Αρχεία Ιστολογίου

Ο Νιαγάρας!

Παλιά, όταν ακόμη φορούσα εκείνα τα περίεργα παντελονάκια, που έμοιαζαν να έχουν κοπεί με ψαλίδι λίγο πάνω από το γόνατο, από παντελόνι ενήλικα(και που θύμιζαν κάπως Ελληνικό αγαπημένο και ασπρόμαυρο κινηματογράφο), είχα όπως και οι συνομήλικοι μου μια σειρά λέξεων και φράσεων, με τις οποίες ερμηνεύαμε πράγματα του μικρόκοσμου και της καθημερινότητας μας. Μπορεί να ήταν αντικείμενα, μπορεί έννοιες. Κάποιες από αυτές τις λέξεις δεν τις είχαμε εφεύρει εμείς. Ήταν οι «μεγάλοι», αυτοί  που μας τις είχαν γνωρίσει και επιβάλει.  Σε κάποιες περιπτώσεις, ίσως απλά με εκείνες τις λέξεις να προσπαθούσαν κι αυτοί να εξηγήσουν ή να ονομάσουν κάτι που δεν γνώριζαν.

Έτσι, μια μέρα γνώρισα τον …Νιαγάρα! Ή τουλάχιστον μια παράξενη μορφή του, μάλλον σε σμίκρυνση! Ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσαν για να περιγράψουν το καζανάκι της τουαλέτας, αρκετοί στην γειτονιά. Ο λόγος έχει να κάνει με την φίρμα που κατασκεύαζε εκείνα τα μεταλλικού τύπου καζανάκια(δοχεία εξωτερικά, που αποθήκευαν νερό και με το τράβηγμα μιας αλυσίδας το έστελναν …στη λεκάνη), που απλά ονομάζονταν … NIAGARA! Για κάποιους που δεν έζησαν στα Ελληνικά late sixties(μέχρι και τους Beatles πρόλαβε η γενιά μου!), ίσως όλα αυτά να μοιάζουν πολύ απίστευτα για να είναι αληθινά. Κι όμως, ο NIAGARA ήταν εκεί, πάνω από την λεκάνη της τουαλέτας, μέσα στα περισσότερα σπίτια και έδινε το όνομα του στην ίδια την κατασκευή, για αρκετά χρόνια. Κάποιες φυσικά υποψίες, για την μη σωστή χρήση της λέξης, είχα αρχίσει να έχω στα 8 μου, όταν γνωρίστηκα με τα πρώτα χαρτάκια της ΜΕΛΟ, αλλά χρειάστηκε να περιμένω δύο ακόμη χρόνια, μέχρι να μπορέσω να το τεκμηριώσω και να φέρω σπίτι την απάντηση. Στην τέταρτη  τάξη του Δημοτικού πια, με νέο μάθημα την Γεωγραφία, έφτασε η στιγμή να μάθω ότι η υδάτινη αυτή μάζα νερού, που έπεφτε σαν κουρτίνα, δεν ήταν άλλη από έναν καταρράκτη!  Ο Νιαγάρας εικονίζονταν σε εκείνο το βιβλίο Γεωγραφίας, όταν μια μέρα μπήκα κρατώντας το περιχαρής, για να το δείξω και να αποδείξω το φραστικό λάθος!

Έκτοτε, κάθε φορά που ένα μέλος της οικογένειας ή φιλικό πρόσωπο, έλεγε τη φράση «τράβα το …Νιαγάρα», εγώ τους εξηγούσα ότι επρόκειτο για καταρράκτη και ότι δεν ήταν ο σωστός τρόπος για να περιγραφεί αυτή η διαδικασία. Εκείνο που δεν μπόρεσα να καταλάβω, είναι η ισχυρογνωμοσύνη των μεγαλύτερων σε ηλικία, που αμφισβητούσαν ακόμη και το βιβλίο της Γεωγραφίας, υπερασπιζόμενοι μια ονομασία που μάλλον θα πρέπει να τους μεταφέρθηκε σαν γνώση, με την μέθοδο του «σπασμένου τηλέφωνου»!

 

Γιώργος Κοσκινάς

 

Διαβάστε όλες τις προ – δημοσιεύσεις και τα κείμενα του νέου από κοινού εγχειρήματος με το Λάζαρο Αλεξάκη, στην υπό – κατηγορία «SUGAR MOUNTAIN».

http://wp.me/PKxow-2PK

 

Το πιο πάνω κείμενο(και όσα φέρουν την υπογραφή των Λάζαρου Αλεξάκη και Γιώργου Κοσκινά – συντάκτες wolf67 & gkosk), αποτελεούν τμήμα του νέου βιβλίου των Λάζαρου Αλεξάκη και Γιώργου Κοσκινά, που πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Αιγόκερως και είναι κατοχυρωμένο πνευματικά τόσο στους δημιουργούς, όσο και στον εκδοτικό οίκο που έχει την αποκλειστική εκμετάλευση των δικαιωμάτων του. Δημοσιεύεται με σύμφωνη γνώμη των δημιουργών και του εκδότη. Κάθε εκμετάλευση ή αντιγραφή, μέρους ή ολοκλήρων των κειμένων, χωρίς την συγκατάθεση των πιο πάνω, επισύρει ντις προβλεπόμενες από τον νόμο κυρώσεις, σύμφωνα με το Ελληνικό σύνταγμα και το Ευρωπαικό.

SANTE

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΟΟΛΟΚΛΗΡΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΥΠΟ – ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΜΑΣ «SUGAR MOUNTAIN»

http://wp.me/PKxow-2PK

Ο Παναγιώτης τον κοίταξε περιπαικτικά, μ’ ένα χαμόγελο να γλυστράει στην άκρη των χειλιών του και ξανακοίταξε το άκομψο σκίτσο με τις δυνατές γραμμές του πάνω στο πακέτο τα Σαντέ.

«Πάλι άγγελους ζωγραφίζεις ρε;»

Ο Μίλτος έριξε το κεφάλι πίσω και γέλασε, με κείνο το γέλιο που κάθε φορά έκανε τα κεφάλια να γυρίζουν. Πολύ δυνατό για να ναι παιδικό, κι όμως μ’ εκείνη την καθαρότητα που μόνο ένα γέλιο αγορίστικο έχει. Κοίταξε τον Παναγιώτη συνωμοτικά. «Να σου πω ένα μυστικό; Δεν είναι άγγελοι. Ο Ίκαρος είναι» του ψιθύρισε.

Το μυαλό του πήγε πίσω, στο πρώτο σκίτσο του Ίκαρου που είχε ζωγραφίσει στο μπλέ γυαλιστερό «Τετράδιον» της έκθεσης της Δ’ Δημοτικού. Ο δάσκαλος τους είχε πει να γράψουν μια έκθεση να εξηγούν γιατί ο Ίκαρος «έφτασε σ’ αυτήν του την παράλογη πράξη» κι ο Μίλτος είχε γράψει από κάτω δυο λέξεις μόνο.  «Γιατί πνιγόταν». Από κάτω είχε ζωγραφίσει τον Ίκαρο, χέρια ανοιχτά, κέρινα φτερά και το βλέμμα στον ήλιο – κι από τότε του κόλλησε το σκιτσάκι. Το’κανε αφηρημένα σε χαρτοπετσέτες, σημειωματάρια, πακέτα τσιγάρα… σαν το Σαντέ που κοιτούσε εξεταστικά τώρα ο Παναγιώτης. Τα χρόνια μπορεί να πέρασαν αλλά το σκίτσο του παρέμεινε σαν το γέλιο του, παιδικό.

«Άσε τώρα τον Ίκαρο και τέλειωνε τον καφέ. Άντε, πάμε να δούμε τι σούργελο πήρες.» είπε ο Μίλτος προσπαθώντας να κρύψει τη λαχτάρα του.

Δυο στενά πιο κάτω ήταν. Το είχε παρκάρει στη σκιά, μακριά από αυτοκίνητα. Άσε που θα το ‘βλεπε κάνα μάτι. Αυτά ήταν παράνομα εδώ και χρόνια για να τα κυκλοφορείς έτσι μέρα μεσημέρι. Ο Μίλτος έστριψε τη γωνία και ξαφνικά το είδε. Δάγκωσε τα χείλια δυνατά, πήγε κοντά και ακούμπησε το χέρι μαλακά στη σέλλα, χαιδεύοντας γλυκά όπως κάνουν στ’ άλογα. Έσκυψε και είδε την ανάσα του να ζωγραφίζει ένα θολό σύννεφο πάνω στο γυαλιστερό κυπαρισσί χρώμα στο κερωμένο τεπόζιτο. Τα χρώμια έκαναν τον εξακύλινδρο κινητήρα να φαίνεται σαν τους καθρέπτες που πολλαπλασιάζουν τα είδωλα μέχρι που μένεις να κοιτάς σα χαζός προσπαθώντας το βλέμμα σου να βρει αρχή και τέλος. Γύρισε απότομα στον Παναγιώτη. «Που το βρήκες αυτό ρε;». Παραξενεύτηκε κι ο ίδιος από την πονεμένη χροιά στη φωνή του. «Μην το ψάχνεις» είπε ο Παναγιώτης με σπασμένη φωνή. «Το φτιάχνω μήνες τώρα.»

……………………

Λάζαρος Αλεξάκης

——————————-

Το παραπάνω κείμενο( και όλα όσα φέρουν την υπογραφή των Λάζαρου Αλεξάκη και Γιώργου Κοσκινά – συντάκτες wolf67 & gkosk), αποτελεούν τμήμα του νέου βιβλίου των Λάζαρου Αλεξάκη και Γιώργου Κοσκινά, που πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Αιγόκερως και είναι κατοχυρωμένο πνευματικά τόσο στους δημιουργούς, όσο και στον εκδοτικό οίκο που έχει την αποκλειστική εκμετάλευση των δικαιωμάτων του. Δημοσιεύεται με σύμφωνη γνώμη των δημιουργών και του εκδότη. Κάθε εκμετάλευση ή αντιγραφή, μέρους ή ολοκλήρων των κειμένων, χωρίς την συγκατάθεση των πιο πάνω, επισύρει ντις προβλεπόμενες από τον νόμο κυρώσεις, σύμφωνα με το Ελληνικό σύνταγμα και το Ευρωπαικό.

ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ!

Ο λύκος πήρε το στυλό και το μπλοκάκι του και καθισμένος στην σέλλα της μηχανής, βάλθηκε να μας ταξιδέψει στα δάση που σεργιάνισε… Εκεί που χάθηκε στο πράσινο, εκεί που κρύφτηκε στο καφέ, εκεί που μαγεύτηκε από το κόκκινο…

Δε σας είχα συστήσει όπως έπρεπε. Ήταν κι όλα τόσο βιαστικά βρε παιδιά. Γίνανε γρήγορα. Διαβάσατε κάποια κείμενα, με τη γραφή να προσαρμόζεται στις δικές σας καρτ ποστάλ και παραξενευτήκατε σίγουρα. «Τι είναι τώρα πάλι αυτό; Συντάκτης, συνεργάτης, ομοιοπαθής;» Όλα αυτά μαζί και πάνω απ` όλα φίλος από κείνους τους παιδικούς, που άφησε πίσω της η αράχνη! Ο Λάζαρος γράφει για τα χρόνια που άφησε πίσω της η παλιά BSA, στο στριφτό, ανηφορικό δρομάκι, στο δρόμο για το χωριό το Σαββατοκύριακο, στην οικογενειακή απόδραση… Είναι συντάκτης του περιοδικού ΜΟΤΟ, που άλλο δεν ήθελε από τέτοιους βουρλισμένους, που λέμε και τσου Κορφούς(άκα Κέρκυρα)! Έχει αράξει εκεί κάτι χρόνια, γράφει – διαβάζουν οι αναγνώστες, ξαναγράφει – ξαναδιαβάζουν εκείνοι και πάει λέγοντας. Παλιοροκάς, με παιδία άνευ μουσικής αμφισβήτησης, από τους φιλόσοφους που χάραξαν τις ροκ πλάκες με τις 1000 και βάλε εντολές, φευγάτος στα μπλούζ δωδεκάμετρα(γκα γκαν γκα γκαν κλπ κλπ), με ένα εξαιρετικού ύφους blog. ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ. Έτσι και μπείτε – δεν βγαίνετε εύκολα! Μαζί με τον Λάζαρο βαλθήκαμε να κάνουμε τις σκέψεις μας βιβλίο, κι έτσι κάθε τόσο βλέπετε σχετικά κείμενα, πότε εδώ και πότε εκεί. Ακόμη δε το βαφτίσαμε, αλλά ξέρουμε τι θα έχει μέσα στις σελίδες του. Το χθες! Το δικό, το δικό του, το δικό σας! Περάστε από εδώ και θα σας πούμε περισσότερα προσεχώς.

http://stoma-tou-lykou.blogspot.com/

Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ – ΕΙΚΟΝΕΣ

Μια σειρά παρουσιάσεων και άρθρων, ξεκινάει σήμερα αποκλειστικά στο Comics Trades, τμήμα ενός νέου μου εκδοτικού εγχειρήματος, που δεν θα περιορίζεται μονάχα στον κόσμο των κόμικς στην Ελλάδα, αλλά θα απλώνει το φάσμα του και σε αυτόν των αναμνήσεων! Ήδη, έχετε διαβάσει αρκετά τμήματα, σε προ – δημοσίευση. Είναι μια πολύ επίπονη διαδικασία και ήδη έχει χρειαστεί παραπάνω από 8 χρόνια για την συγκέντρωση του υλικού! Φιλοδοξία μου είναι να γυρίσει ο αναγνώστης πίσω το ημερολόγιο και τον χρόνο γενικότερα, αντικρίζοντας μια αλλιώτικη αλήθεια. Μια άλλη σειρά εικόνων, να περάσει από τα μάτια και το νου του. Να νοσταλγήσει, ή να γνωρίσει εν τέλει, μια άλλη Ελλάδα! Τα πορτρέτα που θα παρουσιαστούν σε αυτή την σειρά άρθρων, είναι αποσπασματικά φυσικά. Σας περιμένουν πολλές εκπλήξεις και επιπλέον πληροφορίες, στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η συγγραφή του. Πάντως, έστω και μέσα από αυτά τα αποσπασματικά κείμενα, τα συνοδευόμενα από πλούσιο φωτογραφικό υλικό, θα έχετε την ευκαιρία να πάρετε μια αρκετά καλή γεύση και έντονη, των όσων επιπλέον θα μπορέσετε να διαβάσετε όταν εκδοθεί. Αρχή όλων, με την σημερινή αναδρομή στο περιοδικό «Εικόνες», με ένα τεύχος του 1962! Η σειρά αυτή των άρθρων, θα δημοσιεύεται στην υπό – κατηγορία μας ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ…

http://wp.me/PKxow-2yW

και θα αναρτώνται κάθε Κυριακή. Το σημερινό κείμενο και οι φωτογραφίες που το συνοδεύουν, βρίσκεται ήδη στην πιον πάνω υπό – κατηγορία μας και σας περιμένει να ταξιδέψετε πίσω στο 1962! Την επόμενη εβδομάδα, μην χάσετε το …Ρομάντζο!

Αναπολήστε με δική σας ευθύνη(ειδικά για τους άνω των δεύτερων -άντα!!!)!

Γιώργος Κοσκινάς

Αρέσει σε %d bloggers: