Advertisements

Αρχεία Ιστολογίου

«Μας συγχωρείτε για την διακοπή…»

ERT (1).2

Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση

ERT (14)

…μας συγχωρείτε για την διακοπή.

ERT (3) ERT (12)

Τίτλοι τέλους για την επίσημη ενημέρωση και ψυχαγωγία, μέσα από τις κρατικές τηλεοπτικές συχνότητες, από χθες βράδυ, με σκοπό την ολική επαναφορά με «εξυγιασμένο» ταγέρ, κάπου στα μέσα Σεπτεμβρίου. Η αρμόδια επιτροπή αξιολόγησης παθογόνων οργανισμών, απεφάνθη ότι το πρώτο που πρέπει να γίνει για να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα, είναι να σταματήσει να εκπέμπει η κρατική τηλεόραση, σπρώχνοντας στις ουρές του ΟΑΕΔ χιλιάδες εργαζόμενους.

ERT (1) ERT (2) ERT (10) ERT (15)

ERT (13)

Κανείς δεν είπε ότι η ΕΡΤ δεν είναι υπεράριθμη ή ότι διαχειρίζεται σωστά τους διαφημιστικούς και όχι μόνον πόρους. Είναι γνωστά τα «θανάσιμά της αμαρτήματα» ή, καλύτερα, το καθεστώς ρουσφετιού που επικράτησε σ’ αυτήν για 40 χρόνια, με αποτέλεσμα να φθάσουμε στο σημείο να μετράμε τους εργαζόμενούς της σε χιλιάδες. Συμβασιούχους και μη. Αυτά είναι γνωστά σε όλους μας. Όπως επίσης και τα υπέρογκα ποσά που πλήρωνε για παραγωγές, και που τα οποία στην ουσία εξυπηρετούσαν τμήμα «ανταποδοτικής ευγνωμοσύνης» προς τους «ευεργέτες» των εκάστοτε προέδρων και πολιτικών φορέων. Κανείς δεν τα αρνήθηκε αυτά.

ERT (4) ERT (5) ERT (6) ERT (8) ERT (11)

ERT (16) ERT (17)

Όμως, όταν εν μια νυκτί «αποφασίζεις και διατάσσεις», με ύφος που παραπέμπει σε χαλεπούς καιρούς, να κλείσεις την φωνή της κρατικής ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, για την οποία ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει 35 ευρώ στους λογαριασμούς της ΔΕΗ κάθε δύο μήνες, εδώ και δεκαετίες (απλά κάποτε ήταν σε δραχμές), λες και του περισσεύουν, χωρίς μάλιστα να δώσεις σε κανέναν λόγο, τότε μιλάμε για τακτικές αηδιαστικές, για να μην χρησιμοποιήσω χειρότερη έκφραση.

ERT (9)

Η κρατική τηλεόραση, κύριοι, δεν ανήκει σε καμία διοίκηση επιτροπής, σε κανέναν πρόεδρο οργανισμού, σε κανέναν υπουργό, σε καμία κυβέρνηση. Ανήκει στην Ελληνικό λαό και κάποια στιγμή επιτέλους σε τούτο τον τόπο, θα πρέπει κάποιος να σταθεί όρθιος και να απολογηθεί για τις πράξεις του, απέναντί του!

Advertisements

68 Κάρτες Ντίσνεϋ της ΜΕΛΟ!

mini maous CT

Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, με περίμενε πριν μερικές ημέρες. Ένας αναγνώστης, ο συνονόματος Γιώργος, φίλος και αυτός των αναμνήσεων που γεννούν σε πολλούς από εμάς, οι συλλογές των καρτών εταιρειών όπως η ΜΕΛΟ, μέσα από την γνωριμία μας μου απέστειλε ένα πανέμορφο υλικό. Πρόκειται για τις κάρτες της DISNEY της δικής του συλλογής, που αθροίζοντας τες με τις ήδη υπάρχουσες από μέρους μου, σκέφτηκα να τις μοιραστώ μαζί σας, έχοντας πρώτα ενημερώσει τον Γιώργο γι’ αυτό και τον οποίο ευχαριστώ δημόσια, για αυτή του την τόσο αγνή κίνηση! Να είσαι καλά, Γιώργο και να ξέρεις ότι όποιος μπορεί και να μοιράζεται στην ζωή ή να δίνει κι όχι μόνον να ζητά και να παίρνει, αυτός θα βρει το μονοπάτι της ευτυχίας! Αν κι εσείς θέλετε να μας αποστείλετε παρόμοιο υλικό, προκειμένου να δημοσιευτεί και να έχουμε όλοι την ευκαιρία να το χαρούμε, επικοινωνήστε μαζί μας στο email της σελίδας. Το αποτέλεσμα της ένωσης των δύο αρχείων – συλλογών, είναι ένα αρχείο PDF με τις υπέροχες αυτές κάρτες, που μπορείτε να κατεβάσετε όλοι ελεύθερα, ακολουθώντας τον σύνδεσμο στο τέλος αυτής τής δημοσίευσης.

Τα παρακάτω λόγια ανήκουν στον ίδιο τον Γιώργο.

Πολλά τ’ αγαπημένα αντικείμενα των παιδικών μου χρόνων, όμως αυτά που με συγκινούσαν και με συγκινούν, έστω ένα κλικ περισσότερο μέχρι και σήμερα, ήταν και είναι τα άλμπουμ με τις συλλεκτικές κάρτες. Πάντα τα θυμάμαι με νοσταλγία…
…τα άλμπουμ της ΜΕΛΟ… Εθνικές ενδυμασίες όλου του κόσμου… την  Πινακοθήκη… το Ταξιδεύοντας  στον κόσμο…, έπειτα ήρθε η ΙΟΝ… ο Παυλίδης… και τόσοι άλλοι…, όμως τα χρόνια πέρασαν, και στο πέρασμά τους χάθηκαν  σχεδόν όλα εκείνα τ’ αγαπημένα άλμπουμ. Σε κάθε μετακόμιση και κάθε ξεκαθάρισμα πάντα μέτραγα απώλειες… Φτάνοντας  στο σήμερα, τα μόνα που μου απέμειναν, και κατάφερα να διασώσω, είναι το άλμπουμ τής ΙΟΝ «ΙΟΝΟΡΑΜΑ», καθώς και ορισμένες κάρτες τών ηρώων τού Ντισνεϋ τής ΜΕΛΟ…
Κάποια μέρα, συνεπαρμένος από την νοσταλγία, κάνοντας αναζήτηση στο Ίντερνετ,  βρέθηκα στο εξαιρετικό site Comics Trades!!! Ενθουσιάστηκα!!!  Και αυθόρμητα μονολόγησα  «επιτέλους ένα παράθυρο στο παρελθόν τών ξέγνοιαστων παιδικών μας  χρόνων»!!! 

Έτσι, με μεγάλη μου χαρά  σκέφθηκα να μοιραστώ μαζί σας ό,τι διέσωσα…!!!

Καλές αναπολήσεις να έχετε!

http://www.mediafire.com/view/?e77a75dyg2x055u

Παρόμοιο υλικό μπορείτε να βρείτε εδώ.

Για το Comics Trades 2012–2013

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

KL7

Αν κάτι μένει έντονα χαραγμένο από τις παιδικές μνήμες των κόμικς είναι η ανυπομονησία και η αγωνία να αγοράσουμε τα νέα τεύχη κάθε εβδομάδα. Βλέπετε, η εξασφάλιση των αναγκαίων χρημάτων δεν ήταν αυτονόητη και επιπλέον όταν τα βρίσκαμε τα ξοδεύαμε συχνά στην αγορά παλαιοτέρων τευχών που μας λείπανε και τα βλέπαμε να κρέμονται στα περίπτερα. Τι πόθους ανάβανε όλα αυτά τα περιοδικά και πόσες φορές τα προσπερνούσαμε χωρίς να μπορέσουμε να τα αποκτήσουμε! Επιπλέον, υπήρχε και ένας μεγάλος κίνδυνος, γιατί τα κόμικς εκείνα γνώριζαν πολλές φορές απηνή διωγμό στο οικογενειακό περιβάλλον, μιας και στην ελληνική κοινωνία εκείνων των χρόνων θεωρούνταν περιθωριακό ανάγνωσμα και έπρεπε να πεταχτούν εις το πυρ το εξώτερον.

MIK52

Φυσικά τα ακριβότερα κόμικς ήταν και τα πιο πολύτιμα. Ανάμεσά τους οι δυο εκδόσεις Ντίσνεϋ των πρώτων χρόνων, το μηνιαίο ΜΕΓΑΛΟ ΜΙΚΥ των 10 δραχμών και τα τριμηνιαία ΚΛΑΣΙΚΑ ΝΤΙΣΝΕΫ των 15 δραχμών. Ήταν Χριστούγεννα, και εγώ ήμουν 7 χρονών όταν κατάφερα να αποκτήσω για πρώτη φορά ένα τεύχος τού Μεγάλου Μίκυ. Η χαρά μου ανείπωτη, δεν μπορούσα να το χορτάσω. Κάθε τόσο και λιγάκι το έβγαζα από το συρτάρι μου, μόνο και μόνο για να το αντικρίσω. Πού να φανταστώ ότι θα ήταν το μοναδικό τεύχος τού περιοδικού που θα αποκτούσα σε όλη την παιδική ηλικία μου! Με το πέρασμα του χρόνου χάθηκε, δεν θυμάμαι πώς, και έτσι στερήθηκα μια από τις πιο γλυκές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, περιτυλιγμένη μάλιστα με την αίγλη των Χριστουγέννων. Ας επανέλθω, όμως, σε εκείνα τα Χριστούγεννα. Τότε ήταν, επίσης, που κυκλοφόρησε και το χριστουγεννιάτικο τεύχος τών Κλασικών Ντίσνεϋ. Ήταν το Νο. 7, και στο εξώφυλλο εικονιζόταν η οικογένεια Ντακ με ένα ψεύτικο τάρανδο σε πράσινο φόντο. Το έβλεπα στη διαφήμιση του εβδομαδιαίου Μίκυ Μάους και αναστατωνόμουν κάθε φορά. Δυστυχώς δεν μπόρεσα ποτέ να εξασφαλίσω τις 15 δρχ. για να το αποκτήσω. Τα χρόνια πέρασαν και πού να το φανταζόμουν ότι,35 χρόνια μετά, θα κατάφερνα να ξαναβρώ το χριστουγεννιάτικο τεύχος του Μεγάλου Μίκυ και να αγοράσω για πρώτη φορά τα Κλασικά Ντίσνεϋ της ίδιας περιόδου! Δυο αποκτήματα τόσο πολύτιμα για μένα, έστω και σε αυτήν πια την ηλικία!

(Τα εξώφυλλα του άρθρου προέρχονται από το greekcomics.gr, όπως έχουν αναρτηθεί στο I.N.D.U.C.K.S.)

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι
Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο
.

Περιοδικό του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού – Δεκέμβριος 1949

Σαν συνέχεια όλων των φετινών Χριστουγεννιάτικων άρθρων, τα οποία περιέχουν στο μεγαλύτερο τους μέρος αναμνήσεις άλλων χρόνων, έρχεται και αυτό εδώ. Ένα αρκετά διαφορετικό έντυπο, σαφώς δίχως κόμικς περιεχόμενο, αλλά με πάρα πολλά να θυμίσει. Ήταν το μηνιαίο «Περιοδικό του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού» και το τεύχος από το οποίο θα δείτε αποσπασματικές εικόνες, είναι του Δεκεμβρίου του 1949. Μόλις 4 χρόνια μετά την λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και ενώ η χώρα ακόμη μετρούσε τις πληγές της, ο Ερυθρός Σταυρός με το σπουδαίο έργο του, συμμετέχει με τις δικές του δυνάμεις και δυνατότητες στην κοινωνική και ψυχική ανασυγκρότηση, όλων όσοι δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις συνθήκες διαβίωσης και ήταν πολλοί εκείνοι.

Ο κ. Χρ. Παπαδόπουλος, που ηγείτο της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού, υπογράφει και την κυκλοφορία του τεύχους αυτού. Μέσα στο κλίμα των επερχόμενων Χριστουγέννων, το έντυπο έχει τροποποιήσει μέρος της ύλης του, όπως ήταν λογικό άλλωστε. Τα διηγήματα, τα ποιήματα, οι ύμνοι, τα διδάγματα, αλλά και οι σελίδες με τις δραστηριότητες του Ερυθρού Σταυρού για εκείνο τον μήνα, έχουν όλα τους μια χροιά έντονα φορτισμένη, συναισθηματικά. Είναι πολλά αυτά που φέρνουν στο νου και ειδικά σε όσους έζησαν εκείνα τα χρόνια. Δύσκολα χρόνια. Με στερήσεις και κακουχίες και με μια Ελληνική κοινωνία που δοκιμάζονταν. Το δε οπισθόφυλλο του περιοδικού, με τις παρτιτούρες του τραγουδιού «Στην Βηθλεέμ το σταύλο», είναι ίσως ο καλύτερος επίλογος, σε μια έκδοση που περικλείει μια ολόκληρη εποχή μέσα της…

Για το Comics Trades 2012-2013

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

«Το πιο λαμπερό στολίδι»

Το παρακάτω κείμενο, αποτελεί μέρος του βιβλίου «Κόμικς & Γιρλάντες» και δημοσιεύεται στο Comics Trades με την μορφή προ – δημοσίευσης σε αποκλειστικότητα, με την συγκατάθεση του δημιουργού και του εκδότη. Είναι κατοχυρωμένο πνευματικά στον δημιουργό. Κάθε μορφή αναδημοσίευσης του, μέρους ή ολόκληρου, καθώς και των φωτογραφιών που περιέχει, τις προερχόμενες από το προσωπικό αρχείο του δημιουργού, επισύρει τις προβλεπόμενες από το νόμο σχετικές κυρώσεις, περί καταπάτησης πνευματικής ιδιοκτησίας. Μάρτιος 1993 – νομοθετική διάταξη υπ` αριθμόν 2121.

© 2012 Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Θυμάμαι την κυρά – Ειρήνη, καθισμένη στην μικρή εσωτερική αυλή του σπιτιού, πλάι στους περιστερώνες της. Έφτιαχνε τα κλουβιά, τάιζε τα περιστέρια, τα φρόντιζε. Σου έδινε την εντύπωση πως όσο κρατούσε αυτή η ασχολία, ηρεμούσε το μυαλό της, γαλήνευε. Έμοιαζε σαν να έμπαινε σε ένα άλλο κόσμο, δικό της. Εκεί που δεν υπήρχε η καθημερινότητα να της ροκανίζει τα σωθικά, όπως όλων μας. Οι δουλειές του σπιτιού, η ανατροφή των δύο γιών της. Οι καυγάδες και οι κακίες, που τρύπωναν σαν σαράκι και ροκάνιζαν τις στιγμές, τις έπνιγαν σε μια απογοήτευση. Απραγματοποίητα όνειρα, χαμένες ελπίδες. Εικόνες που πλάθαμε όλοι, ιδανικές,  που θα` μεναν στο νου, έπειτα από την σύγκρουση με την σκληράδα της ζωής. Απωθημένα, που χαράζουν τα πρόσωπα και τις καρδιές. Κάνουν τον καθένα να οπισθοχωρεί στο καβούκι του. Να κλείνεται για να είναι ασφαλής , για να διαφυλάξει όσα μπορεί περισσότερα, από κείνα που κράτησε μέσα του.

Η κυρά – Ειρήνη ήταν ένας κλειστός άνθρωπος. Με χαρακτηριστικά τραχιά, αυστηρά. Δεν σου άφηνε περιθώρια για ερωτήσεις, ούτε καν για παιδικά «γιατί». Δεν άκουγε δικαιολογίες, δεν μετρούσε κλάματα. Ήταν θα` λεγα ψημένη σε έναν άλλο φούρνο. Ο δικός της πηλός ήταν διαφορετικός,  απ` αυτό των βόλων μας. Πιο δύσκαμπτος, πιο σκληρός. Έτσι περνούσαν οι χειμώνες, με τις φωνές και τις γκρίνιες, τα χαμόγελα και τα πειράγματα, σε μια ρόδα χαλασμένου κάρου. Γύριζε μαζί με μας, μας κουβαλούσε όταν κουραζόμασταν, σταματούσε στις ανηφόρες και πάλι έμενε εκεί, έξω από την αυλή. Ο Πάνος και ο Νίκος, οι δύο της γιοί, ήταν οι αρχηγοί της γειτονιάς. Απ` αυτούς ξεκινούσε το παιγνίδι και σ` αυτούς τελείωνε. Όταν άνοιγαν τα παραθυρόφυλλα του σπιτιού τους, αυτά που έβλεπαν στην αλάνα, ξέραμε ότι είχε μπει ο επίλογος για κείνη τη μέρα. Όπως ξέραμε και ποιού πρόσωπο θα εμφανίζονταν στο άνοιγμα τους.

Ήταν οι εποχές του διωγμού των κόμικς και της κόμικς – απαγόρευσης μας. Εκατοντάδες τέτοια χάρτινοι προορισμοί, στην αχαρτογράφητη γη της φαντασίας μας, χάνονταν στα σκουπίδια, καίγονταν σε Κυριακάτικες φωτιές, σχίζονταν μπροστά μας, όταν αργούσαμε να διαβάσουμε τα μαθήματα, ή γυρίζαμε αργότερα από την επιτρεπτή ώρα. Η κυρά Ειρήνη, τα είχε βάλει μαζί τους και δεν άφηνε ποτέ να γίνουν έστω 3 ή 4. Μόλις τα έβλεπε, τα πέταγε αμέσως. Ήθελε οι γιοί της να προκόψουν. Να μάθουν γράμματα, να γίνουν κάτι στη ζωή τους. Κι εκείνα τα περιοδικά, ευθύνονταν για τους χαμηλούς βαθμούς και την ντροπή που γεννούσαν τα λόγια του δασκάλου, μέσα της. Αλλάζαμε τεύχη μεταξύ μας, ειδικά με τον Νίκο, αλλά τα δικά μου δύσκολα τα έβλεπα να επιστρέφουν. Συνήθως μου` λεγε απολογητικά ένα «συγνώμη» και έσκυβε το κεφάλι κάτω.

Το Δεκέμβρη του 1970, ενώ πήγαιναν παραδοσιακά στο χωριό τους για τις ημέρες των εορτών, αυτή τη φορά έμειναν στη γειτονιά. Πλησίαζαν οι μέρες των Χριστουγέννων. Ήταν προπαραμονή. Μέσα στη φτώχια και την ανέχεια εκείνων των χρόνων, όλοι έκαναν ότι μπορούσαν για να δείξουν μια άλλη πλευρά. Πιο χαρούμενη. Στόλιζαν τα σπίτια, γέμιζαν τα καντούνια μυρωδιές από σπιτικά γλυκά. Όλων τα πρόσωπα έπαιρναν κάτι από τη γιορτινή λάμψη. Γλύκαιναν, γίνονταν πιο φιλικοί, πιο καλοσυνάτοι, πιο φιλόξενοι. Συγχωρούσαν πιο εύκολα. Λίγες μέρες πριν, είχα αποκτήσει ένα τεύχος «Μεγάλου Μπλέκ». Περισσότερες σελίδες από το εβδομαδιαίο, μεγαλύτερο σχήμα, πιο χορταστικό και πολύ δύσκολο να έρθει στα χέρια μας, με την τιμή των δέκα δραχμών τότε. Το είχα δανείσει στον Νίκο και περίμενα να το διαβάσω ξανά. Θα ήταν μια μικρή απόλαυση, γύρω από τα λαμπάκια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, καθώς αναβόσβηναν. Αυτό σκέφτηκα και παρά τον φόβο που τρύπωνε μέσα μου, μήπως το είχε πετάξει η μητέρα του, έκλεισα πίσω μου την εξώπορτα και κίνησα για να το ζητήσω.

Μουδιασμένος, δίχως να μπορώ να αρθρώσω λέξη, σαν κάποιος να μου` χε κλείσει το στόμα, ένα αόρατο χέρι και με μια κρυάδα στα γόνατα, γύρισα και βγήκα από το μικρό σαλόνι. «Το πέταξα. Να μη του ξαναδώσεις άλλα, γιατί θα τα πετάξω κι αυτά.» Λόγια που έμοιαζαν να έχουν καρφωθεί στα αυτιά μου και σαν αντίλαλος, να σφυρίζουν διαρκώς. Βγήκα στον παγωμένο αέρα και κοίταξα πάνω από τα σπίτια, όσο πήγαινε το βλέμμα μου. Το σούρουπο κατέβαινε νωχελικά, βαριεστημένα και λίγο μελαγχολικό.  Αμίλητος και χαμένος στις σκέψεις μου, κάθισα στον καναπέ, δίπλα στο μικρό μας δέντρο. Δεν ήθελα να πω τίποτα στους δικούς μου, τέτοιες μέρες να` χουμε γκρίνιες και καυγάδες. Μ` όλα αυτά στο κεφάλι, ξημέρωσε η επόμενη μέρα. Παραμονή. Μέρα γεμάτη από τη μαγεία της προσμονής, για τα δώρα. Μια μέρα με αισιοδοξία, χαμόγελα και παντού «καλά παιδιά»!

Μαζεμένοι γύρω από την σόμπα, συγγενείς και λίγοι φίλοι, όλοι μαζί στριμωγμένοι σε ένα μικρό δωμάτιο, με τις ανάσες μας να χτυπάνε η μια την άλλη, τρανταχτά γέλια και ποτήρια να τσουγκρίζουν. Μια ατμόσφαιρα οικεία και ζεστή, που μηδένιζε τις αποστάσεις και έδιωχνε μακριά όσα μας χώριζαν. Έστω και για λίγο. Για ένα βράδυ. Το ραδιόφωνο έπαιζε μουσικές από μεγάλες ορχήστρες. Paul Mauriat, James Last. Τα μελομακάρονα είχαν μεγάλο σουξέ. Οι κολακείες πήγαιναν και έρχονταν, οι μικροί ανοίγαμε χαρτιά περιτυλίγματος εορταστικά και λερώναμε τα ρούχα μας στο δάπεδο. Το δικό μου μυαλό ταξίδευε σε κείνο το τεύχος «Μεγάλου Μπλέκ», με τα κατορθώματα του κυνηγού και της παρέας του. Εκείνο που έδωσα στο Νίκο και που χάθηκε στη μανία της μητέρας του, θυσία σε κάποια αταξία. Κρατούσα το πλαστικό εκείνο καλαμάκι, με τα μικροσκοπικά ζαχαρωτά μέσα, όταν άκουσα το χτύπημα στο τζάμι της πόρτας.

«Ποιος να` ναι τέτοια ώρα;», αναρωτήθηκαν οι μεγάλοι. Νομίζω ότι ήταν η μητέρα μου, αυτή που πήγε να ανοίξει. Μου είναι αδύνατον να περιγράψω πως ένοιωσα, στη θέα της κυρά – Ειρήνης… Ήταν σαν κάποιος να είχε ακούσει ότι σκεφτόμουν. Να είχε μπει μέσα μου και να αισθάνονταν τους χτύπους της καρδιάς μου. Να` βλεπε τον πόθο μου… «Δεν θα καθίσω, Μαρία. Ήρθα για δώσω αυτό το περιοδικό στο γιό σου. Το ξέχασε σπίτι και … και μπορεί να το θέλει να το διαβάσει». Η χαρά μου πρέπει να σηκώθηκε πριν από μένα! Με δυσκολία κρατιόμουν να μην φωνάξω! Η κυρά – Ειρήνη έφυγε αμέσως σχεδόν και σε λίγα δευτερόλεπτα κρατούσα ξανά στα χέρια μου, κάτι ανέλπιστο. Κάτι που είχα για χαμένο. Μετάνιωσα που δεν έτρεξα να την ευχαριστήσω. Ήταν κάτι που ποτέ δεν την είχα ικανή να κάνει. Το πρόσωπο της είχε θυμάμαι εκείνη τη γαλήνη, όπως τότε που φρόντιζε τα περιστέρια. Σαν κάτι όμορφο να την είχε κυριέψει. Μέρες μετά, εντελώς τυχαία, έμαθα από τον Νίκο ότι το περιοδικό το είχε πράγματι πετάξει και τότε… κούνησα με απλά το κεφάλι μου. «Ένα ακόμη στολίδι στο δέντρο», ψιθύρισα…  Το πιο λαμπερό. Κι είχα στο νου μου όταν τα` λεγα, τη γυαλάδα στα μάτια της κυρά  Ειρήνης…

Αποκλειστικά για το Comics Trades 2012 – 2013

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Αρέσει σε %d bloggers: