Advertisements

Αρχεία Ιστολογίου

2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1968 – Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ «ΒΑΣΙΛΙΑ»!

Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος στη μουσική, που δικαιωματικά αποκαλέστηκε «βασιλιάς»! Για πάνω από 2 δεκαετίες, τα τραγούδια και η παρουσίαση του στη σκηνή, προκαλούσαν κύματα παραληρήματος στους θεατές! Ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος στη μουσική βιομηχανία, ακόμη κι όταν οι ήχοι που εκπροσωπούσε ακούγονταν παρωχημένοι, μέσα στις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνταν στη μουσική. Ψυχεδέλεια, ποπ, ροκ και τόσοι μα τόσοι επίδοξοι διεκδικητές του στέμματος του, πιο μοντέρνοι και πιο ελκυστικοί στα αυτιά των καταναλωτών, δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο, παρά να περιμένουν πότε θα σταματούσε αυτό το φαινόμενο να βρίσκεται στην κορυφή.

Διαβάστε την παρουσίαση μιας ακόμη σημαντικής στιγμής του 20ου αιώνα, γεμάτη απόηχους από εκείνους που άλλαξαν την ίδια την μοσυική. Σήμερα, η μεγάλη επιστροφή του Elvis στο μουσικό προσκήνιο, το 1968, στο αξέχαστο τηλεοπτικό πρόγραμμα, που αποκαλέστηκε Elvis Comeback Special. Σας περιμένει μαζί με βίντεο και φωτογραφίες, στην κατηγορία «CT Special», στην νέα της διεύθυνση.

http://wp.me/P2dexD-d

Advertisements

1972 – Ο ΕΜΕΡΣΟΝ ΦΙΤΙΠΑΛΝΤΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΣΤΗ ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1

 

Ο μέχρι πρότινος νεώτερος παγκόσμιος πρωταθλητής (για 33 χρόνια) σε ένα από τα πιο θεαματικά σπορ του μηχανοκίνητου αθλητισμου και σε μια καριέρα που πατάει απότομα γκάζι για την κορυφή, αλλά και εξίσου απότομα φρένο…


Γεννημέννος το 1946, ο Έμερσον περνάει αστραπιαία από τη δοκιμή μοτοσυκλετών στα 14, υδροπτέρυγων στα 16 (που εγκαταλείπει αμέσως μετά από ένα ατύχημα χωρίς συνέπειες -ευτυχώς για εκείνον και εμάς από πολλές απόψεις-), στους αγώνες για κάρτς (στα 18 έχει ήδη κατακτήσει το πρωτάθλημα Βραζιλίας) και στην Formula Vees (όπου στα 21 του παίρνει το παγκόσμιο πρωτάθλημα), για να φτάσει σε ένα καθοριστικό άλμα που επιταχύνει ακόμα περισσότερο την καριέρα του με τυχαία και μη γεγονότα.


Αυτό δεν είναι άλλο από το ταξίδι του στην Αγγλία (αρχικά σχεδόν δεν μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν ξέροντας μόνο Πορτογαλικά), όπου αγόρασε μια Formula Ford και μέσα σε ένα χρόνο βρέθηκε στη formula 3 (από τη μέση της χρονιάς συγκεκριμένα, για να καταλήξει μάλιστα στο τέλος του πρωταθλήματος ο μεγάλος νικητής), για να συνεχίσει αμέσως μετά στην F2 με Lotus, και να καταλήξει στο μεγάλο θρίαμβο της F1.


Εκεί αρχικά βρίσκεται ως τρίτος πιλότος της Lotus (με πρώτο και δεύτερο τους Jochen Rindt και John Miles), μέχρι που στην πίστα της Monza του ‘70 ο Rindt σκοτώνεται και ο Miles σοκαρισμένος αποσύρεται από το άθλημα (Στην ίδια επίσης πίστα ο Έμερσον παθαίνει το δικό του ατύχημα, χωρίς όμως να του συμβεί τίποτα σοβαρό).


Σε μια δύσκολη στιγμή της Lotus λοιπόν είναι ο ΄Εμμο που καλείται να σώσει την κατάσταση και απότομα ΄΄πέφτει στα βαθιά΄΄, ως πρώτος οδηγός πια τόσο της ομάδας, αλλά και λίγο πιο μετά όλου του πρωταθλήματος.
Γιατί το 1972 είναι πλέον παγκόσμιος πρωταθλητής.


Μάλιστα 2 χρόνια αργότερα, με ένα μονοθέσιο αργό, σε σχέση με τη Ferrari του Niki Lauda, θα καταφέρει τον ίδιο θρίαμβο, και μάλιστα στον τελευταίο γύρο του τελευταίου αγώνα (Φοβερή και η μάχη με τον Clay Regazzoni).
Η αναλυτική του ικανότητα, το σχολαστικό και ακριβές στυλ οδήγησης τους, όπως βέβαια και η εμπειρία του που του επέτρεπε να ριψοκινδυνεύει στα πιο κρίσιμα σημεία, τον οδήγησαν σε έναν ακόμα θρίαμβο.


Μα μετά απότομα φρένο.
Επιλέγοντας να τρέξει με μια Βραζιλιάνικη ομάδα και σπόνσορα μια βραζιλιάνικη βιομηχανία ζάχαρης (Copersucar), ο Έμμερσον εκτοπίζεται από κάθε πιθανότητα νίκης, αλλά ταυτόχρονα θέτει τα θεμέλια για δημιουργία της σχολής Βραζιλιάνων πιλότων Formula 1 που ακολούθησαν από τότε μέχρι τις μέρες μας.


Για λογαριασμό του είναι εκείνοι που το σανιδώνουν στη συνέχεια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στις ηρωικές εποχές της F1, όπου οι οδηγοί έπαιζαν το κεφάλι τους μέσα από πολύ επικίνδυνες συνθήκες, ο Έμμο είναι απ’ τους ηγέτες της εκστρατείας για τη βελτίωση της ασφάλειας σε μονοθέσιο και πίστα.
Μάλιστα στο Ισπανικό Grand Prix του ‘75, σταμάτησε μόλις μετά από έναν γύρο τη McLaren του, διαμαρτυρόμενος ότι οι συνθήκες οδήγησης σε κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι της πίστας ήταν επικίνδυνες.


Το αποτέλεσμα ήταν να καταστρέψει ο ίδιος την όποια προσπάθειά του για νίκη, μα ο αγώνας ωστόσο να συνεχιστεί μέχρι που κάποια στιγμή ο κόσμος να αναγκαστεί να ζήσει το θέαμα ενός μονοθεσίου να πετάγεται εκτός αγωνιστικού χώρου και να σκοτώνει ακαριαία τέσσερις ανθρώπους…

Όταν σκεφτόμαστε τον Έμερσον Φιτιπάλντι, ο νους μας ταξιδεύει αμέσως στην εξωτική Βραζιλία, και πόσο περισσότερο όταν μαθαίνουμε ότι έκανε προπόνηση με την ομάδα ποδοσφαίρου της Βραζιλίας για να κρατιέται σε άψογη φυσική κατάσταση.
Μάλλον κι από έκει πρέπει να έπαιρνε κάτι το ΄΄εξτρά΄΄ για να φτιάχνει το χαρμάνι της μαγείας του.

Αλλά και οι Βραζιλιάνοι παίκτες είχαν κάτι το παράδοξο στο χώρο του ποδοσφαίρου που μπορεί να το δανείστηκαν από εκείνον και από τις φόρμουλα 1 δυνάμεις του, για να το γυρίσουμε στους υπερήρωες τον comics…

Μεταξύ αστείου και σοβαρού, το αν υπάρχει κάποια συνάφεια για την εν λόγω ΄΄ανταλλαγή΄΄ mojo (http://en.wikipedia.org/wiki/Mojo), σηκώνει μεγάλη συζήτηση…

και τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία!

Όλα τα γεγονότα που επιλέγουμε από τον 20ο αιώνα, για να σας θυμίσουμε κάθε φορά, μπορείτε να τα βρίσκετε συγκεντρωμένα στην υπό – κατηγορία «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ».

http://wp.me/PKxow-6uh

21 ΙΟΥΝΙΟΥ 1970 – ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΘΕΑΜΑΤΙΚΑ ΜΑΤΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!

Το καλοκαίρι του 1970, η Βραζιλία των πολύ μεγάλων αστεριών(Pelé, Gérson, Jairzinho, Tostão, Rivelino και Carlos Alberto), πετούσε με προορισμό το Μεξικό και αποκλειστικό στόχο την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλου, για τρίτη φορά στην ιστορία της. Η πιο θεαματική ομάδα όλων των εποχών, όπως αποκαλέστηκε, με παίκτες – μαγνήτες κυριολεκτικά, που μιλούσαν στην μπάλα, κι ένα σπουδαίο προπονητή, τον Mário Zagallo, η Βραζιλία ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί για την κατάκτηση και αυτού του τροπαίου. Έμενε μόνον να το αποδείξει στο γήπεδο. Ο Πελέ δεν ήταν πια ο 16χρονος πιτσιρικάς που γοήτευε με τις περίτεχνες του ενέργειες το`62, αλλά ένας ώριμος παίκτης και φυσικά ο κορυφαίος του πλανήτη. Τα μάτια όλων ήταν στραμμένα σ` αυτή την μεγάλη ομάδα.

Αποχαιρετάμε τον Γενάρη, με ακόμη μια υπέροχη στιγμή, του αθλητισμού αυτή τη φορά, από αυτές που σας θυμίζουμε κάθε εβδομάδα, στην σειρά άρθρων που αποκαλείται «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ». Στην ομώνυμη υπό – κατηγορία, που δημιουργήθηκε για να φιλοξενήσει αυτό το υλικό, μπορείτε σήμερα να διαβάσετε για τα κατορθώματα της κορυφαίας ομάδας ποδοσφαίρου που είδαμε ποτέ!

Απλά κλικάρετε τον παρακάτω σύνδεσμο και αφήνετε την Βραζιλιάνικη μαγεία να σας πλημυρίσει, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και βίντεο!

http://wp.me/PKxow-6uh

 

ΙΟΥΛΙΟΣ 1984 – Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟΥ ΘΡΥΛΟΥ!

267 χρόνια μετά το τελευταίο του ταξίδι, το θρυλικό πλοίο Whydah Gally του Άγγλου πειρατή «Black Sam» Bellamy, λύνει την σιωπή του και αφηγείται μια μπαρουτοκαπνισμένη πορεία στα πέρατα των θαλασσών, τυλιγμένη σε κανονιοβολισμούς, λεηλασίες, ιαχές και γιαταγάνια, αιματοβαμένα ταξίδια και μπόλικο ρούμι! Είναι η μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα του θησαυροκηνυγού Barry Clifford και αυτή που επισκίασε κάθε παρόμοια προσπάθεια, δίνοντας παράλληλα για πρώτη φορά απαντήσεις στα πολλά ερωτήματα των αρχαιολόγων. Τα ευρήματα του Whydah Gally έλυσαν πολλούς γρίφους και ήταν συγκλονιστικά!


Το Whydah Gally γλύστρισε από τα στηρίγματα του ναυπηγείου του, στο Λονδίνο το 1715, απλώνοντας το σκαρί του στα νερά. Με 31 μέτρα μήκος και χωρητικότητα 900 τόνους εμπορευμάτων, μπορούσε μόλις και με τα βίας να πιάσει τα 15 ναυτικά μίλια την ώρα. Το βαρύ και ανθεκτικό του σκαρί, ήταν φτιαγμένο με σκοπό να μεταφέρει σκλάβους από τις Αγγλικές αποικίες της Δυτικής Αφρικής. Με τα 28 μεγάλα του κανόνια, μπορούσε να αποτρέψει κάθε είδους επίθεση, καθιστώντας το ένα φόβητρο των θαλασσών. Η Βρετανική αυτοκρατορία, μπορούσε να κοιμάται ήσυχη και να είναι σίγουρη ότι η επέκταση και η κερδοφορία της θα ήταν συνεχής. Ή μάλλον αυτός ήταν ο σκοπός της κατασκευής του Whydah Gally. Γιατί η συνέχεια, δεν είχε σχεδιαστεί επί χάρτου…


Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, με κυβερνήτη τον Lawrence Prince, το πλοίο περνούσε από το Windward Passage, στα στενά μεταξύ Κούβας και Ισπανιόλας, όταν οι πειρατές του «Black Sam» Bellamy δεν έδειξαν να φοβούνται από το πλωτό Αγγλικό οπλοστάσιο. Ο «Μαύρος Σαμ» βλέπετε, στέκονταν στο κατάστρωμα του Sultana, διατάζοντας τους πυροβολητές του να ρίξουν με όλη την δύναμη των 26 του κανονιών, την ίδια στιγμή που το ελαφρύ μπρίκι Marianne άδειαζε άλλα 10 στόμια μολύβι. Σε τρείς μέρες, το Whydah Gally είχε αναρτήσει την μαύρη σημαία με τα κόκκαλα στο μεσαίο κατάρτι, ενώ ο νέος του καπετάνιος το είχε εξοπλίσει με 150 αιμοσταγείς πειρατές και του είχε προσθέσει ακόμη 10 κανόνια. Ο νέος του προορισμός, το Ακρωτήριο Cape Cod ανοιχτά της Μασαχουσέτης, έμελε όμως να είναι και ο τελευταίος, μόλις 2 χρόνια μετά το πρώτο του ταξίδι. Στις 26 Απριλίου, ο Ποσειδώνας έδειχνε τα δόντια του στο πλοίο του Bellamy, κι αυτός δεν ήταν ένας συνηθισμένος αντίπαλος, που θα φοβόταν τα αγριεμένα πρόσωπα του πληρώματος. Το Whydah Gally κόπηκε στα δύο και κάτω από το βάρος των 60 συνολικά κανονιών του, έχασε την μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Ήταν η τελευταία του μάχη.


Από το πλήρωμα επέζησαν μόνο 12 μέλη. Τα πτώματα των υπολοίπων ξεβράστηκαν δύο μέρες μετά. Ο κυβερνήτης του Cyprian SouthackSamuel Shute (χαρτογράφος και εξερευνητής), μαθαίνοντας για το ναυάγιο, έβαλε πλώρη για την περιοχή προσπαθώντας να ανασύρει όσα περισσότερα από τα αγαθά του πλοίου ήταν δυνατόν. Οι πληροφορίες έλεγαν για έναν αμύθητο θησαυρό, που βρισκόταν στα αμπάρια του Whydah Gally. Κι αυτό ήταν ένα πολύ ισχυρό κίνητρο για κάθε καπετάνιο, ικανό να τον κάνει να …λοξοδρομήσει λιγάκι.  Στις 3 Μαίου λοιπόν, ο Shute βρίσκει ένα τμήμα του πλοίου που δεν είχε ακόμη βυθιστεί. Όμως εκεί δεν βρίσκονταν τίποτα πολύτιμο. Το φορτίο και το υπόλοιπο καραβοτσακισμένο κουφάρι, είχε σκορπιστεί σε μια υδάτινη περιοχή 6 μιλίων! Εννιά από τα μέλη του πληρώματος του Bellamy, κρεμάστηκαν λίγο μετά την σύλληψη τους στην Βοστώνη, μέρες πριν τους δοθεί αμνηστία από τον βασιλιά Γεώργιο! Δύο ακόμη, οι οποίοι είχαν εξαναγκαστεί από τον Bellamy να συμμετάσχουν με την βία στο πλήρωμα του, όταν αιχμαλωτίστηκαν τα πλοία στα οποία επέβαιναν, οδηγήθηκαν στην φυλακή και σάπισαν πίσω από τα σίδερα! Μόνον ο 11χρονος σκλάβος John King, έμεινε ζωντανός για να αφηγηθεί την ιστορία αυτή.


Το 1981, ο Barry Clifford (γνωστός από το 1974 για τις έρευνες του στον βυθό, με σκοπό την εύρεση θησαυρών του παρελθόντος), καταφέρνει να αποκτήσει ένα πολύτιμο εφόδιο. Βρίσκει τον χάρτη που σχεδίασαν οι χαρτογράφοι του Cyprian Southack, που αποτυπώνει την ακριβή τοποθεσία του ναυαγίου του Whydah Gally! Σας έρχονται στο νου μήπως σενάρια από κινηματογραφικές παραγωγές και κόμικς αναμνήσεις; Αν ναι, τότε έχετε δει και διαβάσει αρκετές και από τις δύο και συνεχίζοντας παρακάτω, θα διαβάσετε ακόμη μια!

Ο Clifford πήρε την απαραίτητη αρχαιολογική άδεια, προκειμένου να αρχίσει τις έρευνες του και τα Αμερικάνικα μουσεία άρχισαν να τρίβουν τα χέρια τους! Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όμως έτσι όπως σχεδιάστηκαν. Ο θησαυροκηνυγός έπεσε θύμα των ρευμάτων, αυτών που ευθύνονται για την συνεχή μετατόπιση του ναυαγίου. Για τρία ολόκληρα χρόνια, πάλευε με τα κύμματα και τα τερτίπια του βυθού. Είχε ποντάρει όλα του τα χρήματα σε αυτές τις έρευνες και το μόνο που είχε κερδίσει, ήταν ένα ξίφος με διπλή λάμα, που ναι μεν παρέπεμπε σε μέρες πειρατείας, αλλά δεν αποδύκνειε τίποτα, ούτε ήταν ικανό να του δώσει επιπλέον χρηματοδότηση και να τον ανταμείψει για τα τεράστια έξοδα που είχε κάνει. Ο Clifford έπεσε ξανά με τα μούτρα στην μελέτη. Ήταν το μόνο που του έμενε να κάνει. Ίσως, κάπου, κάποιο στοιχείο να είχε παραλείψει… Τα μέλη του Whydah Gally, John Shuan, Peter Hooff, Thomas Davis, Thomas Baker και John Brown, είχαν αναφέρει στις καταθέσεις του όταν οδηγήθηκαν σε δίκη, ότι στα αμπάρια του πλοίου είχαν δει με τα μάτια τους τεράστιες ποσότητες χρυσών νομισμάτων. Ο Clifford επικεντρώθηκε σ` αυτό και μετά από επίπονες έρευνες, κατάφερε να βρει κάποια από τα χρυσά νομίσματα. Ήταν κοντά, αλλά όχι αρκετά. Ο σκιτσογράφος Bill Muir, προσπάθησε να απεικονίσει το βυθισμένο πλοίο και το ρήγμα που το οδήγησε στον βυθό. Τα σκίτσα αυτά βοήθησαν το Clifford να πάρει μια καλύτερη εικόνα και να εστιάσει την προσοχή των ερευνών του σε μια διαφορετική περιοχή, πιθανολογώντας την μετατόπιση του ναυαγισμένου πλοίου.


Το 1985, έρχονται στην επιφάνεια ευρήματα που πιστοποιούν την χρονολογία του ναυαγίου, πάνω από το οποίο είχε ρίξει άγκυρα ο Clifford! Την άνοιξη της ίδιας χρονιάς, ανασύρεται από τους δύτες του Clifford η καμπάνα του Whydah Gally! Έτσι, τον Ιούλιο του 1985, το βυθισμένο Αγγλικό πλοίο αρχίζει να αποκαλύπτει την ακριβή τοποθεσία του! Τα ευρήματα έρχονται το ένα μετά το άλλο και είναι εκπληκτικά! Τα όπλα που ανασύρονται, δεν έχουν χαραγμένη καμία υπηκοότητα, κάτι που δίνει την πληροφορία ότι οι πειρατές έσβηναν αυτά τα εθνόσημα. Η πειρατεία έσβηνε ως δια μαγείας πατρίδες, εθνικότητες και χρώμα δέρματος! Τα χρυσά νομίσματα ανεβαίνουν από τον βυθό κατά χιλιάδες! Ο Clifford έχει χτυπήσει jackpot και πλέον το ξέρει! Τα τηλέφωνα χτυπάνε σαν τρελά, προφέροντας υπηρεσίες, χρήματα και δόξα από όλα τα μουσεία του πλανήτη! «…Είναι η περίοδος της φρενίτηδας, των επισκεπτών και των τηλεφώνων…», θα πει ο ίδιος σε συνέντευξη του στους New York Times. «…Το Whydah το έψαχνα ουσιαστικά εννιά χρόνια, αφού από το 1976 είχα αρχίσει να ερευνώ την ύπαρξη των στοιχείων, που θα οροιοθετούσαν την θέση του ναυαγίου του. Το `81 ήρθε ο χάρτης και άρχισαν όλα!…», αναφέρει μεταξύ άλλων στο βιβλίο του Expedition Whydah. Ο Clifford βέβαια τράβηξε αρκετά, μέχρι να δικαιωθεί στα δικαστήρια, αφού όλα τα ιδρύματα της χώρας του έπεσαν με τα μούτρα στην διεκδίκηση των λάφυρων! Τελικά, το ανώτατο δικαστήριο της Μασαχουσέτης έδωσε τέλος σε όλα αυτά και με μια τελεσίδικη απόφαση του τύπου, …αυτός που βρίσκει είναι και ο κάτοχος!


Ο 65χρονος σήμερα Barry Clifford, έχει στο ενεργητικό του δεκάδες ανακαλύψεις θησαυρών και ναυαγίων, όμως καμία τους δεν του έδωσε την χαρά του Whydah Gally, ούτε μπορεί να συγκριθεί μαζί της! Ήταν και είναι μέχρι σήμερα, η μεγαλύτερη που έγινε ποτέ και φυσικά η πιο επικερδής, με την συνολική αξία των ευρημάτων να φτάνει για εκατοντάδες ζωές! Εννοείται, ότι το ακριβές ποσό δεν έχει εκτιμηθεί, αφού κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι στην τσέπη του Clifford, ούτε στο χρηματοκιβώτιο του!

ΠΗΓΕΣ & ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

 http://en.wikipedia.org/wiki/Barry_Clifford

http://en.wikipedia.org/wiki/Whydah_Gally

http://atochagold.com/TheWhydah.htm

http://www.nationalgeographic.com/whydah/story.html

http://news.ncdcr.gov/2009/05/18/nautical-archaeologist-of-pirate-ship-whydah-galley-presents-program/

http://whydah.com/


http://piratical2.pbworks.com/

http://www.sackrabbit.com/whydah.html

http://www.oceantreasures.org

http://www.cindyvallar.com/scottish.html

ΒΙΝΤΕΟ

Αφιέρωμα του National Geographic.

Η ανέλκυση του πλοίου, σε εννιά τμήματα – βίντεο! Συγκλονιστικό μέχρι το τελευταίο λεπτό!

Συνέντευξη του Clifford στο TV3.

Το αφιέρωμα στον Clifford, από την Ισπανική εκδοχή του Discovery Channel.


Δείτε το περιεχόμενο της νέας μας υπό – κατηγορίας «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ», ακολουθώντας το παρακάτω link.

http://wp.me/PKxow-6uh

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1959 – Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

Όταν ο Αμερικανός τραγουδιστής και συνθέτης Don Mc Lean, στους στίχους της μεγάλης του επιτυχίας American Pie(1971) ανέφερε “… the day the music died…”, για να περιγράψει μια αποφράδα ημέρα του rock`n`roll, αυτήν που πήρε τόσο πρόωρα μακριά μας τους Buddy Holly, Richie Valens και τον dj Big Bopper(Jiles Perry Richardson, Jr.), μια γενιά πολύ μακριά από όλα αυτά, ανακάλυπτε 11 χρόνια μετά την σημασία εκείνης της ημέρας και γνώριζε το έργο τριών σημαντικών ανθρώπων για την μουσική.

Διαβάστε για ακόμη μια ημερομηνία που σημάδεψε τον 20ο αιώνα, στην νέα μας υπό – κατηγορία «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ». Την παρουσίαση συμπληρώνει σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό.

http://wp.me/PKxow-6uh

Αρέσει σε %d bloggers: