Αρχεία Ιστολογίου

Οι Allright ζωντανά στο «Double Trouble»!

LIVE BLUES 1

Η πιο ηλεκτρική blues μπάντα της Αθήνας, οι All Right, μας υποδέχονται στις 7 Δεκέμβρη στη σκηνή του DOUBLE TROUBLE εντός της ανανεωμένης στοάς «THE YARD» (Λ.Πατησίων 101).

Οι All Right μας προσκαλούν σε ένα συναρπαστικό μουσικό ταξίδι όπου με αφετηρία το Robert Johnson και τον Elmore James, ενδιάμεσους σταθμούς τους BB King, Albert King, Muddy Waters κ.ά. θα έχει τελικό προορισμό τους σύγχρονους Gary Moore, Eric Clapton και Joe Bonamassa. Σύντροφος σταθερός στη διαδρομή αυτή, ο αυτοσχεδιασμός, στοιχείο που κάνει κάθε ταξίδι μοναδικό και απρόβλεπτο!

Στην ξεχωριστή αυτή βραδιά οι All Right θα παρουσιάσουν και τα δικά τους ολοκαίνουργια «It’s you» και «Start the show» !

allright1 allright2 allright3

Oι All Right είναι:
Ανδρέας Σαρδέλης – μπάσο
Γιώργος Καρλής – τύμπανα
Δημήτρης Νίτης – κιθάρα
Δημήτρης Καρράς – κιθάρα, φωνή

Λεπτομέρειες για την εκδήλωση, μπορείτε να βρείτε εδώ.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΠΙΚΑΠ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ

Κατ` αρχάς παίζει πικάπ και όχι cd! Cd πιο μετά! Η λίστα που θα διαβάσετε πιο κάτω, δεν είναι τίποτα άλλο από μια σειρά κομματιών που μου έπρηξε τα δάχτυλα(δε γουστάρω βασικά την πένα στην κιθάρα), και τα σόλα πάλι δεν τα έβγαλα. Μεταξύ μας, σιγά μην έβγαζα Clapton και Duan στα ντουζένια τους! Άμα ήταν έτσι, εδώ θα ήμουν τώρα και θα σας έγραφα κομμάτια σαν κι αυτό! Ναι καλά! Στο πρώτο αεροπλάνο για Montreux και βουρ για το φεστιβάλ! Αλλά το να τα ακούω και να τα ξανακούω δεν κουράζομαι, ειδικά όταν βλέπω τίποτα μουντάδες πάνω από τις στέγες όπως σήμερα, που θέλει να αγιάσει η άνοιξη και η βροχή δεν την αφήνει. Οπότε είπα να τα μοιραστώ μαζί σας και ιδού τι παίζει αυτές τις μέρες στο πικάπ.

Όλα τα κομμάτια είναι ζωντανά ηχογραφημένα στα Filmore West & East, γι` αυτό και βάφτισα την επιλογή «ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΤΟ FILMORE».

Λάζαρε ξέρεις κανένα τρόπο να κάνω την Washburne να ακούγεται πιο μπλούζ, ή να εγκαταλείψω καλύτερα και να επενδύσω περισσότερο στο south;

Λίγα λόγια για το έργο

MIKE BLOOMFIELD & AL KOOPER – That`s allright(1968)

Όπως τα λένε και τα παιδιά, ακριβώς! Λιτά και περιεκτικά!

DEREK & THE DOMINOS – Bottle of red wine(1970)

Τι λέγαμε; Α, για κιθαρίστες!

ALLMAN BROTHERS – Staesboro Blues(1971)

Μάγισσα κακούργα, που έπνιξες το πόντικα στη μούργα! Ε, μα τώρα δεν είναι κρίμα να μην έχουμε τον Duan να πελεκάει σόλα επί σκηνής και να ξεχνάει τι κομμάτι παίζει και πότε τελειώνει και μπαίνει το άλλο;

CREAM – Crossroads(1968)

Τώρα δέδαμε! Πήγε ο Clapton στις Αμερικές και νομίσατε ότι τον κάνανε κλισέ; Χα!

JOHN MAYALL – room to move(1969)

Που να σε χωρέσει το δωμάτιο μωρέ Johnny, μου λες; Έτσι για να ξέρω κι εγώ! Τι είσαι; Κανένα κομοδίνο;

ALBERT KING – Watermelon man(1973)

Και μετά λέμε ότι πάιζουν κι οι λευκοί τα blues… Τώρα τα λέμε δηλαδή, γιατί τότε δε μας έπαιρνε!

COUNTRY JOE & THE FISH – Flying high(1969)

Έχετε δει ποτέψάρι κάντρυ μπλουζ; Όχι; Είδατε πόσο καλά κρύβεται;

QUICKSILVER MESSENGER SERVICE – Mona(1968)

Στην υπηρεσία του βασιλιά Υδράργυρου ….μάτια μπλε, από την πόρτα σου περνώ, ολαρία ολαρά, κουλουπου κουλουπου

SANTANA – Jingo(1968 – Live 25 λεπτά!)

Εδώ είμαστε! Κιθάρα – κομπολόι, νέος τύπος κατασκευής του Carlos και ένας μάγκας εκεί στα τύμπανα που έχει λυσιάξει! Βάρα βάρβαρε μου βάρα – το όνομα μου Βαρβάρα!

JEFFERSON AIRPLANE – Somebody to love(1967)

Με το που αρχίζει να πατάει τις πρώτες νότες η Grace, νομίζεις ότιν κάτι σου`ρχετε κατά πάνω σου και δεν ξέρεις πώς να φυλαχτείς! Και μετά έρχεται η κιθάρα του Kantner και σε επαληθεύει σαν υποψίες! Είναι εκείνα τα μυγάκια από το Φρίσκο!

BIG BROTHER & THE HOLDING COMPANY – Piece of my heart(1967)

Α βρε εγκληματίες! Πήγατε και βγάλατε τον κόσμο από το άλμπουμ και δίχως παλαμάκια γίνηκε στούντιο! Δεν γίνονται αυτά! Έστω κι έτσι η μπάντα τα σπάει!

GRATEFUL DEAD – Hard to handle(1970)

Το ξέρω Jerry, το ξέρω παιδάκι μου… προσπάθησε πάντως, μη τ` αφήνεις έτσι. Κάτι μπορεί να γίνει.

H. P. LOVECRAFT – The bug i`m in(1968)

Για να δέσει το γλυκό! Ψάξτε τώρα εσείς να δείτε σε τι τσάντα τους βάλανε μέσα! Πάντως αν νομίζετε ότι η μουσική θα σας δώσει την απάντηση, μάλλον κάνετε λάθος!

ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΟΦΘΑΛΜΟΛΟΥΤΡΟ

ROCK CLASSICS 11. ALLMAN BROTHERS BAND – At Filmore East(1971)

Απορίας άξιο πως κατάφεραν να κατεβάσουν από τη σκηνή του Filmore, τον Duan Allman εκείνη τη βραδιά! Όποιος έχει ακούσει τι κάνει επί σκηνής σ` αυτό το άλμπουμ(ή ακόμη καλύτερα αν έχει δει το βίντεο της συναυλίας), δεν χρειάζεται επιπλέον βοήθεια, για να πειστεί ότι αναφερόμαστε σε έναν από τους πλέον χαρισματικούς κιθαρίστες, που γνώρισε ποτέ η ροκ! Ο ιθύνων νους των South ροκάδων Allman Brothers, βρίσκεται σε μια από τις στιγμές κιθαριστικού παροξυσμού του και σολάρει ασταμάτητα, ακόμη και στο ενδιάμεσο του ενός από το άλλο κομμάτι! Για την ακρίβεια αυτός συνεχίζει και οι υπόλοιποι της μπάντας αλλάζουν τραγούδια!

Διαβάστε την παρουσίαση αυτού του ιστορικού ροκ – άλμπουμ και δείτε τα καταπληκτικά αποσπασματικά βίντεο, στην υπό – κατηγορία «ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΑΠΟΗΧΟΙ…»

http://wp.me/PKxow-2us

ROCK CLASSICS 10. COLDBLOOD(1969)

Σαν Φρανσίσκο και τα μυαλά στα κάγκελα κι εδώ! Πολύ Φρίσκο βγαίνει το αφιέρωμα, αλλά δεν γίνεται κι αλλιώς. Να αφήσω απ` έξω δισκάρες όπως αυτόν εδώ, είναι απαράδεκτο! Όταν πήρα εκείνον τον δύσμοιρο τον αντιγραφέα τον Phillips(τον πρώτο, γιατί μετά πήρα κι άλλους δύο…), ήταν το πρώτο βινύλιο που πέρασα σε cd και από εκεί κατευθείαν στο pc, για να παίζεται στο πικάπ μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις! Φυσικά και πέρασαν μαζί με τα κομμάτια και οι γρατζουνιές και πολύ γουστάρω! Δεν επρόκειτο να αγοράσω όμως το συγκεκριμένο δίσκο κατευθείαν σε αψεγάδιαστο, βιομηχανοποιημένο, λάτινο μουσικό κακέκτυπο, παρά μονάχα αν είχε βγει κατευθείαν σε αυτό το φορμάτ. Δύσκολο, αλλά θα προσπαθήσω να σας δώσω μια περιγραφή όλων αυτών που διαδραματίζονται, στα περίπου 45 λεπτά που κρατάει αυτό το soul –folk – psych – ανατολίτικο – rock όραμα. Είναι γνωστό σε όλους σας πιστεύω, πως ότι «έπιναν»(για το νερό κουβεντιάζουμε, έτσι;), εκεί κάτω μεταξύ `67 – `69(άντε και κάνα – δύο χρονάκια μετά), ήταν επικίνδυνα διεγερτικό για τα εγκεφαλικά κύτταρα, γι` αυτό και οι περισσότεροι που έθεσαν εαυτούς στην υπηρεσία της ιατρικής, είχαν ένα θέμα μετά όταν πήραν το εξιτήριο στο χέρι. Εμάς όμως μας νοιάζει τι δημιούργησαν και είναι πέρα από κάθε αμφιβολία μοναδικό! Που να κοπιάρεις στις μέρες μας μια τέτοια επανάσταση στη μουσική και τη ζωή γενικότερα; Γίνεται; Να πιάσεις ας πούμε τους facebook – fans και να τους εμφυσήσεις την φιλοσοφία του «πιάσε αγόρι μου τη ζωή απ` τα μαλλιά και άσε τις μαλακίες με μπλιγκιμπλόνκια», είναι αδύνατον. Και το σάλιο σου χαλάς και αυτονών τους τη σπας. Οπότε ας τους αφήσουμε να επαναστατούν εικονικά και ας κάνουμε οι υπόλοιποι τη δουλειά μας. Everybody happy. Λοιπόν, εδώ έχουμε ένα δίσκο, που άμα δεν έχεις υπομονή και ακούσεις κάποια δευτερόλεπτα από τα 2 πρώτα κομμάτια, πας στον τύπο στο ταμείο και του λες «φχαριστώ φίλε, αλλά δε μου κάνει. Άλλα ψάχνω εγώ»… Σ` αυτή την περίπτωση άμα το παλικάρι είναι αυτό που λέμε αφοσιωμένος εργαζόμενος, με ζήλο και τα λοιπά, θα προσπαθήσει να σε μεταπείσει, όμως είναι καλύτερα και για σένα και για μας και για κείνον, να μην αλλάξεις γνώμη! Πήγαινε σε κανένα άλλο ράφι καλύτερα και άφησε την Lydia Pense και τους 8 σωματοφύλακες της ήσυχους!

Αν απ` την άλλη έχεις υπομονή κι ακούσεις και κανένα παραπάνω κομμάτι, μμμ… εκεί τα πράγματα αλλάζουν άρδην και δεν ψάχνεις ούτε για σκόντο στην τιμή! Μόνο μια σακούλα και να φύγεις γρήγορα για το σπίτι! Χα! Please give me back my brain, που τραγουδάνε και τα παιδιά εδώ! Τα μυαλά στα κάγκελα, ένα πράγμα! Για ορντέρβ έχουμε δύο φολκάκια ψιλό – light, μετά όμως που ζεσταίνεται το λαρύγγι της Lydia, πάμε για άλλα! Από την psych out εκδοχή του Μουσταφά(αυτού που τραγουδάει και η Γλυκερία!), μέχρι acid – blues και εκρηκτικές soul μολότοφ! Απ` όλα έχει ο μπαξές! Από αλλού ξεκινάνε και αλλού καταλήγουνε! Απίστευτα πράγματα σας λέω! Βαράνε κάτι κλασσικά δωδεκάμετρα γκαγκάν – γκαγκάν και μέσα ξεφεύγουν folk – rock αμανέδες! Δεν παίζει να έχετε ακούσει κάτι παρόμοιο, ούτε να ακούσετε ξανά, εκτός κι αν πάθει κάτι η πλάση και γυρίσουμε στο`67… Κάθομαι και προσπαθώ να ξεχωρίσω ένα κομμάτι ρε παιδιά, έτσι σαν το καλύτερο πως λέμε για να σας το προτείνω, αλλά που; Εύκολο είναι; Ή τον ακούς όλο το δίσκο και σ` αρέσει both sides, ή τον βγάζεις από το πικάπ και βάζεις κάτι άλλο. Δεν είναι κακό. Γούστα είναι αυτά. Α! Βρήκα ένα κομμάτι που μπορεί να το αποκαλέσει κανείς ear – drug! I`m a good woman λέγεται. Καλά, εδώ μιλάμε για ένα τραγούδι – μια γενιά, έτσι; Οι τύποι είχαν για ιμπρεσάριο τον Billy Graham, τον ιδιοκτήτη του φοβερού Filmore West(και του Filmore East), ο οποίος τους πήγε σηκωτούς κατευθείαν από τις πρόβες στο μαγαζί του, στα γραφεία της Atlantic, που τους υπέγραψε με συνοπτικές διαδικασίες! Σιγά μην άφηνε τέτοιο κελεπούρι ο Ahmet Ertegun, με την καλύτερη μύτη στην Αμερικάνικη δισκογραφία! Τα οσφραίνονταν αυτά από την εξώπορτα! Και οι Coldblood μύριζαν από πάνω μέχρι κάτω ψαρίλα και γοργόνες από τον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο! Από τη θάλασσα στο καφάσι και γρήγορα! Το`69 βγήκε ο δίσκος τούτος και έκτοτε μάθαμε ότι ποτέ δεν πρέπει να λες στη ζωή ότι τα έχεις ακούσει όλα! Νομίζετε ότι υπερβάλω; Χα! Για ψάξτε το βινύλιο αυτό και τα ξαναλέμε… Αν το βρείτε βέβαια, γιατί ακόμη κι οι μεταχειρισμένες κόπιες του δεν πάνε κάτω από 120 ευρώ η μια! Τώρα με το διαδίκτυο δεν ξέρω αν κανένας τρελαμένος το έχει ανεβάσει πουθενά, αλλά έστω κι έτσι αξίζει να το ψάξετε. Αν θέλετε και τους προσωπικούς δίσκους της Lydia γιατί πάθατε κάτι – αλλά δεν ξέρετε ακόμα τι είναι αυτό με τη φωνή της, ή απλά το ξεχνάτε ή μπαίνετε σε καμιά λίστα αναμονής στα δισκάδικα της Αθήνας! Όταν βρεθεί στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ή τον «σκοτώσει» κανένας συλλέκτης, τότε μπορεί να είστε εσείς οι τυχεροί!

Γιώργος Κοσκινάς

ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΤΑ ΒΡΗΚΑΜΕ ΚΙ ΑΥΤΑ!

Όλα τα άλμπουμ που μέχρι στιγμής παρουσιάστηκαν, βρίσκονται στην υπό – κατηγορία «ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΑΠΟΗΧΟΙ…»

http://wp.me/PKxow-2us

ROCK CLASSICS 9. ROY BUCHANAN(1972)

Λευκοί bluesmen σαν τον Βοστωνέζο Roy Buchanan δεν ξεφυτρώνουν κάθε μέρα. Από τους 5-6 όλους κι όλους κιθαρίστες, που κατάφεραν να παίξουν τα blues και να βγάλουν το πάθος, το ρυθμό, το feeling, την ψυχή τους την ίδια. Δεν είναι για να λέμε και να αναλύουμε τεχνικές. Αυτά ας τα κρίνουν όσοι έχουν τα διπλώματα και τέλος πάντων κατηγοριοποιούν ότι κινείται και βγάζουν από την μύγα ξύγκι. Τον Buchanan τον ζεις και σου παίρνει το μυαλό με τα ριφ και τα σόλα του. Φεύγεις από το σώμα που σε φιλοξενεί και πετάς ψηλά, πάνω από τα σπίτια, στα σύννεφα, σε άλλες πολιτείες και μπαίνεις μέσα στο βίντεο κλιπ σου σαν πρωταγωνιστής. Αν ακούς με το νου. Αν όχι… ψάχνεις για κανένα γδάρσιμο στο δίσκο, έχεις λίγη φαγούρα στον ώμο, κάτι καίγεται στην κουζίνα και μπορεί να είναι το τοστ, ή μπορεί να χάσεις το ματς στην τηλεόραση… Με λίγα λόγια, ο Roy δεν είναι για μαϊντανός, ούτε για να γεμίζει ράφια με δίσκους, ούτε κατ` επέκταση για να έχεις λες ότι άκουσες και κάτι διαφορετικό.

Λοιπόν, εδώ έχουμε μια κατάθεση ψυχής από έναν τύπο που πνίγηκε στο μπουκάλι και έφυγε νωρίς δυστυχώς, ακολουθώντας το πεπρωμένο μπόλικων χαρισματικών της ροκ. Τι να πιάσεις και τι να αφήσεις. Για το Messiah will come back again, σας αφήνω να το περιγράψετε – αν βρείτε τα λόγια – όταν το ακούσετε καμιά δεκαριά φορές τουλάχιστον. Για τον κάθε έναν έχει να δώσει διαφορετικά πράγματα. Όπως όλος ο δίσκος άλλωστε. Ότι βιώνεις και μπλέκεται στις νότες δεν αξιολογείται με καμία δύναμη , γιατί τις στιγμές δεν τις βάζεις σε λίστες από το 1 μέχρι το 10, ας πούμε. Η telecaster φτάνει στα όρια των δυνατοτήτων της στα χέρια του κιθαρίστα. Ροκάρει με συναίσθημα, κι όχι στυλιζαρισμένα. Οι εισαγωγές του είναι προετοιμασία για mind blowing καταστάσεις και όχι τίποτα τυπικούρες του ηχολήπτη. Παραβιάζει τους φωτεινούς σηματοδότες των δισκογραφικών κανόνων, σε κάθε ευκαιρία και δεν μπαίνει σε κανένα καλούπι. Ακόμη και στην περίπτωση του δικού του καλουπιού, πιστεύω ότι ανήκει στην κατηγορία εκείνων που μετά τα έσπασαν και τα πέταξαν. Κι έτσι δεν πρόκειται να γνωρίσει η μουσική άλλον Roy Buchana. Πάπαλα. Θα μπορούσα να σας γράφω σελίδες επί σελίδων και εσείς να κάνετε ένα κεφάλι – μπαλόνι, οπότε εγώ στο τέλος θα ήμουν ο «ψαγμένος» του στυλ « πω, πω τι έγραψε ο άνθρωπος», κι εσείς με μια γεύση «ρε δεν πάει να λες και να γράφεις. Εμένα άμα δεν μου γουστάρει θα τον στείλω τον Buchanan στα cd για ανακύκλωση», οπότε ούτε εσείς – ούτε εγώ κάναμε τίποτα παραπάνω από μια τρύπα στο νερό. Κρίμα κι άδικο. Σας αφήνω να πάρετε χαμπάρι τι παίζει εδώ ο τρελός(πιο γρήγορος κι απ` τις χορδές τις κιθάρας του, λέμε!), και τα λέμε στο επόμενο βινύλιο που θα ξεθάψω. Πάντως τούτο δω, όταν βγήκε από το ράφι του έβγαζε μια μυρωδιά… μμμ… που είναι ρε γυναίκα η κιθάρα;

Ο Buchanan την έκανε με ελαφρά το`88 και ησύχασε. Τζαμάρει με τon Stevie Ray και τα αγγελάκια για θεατές και γουστάρει. Για τα τυπικά και μόνο, η Polydor κυκλοφόρησε αυτό το δίσκο το `72. Ήταν ο πρώτος του προσωπικός. Άμα έχετε λεφτά και σας τρώνε την τσέπη, ψάξτε να βρείτε και εκείνα τα δύο βινύλια που έκανε με τους Snakestretchers στην BIOYA ένα χρόνο πριν. Αν σας έκατσε κάπως άτσαλα η φάση με το ΔΝΤ, αγοράζετε το διπλό cd της Polydor Sweet Dreams: The Anthology, οπότε καθαρίσατε.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στο Λάζαρο

Γιώργος Κοασκινάς

ΦΑΤΕ ΜΑΤΙΑ ΨΑΡΙΑ

Πρώτη δημοσίευση του κειμένου στο «ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ».Αναμεώθηκε πλήρως και αισθητικά και ο Λάζαρος σας περιμένει με την δική του όψη της πραγματικότητας, ψυχραιμία, μουσική, δύο τροχούς και μπόλικες μνήμες! Ναι είναι ο «δικός» μας Λάζαρος, ή wulf67!

http://stoma-tou-lykou.blogspot.com/

Διαβάστε όλα τα τμήματα του αφιερώματος μας στα καλύτερα ροκ άλμπουμ και δείτε τα πολλά βίντεο με αποσπάσματα, στην υπό – κατηγορία «ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΑΠΟΗΧΟΙ…»

http://wp.me/PKxow-2us

Αρέσει σε %d bloggers: