Αρχεία Ιστολογίου

ROCK CLASSICS 11. ALLMAN BROTHERS BAND – At Filmore East(1971)

Απορίας άξιο πως κατάφεραν να κατεβάσουν από τη σκηνή του Filmore, τον Duan Allman εκείνη τη βραδιά! Όποιος έχει ακούσει τι κάνει επί σκηνής σ` αυτό το άλμπουμ(ή ακόμη καλύτερα αν έχει δει το βίντεο της συναυλίας), δεν χρειάζεται επιπλέον βοήθεια, για να πειστεί ότι αναφερόμαστε σε έναν από τους πλέον χαρισματικούς κιθαρίστες, που γνώρισε ποτέ η ροκ! Ο ιθύνων νους των South ροκάδων Allman Brothers, βρίσκεται σε μια από τις στιγμές κιθαριστικού παροξυσμού του και σολάρει ασταμάτητα, ακόμη και στο ενδιάμεσο του ενός από το άλλο κομμάτι! Για την ακρίβεια αυτός συνεχίζει και οι υπόλοιποι της μπάντας αλλάζουν τραγούδια!

Διαβάστε την παρουσίαση αυτού του ιστορικού ροκ – άλμπουμ και δείτε τα καταπληκτικά αποσπασματικά βίντεο, στην υπό – κατηγορία «ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΑΠΟΗΧΟΙ…»

http://wp.me/PKxow-2us

ROCK CLASSICS 10. COLDBLOOD(1969)

Σαν Φρανσίσκο και τα μυαλά στα κάγκελα κι εδώ! Πολύ Φρίσκο βγαίνει το αφιέρωμα, αλλά δεν γίνεται κι αλλιώς. Να αφήσω απ` έξω δισκάρες όπως αυτόν εδώ, είναι απαράδεκτο! Όταν πήρα εκείνον τον δύσμοιρο τον αντιγραφέα τον Phillips(τον πρώτο, γιατί μετά πήρα κι άλλους δύο…), ήταν το πρώτο βινύλιο που πέρασα σε cd και από εκεί κατευθείαν στο pc, για να παίζεται στο πικάπ μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις! Φυσικά και πέρασαν μαζί με τα κομμάτια και οι γρατζουνιές και πολύ γουστάρω! Δεν επρόκειτο να αγοράσω όμως το συγκεκριμένο δίσκο κατευθείαν σε αψεγάδιαστο, βιομηχανοποιημένο, λάτινο μουσικό κακέκτυπο, παρά μονάχα αν είχε βγει κατευθείαν σε αυτό το φορμάτ. Δύσκολο, αλλά θα προσπαθήσω να σας δώσω μια περιγραφή όλων αυτών που διαδραματίζονται, στα περίπου 45 λεπτά που κρατάει αυτό το soul –folk – psych – ανατολίτικο – rock όραμα. Είναι γνωστό σε όλους σας πιστεύω, πως ότι «έπιναν»(για το νερό κουβεντιάζουμε, έτσι;), εκεί κάτω μεταξύ `67 – `69(άντε και κάνα – δύο χρονάκια μετά), ήταν επικίνδυνα διεγερτικό για τα εγκεφαλικά κύτταρα, γι` αυτό και οι περισσότεροι που έθεσαν εαυτούς στην υπηρεσία της ιατρικής, είχαν ένα θέμα μετά όταν πήραν το εξιτήριο στο χέρι. Εμάς όμως μας νοιάζει τι δημιούργησαν και είναι πέρα από κάθε αμφιβολία μοναδικό! Που να κοπιάρεις στις μέρες μας μια τέτοια επανάσταση στη μουσική και τη ζωή γενικότερα; Γίνεται; Να πιάσεις ας πούμε τους facebook – fans και να τους εμφυσήσεις την φιλοσοφία του «πιάσε αγόρι μου τη ζωή απ` τα μαλλιά και άσε τις μαλακίες με μπλιγκιμπλόνκια», είναι αδύνατον. Και το σάλιο σου χαλάς και αυτονών τους τη σπας. Οπότε ας τους αφήσουμε να επαναστατούν εικονικά και ας κάνουμε οι υπόλοιποι τη δουλειά μας. Everybody happy. Λοιπόν, εδώ έχουμε ένα δίσκο, που άμα δεν έχεις υπομονή και ακούσεις κάποια δευτερόλεπτα από τα 2 πρώτα κομμάτια, πας στον τύπο στο ταμείο και του λες «φχαριστώ φίλε, αλλά δε μου κάνει. Άλλα ψάχνω εγώ»… Σ` αυτή την περίπτωση άμα το παλικάρι είναι αυτό που λέμε αφοσιωμένος εργαζόμενος, με ζήλο και τα λοιπά, θα προσπαθήσει να σε μεταπείσει, όμως είναι καλύτερα και για σένα και για μας και για κείνον, να μην αλλάξεις γνώμη! Πήγαινε σε κανένα άλλο ράφι καλύτερα και άφησε την Lydia Pense και τους 8 σωματοφύλακες της ήσυχους!

Αν απ` την άλλη έχεις υπομονή κι ακούσεις και κανένα παραπάνω κομμάτι, μμμ… εκεί τα πράγματα αλλάζουν άρδην και δεν ψάχνεις ούτε για σκόντο στην τιμή! Μόνο μια σακούλα και να φύγεις γρήγορα για το σπίτι! Χα! Please give me back my brain, που τραγουδάνε και τα παιδιά εδώ! Τα μυαλά στα κάγκελα, ένα πράγμα! Για ορντέρβ έχουμε δύο φολκάκια ψιλό – light, μετά όμως που ζεσταίνεται το λαρύγγι της Lydia, πάμε για άλλα! Από την psych out εκδοχή του Μουσταφά(αυτού που τραγουδάει και η Γλυκερία!), μέχρι acid – blues και εκρηκτικές soul μολότοφ! Απ` όλα έχει ο μπαξές! Από αλλού ξεκινάνε και αλλού καταλήγουνε! Απίστευτα πράγματα σας λέω! Βαράνε κάτι κλασσικά δωδεκάμετρα γκαγκάν – γκαγκάν και μέσα ξεφεύγουν folk – rock αμανέδες! Δεν παίζει να έχετε ακούσει κάτι παρόμοιο, ούτε να ακούσετε ξανά, εκτός κι αν πάθει κάτι η πλάση και γυρίσουμε στο`67… Κάθομαι και προσπαθώ να ξεχωρίσω ένα κομμάτι ρε παιδιά, έτσι σαν το καλύτερο πως λέμε για να σας το προτείνω, αλλά που; Εύκολο είναι; Ή τον ακούς όλο το δίσκο και σ` αρέσει both sides, ή τον βγάζεις από το πικάπ και βάζεις κάτι άλλο. Δεν είναι κακό. Γούστα είναι αυτά. Α! Βρήκα ένα κομμάτι που μπορεί να το αποκαλέσει κανείς ear – drug! I`m a good woman λέγεται. Καλά, εδώ μιλάμε για ένα τραγούδι – μια γενιά, έτσι; Οι τύποι είχαν για ιμπρεσάριο τον Billy Graham, τον ιδιοκτήτη του φοβερού Filmore West(και του Filmore East), ο οποίος τους πήγε σηκωτούς κατευθείαν από τις πρόβες στο μαγαζί του, στα γραφεία της Atlantic, που τους υπέγραψε με συνοπτικές διαδικασίες! Σιγά μην άφηνε τέτοιο κελεπούρι ο Ahmet Ertegun, με την καλύτερη μύτη στην Αμερικάνικη δισκογραφία! Τα οσφραίνονταν αυτά από την εξώπορτα! Και οι Coldblood μύριζαν από πάνω μέχρι κάτω ψαρίλα και γοργόνες από τον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο! Από τη θάλασσα στο καφάσι και γρήγορα! Το`69 βγήκε ο δίσκος τούτος και έκτοτε μάθαμε ότι ποτέ δεν πρέπει να λες στη ζωή ότι τα έχεις ακούσει όλα! Νομίζετε ότι υπερβάλω; Χα! Για ψάξτε το βινύλιο αυτό και τα ξαναλέμε… Αν το βρείτε βέβαια, γιατί ακόμη κι οι μεταχειρισμένες κόπιες του δεν πάνε κάτω από 120 ευρώ η μια! Τώρα με το διαδίκτυο δεν ξέρω αν κανένας τρελαμένος το έχει ανεβάσει πουθενά, αλλά έστω κι έτσι αξίζει να το ψάξετε. Αν θέλετε και τους προσωπικούς δίσκους της Lydia γιατί πάθατε κάτι – αλλά δεν ξέρετε ακόμα τι είναι αυτό με τη φωνή της, ή απλά το ξεχνάτε ή μπαίνετε σε καμιά λίστα αναμονής στα δισκάδικα της Αθήνας! Όταν βρεθεί στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ή τον «σκοτώσει» κανένας συλλέκτης, τότε μπορεί να είστε εσείς οι τυχεροί!

Γιώργος Κοσκινάς

ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΤΑ ΒΡΗΚΑΜΕ ΚΙ ΑΥΤΑ!

Όλα τα άλμπουμ που μέχρι στιγμής παρουσιάστηκαν, βρίσκονται στην υπό – κατηγορία «ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΑΠΟΗΧΟΙ…»

http://wp.me/PKxow-2us

ROCK CLASSICS 9. ROY BUCHANAN(1972)

Λευκοί bluesmen σαν τον Βοστωνέζο Roy Buchanan δεν ξεφυτρώνουν κάθε μέρα. Από τους 5-6 όλους κι όλους κιθαρίστες, που κατάφεραν να παίξουν τα blues και να βγάλουν το πάθος, το ρυθμό, το feeling, την ψυχή τους την ίδια. Δεν είναι για να λέμε και να αναλύουμε τεχνικές. Αυτά ας τα κρίνουν όσοι έχουν τα διπλώματα και τέλος πάντων κατηγοριοποιούν ότι κινείται και βγάζουν από την μύγα ξύγκι. Τον Buchanan τον ζεις και σου παίρνει το μυαλό με τα ριφ και τα σόλα του. Φεύγεις από το σώμα που σε φιλοξενεί και πετάς ψηλά, πάνω από τα σπίτια, στα σύννεφα, σε άλλες πολιτείες και μπαίνεις μέσα στο βίντεο κλιπ σου σαν πρωταγωνιστής. Αν ακούς με το νου. Αν όχι… ψάχνεις για κανένα γδάρσιμο στο δίσκο, έχεις λίγη φαγούρα στον ώμο, κάτι καίγεται στην κουζίνα και μπορεί να είναι το τοστ, ή μπορεί να χάσεις το ματς στην τηλεόραση… Με λίγα λόγια, ο Roy δεν είναι για μαϊντανός, ούτε για να γεμίζει ράφια με δίσκους, ούτε κατ` επέκταση για να έχεις λες ότι άκουσες και κάτι διαφορετικό.

Λοιπόν, εδώ έχουμε μια κατάθεση ψυχής από έναν τύπο που πνίγηκε στο μπουκάλι και έφυγε νωρίς δυστυχώς, ακολουθώντας το πεπρωμένο μπόλικων χαρισματικών της ροκ. Τι να πιάσεις και τι να αφήσεις. Για το Messiah will come back again, σας αφήνω να το περιγράψετε – αν βρείτε τα λόγια – όταν το ακούσετε καμιά δεκαριά φορές τουλάχιστον. Για τον κάθε έναν έχει να δώσει διαφορετικά πράγματα. Όπως όλος ο δίσκος άλλωστε. Ότι βιώνεις και μπλέκεται στις νότες δεν αξιολογείται με καμία δύναμη , γιατί τις στιγμές δεν τις βάζεις σε λίστες από το 1 μέχρι το 10, ας πούμε. Η telecaster φτάνει στα όρια των δυνατοτήτων της στα χέρια του κιθαρίστα. Ροκάρει με συναίσθημα, κι όχι στυλιζαρισμένα. Οι εισαγωγές του είναι προετοιμασία για mind blowing καταστάσεις και όχι τίποτα τυπικούρες του ηχολήπτη. Παραβιάζει τους φωτεινούς σηματοδότες των δισκογραφικών κανόνων, σε κάθε ευκαιρία και δεν μπαίνει σε κανένα καλούπι. Ακόμη και στην περίπτωση του δικού του καλουπιού, πιστεύω ότι ανήκει στην κατηγορία εκείνων που μετά τα έσπασαν και τα πέταξαν. Κι έτσι δεν πρόκειται να γνωρίσει η μουσική άλλον Roy Buchana. Πάπαλα. Θα μπορούσα να σας γράφω σελίδες επί σελίδων και εσείς να κάνετε ένα κεφάλι – μπαλόνι, οπότε εγώ στο τέλος θα ήμουν ο «ψαγμένος» του στυλ « πω, πω τι έγραψε ο άνθρωπος», κι εσείς με μια γεύση «ρε δεν πάει να λες και να γράφεις. Εμένα άμα δεν μου γουστάρει θα τον στείλω τον Buchanan στα cd για ανακύκλωση», οπότε ούτε εσείς – ούτε εγώ κάναμε τίποτα παραπάνω από μια τρύπα στο νερό. Κρίμα κι άδικο. Σας αφήνω να πάρετε χαμπάρι τι παίζει εδώ ο τρελός(πιο γρήγορος κι απ` τις χορδές τις κιθάρας του, λέμε!), και τα λέμε στο επόμενο βινύλιο που θα ξεθάψω. Πάντως τούτο δω, όταν βγήκε από το ράφι του έβγαζε μια μυρωδιά… μμμ… που είναι ρε γυναίκα η κιθάρα;

Ο Buchanan την έκανε με ελαφρά το`88 και ησύχασε. Τζαμάρει με τon Stevie Ray και τα αγγελάκια για θεατές και γουστάρει. Για τα τυπικά και μόνο, η Polydor κυκλοφόρησε αυτό το δίσκο το `72. Ήταν ο πρώτος του προσωπικός. Άμα έχετε λεφτά και σας τρώνε την τσέπη, ψάξτε να βρείτε και εκείνα τα δύο βινύλια που έκανε με τους Snakestretchers στην BIOYA ένα χρόνο πριν. Αν σας έκατσε κάπως άτσαλα η φάση με το ΔΝΤ, αγοράζετε το διπλό cd της Polydor Sweet Dreams: The Anthology, οπότε καθαρίσατε.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στο Λάζαρο

Γιώργος Κοασκινάς

ΦΑΤΕ ΜΑΤΙΑ ΨΑΡΙΑ

Πρώτη δημοσίευση του κειμένου στο «ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ».Αναμεώθηκε πλήρως και αισθητικά και ο Λάζαρος σας περιμένει με την δική του όψη της πραγματικότητας, ψυχραιμία, μουσική, δύο τροχούς και μπόλικες μνήμες! Ναι είναι ο «δικός» μας Λάζαρος, ή wulf67!

http://stoma-tou-lykou.blogspot.com/

Διαβάστε όλα τα τμήματα του αφιερώματος μας στα καλύτερα ροκ άλμπουμ και δείτε τα πολλά βίντεο με αποσπάσματα, στην υπό – κατηγορία «ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΑΠΟΗΧΟΙ…»

http://wp.me/PKxow-2us

ROCK CLASSICS 6. AZTECA(1972)

Αυτά συμβαίνουν όταν δίνεις το πράσινο φως στους Λατινοαμερικάνους να ηχογραφήσουν την δική τους ροκ – εμπειρία. Ξέρετε τι γίνετε εκεί κάτω, στη χερσόνησο του Γιουκατάν, έ; Τρώνε και πίνουνε περίεργα πράγματα, βλέπουμε κάτι οράματα τίγκα στα πολύχρωμα ψηφιδωτά των προγόνων τους, σκεπάζονται μετά με εκείνες τις χειροποίητες μπέρτες σαν τον Κλίντ Ήστγουντ στο «μονομαχία στο Έλ Πάσο», κι όσοι νομίζουν ότι οι κάτοικοι όλων εκείνων των χωρών είναι τίποτα χαλαροί που ξαπλώνουν για σιέστα το μεσημέρι, μ` ένα ψάθινο καπέλο στο κεφάλι για να κάνει σκιά, χάνετε πάσα ιδέα και μαζί τα αυγά και τα πασχάλια, αφού οι μάγκες ροκάρουν τις λάτιν καταβολές τους και είναι τόσο πειστικοί, που νομίζεις ότι η ροκ ξεπήδησε από τα χωράφια τους πρώτα! Αυτό συμβαίνει και με τους Azteca.

Διαβάστε την παρουσίαση αυτού του εκπληκτικού άλμπουμ, στην σημερινή προσθήκη της υπό – κατηγορίας «ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΑΠΟΗΧΟΙ…», που συνεχίζει να φιλοξενεί το αφιέρωμα μας στα Rock Classics. Όλα φυσικά είναι υποκειμενικά… Αν κι εσείς έχετε κατά νου παρόμοια άλμπουμ και θέλετε να προστεθούν, δεν έχετε παρά να μας στείλετε τα κείμενα σας και 1-2 ενδεικτικές φωτογραφίες, στο Αυτά συμβαίνουν όταν δίνεις το πράσινο φως στους Λατινοαμερικάνους να ηχογραφήσουν την δική τους ροκ – εμπειρία. Ξέρετε τι γίνετε εκεί κάτω, στη χερσόνησο του Γιουκατάν, έ; Τρώνε και πίνουνε περίεργα πράγματα, βλέπουμε κάτι οράματα τίγκα στα πολύχρωμα ψηφιδωτά των προγόνων τους, σκεπάζονται μετά με εκείνες τις χειροποίητες μπέρτες σαν τον Κλίντ Ήστγουντ στο «μονομαχία στο Έλ Πάσο», κι όσοι νομίζουν ότι οι κάτοικοι όλων εκείνων των χωρών είναι τίποτα χαλαροί που ξαπλώνουν για σιέστα το μεσημέρι, μ` ένα ψάθινο καπέλο στο κεφάλι για να κάνει σκιά, χάνετε πάσα ιδέα και μαζί τα αυγά και τα πασχάλια, αφού οι μάγκες ροκάρουν τις λάτιν καταβολές τους και είναι τόσο πειστικοί, που νομίζεις ότι η ροκ ξεπήδησε από τα χωράφια τους πρώτα! Αυτό συμβαίνει και με τους Azteca.

Διαβάστε την παρουσίαση αυτού του εκπληκτικού άλμπουμ, στην νέα προσθήκη της υπό – κατηγορίας μας «ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΑΠΟΗΧΟΙ…»,

http://wp.me/PKxow-2us

που φιλοξενεί αυτό το αφιέρωμα στα Rock Classics και που φυσικά είναι 110% υποκειμενική! Αν έχετε κατάνου άλμπουμ της ροκ που θεωρείτε ότι αξίζουν μιας υπενθύμισης και ενδεχομένως εκ νέου προβολής έστω και σήμερα, δεν έχετε παρά να συντάξετε τα κείμενα σας και να τα αποστείλλετε μαζί με 1-2 ενδεικτικές φωτογραφίες, στο gkoscomicsandmore@gmail.com

ROCK CLASSICS 5. JONATHAN RICHMAN & THE MODERN LOVERS

Είσαι πιτσιρικάς το 67 και σου αρέσουν οι Velvet Underground. Τι κάνεις; Παίρνεις τα κιθαρικά σου και τις νότες σου και φεύγεις από το κοιμισμένο Natick Mατσατσούτσετς για τη Νέα Υόρκη. Τους κυνηγάς, τους γνωρίζεις όλους, τόσο που επειδή δεν έχεις και φράγκα κοιμάσαι στον καναπέ του μάνατζέρ τους. Γυρίζεις τον κόσμο όσο μπορείς, από Ευρώπη μέχρι Ισραήλ, κι όταν γεμίσεις από εμπειρίες γυρνάς πίσω και φτιάχνεις τη δική σου μπάντα. Τους ονομάζεις Modern Lovers.

Αυτά όλα τα κάνεις αν είσαι ο Jonathan Richman.

Διαβάστε την παρουσίαση του άλμπουμ και δείτε τα βίντεο που επιλέχτηκαν, στην υπό – κατηγορία «ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΑΠΟΗΧΟΙ…»

http://wp.me/PKxow-2us

Αρέσει σε %d bloggers: