Αρχεία Ιστολογίου

Μια λεπτή γραμμή…

Μια λεπτή γραμμή…

Πάντα μ’ άρεσε να κοιτάω σε ότι δεν τραβούσε το μάτι ιδιαίτερα. Είτε σε κόμικ, είτε σε ταινία, πάντα προσπαθούσα να έχω συνολική οπτική και παρά τη μαεστρία του κομίστα ή του σκηνοθέτη να ψάχνω τη λεπτομέρεια, το ίσως ασήμαντο.

 

Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου τα έμαθα μελετώντας κάποια φαινομενικά ασήμαντα. Να, όπως αυτή τη γραμμή ανάμεσα στα καρέ, αυτή τη μαύρη γραμμούλα. Πολλοί έχουν βρει ιδιαίτερα ευρηματικούς τρόπους να την ‘σπάνε’ ή να την καταργούν εντελώς μερικές φορές, με τα καρέ να ‘γλιστράνε’ το ένα μέσα στο άλλο.

 

Κι όμως αυτή η γραμμούλα είναι πολύ σημαντική. Αλλά ας πάμε απ’ την αρχή…

Μια συχνή συζήτηση είναι τι είναι προτιμότερο σα μέσο, ένα βιβλίο ή μια ταινία. Κάνω χρόνια αυτή την ερώτηση και η συνήθης απάντηση είναι το βιβλίο. Όσο αριστουργηματικά φτιαγμένη και να είναι μια ταινία, θα αιχμαλωτίσει και θα περιορίσει τη φαντασία σου, δίνοντας σου μια μασημένη λίγο πολύ τροφή. Το βιβλίο από την άλλη θα αφήσει τη φαντασία σου εντελώς ελεύθερη χωρίς να σου δώσει όμως καν κάποιον ‘μπούσουλα’, για άλλους καλό για άλλους κακό. Για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα αρκεί να σκεφτείτε κάτι σαν τον ‘Άρχοντα των Δακτυλιδιών’ και να σκεφτείτε το βιβλίο και την ταινία. Τι ήταν πιο ‘ζωντανό’ για σας;

 

Θυμάστε τη γραμμούλα; Κρατήστε την λίγο ακόμα, θα μιλήσουμε σύντομα γι’ αυτήν.

Το κόμικ σα μέσο είναι για μένα η τέλεια ισορροπία. Είναι σαν να σου δίνει τον ήρωα, και στο μυαλό σου του δίνεις ζωή. Πόσοι διαβάσαμε Τιραμόλα χωρίς να τον ‘δούμε’ να κινείται; Πόσοι διαβάσαμε ΠΟΠΑΥ χωρίς να δούμε εκείνες τις εκπληκτικές στιγμές που τιναζόταν στον αέρα τρώγοντας το σπανάκι του; Πόσοι δεν ‘είδαμε’ τους Ρωμαίους του Οβελίξ να πετάγονται στον αέρα;

Αυτή τη μαγεία έβλεπα πάντα στα κόμικ, που καμία άλλη μορφή δε μου πρόσφερε. Στα κόμικ μου ο Φάντομ χυμούσε από το ένα καρέ στο άλλο, ο Κοκομπίλ έκανε απίστευτους καλπασμούς με το Μακρυπόδη και ο Ζαγκόρ χόρευε ανάμεσα σ’ αυτές τις λεπτές μαύρες γραμμές.

Μόνο στατικό που δεν είναι. Λίγη φαντασία θέλει και με το που θα ανοίξεις τη σελίδα όλα είναι τόσο ζωντανά, όλα ‘χορεύουν’ πάνω στο χαρτί στο ρυθμό το δικό σου, γιατί εσύ το δημιουργείς όλο αυτό.

 

Είναι βασικός κανόνας της ψυχολογίας Gestalt ότι το μυαλό πάντα ολοκληρώνει, χτίζει, γεμίζει τα κενά. Δώσ’του ένα σχεδόν τελειωμένο κύκλο και μόνο του θα τον ολοκληρώσει, δώσ’του ένα μερικά βαμμένο σχέδιο και το μυαλό θα δει την εικόνα του τελειωμένη.

Έτσι και φτιάχνει, συνεχώς σχεδιάζοντας, με ασύλληπτη ταχύτητα, όλα τα ενδιάμεσα καρέ από το ένα στο επόμενο, δίνοντας στο κόμικ μια δύναμη που λείπει και από το βιβλίο και από το σινεμά. Γιατί η φαντασία μας όμορφα χωράει σ’ αυτή τη μικρή, μαύρη γραμμούλα…

——————————————-

Λάζαρος Αλεξάκης

——————————————-

Διαβάστε όλα τα κείμενα του Λάζαρου συγκεντρωμένα, στην υπό – κατηγορία αμς «SUGAR MOUNTAIN».

http://wp.me/PKxow-2PK

Αρέσει σε %d bloggers: