Αρχεία Ιστολογίου

ΓΙΟΥΡΓΙΑ και ΓΚΑΓΚΑΝ ΓΚΑΓΚΑΝ…

Ήμουνα ο ληστής και είχαμε στήσει ενέδρα στην άμαξα. Προετοιμασμένος και οπλισμένος μέχρι τα δόντια, πλαστικό πιστόλι, καδρόνι στο άλλο χέρι καλού κακού, και ένα κουζινόπανο της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου για ‘μάσκα ληστείας’. Για χρόνια όποτε άκουγα ληστεία μου μύριζε ντοματορίγανη κι ήταν αιτία αυτό το κουζινόπανο, όλες τις ληστείες μ’ αυτό τις έκανα. Λαμπρή καριέρα.

Πεταγόμαστε πίσω απ’ το τοιχάκι, φωνάζοντας είτε ‘γιούργιαααααααααααα’ που ήταν και η πλέον κλασσική κραυγή των ληστών σύμφωνα με τους ιστοριογράφους του Γουέστ, είτε κάνοντας τη μουσική του έπους που διαδραματιζόταν προσθέτοντας μια ακόμα σημαντική ψηφίδα ρεαλισμού στην ‘ταινία’:

ΓΚΑΓΚΑΝ ΓΚΑΓΚΑΑΑΑΑΑΝ

Λοιπόν από τα πιο σοφά πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου, είναι που αυτόν το ληστή με το κουζινόπανο τον έχω κρατήσει ανέπαφο – όσο μπόρεσα – μέσα στο κεφάλι μου. Με όλη του τη σοφία των 8 χρονών, με τη σκισμένη του ελβιέλα, με το κοντό παντελόνι. Έμαθα γράμματα, σπούδασα, έκανα, έρανα, άλλαξα, έβαλα τα ρούχα μου αλλιώς, αλλά εκεί αυτός, πίσω από το τοιχάκι.

Και θα μου πεις τι τον θέλεις;

Μα γι’ αυτό το ‘γιούργια’ τον κρατάω. Έχεις ιδέα τι είναι αυτό το γιούργια; Για μένα είναι αυτό που σημαίνει ή που θα έπρεπε ακόμα να σημαίνει Ελλάδα. Αυτή η κουζουλάδα που λέμε στην Κρήτη, ο βουρλισμένος που λένε οι Κερκυραίοι (και κλείνω μάτι στον Κοσκινά), αυτό το να βάζεις το κεφάλι κάτω και να πηγαίνεις κόντρα, να μη σε νοιάζει κερδίσεις-χάσεις, να μη σε νοιάζει τίποτα, να μη λογαριάζεις τίποτα, να τα βάζεις με θεριά, πίσω και σας φάγαμε ρε, γιούργιαααααααααααααααααααααα.

Είμαι σίγουρος ότι ο Λεωνίδας κι οι 300, με ένα τέτοιο ‘γιούργια’ φύγανε μπροστά. Θα μου πεις χλωμό να είπε γιούργια ο Λεωνίδας – αλλά έχει διαφορά; Αυτό δεν έκανε;

Και τα γράφω αυτά σε μια Ελλάδα που κυριαρχεί για πολλή καιρό μια άλλη παιδική φράση.

Την ξέρετε όλοι.

‘Σκασίλα μου’.

Μεγάλη ζημιά το ‘σκασίλα μου’. Αλλά ξέρεις ποιοι το λέγανε πάντα ε; Οι χαμένοι και οι ζηλιάρηδες. ‘Και τι που νίκησες; Σκασίλα μου.’ ‘Μμμμ σιγά το ποδήλατο. Σκασίλα μου.’

Μεγάλος καρκίνος οι σκασίλες ρε φίλε ώρες ώρες.

Κι όμως το να μεγαλώσω μου ‘μαθε ότι υπάρχουν φορές που χρειάζεται κι η σκασίλα. Αυτό που χρειάστηκε πολύ καιρό να μάθω, είναι πότε χρειάζεται το ένα και πότε το άλλο. Μεγάλη υπόθεση αυτό, πολύ με παίδεψε.

Όχι ότι τα κάνω όλα σωστά τώρα. Μπα. Ποτέ δεν το πετυχαίνεις αυτό κι αν το πετύχαινες δε θα χε πλάκα.

Αλλά σήμερα νομίζω ότι μας λείπει πολύ το γιούργια ρε φίλε. Πολύ σκασίλα είχε πέσει. Γιούργια και γκαγκάν γκαγκάν. Με το κουζινόπανο, με το πλαστικό πιστολάκι, πίσω απ’ το τοιχάκι, σας έχω για πλάκα. Μια δυο τρεις, να μην έρθει κι η σειρά μου;

Με την ελβιέλα, με το κοντό το παντελόνι, με τη μυρωδιά της ντοματορίγανης.

Γιούργια και γκαγκάν γκαγκάν παλικάρια.

Κι αν είναι πιο δυνατοί τι έγινε;

Σκασίλα μου.

—————

Αφιερωμένο αδερφέ στην κουζουλάδα μας

Λάζαρος Αλεξάκης

Η πόρτα που πληγώναμε…

Ήταν οι εποχές του Ροκ(Τέξ Γουίλερ – Νέος Παρνασσός), με το γουέστερν στοιχείο να κυριαρχεί στα κόμικς αναγνώσματα μας και τα τηλεοπτικά βράδια της Παρασκευής. Ινδιάνοι και καουμπόηδες χωρισμένοι, με την αντίστοιχη ή τμήμα της, φιλοσοφία να περνάει και στο ποδόσφαιρο. Εκεί λοιπόν χωριζόμαστε ξανά σε ομάδες, αλλά όχι με στρατιωτάκια και είτε μονότερμα είτε 6 – 6, 7 – 7, 8 – 8, όσοι μαζευόμασταν τέλος πάντων, κλοτσάγαμε μια χιλιομπαλωμένη μπάλα στις γειτονιές. Μια από τις περιοχές που φιλοξένησε εκείνα μας τα καμώματα, ήταν πάνω από την Εβραϊκή συνοικία της πόλης, σε ένα τοπίο που θύμιζε έντονα βομβαρδισμένη πόλη, σε ταινία του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Σπίτια μισογκρεμισμένα, παλιά, βαμμένα στο μαύρο και το γκρι της υγρασίας, κι από πάνω μας το παλαιό φρούριο όρθωνε επιβλητικά το ανάστημα του. Μολυβιά σύννεφα, πολύ κρύο, αλλά ακόμη περισσότερη όρεξη για παιγνίδι. Ο Γιώργος, ο ψηλός της παρέας με έμφαση στον ρόλο του σέντερ μπακ, ο αδελφός του ο Χρήστος(τερματοφύλακας), ο Σπύρος με τα κιλάκια του τα παραπάνω αλλά και με τα δυνατά σουτ, που σου μούδιαζαν τα χέρια ή τα πόδια, ανάλογα με το που σε έβρισκαν, ο Ηρακλής, ο Μπάμπης, ο Αλέκος, κι εγώ. Εμείς ήμασταν αυτοί που ποτέ σχεδόν δεν λέγαμε όχι. Οι άλλοι συμπλήρωναν την παρέα, σύμφωνα με τις λιγότερο ή περισσότερο αυστηρές οικογένειες τους, ή το πρόγραμμα μαθημάτων. Όταν δυσκόλεψαν τα πράγματα λιγάκι, κι άρχισαν να χτίζονται κάποιες καινούργιες κατοικίες, ψάξαμε να βρούμε νέες αλάνες, αλλά ο χρόνος κυλούσε αντίστροφα ήδη στην κλεψύδρα του και αναγκαστικά περιοριστήκαμε σε συμβατικές καταστάσεις, απ` αυτές που μελλοντικά έμελε να ζούμε μαζί τους. Μέσα τους. Έτσι, ένα χειμώνα του `73 ανακαλύψαμε το «γήπεδο» της Εβραϊκής. Τι ήταν αυτό;

Ένας λίγο πιο φαρδύς δρόμος από τους υπόλοιπους της γειτονιάς, με ένα χαμηλό τοιχίο στα δεξιά και από κάτω ένα γκρεμό 30 μέτρα(κάθε «τσαβάτα» σουτ, ο παραβάτης – άμπαλος έπρεπε να κατέβει να την φέρει, κι εμείς ωστόσο χοροπηδάγαμε για να ζεσταθούμε!), ενώ απ` την άλλη μεριά δέσποζε το «τέρμα», που δεν ήταν άλλο από μια πόρτα γκαράζ, με φύλλο αλουμινίου! Οι ντρίμπλες έπεφταν βροχή – η βροχή μας έκανε ντρίμπλες – και το χαμηλό τοιχίο απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη υπόσταση και χρήση, αφού με ένα χτύπημα της μπάλας πάνω σ` αυτό, έφευγες από την άλλη πλευρά με τη μπάλα στα πόδια και τον αντίπαλο να γκρινιάζει …ε! δεν πάει αυτό! Δεν παίζει ο τοίχος! Είναι άουτ! Γέλια όλοι οι υπόλοιποι μέχρι δακρύων! Αυτή η λαμαρίνα που λέτε, έφαγε και `γω δε θυμάμαι πόσες κλωτσιές! Μπάμ! Μπούμ! Έκανε κι ένα θόρυβο πανάθεμα τηνε, που σου έσπαγε τα νεύρα! Ο «ήρωας» που αναλάμβανε να την προφυλάξει από τα σουτ, δεν το έπαιρνε και πολύ πατριωτικά, κι έτσι τα παιγνίδια τελείωναν με σκορ μπάσκετ! Όλοι χαρούμενοι στο τέλος, με έστω και ένα γκολ ο καθένας στο ενεργητικό του, κατεβαίναμε γελώντας τα σκαλιά για το σπίτι του Γιώργου ή του Μπάμπη, γιατί η συνέχεια είχε …ξερή! Άλλος χαμός εκεί! Περνώντας τις προάλλες από τη γειτονιά την παλιά εκείνη, κοντοστάθηκα στο αυτοσχέδιο «τέρμα», την αλουμινένια πόρτα που πληγώναμε μικροί και τράβηξα αυτές τις φωτογραφίες. Αφιερωμένες στην παλιοπαρέα…

Γιώργος Κοσκινάς

Περισσότερα ανδραγαθήματα και παιγνίδια τέτοιου τύπου, μπορείτε να βρείτε στην υπό – κατηγορία «GAMES PEOPLE PLAY…«

Αρέσει σε %d bloggers: