Αρχεία Ιστολογίου

Συνέντευξη με τον κ. Γιάννη Γουδετσίδη

Καθώς γυρίζουμε διαρκώς το χρόνο πίσω και σημαδεύουμε ημερομηνίες, σε σχέση πάντα με τα εικονογραφημένα και την πορεία τους, κοινή πολλές φορές μαζί μας, στον χρόνο, η άποψη των ίδιων των εκδοτών, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και αξία, ώστε να κατανοήσουμε και την δική τους οπτική. Αυτό φυσικά, μας βοηθάει να έχουμε ολοκληρωμένο το φάσμα των εκδόσεων κόμικς, ειδικά μάλιστα όταν έχουμε την δυνατότητα, να μιλάμε με ανθρώπους που εκτός των άλλων, ήταν και είναι και συλλέκτες κι αυτοί! Κάτι που δεν συναντάμε συχνά, είναι αλήθεια, ειδικά στην χώρα μας. Σήμερα, σε έναν κύκλο συνεντεύξεων που έχουμε ανοίξει προ 3ετίας, φιλοξενούμε στο Comics Trades έναν Έλληνα εκδότη και συλλέκτη, τον κ. Γιάννη Γουδετζίδη.

CT – Κ. Γουδετζίδη, καλή σας μέρα. Σας ευχαριστούμε κατ` αρχάς, που δεχτήκατε να μιλήσετε μαζί μας, για ένα τόσο ευρύ φάσμα, που ξεκινάει με την συλλογή κόμικς και καταλήγει – στην δική σας περίπτωση – στην έκδοση. Πως σκεφτήκατε αλήθεια, να προχωρήσετε σε μια τέτοια κίνηση και ποια ήταν αυτή; Δώστε μας μερικά στοιχεία.

Γ. Γ. –  Ήμουν αναγνώστης κόμικς από μικρός. Είχα μεγάλη συλλογή και τα θυμήθηκα ξανά πριν από 8 χρόνια περίπου, χάρη κυρίως στο διαδίκτυο. Είδα μια παλιά, ξένη έκδοση του Toth και την αγόρασα. Μετά πήρα και το DVD, με τα έγχρωμα και τα ασπρόμαυρα σκίτσα. Έτσι είπα να τον εκδώσω κι εδώ. Υπήρχε δηλαδή αγάπη για τον ήρωα αυτό, αλλά και για τα κόμικς γενικότερα. Τα «Κλασσικά Κόμικς», όπως είπα να ονομάσω αυτή τη σειρά, γιατί σκόπευα να κάνω κι άλλα, ήταν δύο τόμοι. Βγήκαν το 2004, Δεκέμβρη και ήταν με τον Ζορρό, σε σκίτσα του Toth, από την εποχή που δημιουργούσε για τον Ντίσνεϋ, στην δεκαετία του`60.  Πολύ επιτυχημένα στην Αμερική. Ήταν πολύ προσεγμένοι. Εφάμιλλοι των ξένων εκδόσεων. Τους είχα στείλει στην Αμερική εταιρεία, απ` όπου είχα πάρει τα δικαιώματα, για να πάρω την τελική έγκριση τους και μου είχαν πει πολύ καλά σχόλια. Τους είχαν χαρακτηρίσει τέλειους, σαν σχεδιασμό και εκτύπωση. Είχα μεράκι. Ήμουν χρόνια συλλέκτης, όταν θέλησα να μπω στον χώρο της έκδοσης. Αλλά έγιναν πολλά… Δεν υπήρξε σωστή αντιμετώπιση από τα δύο πρακτορεία διανομής («Άργος» – «Ευρώπη»), με αποτέλεσμα να μπαίνω στα κατά τόπους πρακτορεία και να βλέπω στοίβες από τους τόμους του Ζορρό… Το λάθος δεν ήταν μόνο αυτό. Έβγαλα πολλά αντίτυπα. Αν αντί για 4-5.000, έβγαζα λιγότερα, θα είχα ίσως καλύτερα αποτελέσματα. Συνολικά έδωσα 1.500 αντίτυπα, οπότε είμαι ευχαριστημένος από την αντιμετώπιση της κόμικς κοινότητας στην Ελλάδα. Έπειτα, εκείνα τα χρόνια η αγορά είχε ήδη αλλάξει. Αυτές οι εκδόσεις απευθύνονταν σε μεγάλους ηλικιακά αναγνώστες και δεν ήταν πολλοί αυτοί, που συνέχιζαν να διαβάζουν κόμικς. Δύσκολα και τα χρόνια οικονομικά…

 

CT – Τελικά, η πραγματικότητα στη χώρα μας, αποτρέπει κάποιον να προχωρήσει σε έκδοση κόμικς; Κι αν ναι, γιατί;

Γ. Γ. – Η εποχή των κόμικς πέρασε πια. Τώρα έχουμε την εποχή της κίνησης της εικόνας και της ταχύτητας. Διαδίκτυο, κινηματογράφος… Το έντυπο ξεπεράστηκε πλέον. Έπειτα, η αγορά της χώρας μας είναι πολύ μικρή. Σε όσους άρεσαν τα κόμικς, εκείνα τα παλιότερα, είναι σήμερα μεγάλοι σε ηλικία και δεν ενδιαφέρονται. Οι νέοι πάνε στην ταχύτητα και σε άλλες ασχολίες. Αν θέλεις να βγάλεις κάτι τώρα, πρέπει ας πούμε να είναι μια συλλεκτική έκδοση, σε προσεγμένα άλμπουμ και όχι τεύχη και σε αριθμημένα αντίτυπα. Όχι πάνω από 500, γιατί κινδυνεύεις να μπεις μέσα. Θα είναι αποτυχία, σίγουρα.

CT – Πιστεύετε, ότι αυτό που μας κάνει να διαφέρουμε, σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαϊκούς οίκους, είναι ότι απλά εκείνοι υπερτερούν πληθυσμιακά, απέναντι μας,  έχουν μεγαλύτερη παράδοση στο χώρο, ή προμοτάρουν καλύτερα τις δουλειές τους;

Γ. Γ. Κατά το 90% είναι ότι υπερτερούν πληθυσμιακά και κατά 10% έχουν καλύτερη οργάνωση και προώθηση της δουλειάς τους.

CT – Του πάει του Έλληνα το κόμικς, σαν αναγνώστη;

Γ. Γ. Ναι. Γιατί όχι; Είναι στην ιδιοσυγκρασία του. Του πάει. Όμως υπάρχουν πλέον προβλήματα τώρα, επιβίωσης. Δεν μπορεί να έχει το νου του ξεκούραστο και να χαλαρώσει, ούτε του περισσεύουν και χρήματα, για να αγοράσει κόμικς.

CT – Η σημερινή κατάσταση, όπου τα κόμικς περιπτέρου, όπως τα λέγαμε κάποτε, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί, που νομίζετε ότι οφείλεται;

Γ. Γ. Όσοι διάβαζαν εκείνα τα εικονογραφημένα, που ήταν πάρα πολλά κάποτε, μεγάλωσαν. Άλλαξε και η εποχή. Το Μίκυ Μάους έμεινε ας πούμε, μέχρι σήμερα, γιατί συνέχισε η παράδοση. Πέρασε στην επόμενη γενιά και δεν έσπασε η διαδοχή θα λέγαμε, στους επόμενους αναγνώστες.

CT – Είναι αντιπροσωπευτική του ενδιαφέροντος των Ελλήνων αναγνωστών, η σημερινή εικόνα, στις κόμικς εκδόσεις μας;

Γ. Γ. Μάλλον. Αυτό δείχνει τουλάχιστον, το ίδιο το κοινό και η κατάσταση, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί. Κλείσανε και εκδοτικοί οίκοι και εφημερίδες. Όλοι πλέον πάνε σε ηλεκτρονική μορφή λόγου. Είτε γραπτού, είτε σκίτσων και περιοδικών. Είναι τα σημάδια των καιρών μας.

CT – Με ποιό τρόπο και κάτω υπό ποιες συνθήκες, θα μπορούσε να κυκλοφορήσει ένα νέο κόμικς στις μέρες μας, στην Ελλάδα; Και με τι περιεχόμενο; Απευθυνόμενο σε ώριμους, ή νέους αναγνώστες;

Γ. Γ. – Σε ώριμους. Να έχει λίγα αντίτυπα, με την συλλεκτική έννοια και να είναι ποιοτικό. Μιλάμε για μια δουλειά σχεδιαστών του εξωτερικού, σε προσεγμένη έκδοση(άλμπουμ), με κόστος όχι πάνω από 8 ευρώ και πάντα σε μετρημένο αριθμό αντίτυπων.

CT – Ας πάμε στον χώρο της συλλογής κόμικς. Να μην μιλήσουμε για το εξωτερικό, γιατί εκεί τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ας σταθούμε στην Ελληνική πραγματικότητα. Πόσο εύκολο είναι πλέον, να βρεθούν κόμικς των δεκαετιών όπως του `60, ή του `70;

Γ. Γ. Είναι μια πολύ δύσκολη εποχή. Έκλεισαν και οι εκδοτικοί οίκοι και πολλά καταστήματα. Είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν πλέον, παλιά κόμικς, τουλάχιστον από τον προσωπικό μου κύκλο γνωριμιών. Δεν νομίζω και φυσικά είναι δύσκολο να μπουν και νέοι στον χώρο των συλλογών, κάτω απ` αυτές τις συνθήκες.

CT – Που θα τοποθετούσατε τον Έλληνα συλλέκτη κόμικς, σε σχέση με την ενημέρωση και τις γνώσεις του, σε σύγκριση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους και σε μια κλίμακα ως το δέκα, ας πούμε;

Γ. Γ. Θα του έβαζα 5 με 6 το πολύ. Ο ξένος είναι πιο οργανωμένος. Στις πωλήσεις που κάνουν, για παράδειγμα στις ιστοσελίδες, βλέπεις ότι έχουν πλήρη περιγραφή του κάθε τεύχους, με αναφορά ακόμη και στο παραμικρό ζάρωμα. Έτσι, η τιμή του διαμορφώνεται ανάλογα με την όποια φορά, κάτι που δεν συμβαίνει εδώ. Επίσης, μας λείπει η ενημέρωση. Αν εξαιρέσουμε 3-4 σελίδες, όπως το Comics Trades, δεν υπάρχει άλλος τρόπος για ενημέρωση και για πληροφορίες και στοιχεία, για τα κόμικς.

CT – Ποιο είναι το πιο πολύτιμο απόκτημα της συλλογής σας και τι σας φέρνει στο νου, κάθε που το αντικρίζετε; Τι εικόνες και τι στιγμές;

Γ. Γ. – Είναι σίγουρα τα Κλασσικά Ντίσνεϋ. Συγκεκριμένα 4 τεύχη, από τα πρώτα που κυκλοφόρησαν. Μου θυμίζει πολύ τα παιδικά μου χρόνια, αυτή η έκδοση, τότε που τα διάβαζα μικρός. Στην αρχή μου τα αγόραζαν οι γονείς μου, όπως σε όλους. Μετά που διαχειριζόμουν χρήματα, τα αγόραζα εγώ μέχρι και τα 25 μου. Μετά, πέρασα τα 40, για να συνεχίσω να τα συλλέγω ξανά. Όλοι το ίδιο άλλωστε κάνουν, αφού δεν υπάρχουν και οι οικονομικές προϋποθέσεις, για να ασχοληθείς μικρότερος.

CT – Πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε με την συλλογή κόμικς και ποιο ήταν εκείνο που σας δυσκόλεψε περισσότερο, για να αποκτήσετε;

Γ. Γ. – Το πρώτο τεύχος του «Ζούγκλα – Ταρζάν», του Ρούσου. Το έψαχνα 10 χρόνια. Τώρα έχω όλη τη σειρά και τα 24 τεύχη. Είχα αρχικά 10 και μετά μέσα από αγορές στο διαδίκτυο και ανταλλαγές, βρήκα και τα υπόλοιπα.

CT – Αγαπημένοι χαρακτήρες από τα εικονογραφημένα;

Γ. Γ. – Ταρζάν και ειδικά σε σκίτσα του Foster. Και τα κλασσικά Μπλεκ και Ζαγκόρ, του Ανεμοδουρά.

CT – Τι συμβουλές θα δίνατε, σε έναν νέο συλλέκτη, που ξεκινάει τώρα;

Γ. Γ. – Θα του έλεγα μόνο να προσέχει τις καταστάσεις των τευχών. Να φροντίζει να είναι όσο πιο καλές γίνεται. Τίποτα άλλο, γιατί ο καθένας έχει και διαφορετικές προτιμήσεις, σ` αυτές τις συλλογές.

 

Τα παρακάτω εξώφυλλα, είναι αυτά των δύο τόμων του κ. Γουδετσίδη, που είναι πραγματικά στολίδι για κάθε κόμικς – βιβλιοθήκη! Με δυσκολία πιστεύει κανείς, ότι είναι Ελληνική έκδοση! Είναι μάλιστα τα αυθεντικά, της Αμερικάνικης έκδοσης. Προσεχώς θα σας παρουσίασουμε την έκδοση, σε ξεχωριστό άρθρο.

Για το Comics Trades 2012 – 2013

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Συνέντευξη με τον δημιουργό Δημοσθένη Δασκαλέα

 Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι έχει περάσει κάποιος καιρός από την προηγούμενη ανάρτηση του είδους, αλλά  επιτέλους ήρθε η ώρα για μία ακόμα συνάντηση με έναν ανθρώπο που κινείται στο χώρο των κόμιξ ο οποίος θα μας προσφέρει την δική του οπτική γωνία των πραγμάτων.

Με μεγάλη χαρά και ενδιαφέρον λοιπόν έχουμε την τιμή και ευκαιρία να αναρτήσουμε κάποιες απόψεις ενός φέρελπι δημιουργού, να ενημερωθούμε για τις τολμηρές κινήσεις του στο χώρο και την πορεία που έχει χαράξει μέχρι τώρα σε αυτόν, να προβληματιστούμε με την ευθύτητα και αντικειμενικότητα που  βλέπει ο ίδιος την κατάσταση για το μέλλον των comics παγκοσμίως, αλλά και να ιντριγκαριστούμε με μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ειδήσεις για τις επόμενες επιχειρηματικές κινήσεις του…

Ποιους πραγματικά να ενδιαφέρει τι έχω να πω; Ήταν το πρώτο πράγμα που είπε μόλις του προτείναμε την ιδέα να μιλήσει για τους αναγνώστες του comicstrades, αλλά απ’ τα παραπάνω θα υποψιάζεστε ήδη ότι δε χρειάζεται να ανησυχεί για κάτι τέτοιο.

Αγαπητοί κομιξολάγνοι και κομιξοπαθείς, το πληκτρολόγιο τώρα αναλαμβάνει ο συγγραφέας των Επικής Φαντασίας κόμιξ περιπετειών:

“Theoκtonia” (Θεοκτονία), “Kingdom of Light” (Βασίλειο του Φωτός), αλλά και εκδότης της Deimos comics, ο

Δημοσθένης Δασκαλέας.

 

-Self published ή οχι?

Απόλυτα όχι!

Η εποχή μας πάσχει από υπερ-προσφορά και υπο-ζήτηση. Τα πάντα είναι διαθέσιμα δωρεάν, σε torrent, και το μόνο που μας λείπει είναι χρόνος και όρεξη να δούμε το άπειρο υλικό που είναι μόνο ένα κλικ μακρυά. Συνεπώς για να φτάσει το έργο μας στα χέρια του πιθανού ενδιαφερόμενου αναγνώστη μέσα από τον χαμό αντίστοιχων έργων χρειάζονται ανώτερες «μαγικές» δυνάμεις. Κοινώς, γνωριμίες ή ασύλληπτα υψηλό budget διαφήμισης.

Αν ο επίδοξος συγγραφέας δεν διαθέτει αυτά τα δυο τότε καλό είναι να απευθυνθεί σε κάποιον που μπορεί να τον βοηθήσει. Εξάλλου το αν θα γίνει δεκτό το έργο από κάποιον εκδοτικό οίκο είναι ένα σκληρό αλλά αναγκαίο crash test.

-Τι είναι η DeimosComics και ποιό είναι το αντικείμενο της?

Η Deimos Comics είναι ανεξάρτητη εταιρία εκδόσεων comics. Προς το παρόν το υλικό μας είναι διαθέσιμο αποκλειστικά on line στο site μας με τη μορφή web comics. Στην ουσία είναι ατομική προσπάθεια ενός ονειροπώλου που το μυαλό του πήγαινε να εκραγεί…

-Για ποιό λόγο τα κόμιξ σας κυκλοφορούν στα Αγγλικά και online μόνο?

Ήταν αποκλειστικά επιχειρηματική επιλογή λόγω του ότι στην ουσία η Deimos Comics είναι ατομική προσπάθεια και αυτοχρηματοδοτούμενη. Με το να εκδίδεις υλικό ψηφιακά γλιτώνεις τα έξοδα εκτύπωσης και διανομής. Ο λόγος που είναι στα αγγλικά είναι και αυτός οικονομικός.

Με το να είναι το υλικό στα αγγλικά και on line απευθείνεται σε όλον τον on line αγγλόφωνο κόσμο που αγαπάει τα comics. Για αυτό το λόγο και η τιμή του κάθε τεύχους είναι τόσο χαμηλή. Στην ουσία είναι το κέρδος που έχει ένα εκτυπωμένο τεύχος αφαιρώντας τα έξοδα εκτύπωσης και διανομής.

Πέρα από αυτήν την επιχειρηματολογία να σας ανακοινώσω ότι από το φθινόπωρο είμαστε σε θέση να ξεκινήσουμε και την εκτύπωση, κάτι για το οποίο είμαι προσωπικά πολύ χαρούμενος! Θα εγκαινιάσουμε τα print comics με μια νέα σειρά που διαδραματίζεται στον κόσμο του Kingdom of Light και ονομάζεται «Disciple».

-Έχουν νοημα τα on line comics σε ενα μέσο που ειναι καθαρά συναισθηματικά συλλεκτικό?

Υπάρχουν πολλά επίπεδα συλλεκτών. Χαλαροί και μανιώδεις. Ένας σοβαρός συλλέκτης κόμιξ μετά από πολλά χρόνια ενασχόλησης έχει φτάσει να έχει κούτες με χιλιάδες τεύχη. Ικανότατη συλλογή αλλά δυστυχώς εγώ προσωπικά έχω χάσει το μπούσουλα.

Το πλεονέκτημα των ψηφιακών μας κόμιξ είναι ότι είναι οργανωμένα και διαθέσιμα στην ιστοσελίδα μας στο προσωπικό προφίλ του κάθε χρήστη. Με το που αγοράσει ένα τεύχος ξεκλειδώνεται στο λογαριασμό του για πάντα και ξέρει ακριβώς που είναι όταν το αναζητήσει.

Όμως το να διαβάζεις εικόνες στην οθόνη είναι αρκετά εκνευριστικό, για αυτό έχουμε στήσει μια custom πλατφόρμα ανάγνωσης. Απλά πατάς το space στο πληκτρολόγιο και σε πάει αυτοματοποιημένα από πάνελ σε πάνελ. Πιο user friendly και από εκτυπωμένο…

Εξάλλου είδα ότι και εσείς μεταφέρετε αγαπημένα σας κόμιξ παλιά και δυσεύρετα σε ψηφιακή μορφή. Το εκτυπωμένο βέβαια θα είναι πάντα «καψούρα», αλλά το ψηφιακό θα είναι αναλοίωτο. Το ένα είναι για συλλογή, το αλλό για κατανάλωση!

Για αυτό και ήθελα να ξεκινήσω τη διαδικασία εκτύπωσης, γιατί και εγώ καψούρης είμαι!

-Τι αφορούν οι 2 σειρες της deimos?

Αυτή τη στιγμή εκδίδουμε 2 σειρές, το “Kingdom of Light” και τη «Θεοκτονία». Και οι δυο εντάσονται στην κατηγορία επικής φαντασίας με έντονο θρησκευτικό στοιχείο.

Η πρώτη διαδραματίζεται στο μακρινό μέλλον. Βασίζεται στη σκέψη ότι νικητής της Αποκάλυψης θα είναι ο Εωσφόρος, και παρουσιάζει το επίγειο βασίλειό του 2 χιλιάδες χρόνια από τώρα. Αρκετά αιρετική σκέψη ομολογώ αλλά αν αναλογιστούμε την κοινωνία και την ιστορία της ανθρωπότητας, ποια παράταξη υπερτερεί αριθμητικά; Του “καλού” ή του “κακού”; Νομίζω η αναλογία είναι κάπου στο 1/100…

Η Θεοκτονία ξεκίνησε από μια σκέψη μου, «τι έγινε με το δωδεκάθεο»;  Έγραψα ένα σενάριο όπου συμβολικά δίνω απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Βασίστηκα σε μια προφητεία της Γαίας και την ανέλυσα σε έναν επίλογό μου της Ελληνικής Μυθολογίας. Στην ουσία το όνομα έρχεται σε αντιθεση στον Ησίοδο και τη Θεογονία.

Και ένα έξτρα στοιχείο, η Θεοκτονία είναι το πολύ πολύ μακρινό prequel του Kingdom of Light… Οπότε στην ουσία οι 2 σειρές είναι ένα ενιαίο εργο.

-Έχει δικαίωμα ένας συγγραφεας να γράφει νέα ελληνική μυθολογία?

Αυτό το ερώτημα με έχει απασχολήσει ιδιαίτερα!

Τι ήταν η αρχαιοελληνική μυθολογία;  Ένα συλλογικό έργο των ελλήνων παραμυθάδων της αρχαιότητας όπου όμως κάθε ιστορία είχε ένα βαθύ συμβολικό μήνυμα! Η επιλογή του νεαρού Ηρακλή για το ποιό μονοπάτι θα επιλέξει, της Αρετής ή της Κακίας, οι Σειρήνες και ο Οδυσσέας, ο μύθος του Τάνταλου, όλα έχουν ένα φρόνημα! Ή έστω ένα βαθύτερο συμβολικό περιεχόμενο.

Εκτιμώ ότι αν πληροί αυτά τα κριτήρια ένα νέο έργο μυθολογίας τότε έχει λόγο ύπαρξης.

Οι εποχές αλλάζουν, τα μηνύματα αλλάζουν. Τουλάχιστον το κληρονομικό δικαίωμα ως Έλληνες το έχουμε!

-Τι είδους θα είναι το webgame?

Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι αρκετοί από εμάς έχουμε χαλάσει 20άρικα και 50άρικα στα Double Dragon, Golden Axe, Final Fight…

Το Fall of Pentapolis είναι ένας φόρος τιμής σε αυτά τα παιχνίδια που είχαμε χρυσοπληρώσει στα παιδικά μας χρόνια. Είναι ένα side scroller beat em up που όμως θα παίζεται on line σε browser και θα είναι και multiplayer μέχρι 3 άτομα. Πέρα από αυτό θα έχει και στοιχεία RPG δηλαδή ο χαρακτήρας που θα δημιουργεί ο κάθε παίχτης θα ανεβαίνει levels και θα παίρνει δυνάμεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ειναι πρωτοποριακός συνδιασμός.

Και αποτελεί ένα βασικό κεφάλαιο στην ιστορία του Kingdom of Light.

-Τι είναι το fanthology?

Το fanthology είναι μια κοινότητα fan art με μη εμπορικό χαρακτήρα. Δεν ξέρω αν έχεις διαβάσει τη σειρά Sandman της Vertigo. Σε ένα τεύχος στο κάστρο του πρωταγωνιστή (του Μορφέα, θεού των ονείρων) βλέπουμε ότι έχει μια βιβλιοθήκη με όλα τα βιβλία τα οποία ποτέ δεν γράφτηκαν, παρά μόνο ο «συγγραφέας» τους τα ονειρεύτηκε.

Σαν ιδέα με γοήτευσε, οπότε στην ουσία το fanthology είναι μια πρόσκληση στην καλλιτεχνική κοινότητα να δημιουργήσουμε μαζί σε κόμιξ αυτά τα βιβλία.

Επίσης είναι μια προσπάθειά μου να γνωρίσω νέους καλλιτέχνες με σκοπό να τους εντάξω στη παραγωγική διαδικασία της Deimos Comics.

Τέλος είναι ο χώρος όπου θα φιλοξενώ καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς.

Και ένα νέο: 1η Σεπτεμβρίου τρέχω τον πρώτο διαγωνισμό με χρηματικό έπαθλο, με θέμα την Αφροδίτη. Καλώ τους καλλιτέχνες να σχεδιάσουν την Αφροδίτη για χρήση στην Θεοκτονία.

Θα χαρώ πολύ μέσω της σελίδας σας να ενδιαφερθούν πατριώτες καλλιτέχνες ώστε να γνωριστούμε.

Να ευχαριστήσουμε τον Δημοσθένη για το χρόνο που μας αφιέρωσε και να του ευχηθούμε ολόψυχα τα καλύτερα στην πορεία που έχει διαλέξει να ακολουθήσει.

Να προσθέσουμε τέλος ότι έχουν ήδη κατατεθεί οι πρώτες προτάσεις για το διαγωνισμό τις οποίες μπορείτε να δείτε στον πιο κάτω συνδεσμο

http://www.deimosfanthology.com/index.php?option=com_joomgallery&view=category&catid=2&Itemid=224

και να ψηφίσετε ποια σας αρέσει περισσότερο.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ Κ. ΔΙΟΝΥΣΗ ΚΑΡΑΒΙΑ – ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΣΚΙΝΑ

Υπάρχουν στιγμές που ένα λάθος, μπορεί να σε φέρει μπροστά από κάτι υπέροχο, απρόσμενα νοσταλγικό και αγνό, όπως τα παιδικά σου χρόνια. Δεν συμβαίνει συχνά, για να μπορούμε να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης. Άλλωστε, οι στιγμές δεν συγκρίνονται, ούτε χωρούν σε ζυγαριές. Σε μια ανάρτηση της σελίδας παλαιότερη, όταν είχα αναφερθεί σε ένα από τα εικονογραφημένα που με γοήτεψαν κάποτε(κι εξακολουθεί να ασκεί πάνω μου αυτή την μαγεία!), συγκεκριμένα στις «Κούρσες», είχα αναφέρει λανθασμένα σαν εκδότη τον κ. Αντώνη Σταυρόπουλο. Το επώνυμο ήταν σωστό, όμως το μικρό όνομα ήταν Αναστάσιος, κι αυτό ακριβώς ήταν που με έφερε δεκαετίες μετά, σε μια πολύ όμορφη έκπληξη μπροστά. Μια έκπληξη που μηδένισε τις αποστάσεις και ως δια μαγείας, με ένα στροβιλισμό στην χρονομηχανή, προσγειώθηκε στο 1970! Τότε, που εξάχρονος και με αχόρταγα μάτια γεμάτα εικόνες από τα κόμικς της εποχής, ξεφύλλισα κάποια στιγμή και τις «Κούρσες». Βλέπετε, εκείνο το λάθος στο άρθρο ευθύνονταν για ένα μήνυμα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο, που οδήγησε στην συνέχεια στον λόγο ύπαρξης αυτού του κειμένου. Ο κ. Διονύσης Καραβίας, με πληροφορούσε για το πραγματικό όνομα του εκδότη, αλλά και για το γεγονός ότι ήταν ο σχεδιαστής των ιστοριών του περιοδικού και συνέταιρος του κ. Σταυρόπουλου! Μια μέρα μετά, ήρθαν οι φωνές μας πιο κοντά, σε μια τηλεφωνική συνδιάλεξη γεμάτη αναμνήσεις, από έναν συμπατριώτη μας που χάραξε την δική του πορεία μέσα σε όλο αυτόν τον ασπρόμαυρο χάρτινο κόσμο, που τόσο μας συναρπάζει. Με την δική του συγκατάθεση, μοιράζομαι μαζί σας την ζεστή αυτή κουβεντούλα, που ελπίζω να ξυπνήσει και σε σας μνήμες και να ανοίξει ένα μικρό χάσμα στο σήμερα, τόσο που να μπορεί να ξεπροβάλει από μέσα του εκείνο το ανέμελο χθες!

ΓΚ Κύριε Καραβία, σας ευχαριστώ πολύ για την δυνατότητα που δίνετε μέσα από αυτή την συζήτηση την τηλεφωνική, σε πολλούς φίλους των Ελληνικών κόμικς, να αντλήσουν χρήσιμες πληροφορίες για το εκδοτικό μας παρελθόν και ειδικά, για την έκδοση του περιοδικού «Κούρσες». Θα θέλατε να μας πείτε πως ξεκίνησε αυτό το ταξίδι σας στον χώρο των εικονογραφημένων;

ΔΚ Κι εγώ σας ευχαριστώ, για την ευκαιρία που μου δίνετε για να τα θυμηθώ! Τελείωσα την σχολή του κ. Δοξιάδη. Το `69, προσπαθώντας να συγκεντρώσω το ποσό για τα δίδακτρα της σχολής, βρήκα σε μια αγγελία την ευκαιρία να δουλέψω στις εκδόσεις Γκρέκα, γράφοντας τα κείμενα στα μπαλονάκια των περιοδικών Δράσις και Μάχη. Τότε δεν υπήρχε lettering και φωτοσύνθεση, οπότε αυτά γίνονταν στο χέρι! Έπαιρνα τα κείμενα σπίτι και έφτιαχνα τα μπαλονάκια. Ήταν δύσκολες εποχές γενικά. Ακόμη και στην σχολή δεν είχαμε στην αρχήραπιτογράφο και χρησιμοποιούσαμε ένα μικρό πενάκι που λέγονταν γραφός. Μετά άλλαξαν τα πράγματα και μπήκε κι ο ραπιτογράφος στη ζωή μας.

ΓΚ Ρομαντικές εποχές, κ. Καραβία, παρ` όλα αυτά και αγνές. Με αξίες.

ΔΚ Ναι. Αξίες που ήταν αυτονόητες και τις συναντούσες σε κάθε άνθρωπο. Αξιοπρέπεια, τιμιότητα. Όχι όπως τώρα, που έχουν χαθεί τα πάντα…

ΓΚ Όταν τελειώσατε την σχολή, μες ποιόν τρόπο μπήκατε στον χώρο των κόμικς και ποιοι ήταν οι καλλιτέχνες από το εξωτερικό που σας άρεσαν περισσότερο σαν γραμμή σχεδίασης;

ΔΚ Είχα έναν πολύ καλό φίλο, τον Τάσο(Σταυρόπουλος), που του πρότεινα να φτιάξουμε ένα περιοδικό. Τις «Κούρσες». Δέχτηκε φυσικά και επειδή δεν υπήρχε δυνατότητα χρηματοδότησης, έκανα τα χαρτιά μου για ανακατάταξη στον στρατό, που είχα τελειώσει μόλις, και πήγα στην Κύπρο. Εκεί σχεδίαζα τις ιστορίες και τις έστελνα(το πρωί ήμουν στην Υπηρεσία για να καταλάβετε και το απόγευμα σχεδίαζα ιστορίες!), και μαζί και το μισθό μου! Οπότε τελειώνοντας και από την ανακατάταξη, ερχόμενος στην Αθήνα, είχαν εξαντληθεί οι οικονομικές μου δυνατότητες και έπρεπε να αναζητήσω εργασία. Δεν πήγε και καλά το περιοδικό, μόλις 6,5 μήνες κυκλοφόρησε, οπότε …καταλαβαίνετε. Θαυμάζω τον Uderzo(Αστερίξ), και τον Peyo από ξένους και από Έλληνες τον Ορνεράκη.

ΓΚ Σίγουρα δύσκολες οι εποχές και οι συγκυρίες δεν βοήθησαν ιδιαίτερα φαντάζομαι, την συνέχιση της έκδοσης. Ήταν όμως ένα πολύ ιδιαίτερο κόμικς, με εξειδικευμένο αντικείμενο. Απευθύνονταν σε φίλους του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Πως ακριβώς επιλέξατε αυτό το θέμα;

ΔΚ Κοιτάξτε. Πήγαινα τότε θυμάμαι στο Σύνταγμα και αγόραζα ξένα κόμικς, Αμερικάνικα, για να βρω κάποια ιδέα για το δικό μας. Τελικά μέσα από την ΕΜΕ(Επιχειρήσεις Μορφωτικών Ειδών – Σόλωνος & Ηρακλείτου), ένα πρακτορείο που είχε συγκεντρώσει τα πνευματικά δικαιώματα πολλών οίκων του εξωτερικού, όπως Ντίσνευ, Γουώρνερ, Μπριτάνικα, Λαρούς κ. α., ήρθαμε σε συμφωνία με την Charlton Comics και βγάλαμε τις «Κούρσες». Διευθυντής ήταν ο κ. Αγγελόπουλος και ήταν συνεργάτης του θείου μου που ήταν εκδότης. Είχα κάνει σε μια έκδοση του, την ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τα γράμματα στους χάρτες.

ΓΚ Κι έτσι φτιάχτηκε το περιοδικό «Κούρσες». Το υλικό που χρησιμοποιούσατε, ήταν εξ` ολοκλήρου το αυθεντικό της Αμερικάνικης έκδοσης;

ΔΚ. Όχι! Οι Αμερικανοί έκαναν πιο μικρές ιστορίες, σε 6 μεγάλες σελίδες για παράδειγμα. Εγώ έπαιρνα τις ιστορίες και τις μεγάλωνα. Τους πρόσθετα μεγαλύτερη διάρκεια. Κρατούσα τους ήρωες και έφτιαχνα αυτοκίνητα, θεατές, οδηγούς, background και template. Η Αμερικάνικη έκδοση, ήταν σε κάπως ακανόνιστα και ανομοιόμορφα καρέ και όχι σε στυλ στριπ, Ήταν μακριά από το Ελληνικό στοιχείο και αυτό που ο αναγνώστης μας είχε μάθει να διαβάζει. Αν δείτε τι έχει συμβεί με την Αμερικάνικη σχολή κόμικς, θα παρατηρήσετε ότι στην ουσία ήρθαν σε μια Ευρωπαϊκή έδρα(Μιλάνο), για να μπουν σε μια νέα αγορά, αλλά και για να δώσουν διαφοροποιημένο το προϊόν τους, πιο κοντά στον καταναλωτή σαν εικόνα. Τα Αμερικάνικα κόμικς ήταν πιο αφαιρετικά, πριν Εξευρωπαϊστούν. Δεν έμοιαζαν για παράδειγμα με τα Βελγικά, που ήταν πιο προσιτά στο κοινό.

ΓΚ Γιατί δεν έπιασε η ιδέα του περιοδικού «Κούρσες», κ Καραβία; Ήταν έξυπνη ιδέα και πρωτότυπη. Διαφημίσατε την έκδοση του, με κάποια καταχώρηση ίσως;

ΔΚ Ήταν. Δεν υπήρχε ανταγωνιστικό περιοδικό σαν τις «Κούρσες». Κάναμε όμως λάθη, σαν νέοι που είμαστε και άπειροι. Είχαμε τυπώσειθυμάμαι ένα μεγάλο τιράζ στο πρώτο τεύχος, κάπου 60.000 αντίτυπα, για παράδειγμα, χωρίς να ξέρουμε καν πως θα πήγαινε. Αν είχαμε αλλάξει χώρο, σαν θεματολογία εννοώ, ίσως να μέναμε για πολύ καιρό σαν εκδοτική εταιρεία. ΣΚ ήταν η επωνυμία. Από τα επώνυμα μας. Σταυρόπουλος – Καραβίας. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσαμε να περιμένουμε πολύ, γιατί τα έξοδα έτρεχαν και χρειάζονταν να κινηθούμε γρήγορα. Να κάνουμε επαγγελματικά βήματα, να κάνουμε οικογένειες. Δεν μπορούσαμε να πεινάσουμε! Έτσι εγκαταλείψαμε την προσπάθεια και ο καθένας ακολούθησε τα βήματα αυτά που θα του επέτρεπαν να δημιουργήσει κάτι και να αποκατασταθεί. Δεν κάναμε καταχώρηση σε άλλο έντυπο για τις «Κούρσες», γιατί δεν υπήρχαν διαθέσιμα κεφάλαια. Η τηλεόραση πάλι, ήταν τότε(1971), σε πρώιμο στάδιο και οι δέκτες λίγοι.

ΓΚ Ήταν καθαρά βιοποριστικοί οι λόγοι, δηλαδή. Κάνατε κάτι άλλο, εκτός των σχεδίων στις «Κούρσες», κάτι σχετικό με τον χώρο αυτόν και τι έγιναν τα δύο πλάνα εκείνα που ονομάστηκαν «Μικρός Ντετέκτιβ» και «Σαρτάνα», που είδαμε κάποια στιγμή να διαφημίζονται στα τελευταία τεύχη που περιοδικού «Κούρσες»;

ΔΚ Ήταν πράγματι βιοποριστικός ο λόγος που σταματήσαμε. Έκανα μια ιστορία σε κείμενο και σκίτσα, που δεν εκδόθηκε ποτέ όμως. Περιέγραφε τις περιπέτειες ενός αγοριού και ενός κοριτσιού. Ήθελα να φέρω τον Ποπάυ στην Ελλάδα, αλλά δεν μπορούσα να βρω ποιος έχει τα δικαιώματα τα πνευματικά! Όταν το έμαθα ήταν αργά(2 μήνες μετά), γιατί τα είχε εξασφαλίσει ο κ. Γιάννης Δραγούνης. Τελικά ήταν η ΕΜΕ η εταιρεία! Τα «Μικρός Ντετέκτιβ» και «Σαρτάνα»(τα δικαιώματα του δεύτερου θα τα παίρναμε από την ΕΜΕ, ενώ για το πρώτο είχα ήδη γράψει 2 ιστορίες), ήταν μια προσπάθεια που έκανα όταν επέστρεψα από την Κύπρο, για να πείσω τον Σταυρόπουλο να συνεχίσουμε στον χώρο των εκδόσεων κόμικς, αλλά τελικά δεν προχωρήσαμε στην έκδοση τους, έπειτα κι απ` την άρνηση του Τάσου. Οπότε υπήρξε η αναγγελία έκδοσης τους, αλλά δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Στα τελευταία τεύχη του περιοδικού, είχαμε προσθέσει στην ύλη και τον Φλάς Γκόρντον(τα δικαιώματα μας τα είχε παραχωρήσει η ΕΜΕ, για να στηρίξει την προσπάθεια), και είχαμε τροποποιήσει το χρώμα στις σελίδες σε κοκκινόμαυρο, που ήταν στην μόδα εκείνα τα χρόνια και είχε μεγάλη αναγνώριση από τους αναγνώστες, όπως στο Μπλέκ κ. α.

ΓΚ Τι συμβαίνει καμία φορά… Μετά λοιπόν, εγκαταλείψατε τον χώρο και ασχοληθήκατε με κάτι διαφορετικό. Τι ήταν σαν αντικείμενο;

ΔΚ Πήγα σαν πωλητής στην Goodyear, αλλά έξη μήνες μετά έφυγα και έκανα μια συνεργασία με έναν Γερμανό. Εκδίδαμε ένα τουριστικό περιοδικό. Το 1978 έφτιαξα την εταιρεία παιγνιδιών ΜΙΚΑ και έκτοτε ασχολούμαι με αυτό τον χώρο. Τώρα την έχουν αναλάβει τα παιδιά μου.

ΓΚ Ουσιαστικά μείνατε κοντά σε αυτά με τα οποία ξεκινήσατε. Δεν αλλάξατε δραματικά κάνοντας κάτι εντελώς αντίθετο.

ΔΚ Ναι, έτσι είναι! Αν σκεφτείτε ότι έκανα πάζλ του Ντίσνευ, σίγουρα δεν απομακρύνθηκα καθόλου από τον χώρο! Τα σχεδίαζα εγώ. Πήγαιναν μετά στο Παρίσι, μετά στην Αμερική και μετά έπαιρνα την έγκριση από την ΕΜΕ. Στην συνέχεια της συνεργασίας μας, όπως περνούσαν τα χρόνια, με εμπιστεύονταν περισσότερο και άλλαξε αυτή η διαδικασία. Έπαιρνα κατευθείαν έγκριση από την ΕΜΕ.

ΓΚ Οι σχέσεις σας με τον Ντίσνευ συνεπώς, ήταν άριστες.

ΔΚ Ναι, ήταν πολύ καλές. Όταν είχα την ιδέα αρχικά για να κάνω τα πάζλ, αντιμετώπισα κάποια προβλήματα με τα δικαιώματα. Ήταν το`89 νομίζω, όταν μου είχαν ζητήσει ένα λογικό ποσό, αλλά έχασα την συνεργασία και την πήρε ένας συνάδελφος, ο οποίος τελικά την άφησε στην συνέχεια, για να καταλήξει σε μένα. Τα πρώτα πάζλ του Ντίσνευ που κυκλοφόρησα ήταν από την σειρά Duck Tales. Στην δεκαετία του`90, είχαμε πλέον γνωριστεί καλά με την Ντίσνευ και με εμπιστεύονταν πολύ. Όταν έκαναν μια εκκαθάριση των συνεργατών τους στην Ευρώπη ότι είχαν συνολικά 44 και απομάκρυναν πολλούς από αυτούς. Η ΜΙΚΑ έμεινε μαζί με άλλους 10. Το 2002 μάλιστα με βράβευσε η Ντίσνευ για την καλλιτεχνική προσφορά και την δουλειά μου.

ΓΚ Πολύ όμορφη πορεία, θα την χαρακτήριζα κ. Καραβία. Γεμάτη από ωραίες μνήμες και μια δημιουργική ενασχόληση, ενεργή εκ μέρους σας σε όλα αυτά.

ΔΚ. Ήταν ξεχωριστή όπως του κάθε ενός που ασχολήθηκε με τον χώρο. Είχε πολλά να θυμηθεί κανείς. Και τώρα είμαι κατά κάποιο τρόπο στον χώρο, όμως. Κάνω εικονογραφήσεις για παιδικά παραμύθια εδώ και δύο χρόνια. Έχω συνεργαστεί με τις εκδόσεις Ψυχογιός και με άλλους οίκους.

ΓΚ Είστε ενεργό μέρος όλου αυτού του κόσμου, μέχρι και σήμερα! Αυτό είναι πολύ σημαντικό και όχι κάτι που το συναντάει συχνά κανείς. Όχι στη χώρα μας τουλάχιστον. Κ. Καραβία, να σας ευχαριστήσω πολύ για όλα όσα μοιραστήκατε μαζί μας. Ήταν δυνατές στιγμές και κομμάτια του πάζλ των Ελληνικών εκδόσεων κόμικς. Ενός διαφορετικού πάζλ από τα συνηθισμένα.

ΔΚ Κι εγώ σας ευχαριστώ κ. Κοσκινά. Ήταν όμορφα που θυμήθηκα τόσα πράγματα και σας τα αφηγήθηκα. Τα έφερα κι εγώ στο νου μου ξανά.

 

Την συνέντευξη μπορείτε να διαβάστε, όπως και τις άλλες αποκλειστικές μας συνεντεύξεις, στην ομώνυμη υπό – κατηγορία.

http://wp.me/PKxow-2E3

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΒΙΑΣ – Ο ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ «ΚΟΥΡΣΕΣ» – ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΣΚΙΝΑ

Αγαπητοί φίλοι, μη χάσετε την αποκλειστική συνέντευξη μας, με έναν εκ των δύο εκδοτών και σχεδιαστή των ιστοριών του περιοδικού «Κούρσες»(1970), κ. Διονύση Καραβία, την Παρασκευή 19 Αυγούστου στο Comics Trades! Πολλές αναμνήσεις, από τον άνθρωπο που ξεκίνησε το 1968 με την ενασχόληση του στον χώρο των εικονογραφημένων, για να συνεχίσει μια πολύ επιτυχημένη σταδιοδρομία από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και έπειτα, σε ένα διαφορετικό επαγγελματικό χώρο. Η ιστορία της έκδοσης του υπέροχου περιοδικού «Κούρσες» και η πορεία του κ. Καραβία, παραλειπόμενα από το ξεκίνημα των Ελληνικών εκδόσεων κόμικς και πολλά ακόμη ενδιαφέροντα, θα βρίσκονται εδώ για εσάς αποκλειστικά στο Comics Trades.

Αρέσει σε %d bloggers: