Advertisements

Αρχεία Ιστολογίου

Ινδιάνικη δοκιμασία

Οι ιδιαιτερότητες και ο εντελώς διαφορετικός κώδικας τιμής των ερυθρόδερμων, έτσι όπως αποτυπώθηκαν στο χαρτί στα κόμικς σενάρια που διαβάσαμε, παρουσίαζαν ανέκαθεν μεγάλο ενδιαφέρον για τον αναγνώστη. Είδαμε σκιτσαρισμένες πολλές από αυτές τις ξεχωριστές στιγμές, όπου κάποιοι εκ των λευκών πρωταγωνιστών ή απλά ινδιάνοι μεταξύ τους, κλήθηκαν να υπερασπιστούν τον λόγο τους και όχι μόνον, ενάντια στους αντιπάλους. Θανάσιμες μονομαχίες, όπου ο ένας εκ των δύο αντιπάλων συνήθως έχανε τη ζωή του. Οι δοκιμασίες αυτές διέφεραν από φυλή σε φυλή και είχαν για σήμα – κατατεθέν, την φαντασία τών  δημιουργών τους, είτε αυτοί ήταν οι πραγματικοί κανόνες των φυλών είτε προϊόν αυτών που έγραφαν τα σενάρια, για να γίνουν κόμικς.

Σήμερα θα δούμε μια από αυτές τις θανάσιμες μονομαχίες, η οποία ήταν κοινή για δύο διαφορετικούς κόμικς χαρακτήρες. Έχουμε δηλαδή μια δοκιμασία που επιλέχθηκε από διαφορετικούς δημιουργούς, για να αποτυπωθεί στο χαρτί και να αποτελέσει τμήμα τών ιστοριών που αφηγήθηκαν. Δεν το συναντάμε συχνά κάτι τέτοιο. Ασχέτως ποιου προηγήθηκε χρονικά η ιδέα, εμείς θα δούμε και θα συγκρίνουμε τις πολλές ομοιότητες μεταξύ τους.

Ανήκουν, όπως ήδη βλέπετε, σε Ιταλικά γουέστερν κόμικς, που διαβάσαμε και στην χώρα μας.  Η πρώτη, είναι αυτή του Aurelio Galleppini και αφορά στον διάσημο χαρακτήρα τού Tex Willer, όπως μας ήρθε στην Ελλάδα σαν ΡΟΚ, από τις εκδόσεις Νέος Παρνασσός, το 1969. Τα καρέ που επιλέξαμε είναι από το 19ο τεύχος (μεγάλο σχήμα), με τίτλο «Το πιστόλι δικάζει».  Αφορούν όμως σε έναν άλλο ήρωα, τον «Ασημόκαρδο», σχεδιασμένο από τον  Loredano Ugolini, που διαβάζαμε στις τελευταίες σελίδες του περιοδικού. Όπως μπορείτε να παρατηρήσετε, ο «Ασημόκαρδος» μονομαχεί με τον αντίπαλό του  σε μια πλατφόρμα, η οποία βρίσκεται σε ένα σχετικά μεγάλο ύψος από το έδαφος. Η ίδια ακριβώς δοκιμασία επιλέχθηκε και για τον Ζαγκόρ, στην ιστορία του “Contro Super Mike”, που μπορεί να μην κυκλοφόρησε ποτέ στη χώρα μας, όμως το Time Bandits την μετέφρασε για σας, πέρσι το καλοκαίρι. Στο σκίτσο της ιστορίας εκείνης, ο μεγάλος Gallieno Ferri.

———

Η πρώτη εκδοχή, με τον «Ασημόκαρδο», όπου οι αντίπαλοι έχουν δεμένα τα πόδια με ένα σχοινί, για να μη σκοτωθούν όταν πέσουν, πρέπει να είναι βασισμένη στην τελετουργία ενηλικίωσης στο Βανουάτου, όπου οι υποψήφιοι προς ενηλικίωση ανεβαίνουν σε έναν αυτοσχέδιο πύργο, με τα πόδια τους δεμένα με κληματίδες, και πηδάνε, προσπαθώντας να φτάσουν όσο πιο κοντά στο έδαφος (ει δυνατόν να το αγγίξουν με τους ώμους τους) χωρίς να σκοτωθούν.


(Προέλευση φωτογραφίας: wikipedia. Φωτογράφος: Paul Stein. Άδεια χρήσης εδώ.)

Βάλτε και «Vanuatu Land Diving» στη google, αν έχετε γερά νεύρα και θέλετε να δείτε και βίντεο.

Τη δοκιμασία αυτή αναγκάστηκε να υποστεί και ο Μίκυ Μάους, στην ιστορία το μυστικό τού πράσινου κόλπου (Μίκυ Μάους 7071 και Κλασικά Ντίσνεϋ 35, 95 και 156).

Θα σας έχουμε κι άλλες, παρόμοιες συγκρίσεις καρέ, στη φετινή ανανεωμένη μας αρθρογραφία.

Θα βρείτε παρόμοιο υλικό έρευνας εδώ.

Advertisements

SKYFALL

Είδα ψες τη νέα ταινία του Τζαίημς Μποντ, Skyfall. Μέχρι τα τρία τέταρτα τίποτα το ιδιαίτερο. Κυνηγητά, πυροβολισμοί, δολιοφθορές, τα συνηθισμένα, χωρίς ιδιαίτερα  γκατζετάκια όμως.

Και φτάνουμε αισίως κοντά στο τέλος οπού θα γινόταν η τελική αναμέτρηση με τους κακούς. Το μέρος, κάπου στη Σκωτία. Και προχώρα ο Τζαίημς Μποντ και φτάνει σε μια κοιλάδα οπού ήταν παλιά το σπίτι των γονιών του. Ε τότε τρελάθηκα!!! Βγαίνει από την οθόνη του σινεμά, μπροστά μου, το ΙΔΙΟ σκηνικό που υπάρχει στην ιστορία του Καρλ Μπαρκς, «Το Μυστικό του παλιού πύργου», εκεί που επιστρέφει ο Σκρουτζ στον Πύργο των προγόνων του! Μα το σκηνικό είναι απίστευτα ίδιο!!! Και στην ταινία βλέπουμε το παλιό οικογενειακό αρχοντικό να είναι τυλιγμένο σε μια αραιή ομίχλη, αλλά το ίδιο σκηνικό βλέπουμε και στο Κάμιξ.

Φυσικά οι σκηνές επαναλαμβάνονται και στο επικό έργο του Ντον Ρόσα «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντάκ», Α’ Επεισόδιο, «Ο Τελευταίος της Γενιάς των Μακ Ντακ»!!!

Και φτάνει που λέτε ο Τζαίημς Μποντ στο παλιό αρχοντικό του πατέρα του και ποιος τον υποδέχεται; Ο πιστός αγροφύλακας που έμεινε να προσέχει  το κτήριο. Carbon copy (που λένε και οι Σκοτσέζοι), του πιστού Σκότι από το Κόμιξ. Μα και αυτός με γενειάδα και δίκαννο!!! Τι να σας λέω. Τρελάθηκα!!!

Μπαίνει μέσα στο σπίτι ο Μποντ, και ο αγροφύλακας του δείχνει ένα μυστικό πέρασμα που ξεκινά από το σπίτι, περνά από το έλος και καταλήγει στο παρεκκλήσι που είναι θαμμένοι οι πρόγονοι του!!! Άλλη μια απίστευτη ομοιότητα με το Κόμιξ.

Και οι ομοιότητες συνεχίζονται και στις σκηνές της μάχης με τους κακούς, αλλά εδώ μας παραπέμπει στο 5ο επεισόδιο του «Βίου και Πολιτεία» του Ντον Ρόσα, που τιτλοφορείται «Ο Νέος Αφέντης του Πύργου των Μακ Ντακ».

Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι ή ο σκηνοθέτης ή ο σεναριογράφος, έχουν αποτίσει ένα μεγάλο φόρο τιμής προς Καρλ Μπαρκς και το Ντον Ρόσα. Και είμαι περίεργος αν και οι άλλοι φίλοι κομιξοφαγανες και ταινιοφανατικοί έχουν προσέξει στη ταινία  αυτά που έγραψα.

Ποιος κυβερνά τον κόσμο? Σε comics!

Ποιος   κυβερνά  τον  κόσμο?   Σε  comics!

Το  American  dream!!!  η  μεγαλύτερη   φούσκα   απάτης   πάνω  στην  ανθρωπότητα  όλων  των  εποχών!!!    απολαυστικό  video  που  ξεδιπλώνει   ρεαλιστικότατα   την  πορεία  του  τραπεζικού   συστήματος …  από   το  πιάσιμο  της  μύγας  στον  ιστό  της   Αράχνης,  μέχρι  και  το  τελικό   φάγωμα…!!!

Για την   ενεργοποίηση  των  υποτίτλων  πατήστε  cc

———————————————————————————————————————————————————————-

«Τα μικρά όνειρα της νιότης μου»(Quartier Lointaine)

Υπάρχουν φορές που η εικόνα στο εξώφυλλο ενός dvd, τραβάει το βλέμμα και ξεχωρίζει απ` τις υπόλοιπες, θέλωντας να φωνάξει ίσως κάτι. Μαγνητίζει με ένα περίεργο τρόπο και δίχως να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης, περιμένοντας να αρχίσει η προβολή. Τα «Μικρά όνειρα της νιότης», είχαν και τον τίτλο που μίλησε μέσα μου. Βαθιά μέσα… Ούτε για μια στιγμή δεν πρόδωσε τις προσδοκίες που γέννησε. Ήταν αυτό που εικονίζονταν στο εξώφυλλο. Αυτό που έγραφε στον τίτλο. Κι έπειτα άρχισαν οι συγκρίσεις, οι συμπτώσεις, οι συνειρμοί, κι ένας κόσμος που φεγγοβολούσε από χθες, ρούφηξε κάθε αντίρρηση, κάθε αντίσταση…

Από τις χιλιάδες ταινίες που έχουν περάσει μπροστά απ` τα μάτια μου, υπήρξαν ως τώρα που διαβάζετε τις γραμμές αυτές, ελάχιστες που να με κράτησαν σε τέτοια δυσαρμονική σχέση με τον χρόνο, ενώ παράλληλα να λειτούργησαν σαν όχημα επιστροφής, σε κάποιες αξέχαστες μνήμες. Το Quartier Lontaine είναι ένα εισιτήριο, του οποίου ο θεατής μπορεί να καθορίσει το κόστος και την ημερομηνία επιστροφής. Αν φυσικά θελήσει να επιστρέψει… Είναι μια απόδειξη του πόσο απλά μπορεί να είναι τα πιο όμορφα πράγματα και πόσο δύσκολο είναι πια να τα αγγίξουμε. Πως ο νους πλάθει σενάρια, με μια παιδικότητα και αγνότητα στη σκέψη, ή τι μπορεί να συμβεί αν ένας κινηματογραφιστής ακούσει τις σκέψεις κάποιων από εμάς. Είναι ένα μικρό αριστούργημα και όλοι όσοι βαδίζουν στο μεταίχμιο αυτών που πραγματικά έζησαν και αυτών που νομίζουν ότι «ζουν», πρέπει να το δουν οπωσδήποτε! Αν θέλουν μάλιστα, μπορεί ο καθένας τους να το σκηνοθετήσει για λογαριασμό του.

Η ταινία του Sam Garbarski άργησε να κυκλοφορήσει σχετικά, σε dvd μορφή στην χώρα μας. Είναι μια παραγωγή του 2010, της Wild Bunch Distribution, με πολυεθνική συμμετοχή στο κόστος από τις Γαλλία, Γερμανία, Λουξεμβούργο και Βέλγιο. Αν έλειπαν η Γερμανία με την Γαλλία και στην θέση τους ήταν η Ολλανδία, ίσως να έμοιαζε ακόμη περισσότερο με το παρελθόν, της Ευρώπης αυτή τη φορά, θυμίζοντας κάτι από τις πρώτες μέρες της Benelux(1955). Πρωταγωνιστούν οι Pascal Greggory, Jonathan Zaccaï και Alexandra Maria Lara. Το φιλμ είναι βασισμένο σ` ένα κόμικς του Ιάπωνα σχεδιαστή manga Jirô Taniguchi. Η υπέροχα γλαφυρή μουσική είναι της Pia Dumont και το άψογο μοντάζ του Ludo Troch. Το νοσταλγικό αυτό γύρισμα στον χρόνο του Garbarski, απέσπασε πολύ καλές κριτικές, σε όσα φεστιβάλ συμμετείχε. Μάλιστα πέρσι το είδαμε και στο Φεστιβάλ Γαλλικού κινηματογράφου(31 Μαρτίου – 8 Απριλίου), στην Αθήνα. Αν αποτελεί τμήμα της εικόνας του νέου Γαλλικού σινεμά, θέλουμε να δούμε κι άλλο, γιατί είναι παραπάνω από γοητευτικό.

Ο 50χρονος Τόμας, σχεδιαστής κόμικς για τις εκδόσεις της Casterman, ζει μια δημιουργική πορεία, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες από τον γάμο του και την εκτίμηση της διεθνούς καλλιτεχνικής κοινότητας για το έργο του. Όμως κάτι λείπει. Κάτι τον εμποδίζει να συνεχίσει. Του στερεί την έμπνευση και τη ζωντάνια από τις δουλειές του. Συγχρόνως, είναι εγκλωβισμένος σε μια επιλογή που δεν όρισε, αλλά που τον σημάδεψε για όλη του την ύπαρξη. Μια απώλεια οικογενειακή, που στοίχειωσε τα βήματα του. Τα άφησε μετέωρα μεταξύ νιότης και βιομηχανοποίησης των ονείρων. Μια μέρα σαν πολλές από αυτές που ξόδεψε, χάνει το τραίνο και βρίσκεται κατά λάθος στην γενέτειρα του. Μια μικρή πόλη έξω από το Παρίσι. Εκεί θα βιώσει κάτι ανεξήγητο, με τις φόρμες της επιστήμης, έτσι όπως τις γνωρίζουμε. Θα επιστρέψει στα παιδικά του χρόνια, σε ότι άφησε στη μέση, σε ότι ξέχασε να πει, σ` αυτούς που δεν αγγάλιασε… Μα πάνω απ` όλα, θα έχει μια μοναδική ευκαιρία. Να εμποδίσει τον πατέρα του να φύγει, σε μια βραδιά γενεθλίων… Έχοντας τις μνήμες της ζωής του ως ενήλικας, ο Τόμας θα προσπαθήσει να κρατήσει τις ισορροπίες και να σβήσει τις αποστάσεις και τα σφάλματα, πριν αυτά εξελιχθούν σε αναμνήσεις.

Το τρυφερό αυτό φιλμ του Garbarsky, θα σας συγκινήσει με την απλότητα του. Θα ζήσετε ένα δικό σας σενάριο, μια ευχή που κάνετε χρόνια τώρα. Εκεί είναι και η μαγεία του. Στον τρόπο που αγγίζει τους θεατές και τους κάνει ναυαγούς στα νερά της νοσταλγίας. «Τα μικρά όνειρα της νιότης μου», δεν είναι μια πρωτότυπη αφήγηση, με εφέ και ρυθμούς της εποχής μας. Είναι μια ωδή στης μνήμης τα λαμπερά μονοπάτια, που απλώνονται μπροστά σας τόσο αργά, όσο βασανιστικά μας φαίνονταν κάποτε μερικά χρόνια της εφηβείας. Τότε που βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε… Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά ανατριχιάζει κανείς, αρκεί να αφεθεί στις εικόνες και τις μουσικές… Αξίζει να το δείτε. Αξίζει να θυμηθείτε. Αξίζει να αναλογιστείτε, πόσα θα μπορούσατε να αλλάξετε, αν επιστρέφατε σε εκείνα τα χρόνια…

Χαίρομαι που μετά από χρόνια, μπορώ να πω ότι είδα μια κινηματογραφημένη αναπαράσταση της ζωής όλων μας. Πολλά μπράβο στον Garbansky, για τα «μικρά όνειρα της νιότης» μας, που ανάπλασε και για τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να κάνει ξανά συναρπαστικό το σινεμά.

ΥΓ

Προσέξτε την πυτζάμα του νεαρού Τόμας(με τον Τεν Τεν), αλλά και το άλμπουμ του «Μπλούμπερυ» που του χαρίζει ένας καλός φίλος.

Το αυθεντικό trailer της ταινίας.

Και μια πολύ συγκινητική στιγμή…

Το Πάσχα στην Ελληνική γελοιογραφία!

Αποσπάσματα από γελοιογραφίες μιας άλλης Ελλάδας, μέσα από τα οικογενειακά περιοδικά. Χιούμορ και παράδοση, από τις πένες κορυφαίων μας γελοιογράφων, όπως , ο Αρχαίλαος, ο Χριστοδούλου, ο Παυλίδης και πολλοί ακόμη, με τους ήρωες που τους καθιέρωσαν ή εμπνευσμένοι από την επικαιρότητα και τις νέες «μόδες», που αν τα κοιτάξετε πιο προσεκτικά(ειδικά τα κείμενα…), θα δείτε ότι «δένουν» με την σημερινή πραγματικότητα… Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Θυμηθείτε και νοσταλγήστε άφοβα!

Αρέσει σε %d bloggers: