Αρχεία Ιστολογίου

BALDO – GUIDO SCALA & LUCIANO BOTTARO

Από των γειτόνων την μεγάλη κόμικς – σχολή ήρθε κι αυτός στην χώρα μας, με τις κωμικές του περιπέτειες στις αποσκευές. Ένας λοχίας του Αμερικάνικου στρατού, στην Άγρια Δύση των παρανόμων και των ινδιάνων, με πολλές γκάφες στο ενεργητικό του, που άλλοτε του βγαίνουν σε καλό, κι άλλοτε τον βρίσκουν φασκιωμένο σε κάποιο κρεβάτι νοσοκομείου! Καθαρό καρτούν σκίτσο, με εκπληκτική κίνηση, από έναν εκ των μαθητών του Ιταλού μάστορα των `50 & `60ς, Luciano Bottaro. Ήταν ο Guido Scala, αυτός που του έδωσε σχεδιαστική υπόσταση και ο σεναριογράφος Carlo Chendi αυτός που εφεύρε τις περιπέτειες του. Να μην ξεχνάμε βέβαια, ότι τις πρώτες περιπέτειες του Μπάλντο, τις σχεδίασε ο Μποτάρο, όπως άλλωστε βλέπετε στην πρώτη μας εικόνα, που περιέχει και την υπογραφή του δημιουργού κάτω χαμηλά. Στην χώρα μας τον γνωρίσαμε αρχικά μέσα από την έκδοση του Σινεάκ, του κ. Στυλιανού Ανεμοδουρά(1970), για να περάσει στην συνέχεια από τις σελίδες των Σεραφίνο & Τιραμόλα(Ηλίας Καμπανάς), εκ παραδρομής, μια στο ένα και μια στο άλλο. Ήταν από τους ήρωες – μπαλαντέρ, που αναλάμβαναν να γεμίζουν τις σελίδες των δύο επιτυχημένων εικονογραφημένων του εκδότη, στο διάστημα 1972 – 1978.

Κέρδισε το Ελληνικό κοινό, όπως και το Ιταλικό, με έξυπνο χιούμορ και την καθαρά απευθυνόμενη σε μικρούς ηλικιακά αναγνώστες, γραμμή σχεδίασης του. Πλησίαζε πολύ στους χαρακτήρες του Ντίσνευ και στα δικά τους καμώματα επί χάρτου, ακόμη και στην μορφή του σαν χαρακτήρας. Ο δημιουργός του, πολύ επηρεασμένος από τον δάσκαλο Bottaro, είχε μια αξιοπρόσεχτη πορεία στον χώρο των κόμικς, με πολλές επιτυχίες. Εκτός της δουλειάς του στην εκδοτική Alpe, με τo κλασσικό Pik & Pok, αξίζει να μνημονεύσουμε και το πέρασμα του από την Αυστραλία(Σίντνευ), όπου και άφησε πίσω του τον Captain Bottleneck. Ήταν 1959, όταν κατά τον επαναπατρισμό του στην Ιταλία, θα συνεργαστεί με τον σεναριογράφο Carlo Chendi σε αρκετές χιουμοριστικές μορφές κόμικς, όπως τους Oscar, Lo Sceriffo Maiopli, Pinko & Ponko, Redipicche, όλοι τους χαρακτήρες της μεγάλης Warner Bros. Η αναγνώριση του έργου του, θα έρθει όταν το 1969 θα ξεκινήσει να σκιτσάρει ήρωες και ιστορίες του Ντίσνευ, για την Ιταλική εκδοχή του Μίκυ Μάους, το περιοδικό Topolino. Σχεδίασε μεταξύ άλλων επεισόδια της σειράς Duck Tales, αλλά και μια πολύ εύθυμη παρωδία σημαντικών ανθρώπων, όπως οι Χέμινγουεη, Ντοστογιέφσκι, Τζόναθα Σουίφτ και Ιούλιος Βέρν, με αυτοτελείς ιστορίες που εξιστορούσαν τα έργα και ημέρες τους. Τέλος, να αναφέρουμε και την συνεργασία του με τον Rolf Kauka και τον οίκο του στην Γερμανία, όπου σχεδίασε ιστορίες των Fix & Foxy, κάποιες από τις οποίες διαβάσαμε στο εβδομαδιαίο Κοκορίκο, των Ανδρεόπουλου – Ραμπατζή, στα μέσα της δεκαετίας του 1970.

Όλα τα άρθρα αυτού του τύπου θα τα βρείτε στην κατηγορία Ήρωες & Δημιουργοί.

Μια λεπτή γραμμή…

Μια λεπτή γραμμή…

Πάντα μ’ άρεσε να κοιτάω σε ότι δεν τραβούσε το μάτι ιδιαίτερα. Είτε σε κόμικ, είτε σε ταινία, πάντα προσπαθούσα να έχω συνολική οπτική και παρά τη μαεστρία του κομίστα ή του σκηνοθέτη να ψάχνω τη λεπτομέρεια, το ίσως ασήμαντο.

 

Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου τα έμαθα μελετώντας κάποια φαινομενικά ασήμαντα. Να, όπως αυτή τη γραμμή ανάμεσα στα καρέ, αυτή τη μαύρη γραμμούλα. Πολλοί έχουν βρει ιδιαίτερα ευρηματικούς τρόπους να την ‘σπάνε’ ή να την καταργούν εντελώς μερικές φορές, με τα καρέ να ‘γλιστράνε’ το ένα μέσα στο άλλο.

 

Κι όμως αυτή η γραμμούλα είναι πολύ σημαντική. Αλλά ας πάμε απ’ την αρχή…

Μια συχνή συζήτηση είναι τι είναι προτιμότερο σα μέσο, ένα βιβλίο ή μια ταινία. Κάνω χρόνια αυτή την ερώτηση και η συνήθης απάντηση είναι το βιβλίο. Όσο αριστουργηματικά φτιαγμένη και να είναι μια ταινία, θα αιχμαλωτίσει και θα περιορίσει τη φαντασία σου, δίνοντας σου μια μασημένη λίγο πολύ τροφή. Το βιβλίο από την άλλη θα αφήσει τη φαντασία σου εντελώς ελεύθερη χωρίς να σου δώσει όμως καν κάποιον ‘μπούσουλα’, για άλλους καλό για άλλους κακό. Για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα αρκεί να σκεφτείτε κάτι σαν τον ‘Άρχοντα των Δακτυλιδιών’ και να σκεφτείτε το βιβλίο και την ταινία. Τι ήταν πιο ‘ζωντανό’ για σας;

 

Θυμάστε τη γραμμούλα; Κρατήστε την λίγο ακόμα, θα μιλήσουμε σύντομα γι’ αυτήν.

Το κόμικ σα μέσο είναι για μένα η τέλεια ισορροπία. Είναι σαν να σου δίνει τον ήρωα, και στο μυαλό σου του δίνεις ζωή. Πόσοι διαβάσαμε Τιραμόλα χωρίς να τον ‘δούμε’ να κινείται; Πόσοι διαβάσαμε ΠΟΠΑΥ χωρίς να δούμε εκείνες τις εκπληκτικές στιγμές που τιναζόταν στον αέρα τρώγοντας το σπανάκι του; Πόσοι δεν ‘είδαμε’ τους Ρωμαίους του Οβελίξ να πετάγονται στον αέρα;

Αυτή τη μαγεία έβλεπα πάντα στα κόμικ, που καμία άλλη μορφή δε μου πρόσφερε. Στα κόμικ μου ο Φάντομ χυμούσε από το ένα καρέ στο άλλο, ο Κοκομπίλ έκανε απίστευτους καλπασμούς με το Μακρυπόδη και ο Ζαγκόρ χόρευε ανάμεσα σ’ αυτές τις λεπτές μαύρες γραμμές.

Μόνο στατικό που δεν είναι. Λίγη φαντασία θέλει και με το που θα ανοίξεις τη σελίδα όλα είναι τόσο ζωντανά, όλα ‘χορεύουν’ πάνω στο χαρτί στο ρυθμό το δικό σου, γιατί εσύ το δημιουργείς όλο αυτό.

 

Είναι βασικός κανόνας της ψυχολογίας Gestalt ότι το μυαλό πάντα ολοκληρώνει, χτίζει, γεμίζει τα κενά. Δώσ’του ένα σχεδόν τελειωμένο κύκλο και μόνο του θα τον ολοκληρώσει, δώσ’του ένα μερικά βαμμένο σχέδιο και το μυαλό θα δει την εικόνα του τελειωμένη.

Έτσι και φτιάχνει, συνεχώς σχεδιάζοντας, με ασύλληπτη ταχύτητα, όλα τα ενδιάμεσα καρέ από το ένα στο επόμενο, δίνοντας στο κόμικ μια δύναμη που λείπει και από το βιβλίο και από το σινεμά. Γιατί η φαντασία μας όμορφα χωράει σ’ αυτή τη μικρή, μαύρη γραμμούλα…

——————————————-

Λάζαρος Αλεξάκης

——————————————-

Διαβάστε όλα τα κείμενα του Λάζαρου συγκεντρωμένα, στην υπό – κατηγορία αμς «SUGAR MOUNTAIN».

http://wp.me/PKxow-2PK

Αρέσει σε %d bloggers: