Αρχεία Ιστολογίου

Dream Factory – 19. BILLY STEWART – Summertime (1966)

BILLY STEWART 4 BILLY STEWART 2

Καταπληκτική διασκευή! Μια κλασσική τζαζ φόρμα, που κυριολεκτικά απογειώνεται από το κέφι και την μοναδική ερμηνεία του Billy Stewart. Προσωπικά το θεωρώ μέσα στα 10–12 κορυφαία καλοκαιρινά κομμάτια όλων των εποχών. Ο πιανίστας από την Washington, που τόλμησε να «πειράξει» πολλά γνωστά κομμάτια από εκείνα που αποτελούσαν και ένα είδος ταμπού για τους καλλιτέχνες της εποχής του, μας δίνει εν έτει 1966 αυτή την φοβερή διασκευή.

BILLY STEWART 1

————————

Για το Comics Trades 2013–2014

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια

Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο

Οι Allright ζωντανά στο «Double Trouble»!

LIVE BLUES 1

Η πιο ηλεκτρική blues μπάντα της Αθήνας, οι All Right, μας υποδέχονται στις 7 Δεκέμβρη στη σκηνή του DOUBLE TROUBLE εντός της ανανεωμένης στοάς «THE YARD» (Λ.Πατησίων 101).

Οι All Right μας προσκαλούν σε ένα συναρπαστικό μουσικό ταξίδι όπου με αφετηρία το Robert Johnson και τον Elmore James, ενδιάμεσους σταθμούς τους BB King, Albert King, Muddy Waters κ.ά. θα έχει τελικό προορισμό τους σύγχρονους Gary Moore, Eric Clapton και Joe Bonamassa. Σύντροφος σταθερός στη διαδρομή αυτή, ο αυτοσχεδιασμός, στοιχείο που κάνει κάθε ταξίδι μοναδικό και απρόβλεπτο!

Στην ξεχωριστή αυτή βραδιά οι All Right θα παρουσιάσουν και τα δικά τους ολοκαίνουργια «It’s you» και «Start the show» !

allright1 allright2 allright3

Oι All Right είναι:
Ανδρέας Σαρδέλης – μπάσο
Γιώργος Καρλής – τύμπανα
Δημήτρης Νίτης – κιθάρα
Δημήτρης Καρράς – κιθάρα, φωνή

Λεπτομέρειες για την εκδήλωση, μπορείτε να βρείτε εδώ.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΠΙΚΑΠ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ

Κατ` αρχάς παίζει πικάπ και όχι cd! Cd πιο μετά! Η λίστα που θα διαβάσετε πιο κάτω, δεν είναι τίποτα άλλο από μια σειρά κομματιών που μου έπρηξε τα δάχτυλα(δε γουστάρω βασικά την πένα στην κιθάρα), και τα σόλα πάλι δεν τα έβγαλα. Μεταξύ μας, σιγά μην έβγαζα Clapton και Duan στα ντουζένια τους! Άμα ήταν έτσι, εδώ θα ήμουν τώρα και θα σας έγραφα κομμάτια σαν κι αυτό! Ναι καλά! Στο πρώτο αεροπλάνο για Montreux και βουρ για το φεστιβάλ! Αλλά το να τα ακούω και να τα ξανακούω δεν κουράζομαι, ειδικά όταν βλέπω τίποτα μουντάδες πάνω από τις στέγες όπως σήμερα, που θέλει να αγιάσει η άνοιξη και η βροχή δεν την αφήνει. Οπότε είπα να τα μοιραστώ μαζί σας και ιδού τι παίζει αυτές τις μέρες στο πικάπ.

Όλα τα κομμάτια είναι ζωντανά ηχογραφημένα στα Filmore West & East, γι` αυτό και βάφτισα την επιλογή «ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΤΟ FILMORE».

Λάζαρε ξέρεις κανένα τρόπο να κάνω την Washburne να ακούγεται πιο μπλούζ, ή να εγκαταλείψω καλύτερα και να επενδύσω περισσότερο στο south;

Λίγα λόγια για το έργο

MIKE BLOOMFIELD & AL KOOPER – That`s allright(1968)

Όπως τα λένε και τα παιδιά, ακριβώς! Λιτά και περιεκτικά!

DEREK & THE DOMINOS – Bottle of red wine(1970)

Τι λέγαμε; Α, για κιθαρίστες!

ALLMAN BROTHERS – Staesboro Blues(1971)

Μάγισσα κακούργα, που έπνιξες το πόντικα στη μούργα! Ε, μα τώρα δεν είναι κρίμα να μην έχουμε τον Duan να πελεκάει σόλα επί σκηνής και να ξεχνάει τι κομμάτι παίζει και πότε τελειώνει και μπαίνει το άλλο;

CREAM – Crossroads(1968)

Τώρα δέδαμε! Πήγε ο Clapton στις Αμερικές και νομίσατε ότι τον κάνανε κλισέ; Χα!

JOHN MAYALL – room to move(1969)

Που να σε χωρέσει το δωμάτιο μωρέ Johnny, μου λες; Έτσι για να ξέρω κι εγώ! Τι είσαι; Κανένα κομοδίνο;

ALBERT KING – Watermelon man(1973)

Και μετά λέμε ότι πάιζουν κι οι λευκοί τα blues… Τώρα τα λέμε δηλαδή, γιατί τότε δε μας έπαιρνε!

COUNTRY JOE & THE FISH – Flying high(1969)

Έχετε δει ποτέψάρι κάντρυ μπλουζ; Όχι; Είδατε πόσο καλά κρύβεται;

QUICKSILVER MESSENGER SERVICE – Mona(1968)

Στην υπηρεσία του βασιλιά Υδράργυρου ….μάτια μπλε, από την πόρτα σου περνώ, ολαρία ολαρά, κουλουπου κουλουπου

SANTANA – Jingo(1968 – Live 25 λεπτά!)

Εδώ είμαστε! Κιθάρα – κομπολόι, νέος τύπος κατασκευής του Carlos και ένας μάγκας εκεί στα τύμπανα που έχει λυσιάξει! Βάρα βάρβαρε μου βάρα – το όνομα μου Βαρβάρα!

JEFFERSON AIRPLANE – Somebody to love(1967)

Με το που αρχίζει να πατάει τις πρώτες νότες η Grace, νομίζεις ότιν κάτι σου`ρχετε κατά πάνω σου και δεν ξέρεις πώς να φυλαχτείς! Και μετά έρχεται η κιθάρα του Kantner και σε επαληθεύει σαν υποψίες! Είναι εκείνα τα μυγάκια από το Φρίσκο!

BIG BROTHER & THE HOLDING COMPANY – Piece of my heart(1967)

Α βρε εγκληματίες! Πήγατε και βγάλατε τον κόσμο από το άλμπουμ και δίχως παλαμάκια γίνηκε στούντιο! Δεν γίνονται αυτά! Έστω κι έτσι η μπάντα τα σπάει!

GRATEFUL DEAD – Hard to handle(1970)

Το ξέρω Jerry, το ξέρω παιδάκι μου… προσπάθησε πάντως, μη τ` αφήνεις έτσι. Κάτι μπορεί να γίνει.

H. P. LOVECRAFT – The bug i`m in(1968)

Για να δέσει το γλυκό! Ψάξτε τώρα εσείς να δείτε σε τι τσάντα τους βάλανε μέσα! Πάντως αν νομίζετε ότι η μουσική θα σας δώσει την απάντηση, μάλλον κάνετε λάθος!

ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΟΦΘΑΛΜΟΛΟΥΤΡΟ

Chester Burnett – Κατά κόσμον Howlin’ Wolf

Γνωστό, μ’ αρέσουν τα μπλουζ. Και δεν ειναι μόνο τα βουντού κιθαρικά, δεν είναι μόνο οι εικόνες απο Mississipi που κουβαλάνε στα σπλάχνα τους, δεν είναι μόνο οι διαβολεμένες φυσαρμόνικες.

Είναι ρε φίλε κι αυτές οι φάτσες.

Βγαινεις να τραγουδήσεις οταν εχεις μια ιστορια να πεις. Οταν εχεις περασει απο λουκια. Οταν εχεις κανει πραγματα στη ζωη σου μεχρι τελικης πτωσεως, οταν εχει σκαφτει η μάπα σου από κάθε είδους χαρακιά.

Και βλέπεις να βγαίνει το τέρας κρατώντας μια ξύλινη κιθάρα. Είπαμε Chester Burnett. Θα βρειτε 40 κειμενα για μπλουζ εδω μεσα, αυτος ο τυπος ειναι το φετιχ μου. 1,98 στο ύψος και 136 κιλά. Ο Sam Phillips ακουγοντας τον ειπε ‘Ναι, εδώ είμαι. Εδώ είναι που η ψυχή δεν πεθαίνει ποτέ.’

Τον έδιωξαν απ’ το σπίτι στα 13 κι οπως λεει η ιστορια περπάτησε 137 χιλιόμετρα για να βρει ένα σπιτι να μεινει. Εβγαινε απο μικρος στη σκηνη παιζοντας μπλουζ και αυτοσχεδιαζε αγρια παιζοντας 13 ή 14 μέτρα στα μπλουζ αντι για 12μετρα και αυτοσχεδιαζε στιχους. Ο πολύς Matt Guitar Murphy εβγαινε στη σκηνη γελωντας και πιανοντας αλλη μια κιθαρα τον ξαναφερνε στο 12μετρο.

Είχε τη μοναδική τύχη λοιπον αυτη η φάτσα να βρει φλέβα χρυσου στον κιθαρίστα Hubert Sumlin. Αγνωστο σχετικα ονομα… το ξερω. Δε θα πω την αποψη μου για το ποσο απιστευτος ήταν ο Sumlin, θα πω μονο τα ονοματα οσων λενε οτι επηρρεαστηκαν ιδιαιτερα απ το παιξιμο του.

Οι Eric Clapton, Keith Richards, Robbie Robertson, Stevie Ray Vaughan, Jimmy Page, Jimi Hendrix είναι μόνο μερικοί απ’ αυτούς.

Αλλά άλλο κεφάλαιο ο Sumlin… ας ξαναγυρίσουμε στο Λύκο. Μάζεψε λεφτά, γύρισε πίσω στο σπίτι του, όπου τον έδιωξαν. Τα μπλουζ ήταν ο διάβολος και η μάνα του δεν ήθελε ν’ αγγίξει λεφτά που βγήκαν ‘playin’ the devil’s music’

Ξανά στο δρόμο. Είχε επιτυχια κι όμως ποτέ δεν την ψώνισε. Στην ταινία Cadillac Records ο Muddy Waters του δείχνει την καινούρια του Cadillac ενώ ο Λύκος έχει ένα παλιό διαλυμένο φορτηγάκι. Τότε ο Burnett του απαντάει απλά ‘Yeah but I own the car. It don’t own me.’ Πάντα είχε χρηματα απ’ τη μουσική του, κι όμως το πιο ακριβό του αυτοκίνητο ήταν ένα παλιό Pontiac Station Wagon.

Ο λόγος που ξαναγράφω για τον Burnett όμως είναι το κλικ που μου έκανε αυτή η φάτσα της φωτογραφίας. Είναι η φάτσα ενός ανθρώπου που έχει μια ιστορία να πει. Μια ιστορία που θες να την ακούσεις. Αυτός ο τεράστιος τύπος με τη φωνή που σπάει κόκκαλα έχει κάτι πάνω του που είναι τόσο αρχέγονο που απλά σε πείθει.

Τι να πει το πιτσιρικάκι των δισκογραφικών με το ξανθό μαλλί και μεγαλύτερο προσόν το μπούτι που θα πετάξει στο λιγούρη; Να πει τι; Για το ανύπαρκτο παρελθόν και το τσιχλόφουσκα μέλλον; Για τα σκαφάτα ηλιοβασιλέματα και τα drum’n’bass ρυθμοτίποτα;

Χάρισμα σας η Καλιφόρνια, προτιμώ το Mississipi και τη σκοτεινιά του. Καλά δεν τα λέω John;

Άλλη φάτσα κι εσύ…


Smokestack Lightnin’ αλλη μιά φορά…

Διαβάστε τα έργα και ημέρες του φίλτατου wulf67, στο δάσος που δημιούργησε για κάθε λογής περίεργο, στο

http://stoma-tou-lykou.blogspot.com/

Hellhound on my trail

Ακουγεται συχνα η φραση ‘there ain’t no white blues’.

Χρειαζεται μαυριλα και delta. Παραξενα ακορντα και συμφωνιες με το διαβολο στα σταυροδρομια.

The wind be howlin’

Θελει voodoo και mojo και μυστηρια πραματα. Θελει τα σαπια χαμογελα του John Lee Hooker και τα μαγικα δαχτυλα του Robert Johnson με την αποκοσμη φωνη.

Κι ομως αυτο που μου σπαει τη φραση στη μεση δεν ειναι τόσο να θυμηθω μεγαλους λευκους οπως τον Johnny Winter ή τον ‘πολύ’ Mayall.

Είναι εκείνη η δαιμονισμένη φυσαρμόνικα του Butterfield, που σου σηκώνει το πετσί, που νιώθεις οπως ενιωθε ο Johnson σε κεινα τα σταυροδρομια, πριν τον θαψουν σε τρεις διαφορετικους τάφους.

Αυτο το αποκοσμο ουρλιαχτο μαζι με τη φωνη που σηκωνει πεθαμενους.

Δεν ξερω αν υπαρχει λευκο μπλουζ, ξερω μονο οτι πολλοι μπορει να εκαναν συμφωνια με το διαβολο για να παιξουν.

Μονο ο Butterfield ομως ήταν αυτος που καταφερε να του κλεψει τη φυσαρμόνικα. Γι’ αυτο και το επόμενο άλμπουμ για το οποίο θα γράψω είναι το εκπληκτικό East-West που περιμένει υπομονετικα την ώρα του.

Αρέσει σε %d bloggers: