Αρχεία Ιστολογίου

ΑΦΙΕΡΩΜΑ – 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 4ο ΜΕΡΟΣ ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΟΜΙΚΣ & Β ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Θα μπορούσαμε να σας αναρτήσουμε εδώ εκατοντάδες εξώφυλλα κόμικς, από πολλές χώρες. Όμως δεν θα είχε το ίδιο ειδικό βάρος, την ίδια αμεσότητα, με τις Ελληνικές εκδόσεις και μάλιστα κάποια που αφορούν σε ιστορίες που διαδραματίστηκαν στην χώρα μας. Δράσις, Μάχη, Περιπέτεια, όλα των εκδόσεων ΤΕΟ – Γκρέκα, του κ. Πάγκαλου.

Το αφιέρωμα αυτό, μπορείτε να το βρείτε συγκεντρωμένο, στην υπό – κατηγορία «ΔΙΑΦΟΡΑ». Τα άρθρα θα προστίθενται όπως δημοσιεύονται καθημερινά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Χρήστο, τον Νίκο, τον Βασίλη, τον Δημήτρη, τον Άκη και τον Γιάννη, για τα πολύτιμα στοιχεία που πρόσφεραν και την συμμετοχή τους στο αφιέρωμα.

http://wp.me/PKxow-nJ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ – 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 1ο ΜΕΡΟΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ – ΣΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ

Όπως κάθε φορά έτσι και φέτος, είπαμε να σας δώσουμε λίγα στοιχεία(και εικόνες φυσικά), από την Ελληνική συμμετοχή στις εικονογραφημένες πολεμικές περιπέτειες, που αφορούν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Όλες οι εικόνες που συνοδεύουν το κείμενο αυτό, είναι από πολεμικά κόμικς και δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά Δράσις, Κράνος, Περιπέτεια(εκδόσεων Γκρέκα), Δίκαιος. Υπήρχαν πολύ περισσότερες ιστορίες, με έντονο το Ελληνικό στοιχείο στα σενάρια και τις εικονογραφήσεις, ένα τεράστιο υλικό για την ακρίβεια, που βέβαια δεν γίνονταν να χωρέσει σε ένα τέτοιο άρθρο, ούτε και να εξαντληθεί. Συνεπώς, … αναμείνατε για περισσότερα προσεχώς.

Οι ιστορίες που εμπεριέχουν και την δική μας συμμετοχή στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, διαδραματίστηκαν σε όλη σχεδόν την επικράτεια της χώρας. Από τον ορεινό Τύρναβο, μέχρι την Ήπειρο και την Κρήτη, που ομολογουμένως είχε την μερίδα του λέοντος στα σενάρια αυτά! Υπήρξαν και περιπτώσεις που πραγματικά μας ξάφνιασαν με την επιλογή των δημιουργών, όπως η ιστορία που εξελίσσεται στους …Παξούς, ένα μικρό νησί πολύ κοντά στην Κέρκυρα! Ειλικρινά σας λέω, αν σας αναρτούσα σαν κουίζ, ένα χαρακτηριστικό καρέ από αυτήν την ιστορία, που να αναφέρει το όνομα του νησιού και να δείχνει το μικρό λιμανάκι(σίγουρα ο σχεδιαστής επισκέφτηκε τους Παξούς, κάτι που φαίνεται στην εικονογράφηση!), ζητώντας σας να βρείτε το τεύχος, ή την ιστορία, δεν επρόκειτο να βρεθεί εύκολα σωστή απάντηση!

Οι μορφές των Ελλήνων μαχητών της ελευθερίας, με τα γένια στα πρόσωπα, τις τραχιές συχνά εκφράσεις και την παροιμιώδη γενναιότητα και αυτοθυσία, κυριάρχησαν στις εικονογραφήσεις των πιο πάνω ιστοριών. Είναι σκληροί και αντάρτες, αγαπούν την πατρίδα και πολεμούν γι` αυτήν, συνεργάζονται με τις συμμαχικές δυνάμεις και πολλές φορές χάνουν τις ζωές τους για τον αγώνα ενάντια στον κατακτητή, βοηθώντας τους Αμερικανούς ή τους Βρετανούς. Δεν νομίζω να απέχουν όλα αυτά από την πραγματικότητα. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων ήταν σωστή, λοιπόν. Υπήρξαν όμως και μερικά …παρατράγουδα. Ήταν οι στιγμές που έμπαινε η προδοσία(μαζί με την δολοπλοκία, την ίντριγκα και το χρήμα που δελέαζε ενίοτε τους προδότες), στα σενάρια και αυτή εκπροσωπούνταν από κάποιον συμπατριώτη μας, εξ` αιτίας του οποίου κινδύνευαν οι ζωές των πρωταγωνιστών και ο ίδιος ο αγώνας. Ήταν τόσο συχνή δε η παρουσία της προδοσίας αυτής, που ενδεχομένως να προβλημάτισε τους πιτσιρικάδες της δεκαετίας του`70, που διάβαζαν αυτά τα τεύχη. «Λες να είχαμε τόσους πολλούς προδότες ανάμεσα μας;…»

Τα ονόματα ήταν αυτά που ακόμη και σήμερα κυριαρχούν στις βαφτίσεις μας(Νίκος, Ανδρέας, ο Κρητικός Σήφης, κ. α.), αλλά τα επώνυμα ήταν κάπως …περίεργα και μάλλον έδειχναν σαν προτίμηση την κατάληξη – ίου! Αλεξίου, Αντωνίου, Ευσταθίου, Προκοπίου(κάποιοι πρέπει να ήταν μάλλον από την Κύπρο!), ενώ που και που πετάγεται και ένας Μαυρίδης! Δεν πρέπει να το έψαξαν καλά οι σεναριογράφοι το θέμα. Αλλά δεν θα μείνουμε εκεί εμείς, γιατί θα χαθεί η ουσία. Και η ουσία είναι τα συστατικά που ανέφερα πριν, με κορυφαίο όλων τον ηρωισμό. Να πούμε και για τους δημιουργούς αυτών των ιστοριών, που προέρχονταν από την Αργεντινή, την Ιταλία, την Ισπανία και την Αγγλία και οι οποίοι αποτύπωσαν άλλοτε λιτά(ίσως και λιγάκι μίνιμαλ καμιά φορά…) και άλλοτε με ρεαλιστικό τρόπο, όλες αυτές τις μικρές και μεγάλες μάχες επί Ελληνικών εδαφών. Πιο συχνός συνεργάτης της Βρετανικής Fleetway, που κυκλοφόρησε αυτά τα περιοδικά, ήταν ο Ισπανός σχεδιαστής Victor Mora, που έβγαζε το ψωμί του για πολλά χρόνια σκιτσάροντας πολεμικά ανδραγαθήματα.

Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει από ένα τέτοιο αφιέρωμα και η παρουσία των ίδιων των τευχών! Γι` αυτό υπάρχει αγαπητοί μου φίλοι και το Time Bandits, όπου θα σας προσφέρει ολόκληρα τεύχη με πολεμικές ιστορίες και συγκεκριμένα από την Δράση των εκδόσεων Γκρέκα. Πρόκειται για σπάνια τεύχη της πρώτης χρονιάς κυκλοφορίας του περιοδικού(1969), τα οποία θα μπορέστε να τα διαβάσετε on line(όπως όλα όσα σας προσφέρουμε στο Time Bandits), σε απευθείας σύνδεση με την ηλεκτρονική μας βιβλιοθήκη και το τμήμα πολεμικών κόμικς, που πιστέψτε με, έχει πολύ περισσότερα τεύχη(απ` αυτά που θα αναρτηθούν), τα οποία σταδιακά θα σας δίνουμε την δυνατότητα να διαβάζετε.

Τέλος, όπως θα διαπιστώσατε και από τον τίτλο, θα υπάρξουν κι άλλα τμήματα σε αυτό το αφιέρωμα! Όλα τους θα μας δώσουν μια διαφορετική διάσταση των γεγονότων, από διαφορετική οπτική το καθένα. Δεν θα περιοριστούμε στην εμπλοκή των κόμικς στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Υπάρχουν κι άλλες ενδιαφέρουσες πτυχές, στις οποίες θα αναφερθούμε. Μείνετε συντονισμένοι, λοιπόν…

Το αφιέρωμα αυτό, μπορείτε να το βρείτε συγκεντρωμένο, στην υπό – κατηγορία «ΔΙΑΦΟΡΑ». Τα άρθρα θα προστίθενται όπως δημοσιεύονται καθημερινά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Χρήστο, τον Νίκο, τον Βασίλη, τον Δημήτρη, τον Άκη και τον Γιάννη, για τα πολύτιμα στοιχεία που πρόσφεραν και την συμμετοχή τους στο αφιέρωμα.

http://wp.me/PKxow-nJ

ΝΕΑ ΛΙΣΤΑ ΜΟΝΟΝ ΠΡΟΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΤΕΥΧΩΝ – ΣΤΙΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ

Προέκυψαν σαν διπλά(και ακόμη παραπάνω σε πολλές περιπτώσεις), οπότε και ψάχνουν για νέα κόμικς – στέγη! Τα τεύχη είναι μόνον προς ανταλλαγή και μπορείτε να τα δείτε στην υπό – κατηγορία «ΑΓΓΕΛΙΕΣ». Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να παίρνουν επιπλέον φωτογραφίες και αποσπασματικές σελίδες, με ένα email στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση. τα τεύχη δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που διατίθενται στις αγγελίες πώλησης, ακόμη και αν παρατηρείτε σε κάποια μια ταυτόχρονη παρουσία! Είναι όπως ανέφερα και πιο πάνω, πέραν του ενός αντίτυπου!

http://wp.me/PKxow-35a

ΓΑΛΛΙΚΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΚΟΜΙΚΣ – ΜΕΡΟΣ ΟΓΔΟΟ

Έχουμε ανοίξει λογαριασμούς με τα κοινά εξώφυλλα των Γαλλικών και των Ελληνικών εκδόσεων κόμικς. Φτάσαμε αισίως στο όγδοο μέρος αυτής της έρευνας, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύονται σταδιακά. Σήμερα θα δούμε διαφορετικές εκδόσεις και οίκους. Θα ξεκινήσουμε με την Mon Journal, στην οποία εντοπίζουμε και συγκεκριμένα στα τεύχη 36 και 109 του “Captain Swing”, δύο δικά μας εξώφυλλα με τον «Λοχαγό Μάρκ», σε δύο διαφορετικές παρουσίες του στη χώρα μας! Το Γαλλικό 36 είναι το τεύχος 316 της «Περιπέτειας» του κ. Ανεμοδουρά και το 109 είναι το τεύχος 471 του «Αγόρι», από τον κ. Δεληγιώργη. Στην συνέχεια στο “Le Journals de Mickey”, από την σειρά Mickey Parade, εντοπίζουμε το 18ο τεύχος των «Κλασσικών Ντίσνευ» του κ. Τερζόπουλου, με τίτλο «Ο γενναίος ιππότης». Θα συνεχίσουμε με Mon Journal και “Yuma” αυτή τη φορά. Το περιοδικό που δημοσίευε τις ιστορίες του «Ζαγκόρ» στη Γαλλία. Στα τεύχη 149 και 150 της Γαλλικής έκδοσης, συναντάμε τα αντίστοιχα εξώφυλλα των 200 και 197, της δικής μας έκδοσης. Και στις δύο περιπτώσεις των τευχών του «Ζαγκόρ», υπάρχει η προσθήκη των ηρώων που συμπλήρωναν τότε την εβδομαδιαία έκδοση του στη χώρα μας. Ήταν οι τηλεοπτικοί «Κάνον» και «Κούνγκ Φού – Ντέηβιντ Καραντάιν». Τέλος για σήμερα, με το “Bozo” και δύο κοινά εξώφυλλα με το ομώνυμο εγχείρημα του κ. Ανεμοδουρά. Στην Γαλλία ήταν το 3 και το 5, ενώ σε εμάς το 3 και το …7! Περισσότερα κοινά εξώφυλλα, στην Γάλλο – Ελληνική κόμικς – συμμαχία, άμα τη αφήξει νέων στοιχείων της έρευνας! Μείνετε συντονισμένοι..

Δείτε όλα αυτά τα κοινά εξώφυλλα, στο δεύτερο σημερινό άρθρο που προστέθηκε στην υπό – κατηγορία «ΕΡΕΥΝΑ & ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ».

http://wp.me/PKxow-1QC

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΕΥΧΗ ΚΟΜΙΚΣ 14. ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ(ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΚΡΕΚΑ) ΤΕΥΧΟΣ 4

 

Έχουμε δει με τα μάτια μας την τύχη να παίρνει τις πιο περίεργες όψεις, τις πιο περίτεχνα καμωμένες, αυτές που μοιάζουν να έχουν βγει από τα όνειρα και τις επιθυμίες μας, σαν να σκεφτήκαμε κάποτε δυνατά… Προσωπικές αποκαλύψεις, τώρα, χθες, αύριο… Ένα προσωπικό ραντεβού με το πεπρωμένο, ένας ψίθυρος πίσω απ` τις γρίλιες, μια λαχανιασμένη οπτασία… Μέσα από συγκυρίες και περίεργα ραντεβού με τον χρόνο, κάποια στιγμή όλα αυτά συναρμολογούνται και παίρνουν σχήμα. Είναι τότε που η προσοχή στρέφεται αλλού, κι έτσι ανυποψίαστος πατάς τα κλαράκια που σκεπάζουν την παγίδα… Μια παγίδα φτιαγμένη απ` τα δικά σου χέρια, ένα κενό που είχε σκοπό να τραβήξει μέσα του κάτι τελείως διαφορετικό, αλλά οι ρόλοι αλλάζουν και τα σενάρια ανατρέπονται. Κι έτσι γίνεται σχεδόν πάντα. Ένα σφύριγμα που κάπου το έχουμε ξανακούσει. Κάτι θυμίζει. Με κάτι μοιάζει, αλλά οι θύμησες ξεμάκρυναν… Γι` αυτό λατρεύουμε να μας πιάνουν στον ύπνο οι ξαφνικές συναντήσεις των «συνέταιρων στην παρανομία», των συντρόφων στο παιγνίδι και την αταξία. «Ρε συ, ο Πάνος είσαι;» Ξέρετε πως ξεχωρίζουν εκείνες οι μορφές, που μαζί τους πολεμήσαμε με ξύλινα σπαθιά; Απ` τα μάτια. Έχουν τα ίδια χρώματα απ` τη φωτιά που πετάγονταν μπροστά στα πόδια μας, τα βράδια του Άη Γιαννιού. Το μπλε που κοιτάζαμε ξαπλωμένοι στο χορτάρι της πλατείας. Το λευκό της μπουγάδας στην αυλή. Το πορτοκαλί του ροδάκινου που λέρωνε τα κοντομάνικα. Κυλούν το ίδιο όπως οι διψασμένες σταγόνες νερού κάτω απ` τη βρύση, στο σούρουπο του παιγνιδιού. Έχουν κρατήσει την αθωότητα μέσα στις ζαρωμένες τους φωλιές. Το υπόλοιπο πρόσωπο μπορεί να κρύψει κάτι. Αυτά όχι. Η πλαστελίνη που μας έδωσε την τελική μορφή, βράχηκε φαίνεται με νερό μετά και έτσι το σχήμα πέτρωσε και δεν λυγίζει… Όταν αυτά τα κομμάτια έρχονται κοντά, μόνο τότε μαλακώνουν και κολλάνε το ένα πάνω στο άλλο, όπως στα χέρια μας κάποτε. Είναι μια φράση που μας ενώνει με το προηγούμενο κεφάλαιο του βιβλίου. Κι έπειτα όλες οι παρτίδες «τοίχο» που έμειναν στη μέση, από καυγά ή τις φωνές για φαγητό, ξαφνικά σε σκουντάνε στον ώμο. «Έλα! Θα ρίξεις παιδάκι μου; Τι περιμένεις;»

 

Μεγάλωσα στη ζεστή πλευρά του τοίχου, αυτήν που έβλεπε στον ήλιο. Μόλις άνοιγε η εξώπορτα, κάτι ακανόνιστου σχήματος σκουριασμένα δοχεία λαδιού και τυριού φέτα, πλημμύριζαν φύλλα βασιλικό, μπουμπούκια γαρύφαλλου, κατακόκκινα τριαντάφυλλα. Όλα βαλμένα ανάκατα πάνω στο χώμα. Εκεί ανάμεσα τους, μέσα στα αγριόχορτα, ήτανε οι δικές μου ζούγκλες και τα χαρακώματα. Οι ερυθρόδερμοι, οι Βίκινγκς, οι Βόρειοι και οι Νότιοι, οι Γερμανοί, οι Άγγλοι, όλος ο στρατός του χάρτινου κουτιού που στριμώχνονταν κάτω απ` το κρεβάτι, ξεχύνονταν στις φυσικές κρυψώνες αυτές. Πολεμούσε, λερώνονταν, φώναζε, νικούσε, έχανε…  Απέναντι υπήρχαν οι «κανόνες». Εδώ, στη γεμάτη υγρασία πλάτη του καντουνιού όμως, ο χρόνος έχανε κάθε του νόημα. Που και που το βλέμμα σηκώνονταν απ` το έδαφος, για να φωτογραφίσει το φως, τους διαβάτες, τους «αντίπαλους», που σιγά – σιγά έφερναν τους δικούς τους στρατούς πιο κοντά. Κι έτσι οι φωνές πλήθαιναν και άλλαζαν χροιά. Κροταλίσματα πολυβόλων και ήχοι από βόμβες, κάλυπταν τα μεσημέρια και ξυπνούσαν γαυγίσματα. Η γειτονιά ζωντάνευε. Οι πόλεμοι από προσωπικοί γίνονταν ομαδικοί και το αντίθετο. Όλοι είχαν τις έγνοιες και τον μικρόκοσμο τους και εμείς την δική μας χρονορουφήχτρα. Ζούσαμε μέσα στην πραγματικότητα που αποτύπωνε ο κινηματογραφικός φακός, σε εκείνες τις αξέχαστες ασπρόμαυρες ταινίες με τον Αυλωνίτη και τον Σταυρίδη και όχι μέσα από αυτές, καθισμένοι σε έναν καναπέ αναπαυτικά… Ήταν τα δικά μας ασπρόμαυρα χρόνια, με τις έγχρωμες οφθαλμαπάτες…

Ήταν η μόδα της εποχής. Χαρτάκια από σοκολάτες και τσίχλες, με φιγούρες ηθοποιών, ποδοσφαιριστών, εξερευνητών, σημαίες από χώρες, ενδυμασίες, ανέκδοτα και κουίζ γνώσεων, πόλεις και πρωτεύουσες, γεωγραφία, γεωλογία, λαογραφία, ιστορία, αθλητισμός. Αν έμπαινε σε μάθημα αυτό το ταξίδι στον χρόνο και το χώρο, θα ήμασταν όλοι μαθητές του 10! «Έχεις τον Αρχιμήδη;» – «Χα χα! Είσαι καλά; Τρίδιπλο τον έχω!» – «Θες μήπως την Μάλτα;» – «Αν μου δώσεις και την Γουατεμάλα αλλάζουμε». Μια «περιουσία» άλλαζε ιδιοκτήτες, πολύτιμα «μονά», άνευ αξίας «διπλά», χαμόγελα και ικανοποίηση για καθημερινές συναλλαγές. Η απληστία, φαινόμενο γνώριμο όλων των μικρών κάθε ηλικίας, έδωσε μια παραλλαγή που στην τελική της μορφή μόνο κακίες άφησε πίσω. Η ανταλλαγή έγινε τρόπος για κέρδος μονόπλευρο, ατομικό, κι η χαρά περιορίστηκε στο πρόσωπο του νικητή, αφήνοντας τους χαμένους μήνες πίσω, όταν ξεκινούσαν να συγκεντρώνουν αυτές τις κάρτες. Ο τοίχος απέκτησε κι άλλη χρήση, εκτός από την αναπήδηση της μπάλας στις κλωτσιές μας. Κρατώντας προσεκτικά την κάθε κάρτα, προσπαθούσαμε να αγγίζουμε τις άλλες που βρίσκονταν κάτω. Αυτήν που αγγίζαμε(έστω και στο ελάχιστο), την κερδίζαμε. Δεν ξέρω ποιος το ανακάλυψε αυτό. Ήρθε στην παρέα κάποιο χειμώνα με λιακάδα, για να μας αλλάξει το παιγνίδι και το κατάφερε. Χάθηκαν πολλά σ` αυτό το πέταγμα της κάθε κάρτας. Χαρτάκια, περιοδικά, στρατιωτάκια, αυτοκινητάκια. Μια ρουλέτα αναμνήσεων, που αν δεν είχες μάρκες έδινες αντίστοιχης αξίας αντικείμενα. Σε ένα τέτοιο απογευματινό παζάρι, πάντα με το ρίσκο να καρφώνεται σαν πέτρα στο στομάχι και την αγωνία να τρεμουλιάζει τα χέρια, κάτι στις αποχρώσεις του μπλε μαγνήτισε τα μάτια μου. Με μια κόκκινη γραμματοσειρά να περικλείει τα σαββατοκύριακα των εξερευνήσεων και τις καθημερινές της μουτζούρας στα βιβλία, με μια λέξη – τσίμπημα για να πεταχτείς απ` το θρανίο, αδιαφορώντας για το χρώμα στο πρόσωπο του δασκάλου, ήρθε και κάθισε πάνω στα μάτια μου και κείνα χόρτασαν τόσο πολύ, που δεν μπορούσαν να δουν πίσω της. Ούτε οι βώλοι οι γυάλινοι, με εκείνα τα περίεργα στρογγυλά σχήματα μέσα, δεν είχαν μαγνητίσει τις αισθήσεις μου μέχρι τότε. Μια λέξη, ένα περιοδικό, μια πρόκληση, μια σκέψη που είχε κάνει κατάληψη στο νου και κρύβονταν πίσω από κάθε σκέψη. «Περιπέτεια».

Γύρω στο `72 – `73, το περιοδικό που είχε σταθερούς αναγνώστες ανάμεσα μας και πιστούς συνάμα(δεν το άλλαζαν με τίποτα), ήταν η «Δράσις» με τα εξώφυλλα που ζωντάνευαν την ίδια μας την φαντασία, έτσι υπέροχα χρωματισμένα, και ξυπνούσαν τους στρατούς μας από τις κρυψώνες. Ξυπνούσαν την ίδια την πολεμοχαρή μας υπόσταση, την δίψα για επικράτηση, τη δημιουργία τεχνασμάτων και τεχνικών. Ήταν τα σενάρια του αυτά που οδηγούσαν τις επιλογές μας σε «πλευρές» και «στρατόπεδα». Τα σκίτσα του ήταν μόνιμη πηγή έμπνευσης για επιθέσεις αεροπορικές, μάχες στη ζούγκλα, ή βομβαρδισμούς στα χαρακώματα. Τα κόμικς δεν είχαν ποτέ μια διάσταση και αυτό το ανακαλύψαμε μετά, όταν όλα εκείνα τα απογεύματα περνούσαν με ταχύτητα στα φύλλα ενός φωτογραφικού άλμπουμ, σαν τα πρώτα κινούμενα σχέδια του Ντίσνευ. Η «Δράση» και η μυθική «Μάχη» (πόθος του μισού παιδόκοσμου και προνόμιο λίγων οικονομικά «δυνατών», εκείνα τα χρόνια…), έδιναν το έναυσμα για συρράξεις σε εκατοντάδες αυλές. Κι ότι δεν κατάφερναν τα στρατιωτάκια, το κάναμε εμείς και μάλιστα ρεαλιστικά! Μπορεί να μην είχαμε σφαίρες, αλλά τα τραύματα ήταν αληθινά. Με ιώδιο και γδαρσίματα. Καρούμπαλα και σχισμένα παντελονάκια. Γκρίνιες και καυγάδες στο σπίτι. Η αντανάκλαση τους, δεν μπορούσε να μείνει έξω απ` αυτό. Σε αυτό το σκηνικό και με τους ίδιους λίγο έως πολύ πρωταγωνιστές, μια σειρά από καινούργια σενάρια ήρθε για να προσθέσει κομπάρσους και να αλλάξει ονόματα. Τίτλος «Περιπέτεια». Όνομα και πράγμα! Αδελφάκι κι αυτό της «Δράσις» και της «Μάχης», με μικρότερη εξάπλωση στην πιτσιρικαρία, έκανε τις συμπλοκές μας αρκετά διαφορετικές, με στοιχεία όπως το μυστήριο, το θρίλερ, το αστυνομικό, το κατασκοπικό και πολλά ακόμη. Το είχα βάλει στο μάτι από εκείνη τη «αναμέτρηση» στον τοίχο. Όλο κάτι έμπαινε ανάμεσα μας όμως. Το μόνο που είχα καταφέρει, ήταν να το διαβάσω, αλλά όσο περνούσαν τα χρόνια, ξεχάστηκε ακόμη και ο τίτλος. Η υπόθεση μιλούσε για κυνηγητά στις ζούγκλες της Σιγκαπούρης, στον δρόμο του οπίου και της διαφοράς. Σε μια από τις στιγμές που από το πουθενά έρχονται ψήγματα αναμνήσεων και σε θαμπώνουν με τη λάμψη τους, το αναζήτησα. Κι έπειτα από μερικά χρόνια ξανά και ξανά. Στο διάστημα αυτό είχα βρει πολλά παραπάνω από αυτά που είχα διαβάσει τότε. Τα ράφια της βιβλιοθήκης γέμιζαν διαρκώς, αλλά κάτι έλειπε… Μια «Περιπέτεια». Όχι οποιαδήποτε. Μια συγκεκριμένη. Χωρίς να το επιδιώξω, αλλά και χωρίς να διώξω ποτέ την επιθυμία μου για αυτό το τεύχος, σε μια από τις στροφές που κάνουν τα πεζοδρόμια κάτω απ` τα πόδια μας, συνάντησα πριν λίγο καιρό ένα από εκείνα τα ζευγάρια μάτια που θύμωναν και γελούσαν, ανάλογα με τα καμώματα του «τοίχου» και την εξέλιξη του παιγνιδιού. Όχι ένα οποιοδήποτε ζευγάρι από εκείνα τα μάτια των πρωταγωνιστών. Αυτό που κάποτε κρατούσε στα χέρια του πρόθυμος να προσφέρει σαν αντάλλαγμα το τεύχος 4 της «Περιπέτειας», με τίτλο «Τιγροπαγίδα»! Η τρίτη σελίδα ήταν όλα τα λεφτά, με μια φανταστική ζωγραφιά τίγρης, ενώ μια ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση σε σχέση με το χρώμα των εικονογραφημένων της εποχής, ήταν οι μισές – μισές ασπρόμαυρες και πρασινόμαυρες σελίδες! Τα σκίτσα σε έμπαζαν στην ιστορία με την πρώτη ματιά. Ήταν σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα έφερνα την κουβέντα εκεί ακριβώς. Στην «Περιπέτεια» εκείνη και στο σημείο που αφήσαμε την παρτίδα, πριν τον φωνάξουν οι δικοί του. Στα χέρια του που κρατούσαν το περιοδικό που έψαχνα απ` τα 8 μου χρόνια. Εκείνο που δεν ήταν σίγουρο, ήταν να το θυμάται, να το έχει και να μου το χαρίσει 38 χρόνια μετά…

Κάποια σημεία, εκεί όπου συναντιέται ο ουρανός με τον θαλασσί ορίζοντα, εκεί όπου η ρίζα του δέντρου συναντάει το πράσινο γήινο χαλί, έχουν μια μαγνητική ικανότητα να τραβούν κοντά τους το χθες και να πετούν μακριά όλες τις σελίδες που έκαναν το μάθημα ανιαρό, δίνοντας μας λίγη απ` την ανεμελιά που μας έκλεψαν… Είναι μοναδικό και απερίγραπτο, να μπορείς να ζήσεις μια τέτοια στιγμή.

Αλέκο σε ευχαριστώ

Γιώργος Κοσκινάς

Τα πιο πάνω κείμενο υπογράφεται από τον Γιώργο Κοσκινά και είναι προστατευμένο και κατοχυρωμένο πνευματικά. Οποιαδήποτε αντιγραφή μερική ή ολική χωρίς την συγκατάθεση του δημιουργού, επισύρει τις προβλεπόμενες από το νόμο κυρώσεις.

Όλα τα κείμενα της σειράς αυτών των παρουσιάσεων, που δημοσιεύονται κατ` αποκλειστικότητα στο Comics Trades και αποτελούν τμήματα ενός εκ των νέων βιβλίων για τα Ελληνικά κόμικς που θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Αιγόκερως, μπορείτε να τα βρείτε συγκεντρωμένα στην υπό – κατηγορία «ΙΣΤΟΡΙΕΣ & ΤΕΥΧΗ«.

http://wp.me/PKxow-1j2

Αρέσει σε %d bloggers: