποχή με την ποιότητα των ιστοριών, που φιλοξενούσε, τα ευφάνταστα σενάρια, το ωραίο σκίτσο και την εναλλαγή ασπρόμαυρου και πρασινόμαυρου στις σελίδες του. Μια από τις καλύτερες εκδόσεις κόμικς, που διαβάσαμε ποτέ στην χώρα μας, αναμφίβολα, με το υλικό να προέρχεται από την σπουδαία βιομηχανία κόμικς της Βρετανίας και την IPC ή Fleetway. Την κεντρική ιστορία συμπλήρωνε μια μικρότερη σε αριθμό σελίδων, αυτοτελής πολεμική, η στήλη της αλληλογραφίας των αναγνωστών και ενίοτε σταυρόλεξα. Το κόστος ήταν, σε δραχμές φυσικά, 3 και αυτό το κάνει ακόμη πιο νοσταλγικό στις μέρες μας… Πολλοί μεγαλώσαμε διαβάζοντας τέτοια περιοδικά, που τώρα αναζητούμε για να ζήσουμε ξανά κάτι από την προσμονή εκείνων των χρόνων…

Για το Comics Trades 2013–2014

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Advertisements

ΑΡΘΡΟ 1000! – Ο ανυπότακτος (Rogue Trooper) – στα άδυτα του σακιδίου.

AΥΤΟ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 1000 ΓΙΑ ΤΟ CΟMICS TRADES ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΑ 20 ΤΕΥΧΗ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ!

ΒΑΣΙΛΗ, ΕΥΓΕ!

Ο ανυπότακτος (Rogue Trooper) – στα άδυτα του σακιδίου.

του Velle(Βασίλη Μαρκουίζου)

Στην προσπάθειά του να πραγματοποιήσει την ανεξάρτητη αποστολή του, ο ανυπότακτος μπλέκει σε άλλη μια μάχη, μόνο που αυτή τη φορά μια εχθρική ριπή πετυχαίνει το σακίδιό του ακριβώς στο σημείο που βρίσκεται εγκαταστημένο το τσιπ του νεκρού συντρόφου του Bagman(για περισσότερες πληροφορίες βλέπε προηγούμενο άρθρο

Το αποτέλεσμα είναι να ‘’τρελαθεί’’ το κύκλωμα και ξαφνικά να αρχίσει να τραγουδάει ένα παιδικό νανούρισμα και να σκορπίζει τον πολεμικό εξοπλισμό του πάνω στη μολυσμένη Νέα Γη.

Μεγάλο πρόβλημα για τον ανυπότακτο που στην ενέδρα έχει να αντιμετωπίσει ένα ακόμα πρόβλημα, ίσως το μεγαλύτερο απ’ όλα, ευκαιρία όμως για εμάς να δούμε με τι μέσα είναι εφοδιασμένοι οι γεννετικά τροποποιημένοι πεζικάριοι για έναν τέτοιον μελλοντικό πόλεμο.

Κυάλια: Στην πορεία του κόμικς φαίνεται να είναι και νυχτερινής οράσεως.

Βλήματα Λαζούκα: Κάτι σαν τα βλήματα μπαζούκα ή διατρητικά βλήματα αρμάτων. Σε μερικές στιγμές αποδεικνύονται η μόνη λύση.

Πυρομαχικά: Ίδιοι γεμιστήρες με των συνηθισμένων πολυβόλων Βορείων-Νοτίων. Αν το πολυβόλο του ανυπότακτου έπαιρνε διαφορετικούς κάλυκες από το μέσο όρο θα ήταν πρόβλημα ο ανεφοδιασμός .

Κάπα για καμουφλάζ: Με αυτήν την παραλλαγή συνήθως εκτελεί τα πιο ανορθόδοξα σχέδια.

Λέηζερ μαχαίρι/σμίλη: Καλού κακού παρέχεται κάτι πιο κοφτερό από ένα απλό μαχαίρι. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να χρειαστεί κόψιμο…

Σφαίρες πλάσματος: Η διασπορά της καταστροφής και των θραυσμάτων είναι πιο εστιασμένη σε σχέση με του βλήματος Λαζούκα.

Ψηφιακός χάρτης: Η GPS αν προτιματε (το 1983 περίπου που κυκλοφόρησε η 2000AD το κόμικ, σίγουρα θα φάνταζε εξαιρετικά εξωτικό ένα τέτοιο εργαλείο).

Γάμμα χειροβομβίδες: Κλασσικές χειροβομβίδες απ’ όσο έχουμε καταλάβει.

Βιβλίο μισθοδοσίας: Τα χρήματα ακόμα και σε αυτόν τον πόλεμο είναι χρήσιμα. Κάποια στιγμή οι συνδιαλλαγές με ληστές, λαφυραγωγούς και διεφθαρμένους είναι αναπόφευκτη (αν και δεν μας διευκρινίζεται πόσο μεγάλος είναι ο μισθός…)

Μηχάνημα αναγνώρισης ταυτότητας: Χρήσιμο και πρακτικό μέσα στο τεράστιο πλανητικό πεδίο της μάχης. Άραγε ο βαθμοφόρος που πλησιάζει φιλικά είναι όντως της πλευράς μας; Για να δούμε τα επίσημα στοιχεία…

Μπαλώματα στολής: Ο πολεμιστής δεν πρέπει να καταλήξει ρακένδυτος (θραύσματα από βολές και εκρήξεις και το σύρσιμο πάνω στη γη είναι μάλλον η αιτία του φαινομένου και σε αυτόν τον πόλεμο). Βέβαια ο ανυπότακτος τα χρειάζεται πιο πολύ για καλλωπισμό (ενώ ο απλός πολεμιστής με ένα σκίσμο στη στολή καταλήγει αμέσως νεκρός).

Λέηζερ πυρσός: Σε ρόλο κλασσικής φωτοβολίδας ή και πυρσού για κάποια ώρα (η χημική ομίχλη στη Νέα Γη είναι τόσο πυκνή που μόνο το λέηζερ καταφέρνει να ξεχωρίζει στην ατμόσφαιρα).

G rations: Η αντικατασκοπεία δεν έχει εντοπίσει ακόμα τη χρησιμότητά τους…

Χημικό κιτ: Ένα κλασσικό φαρμακείο πολέμου που περιέχει συν τοις άλλοις αντίδοτα και ορούς για τις πιο απλές χημικές δηλητηριάσεις.

Τρυπάνι: Παρέα με το λέηζερ μαχαίρι/σμίλη πρέπει να κάνει τεχνικά θαύματα.

Χημικοί κάλυκες: Κλασσικοί κάλυκες που απελευθερώνουν και χημικό νέφος στο σημείο πρόσκρουσης. Ιδιαίτερα ενοχλητικό και επικίνδυνο για τους απλούς στρατιώτες.

Γουόκι Τόκι: Το 1983 πρέπει να έδειχνε ιδιαίτερα εντυπωσιακό το κινητό τηλέφωνο. Εμείς υποθέτουμε ότι έχει τέτοιο μέγεθος και κατασκευή για να είναι ανθεκτικό (ένα smartphone στον πόλεμο πόσο θα κρατούσε άραγε; Καλύτερα να μην το μάθουμε ποτέ).

Χειροβομβίδα ατμού: Ο ατμός καθαρίζει προς στιγμή τη γύρω από το σημείο πρόσκρουσης ατμόσφαιρα. Όταν ένας κοινός πολεμιστής ξεμένει από οξυγόνο μπορεί να κερδίσει μερικές ακόμα ανάσες από τον καθαρό ατμοσφαιρικό αέρα (αν φτάσει βέβαια σε εκείνο το σημείο συνήθως είναι ξοφλημένος). Ο ανυπότακτος όμως το χρησιμοποιεί για τα πιο απίθανα τεχνάσματα παραπλάνησης του εχθρού.

Κασσετόφωνο με οθόνη: Παρόλο που μοιάζει με κασετόφωνο, απ’ ότι θα δούμε παρακάτω μάλλον παραπέμπει σε blue ray με ανθεκτικό περίβλημα.

Αεροζόλ: Σπρέι ατμού. Μερικές φορές χρειάζεται ένα πιο διακριτικό σύννεφο ατμού. Ποιος ξέρει και τι άλλες χρήσεις έχει σκεφτεί ο ανυπότακτος γι’ αυτό το κομμάτι οπλισμού…

Κιτ απομόλυνσης (πυρηνικής): Μεταφράζοντας το κείμενο. Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα και των πυρηνικών όπλων. Άγνωστο το πώς μπορείς να θεραπευτείς από την ήπια ραδιενέργεια, αλλά στο μέλλον θα έχουν βρει κάποια μέθοδο.

Οδηγός για τον πόλεμο στη Νέα Γη: Τεχνικές, πληροφορίες και ό,τι χρειάζεται για έναν τέτοιο πόλεμο (υποπτευόμαστε ότι ξεκινάει λέγοντας: ΄΄σκότωσε και καλή τύχη΄΄…)

Κιτ επιβίωσης για τη μολυσμένη θάλασσα: Αν χρειαστεί να κολυμπήσουμε μέσα σε μια τόσο μολυσμένη θάλασσα (καλύτερα να παίξουμε ρωσική ρουλέτα!) το κιτ παρέχει στολή και σύνεργα κατάδυσης/θαλάσσιας δολιοφθοράς. Βέβαια ο ανυπότακτος απλά βουτάει και φέρνει την καταστροφή, αλλά υποθέτουμε ότι τα σύνεργα θαλάσσιας δολιοφθοράς όλο και κάπου θα χρειάζονται.

Γενικώς βλέπουμε ότι ο εξοπλισμός ενός πεζικάριου δεν διαφέρει και τόσο από τον σημερινό. Μάλιστα κάποια σύνεργα δείχνουν ξεπερασμένα ή σε παραλλαγή έχουν ήδη εμφανιστεί στην εποχή μας (τους δίνουμε το ελαφρυντικό που δείχνουν τόσο ογκώδη γιατί πρέπει να είναι ανθεκτικα στη μάχη).

Άραγε οι δημιουργοί του κόμικ να είχαν υποψιαστεί το μέλλον δίσκου και εικόνας;

Το κασσετόφωνο με οθόνη θυμίζει αμέσως συσκευές με τις παλιές κασσέτες η τις δισκέτες 3,25 ιντσών. Επίσης μας παραπέμπει και σε φορητό υπολογιστή.

Πάντως οι δισκέτες, cd, dvd ή ό,τι παίρνει είναι αυτού του στυλ:

Για να περνάει κάπως και η ώρα στην πολεμική ανάπαυλα υποπτευόμαστε.

Άσχετα όμως απ’ όλα αυτά υπάρχει κι ένα τελευταίο εφόδιο που στην προκειμένη ενέδρα σώζει τον ανυπότακτο: Όταν ξαφνικά ο Bagman συνέρχεται κάπως και συνειδητοποιεί την κατάσταση απελευθερώνει μικρό-νάρκες σε μεγάλη ακτίνα (και απ’ ότι φαίνεται με μεγάλη ταχύτητα). Παρότι είναι κάπως ανορθόδοξη η χρήση τα αποτελέσματα είναι ισοπεδωτικά (μάλλον μέσα στα σύννεφα ομίχλης και χημικών, οπτικά δεν εντοπίζονται εύκολα ούτε στον αέρα κατά τη ρίψη, ούτε και στο έδαφος μετά τη διασπορά).

Και η αποστολή του ανυπότακτου συνεχίζεται.

«Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΓΡΙΦΟΥ» – ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Μέσα στα πλαίσια της ανανέωσης στο Comics Trades, που έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και έναν μήνα(νέα άρθρα, design σελίδας, νέες ενότητες & κατηγορίες κ. α.), συνεχίζουμε σήμερα με τον καρπό μιας ακόμη συνεργασίας με μέλος μας. Ο Χρήστος, εξαιρετικός κόμικς – συμπολεμιστής, με κοινές μνήμες λόγω ηλικίας, ένωσε τις δυνάμεις του μαζί μας εδώ και περίπου 2 μήνες. Σήμερα τον γνωρίζετε μέσα από αυτή του την συνεργασία, που απορρέει από την αγάπη για ένα περιοδικό που άλλαξε πολλά στα κόμικς, στην χώρα μας πάντα. Το Αγόρι του κ. Δεληγιώργη, με το νέο αυτό σχήμα και τα εικονογραφημένα της Βρετανικής σχολής κόμικς(2000AD), έδωσε στους αναγνώστες μια διαφορετική εκδοχή και ενδεχομένως μια νέα διάσταση στην ψυχαγωγία τους. Ήταν μια πρόταση του εκδότη που έδωσε ώθηση και διαμόρφωσε τα κόμικς της δεκαετίας του `80 κυρίως. Δεν θα σταθούμε στο περιοδικό καθαυτό σήμερα, αλλά θα σας δώσουμε την δυνατότητα για πρώτη φορά στο Comics Trades, να διαβάσετε τις σελίδες από όλα τα τεύχη, που περιείχαν την ιστορία σε συνέχειες, με τίτλο «Η εκδίκηση του Γρίφου»! Η δημοσίευση τους ξεκινάει από σήμερα και θα είναι σε καθημερινή βάση. Κάθε μέρα θα δημοσιεύεται και ένα από τα 25 τμήματα της, χωρίς φυσικά αυτό να επηρεάζει την υπόλοιπη μας αρθρογραφία. . Οπότε αν χάσετε κάποια συνέχεια, μπορείτε να ανατρέξετε στην πιο πάνω υπό – κατηγορία, ώστε να μην πάθετε ότι και οι πιτσιρικάδες εκείνων των χρόνων, που έχαναν κάποιο τεύχος και το έψαχναν μετά! Να σας πω ότι τα συνολικά τμήματα της ιστορίας ήταν 25. Ξεκίνησε να δημοσιεύεται από το τεύχος 439 και ολοκληρώθηκε στο τεύχος 463. Στην διάρκεια αυτών των 100 σελίδων, ο νεαρός Τζώνυ Χίγκινς προσπαθεί να ανακαλύψει την ταυτότητα των 4 νέων αγνώστων, που απειλούν την οικογένεια του και τον ίδιο, αναλαμβάνοντας να εκδικηθούν για λογαριασμό του κακοποιού με το παρατσούκλι «Ο Γρίφος». Ξεκινάμε σήμερα λοιπόν, με τον πρώτο τετρασέλιδο τμήμα της ιστορίας, αυτό του τεύχους 439.

Όλα τα τμήματα της ιστορίας συγκεντρωμένα, θα μπορείτε να τα βρίσκετε στην νέα υπό – κατηγορία «ΙΣΤΟΡΙΕΣ & ΤΕΥΧΗ 2». Εκεί θα προστίθενται κάθε μέρα και από ένα.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Δεν θα αναρτάται ξεχωριστό άρθρο, αλλά τα τμήματα θα προστίθενται κατευθείαν στην κατηγορία!

http://wp.me/PKxow-632

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΕΥΧΗ ΚΟΜΙΚΣ 14. ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ(ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΚΡΕΚΑ) ΤΕΥΧΟΣ 4

 

Έχουμε δει με τα μάτια μας την τύχη να παίρνει τις πιο περίεργες όψεις, τις πιο περίτεχνα καμωμένες, αυτές που μοιάζουν να έχουν βγει από τα όνειρα και τις επιθυμίες μας, σαν να σκεφτήκαμε κάποτε δυνατά… Προσωπικές αποκαλύψεις, τώρα, χθες, αύριο… Ένα προσωπικό ραντεβού με το πεπρωμένο, ένας ψίθυρος πίσω απ` τις γρίλιες, μια λαχανιασμένη οπτασία… Μέσα από συγκυρίες και περίεργα ραντεβού με τον χρόνο, κάποια στιγμή όλα αυτά συναρμολογούνται και παίρνουν σχήμα. Είναι τότε που η προσοχή στρέφεται αλλού, κι έτσι ανυποψίαστος πατάς τα κλαράκια που σκεπάζουν την παγίδα… Μια παγίδα φτιαγμένη απ` τα δικά σου χέρια, ένα κενό που είχε σκοπό να τραβήξει μέσα του κάτι τελείως διαφορετικό, αλλά οι ρόλοι αλλάζουν και τα σενάρια ανατρέπονται. Κι έτσι γίνεται σχεδόν πάντα. Ένα σφύριγμα που κάπου το έχουμε ξανακούσει. Κάτι θυμίζει. Με κάτι μοιάζει, αλλά οι θύμησες ξεμάκρυναν… Γι` αυτό λατρεύουμε να μας πιάνουν στον ύπνο οι ξαφνικές συναντήσεις των «συνέταιρων στην παρανομία», των συντρόφων στο παιγνίδι και την αταξία. «Ρε συ, ο Πάνος είσαι;» Ξέρετε πως ξεχωρίζουν εκείνες οι μορφές, που μαζί τους πολεμήσαμε με ξύλινα σπαθιά; Απ` τα μάτια. Έχουν τα ίδια χρώματα απ` τη φωτιά που πετάγονταν μπροστά στα πόδια μας, τα βράδια του Άη Γιαννιού. Το μπλε που κοιτάζαμε ξαπλωμένοι στο χορτάρι της πλατείας. Το λευκό της μπουγάδας στην αυλή. Το πορτοκαλί του ροδάκινου που λέρωνε τα κοντομάνικα. Κυλούν το ίδιο όπως οι διψασμένες σταγόνες νερού κάτω απ` τη βρύση, στο σούρουπο του παιγνιδιού. Έχουν κρατήσει την αθωότητα μέσα στις ζαρωμένες τους φωλιές. Το υπόλοιπο πρόσωπο μπορεί να κρύψει κάτι. Αυτά όχι. Η πλαστελίνη που μας έδωσε την τελική μορφή, βράχηκε φαίνεται με νερό μετά και έτσι το σχήμα πέτρωσε και δεν λυγίζει… Όταν αυτά τα κομμάτια έρχονται κοντά, μόνο τότε μαλακώνουν και κολλάνε το ένα πάνω στο άλλο, όπως στα χέρια μας κάποτε. Είναι μια φράση που μας ενώνει με το προηγούμενο κεφάλαιο του βιβλίου. Κι έπειτα όλες οι παρτίδες «τοίχο» που έμειναν στη μέση, από καυγά ή τις φωνές για φαγητό, ξαφνικά σε σκουντάνε στον ώμο. «Έλα! Θα ρίξεις παιδάκι μου; Τι περιμένεις;»

 

Μεγάλωσα στη ζεστή πλευρά του τοίχου, αυτήν που έβλεπε στον ήλιο. Μόλις άνοιγε η εξώπορτα, κάτι ακανόνιστου σχήματος σκουριασμένα δοχεία λαδιού και τυριού φέτα, πλημμύριζαν φύλλα βασιλικό, μπουμπούκια γαρύφαλλου, κατακόκκινα τριαντάφυλλα. Όλα βαλμένα ανάκατα πάνω στο χώμα. Εκεί ανάμεσα τους, μέσα στα αγριόχορτα, ήτανε οι δικές μου ζούγκλες και τα χαρακώματα. Οι ερυθρόδερμοι, οι Βίκινγκς, οι Βόρειοι και οι Νότιοι, οι Γερμανοί, οι Άγγλοι, όλος ο στρατός του χάρτινου κουτιού που στριμώχνονταν κάτω απ` το κρεβάτι, ξεχύνονταν στις φυσικές κρυψώνες αυτές. Πολεμούσε, λερώνονταν, φώναζε, νικούσε, έχανε…  Απέναντι υπήρχαν οι «κανόνες». Εδώ, στη γεμάτη υγρασία πλάτη του καντουνιού όμως, ο χρόνος έχανε κάθε του νόημα. Που και που το βλέμμα σηκώνονταν απ` το έδαφος, για να φωτογραφίσει το φως, τους διαβάτες, τους «αντίπαλους», που σιγά – σιγά έφερναν τους δικούς τους στρατούς πιο κοντά. Κι έτσι οι φωνές πλήθαιναν και άλλαζαν χροιά. Κροταλίσματα πολυβόλων και ήχοι από βόμβες, κάλυπταν τα μεσημέρια και ξυπνούσαν γαυγίσματα. Η γειτονιά ζωντάνευε. Οι πόλεμοι από προσωπικοί γίνονταν ομαδικοί και το αντίθετο. Όλοι είχαν τις έγνοιες και τον μικρόκοσμο τους και εμείς την δική μας χρονορουφήχτρα. Ζούσαμε μέσα στην πραγματικότητα που αποτύπωνε ο κινηματογραφικός φακός, σε εκείνες τις αξέχαστες ασπρόμαυρες ταινίες με τον Αυλωνίτη και τον Σταυρίδη και όχι μέσα από αυτές, καθισμένοι σε έναν καναπέ αναπαυτικά… Ήταν τα δικά μας ασπρόμαυρα χρόνια, με τις έγχρωμες οφθαλμαπάτες…

Ήταν η μόδα της εποχής. Χαρτάκια από σοκολάτες και τσίχλες, με φιγούρες ηθοποιών, ποδοσφαιριστών, εξερευνητών, σημαίες από χώρες, ενδυμασίες, ανέκδοτα και κουίζ γνώσεων, πόλεις και πρωτεύουσες, γεωγραφία, γεωλογία, λαογραφία, ιστορία, αθλητισμός. Αν έμπαινε σε μάθημα αυτό το ταξίδι στον χρόνο και το χώρο, θα ήμασταν όλοι μαθητές του 10! «Έχεις τον Αρχιμήδη;» – «Χα χα! Είσαι καλά; Τρίδιπλο τον έχω!» – «Θες μήπως την Μάλτα;» – «Αν μου δώσεις και την Γουατεμάλα αλλάζουμε». Μια «περιουσία» άλλαζε ιδιοκτήτες, πολύτιμα «μονά», άνευ αξίας «διπλά», χαμόγελα και ικανοποίηση για καθημερινές συναλλαγές. Η απληστία, φαινόμενο γνώριμο όλων των μικρών κάθε ηλικίας, έδωσε μια παραλλαγή που στην τελική της μορφή μόνο κακίες άφησε πίσω. Η ανταλλαγή έγινε τρόπος για κέρδος μονόπλευρο, ατομικό, κι η χαρά περιορίστηκε στο πρόσωπο του νικητή, αφήνοντας τους χαμένους μήνες πίσω, όταν ξεκινούσαν να συγκεντρώνουν αυτές τις κάρτες. Ο τοίχος απέκτησε κι άλλη χρήση, εκτός από την αναπήδηση της μπάλας στις κλωτσιές μας. Κρατώντας προσεκτικά την κάθε κάρτα, προσπαθούσαμε να αγγίζουμε τις άλλες που βρίσκονταν κάτω. Αυτήν που αγγίζαμε(έστω και στο ελάχιστο), την κερδίζαμε. Δεν ξέρω ποιος το ανακάλυψε αυτό. Ήρθε στην παρέα κάποιο χειμώνα με λιακάδα, για να μας αλλάξει το παιγνίδι και το κατάφερε. Χάθηκαν πολλά σ` αυτό το πέταγμα της κάθε κάρτας. Χαρτάκια, περιοδικά, στρατιωτάκια, αυτοκινητάκια. Μια ρουλέτα αναμνήσεων, που αν δεν είχες μάρκες έδινες αντίστοιχης αξίας αντικείμενα. Σε ένα τέτοιο απογευματινό παζάρι, πάντα με το ρίσκο να καρφώνεται σαν πέτρα στο στομάχι και την αγωνία να τρεμουλιάζει τα χέρια, κάτι στις αποχρώσεις του μπλε μαγνήτισε τα μάτια μου. Με μια κόκκινη γραμματοσειρά να περικλείει τα σαββατοκύριακα των εξερευνήσεων και τις καθημερινές της μουτζούρας στα βιβλία, με μια λέξη – τσίμπημα για να πεταχτείς απ` το θρανίο, αδιαφορώντας για το χρώμα στο πρόσωπο του δασκάλου, ήρθε και κάθισε πάνω στα μάτια μου και κείνα χόρτασαν τόσο πολύ, που δεν μπορούσαν να δουν πίσω της. Ούτε οι βώλοι οι γυάλινοι, με εκείνα τα περίεργα στρογγυλά σχήματα μέσα, δεν είχαν μαγνητίσει τις αισθήσεις μου μέχρι τότε. Μια λέξη, ένα περιοδικό, μια πρόκληση, μια σκέψη που είχε κάνει κατάληψη στο νου και κρύβονταν πίσω από κάθε σκέψη. «Περιπέτεια».

Γύρω στο `72 – `73, το περιοδικό που είχε σταθερούς αναγνώστες ανάμεσα μας και πιστούς συνάμα(δεν το άλλαζαν με τίποτα), ήταν η «Δράσις» με τα εξώφυλλα που ζωντάνευαν την ίδια μας την φαντασία, έτσι υπέροχα χρωματισμένα, και ξυπνούσαν τους στρατούς μας από τις κρυψώνες. Ξυπνούσαν την ίδια την πολεμοχαρή μας υπόσταση, την δίψα για επικράτηση, τη δημιουργία τεχνασμάτων και τεχνικών. Ήταν τα σενάρια του αυτά που οδηγούσαν τις επιλογές μας σε «πλευρές» και «στρατόπεδα». Τα σκίτσα του ήταν μόνιμη πηγή έμπνευσης για επιθέσεις αεροπορικές, μάχες στη ζούγκλα, ή βομβαρδισμούς στα χαρακώματα. Τα κόμικς δεν είχαν ποτέ μια διάσταση και αυτό το ανακαλύψαμε μετά, όταν όλα εκείνα τα απογεύματα περνούσαν με ταχύτητα στα φύλλα ενός φωτογραφικού άλμπουμ, σαν τα πρώτα κινούμενα σχέδια του Ντίσνευ. Η «Δράση» και η μυθική «Μάχη» (πόθος του μισού παιδόκοσμου και προνόμιο λίγων οικονομικά «δυνατών», εκείνα τα χρόνια…), έδιναν το έναυσμα για συρράξεις σε εκατοντάδες αυλές. Κι ότι δεν κατάφερναν τα στρατιωτάκια, το κάναμε εμείς και μάλιστα ρεαλιστικά! Μπορεί να μην είχαμε σφαίρες, αλλά τα τραύματα ήταν αληθινά. Με ιώδιο και γδαρσίματα. Καρούμπαλα και σχισμένα παντελονάκια. Γκρίνιες και καυγάδες στο σπίτι. Η αντανάκλαση τους, δεν μπορούσε να μείνει έξω απ` αυτό. Σε αυτό το σκηνικό και με τους ίδιους λίγο έως πολύ πρωταγωνιστές, μια σειρά από καινούργια σενάρια ήρθε για να προσθέσει κομπάρσους και να αλλάξει ονόματα. Τίτλος «Περιπέτεια». Όνομα και πράγμα! Αδελφάκι κι αυτό της «Δράσις» και της «Μάχης», με μικρότερη εξάπλωση στην πιτσιρικαρία, έκανε τις συμπλοκές μας αρκετά διαφορετικές, με στοιχεία όπως το μυστήριο, το θρίλερ, το αστυνομικό, το κατασκοπικό και πολλά ακόμη. Το είχα βάλει στο μάτι από εκείνη τη «αναμέτρηση» στον τοίχο. Όλο κάτι έμπαινε ανάμεσα μας όμως. Το μόνο που είχα καταφέρει, ήταν να το διαβάσω, αλλά όσο περνούσαν τα χρόνια, ξεχάστηκε ακόμη και ο τίτλος. Η υπόθεση μιλούσε για κυνηγητά στις ζούγκλες της Σιγκαπούρης, στον δρόμο του οπίου και της διαφοράς. Σε μια από τις στιγμές που από το πουθενά έρχονται ψήγματα αναμνήσεων και σε θαμπώνουν με τη λάμψη τους, το αναζήτησα. Κι έπειτα από μερικά χρόνια ξανά και ξανά. Στο διάστημα αυτό είχα βρει πολλά παραπάνω από αυτά που είχα διαβάσει τότε. Τα ράφια της βιβλιοθήκης γέμιζαν διαρκώς, αλλά κάτι έλειπε… Μια «Περιπέτεια». Όχι οποιαδήποτε. Μια συγκεκριμένη. Χωρίς να το επιδιώξω, αλλά και χωρίς να διώξω ποτέ την επιθυμία μου για αυτό το τεύχος, σε μια από τις στροφές που κάνουν τα πεζοδρόμια κάτω απ` τα πόδια μας, συνάντησα πριν λίγο καιρό ένα από εκείνα τα ζευγάρια μάτια που θύμωναν και γελούσαν, ανάλογα με τα καμώματα του «τοίχου» και την εξέλιξη του παιγνιδιού. Όχι ένα οποιοδήποτε ζευγάρι από εκείνα τα μάτια των πρωταγωνιστών. Αυτό που κάποτε κρατούσε στα χέρια του πρόθυμος να προσφέρει σαν αντάλλαγμα το τεύχος 4 της «Περιπέτειας», με τίτλο «Τιγροπαγίδα»! Η τρίτη σελίδα ήταν όλα τα λεφτά, με μια φανταστική ζωγραφιά τίγρης, ενώ μια ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση σε σχέση με το χρώμα των εικονογραφημένων της εποχής, ήταν οι μισές – μισές ασπρόμαυρες και πρασινόμαυρες σελίδες! Τα σκίτσα σε έμπαζαν στην ιστορία με την πρώτη ματιά. Ήταν σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα έφερνα την κουβέντα εκεί ακριβώς. Στην «Περιπέτεια» εκείνη και στο σημείο που αφήσαμε την παρτίδα, πριν τον φωνάξουν οι δικοί του. Στα χέρια του που κρατούσαν το περιοδικό που έψαχνα απ` τα 8 μου χρόνια. Εκείνο που δεν ήταν σίγουρο, ήταν να το θυμάται, να το έχει και να μου το χαρίσει 38 χρόνια μετά…

Κάποια σημεία, εκεί όπου συναντιέται ο ουρανός με τον θαλασσί ορίζοντα, εκεί όπου η ρίζα του δέντρου συναντάει το πράσινο γήινο χαλί, έχουν μια μαγνητική ικανότητα να τραβούν κοντά τους το χθες και να πετούν μακριά όλες τις σελίδες που έκαναν το μάθημα ανιαρό, δίνοντας μας λίγη απ` την ανεμελιά που μας έκλεψαν… Είναι μοναδικό και απερίγραπτο, να μπορείς να ζήσεις μια τέτοια στιγμή.

Αλέκο σε ευχαριστώ

Γιώργος Κοσκινάς

Τα πιο πάνω κείμενο υπογράφεται από τον Γιώργο Κοσκινά και είναι προστατευμένο και κατοχυρωμένο πνευματικά. Οποιαδήποτε αντιγραφή μερική ή ολική χωρίς την συγκατάθεση του δημιουργού, επισύρει τις προβλεπόμενες από το νόμο κυρώσεις.

Όλα τα κείμενα της σειράς αυτών των παρουσιάσεων, που δημοσιεύονται κατ` αποκλειστικότητα στο Comics Trades και αποτελούν τμήματα ενός εκ των νέων βιβλίων για τα Ελληνικά κόμικς που θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Αιγόκερως, μπορείτε να τα βρείτε συγκεντρωμένα στην υπό – κατηγορία «ΙΣΤΟΡΙΕΣ & ΤΕΥΧΗ«.

http://wp.me/PKxow-1j2

ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ – ΚΟΙΝΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ – 2.

Όσο πιο βαθιά προχωράει αυτή η σύγκριση εξωφύλλων και εκδοτικών εταιρειών, από τη χώρα μας και το εξωτερικό, τόσο πιο βαθιά μπαίνει κανείς σ` αυτό τον πολεμικό λαβύρινθο! Κυριολεκτικός χαμός αγαπητοί μου! Τελικά δεν πήραμε εξώφυλλα και ιστορίες μόνον από την Αγγλική Fleetway, ούτε η Δράσις και η Μάχη έφερναν αποκλειστικά και μόνο τα τεύχη του Commando, ούτε τα Κράνος, Τάνκς, Πόλεμος, Έφοδος αυτά του War Picture Library.

Deύτερο μέρος σε μια ενδιαφέρουσα παρουσίαση – αντιπαράθεση εξωφύλλων, που και αυτή τη φορά έχει σκοπό να σας προσφέρει γνώση και χρήσιμες πληροφορίες, αλλά και να ξεμπερδέψει όσο γίνεται περισσότερο, το κουβάρι των πολεμικών εκδόσεων κόμικς στην χώρα μας. Θα βρείτε το κείμενο και τις πολλές φωτογραφίες εξωφύλλων, στην υπό – κατηγορία «ΕΡΕΥΝΑ & ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ» Αυτή τη φορά σας έχουμε αρκετές εκπλήξεις, μέσα σε αυτές και την προέλευση τεκμηριωμένη με εξώφυλλα, των εκδόσεων «Περιπέτεια» σε τεύχη και τόμους. 

http://wp.me/PKxow-1QC

Αρέσει σε %d bloggers: