Αρχεία Ιστολογίου

Chester Burnett – Κατά κόσμον Howlin’ Wolf

Γνωστό, μ’ αρέσουν τα μπλουζ. Και δεν ειναι μόνο τα βουντού κιθαρικά, δεν είναι μόνο οι εικόνες απο Mississipi που κουβαλάνε στα σπλάχνα τους, δεν είναι μόνο οι διαβολεμένες φυσαρμόνικες.

Είναι ρε φίλε κι αυτές οι φάτσες.

Βγαινεις να τραγουδήσεις οταν εχεις μια ιστορια να πεις. Οταν εχεις περασει απο λουκια. Οταν εχεις κανει πραγματα στη ζωη σου μεχρι τελικης πτωσεως, οταν εχει σκαφτει η μάπα σου από κάθε είδους χαρακιά.

Και βλέπεις να βγαίνει το τέρας κρατώντας μια ξύλινη κιθάρα. Είπαμε Chester Burnett. Θα βρειτε 40 κειμενα για μπλουζ εδω μεσα, αυτος ο τυπος ειναι το φετιχ μου. 1,98 στο ύψος και 136 κιλά. Ο Sam Phillips ακουγοντας τον ειπε ‘Ναι, εδώ είμαι. Εδώ είναι που η ψυχή δεν πεθαίνει ποτέ.’

Τον έδιωξαν απ’ το σπίτι στα 13 κι οπως λεει η ιστορια περπάτησε 137 χιλιόμετρα για να βρει ένα σπιτι να μεινει. Εβγαινε απο μικρος στη σκηνη παιζοντας μπλουζ και αυτοσχεδιαζε αγρια παιζοντας 13 ή 14 μέτρα στα μπλουζ αντι για 12μετρα και αυτοσχεδιαζε στιχους. Ο πολύς Matt Guitar Murphy εβγαινε στη σκηνη γελωντας και πιανοντας αλλη μια κιθαρα τον ξαναφερνε στο 12μετρο.

Είχε τη μοναδική τύχη λοιπον αυτη η φάτσα να βρει φλέβα χρυσου στον κιθαρίστα Hubert Sumlin. Αγνωστο σχετικα ονομα… το ξερω. Δε θα πω την αποψη μου για το ποσο απιστευτος ήταν ο Sumlin, θα πω μονο τα ονοματα οσων λενε οτι επηρρεαστηκαν ιδιαιτερα απ το παιξιμο του.

Οι Eric Clapton, Keith Richards, Robbie Robertson, Stevie Ray Vaughan, Jimmy Page, Jimi Hendrix είναι μόνο μερικοί απ’ αυτούς.

Αλλά άλλο κεφάλαιο ο Sumlin… ας ξαναγυρίσουμε στο Λύκο. Μάζεψε λεφτά, γύρισε πίσω στο σπίτι του, όπου τον έδιωξαν. Τα μπλουζ ήταν ο διάβολος και η μάνα του δεν ήθελε ν’ αγγίξει λεφτά που βγήκαν ‘playin’ the devil’s music’

Ξανά στο δρόμο. Είχε επιτυχια κι όμως ποτέ δεν την ψώνισε. Στην ταινία Cadillac Records ο Muddy Waters του δείχνει την καινούρια του Cadillac ενώ ο Λύκος έχει ένα παλιό διαλυμένο φορτηγάκι. Τότε ο Burnett του απαντάει απλά ‘Yeah but I own the car. It don’t own me.’ Πάντα είχε χρηματα απ’ τη μουσική του, κι όμως το πιο ακριβό του αυτοκίνητο ήταν ένα παλιό Pontiac Station Wagon.

Ο λόγος που ξαναγράφω για τον Burnett όμως είναι το κλικ που μου έκανε αυτή η φάτσα της φωτογραφίας. Είναι η φάτσα ενός ανθρώπου που έχει μια ιστορία να πει. Μια ιστορία που θες να την ακούσεις. Αυτός ο τεράστιος τύπος με τη φωνή που σπάει κόκκαλα έχει κάτι πάνω του που είναι τόσο αρχέγονο που απλά σε πείθει.

Τι να πει το πιτσιρικάκι των δισκογραφικών με το ξανθό μαλλί και μεγαλύτερο προσόν το μπούτι που θα πετάξει στο λιγούρη; Να πει τι; Για το ανύπαρκτο παρελθόν και το τσιχλόφουσκα μέλλον; Για τα σκαφάτα ηλιοβασιλέματα και τα drum’n’bass ρυθμοτίποτα;

Χάρισμα σας η Καλιφόρνια, προτιμώ το Mississipi και τη σκοτεινιά του. Καλά δεν τα λέω John;

Άλλη φάτσα κι εσύ…


Smokestack Lightnin’ αλλη μιά φορά…

Διαβάστε τα έργα και ημέρες του φίλτατου wulf67, στο δάσος που δημιούργησε για κάθε λογής περίεργο, στο

http://stoma-tou-lykou.blogspot.com/

Αρέσει σε %d bloggers: