Advertisements

Αρχεία Ιστολογίου

1972 – Ο ΕΜΕΡΣΟΝ ΦΙΤΙΠΑΛΝΤΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΣΤΗ ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1

 

Ο μέχρι πρότινος νεώτερος παγκόσμιος πρωταθλητής (για 33 χρόνια) σε ένα από τα πιο θεαματικά σπορ του μηχανοκίνητου αθλητισμου και σε μια καριέρα που πατάει απότομα γκάζι για την κορυφή, αλλά και εξίσου απότομα φρένο…


Γεννημέννος το 1946, ο Έμερσον περνάει αστραπιαία από τη δοκιμή μοτοσυκλετών στα 14, υδροπτέρυγων στα 16 (που εγκαταλείπει αμέσως μετά από ένα ατύχημα χωρίς συνέπειες -ευτυχώς για εκείνον και εμάς από πολλές απόψεις-), στους αγώνες για κάρτς (στα 18 έχει ήδη κατακτήσει το πρωτάθλημα Βραζιλίας) και στην Formula Vees (όπου στα 21 του παίρνει το παγκόσμιο πρωτάθλημα), για να φτάσει σε ένα καθοριστικό άλμα που επιταχύνει ακόμα περισσότερο την καριέρα του με τυχαία και μη γεγονότα.


Αυτό δεν είναι άλλο από το ταξίδι του στην Αγγλία (αρχικά σχεδόν δεν μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν ξέροντας μόνο Πορτογαλικά), όπου αγόρασε μια Formula Ford και μέσα σε ένα χρόνο βρέθηκε στη formula 3 (από τη μέση της χρονιάς συγκεκριμένα, για να καταλήξει μάλιστα στο τέλος του πρωταθλήματος ο μεγάλος νικητής), για να συνεχίσει αμέσως μετά στην F2 με Lotus, και να καταλήξει στο μεγάλο θρίαμβο της F1.


Εκεί αρχικά βρίσκεται ως τρίτος πιλότος της Lotus (με πρώτο και δεύτερο τους Jochen Rindt και John Miles), μέχρι που στην πίστα της Monza του ‘70 ο Rindt σκοτώνεται και ο Miles σοκαρισμένος αποσύρεται από το άθλημα (Στην ίδια επίσης πίστα ο Έμερσον παθαίνει το δικό του ατύχημα, χωρίς όμως να του συμβεί τίποτα σοβαρό).


Σε μια δύσκολη στιγμή της Lotus λοιπόν είναι ο ΄Εμμο που καλείται να σώσει την κατάσταση και απότομα ΄΄πέφτει στα βαθιά΄΄, ως πρώτος οδηγός πια τόσο της ομάδας, αλλά και λίγο πιο μετά όλου του πρωταθλήματος.
Γιατί το 1972 είναι πλέον παγκόσμιος πρωταθλητής.


Μάλιστα 2 χρόνια αργότερα, με ένα μονοθέσιο αργό, σε σχέση με τη Ferrari του Niki Lauda, θα καταφέρει τον ίδιο θρίαμβο, και μάλιστα στον τελευταίο γύρο του τελευταίου αγώνα (Φοβερή και η μάχη με τον Clay Regazzoni).
Η αναλυτική του ικανότητα, το σχολαστικό και ακριβές στυλ οδήγησης τους, όπως βέβαια και η εμπειρία του που του επέτρεπε να ριψοκινδυνεύει στα πιο κρίσιμα σημεία, τον οδήγησαν σε έναν ακόμα θρίαμβο.


Μα μετά απότομα φρένο.
Επιλέγοντας να τρέξει με μια Βραζιλιάνικη ομάδα και σπόνσορα μια βραζιλιάνικη βιομηχανία ζάχαρης (Copersucar), ο Έμμερσον εκτοπίζεται από κάθε πιθανότητα νίκης, αλλά ταυτόχρονα θέτει τα θεμέλια για δημιουργία της σχολής Βραζιλιάνων πιλότων Formula 1 που ακολούθησαν από τότε μέχρι τις μέρες μας.


Για λογαριασμό του είναι εκείνοι που το σανιδώνουν στη συνέχεια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στις ηρωικές εποχές της F1, όπου οι οδηγοί έπαιζαν το κεφάλι τους μέσα από πολύ επικίνδυνες συνθήκες, ο Έμμο είναι απ’ τους ηγέτες της εκστρατείας για τη βελτίωση της ασφάλειας σε μονοθέσιο και πίστα.
Μάλιστα στο Ισπανικό Grand Prix του ‘75, σταμάτησε μόλις μετά από έναν γύρο τη McLaren του, διαμαρτυρόμενος ότι οι συνθήκες οδήγησης σε κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι της πίστας ήταν επικίνδυνες.


Το αποτέλεσμα ήταν να καταστρέψει ο ίδιος την όποια προσπάθειά του για νίκη, μα ο αγώνας ωστόσο να συνεχιστεί μέχρι που κάποια στιγμή ο κόσμος να αναγκαστεί να ζήσει το θέαμα ενός μονοθεσίου να πετάγεται εκτός αγωνιστικού χώρου και να σκοτώνει ακαριαία τέσσερις ανθρώπους…

Όταν σκεφτόμαστε τον Έμερσον Φιτιπάλντι, ο νους μας ταξιδεύει αμέσως στην εξωτική Βραζιλία, και πόσο περισσότερο όταν μαθαίνουμε ότι έκανε προπόνηση με την ομάδα ποδοσφαίρου της Βραζιλίας για να κρατιέται σε άψογη φυσική κατάσταση.
Μάλλον κι από έκει πρέπει να έπαιρνε κάτι το ΄΄εξτρά΄΄ για να φτιάχνει το χαρμάνι της μαγείας του.

Αλλά και οι Βραζιλιάνοι παίκτες είχαν κάτι το παράδοξο στο χώρο του ποδοσφαίρου που μπορεί να το δανείστηκαν από εκείνον και από τις φόρμουλα 1 δυνάμεις του, για να το γυρίσουμε στους υπερήρωες τον comics…

Μεταξύ αστείου και σοβαρού, το αν υπάρχει κάποια συνάφεια για την εν λόγω ΄΄ανταλλαγή΄΄ mojo (http://en.wikipedia.org/wiki/Mojo), σηκώνει μεγάλη συζήτηση…

και τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία!

Όλα τα γεγονότα που επιλέγουμε από τον 20ο αιώνα, για να σας θυμίσουμε κάθε φορά, μπορείτε να τα βρίσκετε συγκεντρωμένα στην υπό – κατηγορία «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ».

http://wp.me/PKxow-6uh

Advertisements

21 ΙΟΥΝΙΟΥ 1970 – ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΘΕΑΜΑΤΙΚΑ ΜΑΤΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!

Το καλοκαίρι του 1970, η Βραζιλία των πολύ μεγάλων αστεριών(Pelé, Gérson, Jairzinho, Tostão, Rivelino και Carlos Alberto), πετούσε με προορισμό το Μεξικό και αποκλειστικό στόχο την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλου, για τρίτη φορά στην ιστορία της. Η πιο θεαματική ομάδα όλων των εποχών, όπως αποκαλέστηκε, με παίκτες – μαγνήτες κυριολεκτικά, που μιλούσαν στην μπάλα, κι ένα σπουδαίο προπονητή, τον Mário Zagallo, η Βραζιλία ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί για την κατάκτηση και αυτού του τροπαίου. Έμενε μόνον να το αποδείξει στο γήπεδο. Ο Πελέ δεν ήταν πια ο 16χρονος πιτσιρικάς που γοήτευε με τις περίτεχνες του ενέργειες το`62, αλλά ένας ώριμος παίκτης και φυσικά ο κορυφαίος του πλανήτη. Τα μάτια όλων ήταν στραμμένα σ` αυτή την μεγάλη ομάδα.

Αποχαιρετάμε τον Γενάρη, με ακόμη μια υπέροχη στιγμή, του αθλητισμού αυτή τη φορά, από αυτές που σας θυμίζουμε κάθε εβδομάδα, στην σειρά άρθρων που αποκαλείται «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ». Στην ομώνυμη υπό – κατηγορία, που δημιουργήθηκε για να φιλοξενήσει αυτό το υλικό, μπορείτε σήμερα να διαβάσετε για τα κατορθώματα της κορυφαίας ομάδας ποδοσφαίρου που είδαμε ποτέ!

Απλά κλικάρετε τον παρακάτω σύνδεσμο και αφήνετε την Βραζιλιάνικη μαγεία να σας πλημυρίσει, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και βίντεο!

http://wp.me/PKxow-6uh

 

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1959 – Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

Όταν ο Αμερικανός τραγουδιστής και συνθέτης Don Mc Lean, στους στίχους της μεγάλης του επιτυχίας American Pie(1971) ανέφερε “… the day the music died…”, για να περιγράψει μια αποφράδα ημέρα του rock`n`roll, αυτήν που πήρε τόσο πρόωρα μακριά μας τους Buddy Holly, Richie Valens και τον dj Big Bopper(Jiles Perry Richardson, Jr.), μια γενιά πολύ μακριά από όλα αυτά, ανακάλυπτε 11 χρόνια μετά την σημασία εκείνης της ημέρας και γνώριζε το έργο τριών σημαντικών ανθρώπων για την μουσική.

Διαβάστε για ακόμη μια ημερομηνία που σημάδεψε τον 20ο αιώνα, στην νέα μας υπό – κατηγορία «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ». Την παρουσίαση συμπληρώνει σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό.

http://wp.me/PKxow-6uh

ΑΦΙΕΡΩΜΑ – 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – » Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ»

Συντάκτης rvmanos

Η ελληνική τηλεόραση τίμησε το έπος του 40, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70, και με τα ελληνικά σίριαλ με σχετική θεματική. Ασφαλώς η σειρά του Νίκου Φώσκολου, ο « Άγνωστος πόλεμος» ξεχώρισε από όλες τις υπόλοιπες και η θεαματικότητά της θεωρείται ως και σήμερα αξεπέραστη. Τις ημέρες προβολής, τα σπίτια που διέθεταν τότε τηλεοράσεις, γινόταν πόλος σύναξης συγγενών και φίλων, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις, δεδομένου ότι υπήρχε τα χρόνια εκείνο πρόβλημα με τη λήψη του σήματος της ΥΕΝΕΔ στην ελληνική επαρχία.

Η σειρά προβλήθηκε από το κανάλι της ΥΕΝΕΔ από τις 12 Οκτωβρίου 1971 ως τις 26 Φεβρουαρίου 1974 σε 5 διαφορετικούς κύκλους επεισοδίων. Πολλοί γνωστοί σήμερα ηθοποιοί πρωταγωνίστησαν σε αυτές τις 5 ιστορίες, όμως, χωρίς αμφιβολία, αυτοί που έμειναν στη μνήμη των τηλεθεατών περισσότερο από όλους ήταν οι 3 πρωταγωνιστές των τριών πρώτων ιστοριών, ο Άγγελος Αντωνόπουλος στο ρόλο του συνταγματάρχη Διαγόρα Βαρτάνη, η Γκέλυ Μαυροπούλου στο ρόλο της αδελφής του Χριστίνας Ψάχου και ο Κώστας Καραγιώργης στο ρόλο του συζύγου της Χριστίνας Έκτορα Ψάχου.

Ο Φώσκολος επεξεργάστηκε τα σενάρια παλαιοτέρων κινηματογραφικών επιτυχιών του για να βασίσει σε αυτά την πλοκή κυρίως των 3 πρώτων ιστοριών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε εδώ τις ταινίες «Κοντσερτο για πολυβολα» με την Τζένη Καρέζη, «Η Λεωφορος της προδοσιας» με τον Γιώργο Φούντα και «Ο δρόμος των ηρώων» με τον Κ. Καρρά. Κατά την περίοδο προβολής της σειράς ο Φώσκολος έγραψε το σενάριο και για την ταινία «Ερωτας και προδοσια» με τη Τζένη Ρουσσέα, που ήταν ουσιαστικά η κινηματογραφική εκδοχή της πρώτης ιστορίας του «Αγνώστου πολέμου».

Ο πρώτος κύκλος επεισοδίων της σειράς με τον τίτλο «Καταδικασμένη σε θάνατο» διαδραματιζόταν  λίγο πριν από την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου και περιστρεφόταν γύρω από το πρόσωπο της Χριστίνας, αδελφής του Βαρτάνη, η οποία καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί παρέδιδε τα απόρρητα έγγραφα του αδελφού της στην ιταλική αντικατασκοπία που την εκβίαζε με τη ζωή του γιού της τον οποίο κρατούσαν οι Ιταλοί όμηρο. Στο δεύτερο κύκλο με τίτλο «Ο άνθρωπος με τα δύο πρόσωπα», και ενώ μαίνεται ο πόλεμος στην Αλβανία, η υπόθεση έχει ως πρωταγωνιστικό πρόσωπο τον Έκτορα, σύζυγο της Χριστίνας, καθώς ο Βαρτάνης καλείται να λύσει ένα απίστευτο αίνιγμα μετά την εμφάνιση ενός σωσία του γαμπρού του και ο οποίος ισχυρίζεται ότι αυτός είναι ο αληθινός Έκτωρ Ψάχος. Στην Τρίτη ιστορία με τίτλο «Διαταγή αυτοκτονίας», και ενώ αναμένεται η γερμανική επίθεση στην Ελλάδα, ο κορυφαίος ήρωας της σειράς, ο Διαγόρας Βαρτάνης, συγκεντρώνει αποκλειστικά επάνω του όλο το ενδιαφέρον καθώς δέχεται τη διαταγή από το στρατηγό θείο της αρραβωνιαστικιάς του να αποκαλύψει το γερμανικό δίκτυο κατασκοπείας. Το αντίτιμο οδυνηρό: Ο Βαρτάνης πρέπει να θυσιάσει, πρόσκαιρα τουλάχιστον, την καριέρα του για να παραπλανήσει τους Γερμανούς. Στην τέταρτη ιστορία, με τίτλο «Φλεγομένη έρημος», το σκηνικό μεταφέρεται στην Αφρική μετά τη γερμανική εισβολή, όμως ο Άγγελος Αντωνόπουλος έχει αποχωρήσει από τη σειρά για να επανέλθει στην τελευταία ιστορία με τίτλο «Στην κόλαση δεν υπάρχουν σύνορα».

Οι 2 πρώτες ιστορίες της σειράς ξαναγυρίστηκαν από την αρχή σε βιντεοταινίες στη δεκαετία του 80, ενώ το σενάριο όλων των ιστοριών δημοσιευόταν σε συνέχειες στο περιοδικό ΡΟΜΑΝΤΣΟ από το 1972 ως το 1974. Δυστυχώς η αμέλεια των υπευθύνων της τηλεόρασης προκάλεσε την καταστροφή όλης της σειράς και μέχρι τώρα τουλάχιστον δεν ανευρέθηκε κανένα από τα 226 επεισόδια.

Διαβάστε όλα τα τμήματα του αφιερώματος μας στην 28η Οκτωβρίου 1940, στην υπό – κατηγορία «ΔΙΑΦΟΡΑ».

http://wp.me/PKxow-nJ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ – 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 12ο ΜΕΡΟΣ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

Με ελάχιστες γνώσεις ιστορίας και δίχως να έχουμε τις μνήμες και τις εικόνες, όλων όσων έγιναν στα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου, παρά μονάχα με το παιγνίδι στο νου, οι σημερινοί 40 – 45 χρονών, τότε με κοντά παντελονάκια στις αλάνες, αναζητούσαμε τα κατάλληλα σημεία για να στήσουμε τους στρατούς μας. Για να κρύψουμε καλά από τα μάτια των αντιπάλων μας, τα μικρά εκείνα ομοιώματα στρατιωτών και να ξεκινήσουμε τις δικές μας τακτικές μάχης. Πολύχρωμα, μονόχρωμα, πλαστικά και μεταλλικά, διαφόρων μεγεθών και εθνικοτήτων, γίνονταν στα χέρια μας ένας ζωντανός στρατός της φαντασίας, με ιαχές και κραυγές πόνου, κρότους πολυβόλων και εκρήξεις οβίδων.

Οι μικροί καθημερινοί πόλεμοι, μας χώριζαν προσωρινά σε στρατόπεδα, μας μάθαιναν τεχνικές και συμμαχίες και αποτελούσαν ένα μεγάλο κίνητρο για να αψηφήσουμε ακόμη και τις καιρικές συνθήκες. Άλλωστε έτσι ήταν και πιο ρεαλιστικά όλα. Πραγματικές συνθήκες ενέδρας, ή μετωπικών συγκρούσεων. Νομίζω ότι όλα αυτά παίρνουν πιο εύκολα σχήμα στα μάτια σας, βλέποντας τις συνοδευτικές εικόνες και σίγουρα σας ξυπνούν αναμνήσεις…

Το αφιέρωμα αυτό, μπορείτε να το βρείτε συγκεντρωμένο, στην υπό – κατηγορία «ΔΙΑΦΟΡΑ». Τα άρθρα θα προστίθενται όπως δημοσιεύονται καθημερινά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Χρήστο, τον Νίκο, τον Βασίλη, τον Δημήτρη, τον Μανώλη, τον Παναγιώτη, τον Άκη και τον Γιάννη, για τα πολύτιμα στοιχεία που πρόσφεραν και την συμμετοχή τους στο αφιέρωμα.

http://wp.me/PKxow-nJ

 

Αρέσει σε %d bloggers: