Αρχεία Ιστολογίου

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΕΥΧΗ ΚΟΜΙΚΣ 2. ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ ΤΣΕΠΗΣ ΤΕΥΧΟΣ 4

Τελικά οι Κυριακές προσφέρονται για αναμνήσεις… Λίγο η χαλαρότητα, λίγο η διάθεση για απολογισμό, για μια ματιά πίσω στο χθες, όλα βάζουν το χεράκι τους και ανοίγει το σεντούκι με τις εικόνες, τις καλά φυλαγμένες από τον χρόνο, που αδυσώπητα περνάει σαν κύμα πάνω από τις μνήμες, φθείροντας τες, κιτρινίζοντας τις σελίδες τους, όπως τα τεύχη που κρατήσαμε… Τι υπαγορεύει άραγε την ανάγκη αυτής της νοσταλγίας, είναι κάτι που ο καθένας μπορεί να δώσει την ερμηνεία του. Οι απόψεις διίστανται και αυτό δίνει το υπέροχο στοιχείο της μοναδικότητας μας. Αλλιώς, δε θα διαφέραμε σε τίποτα από τις κόπιες των φωτοτυπικών μηχανημάτων! Για μένα, λειτουργεί σαν ένας χάρτης, σαν κι αυτούς που φτιάχναμε με την παρέα στην Ανάληψη, στα 14 μας, σε τετράδια πάνω με στυλό. Χαρτογραφούσαμε και εξερευνούσαμε. Ψάχναμε για κρυμμένα μυστικά, που τελικά ήταν τόσο καλά βαλμένα μακριά από τα μάτια μας, που δεν τα βρήκαμε ποτέ.. Αυτούς τους χάρτες, φέρνει ο νους τα Κυριακάτικα πρωινά, όταν τα δάχτυλα δεν αγγίζουν πια ένα στυλό, αλλά ένα πληκτρολόγιο… Τους θησαυρούς δεν τους ψάχνω πλέον, όμως προσπαθώ να συντηρήσω την ύπαρξη του μύθου τους.

Η σημερινή διαδρομή, μοιάζει με τα μίνιμαλ τοπία που εικονίζονταν στις εσωτερικές σελίδες των γουέστερν ιστοριών και υποβοηθούσαν την φαντασία μας, για να συμπληρώσει με τις δικές τις πινελιές την εικόνα. Δίπλα στις έρημες εκτάσεις, να φτιάξει έναν κάκτο, μια σκιά,  μια σειρά από ίχνη… Υπήρχε η δυνατότητα ο κάθε ένας μας να αποδώσει τα δικά του στοιχεία, τα τόσο απαραίτητα για να μπορέσει το μυαλό να υφάνει τον ιστό της πλοκής. Μια ταινία με πολλούς ταυτόχρονους θεατές, αλλά και άλλους τόσους σκηνοθέτες και πρωταγωνιστές. Η αυτονομία σε όλο της το μεγαλείο και η ελευθερία της έκφρασης στα καλύτερα της σενάρια!

Μια συννεφιασμένη σαν σήμερα Κυριακή, χωρίς τόσα πολλά αγχωμένα πρόσωπα στους δρόμους, στα χρόνια του μπακάλικου, της γειτονιάς σε λιγάκι διαφορετικό ρόλο πια, των πρώτων ψυγείων παγωτών και γαλακτοκομικών, στην εξέλιξη μιας καταναλωτικής κοινωνίας που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε που θα μας οδηγήσει, με τις τεχνολογικές της παρενέργειες, η γενιά μας στριμώχνονταν στις καφετέριες.  Τα χρόνια των πρώτων εικονογραφημένων αναγνωσμάτων και της ανυπομονησίας για παιγνίδι, είχαν δώσει σε άλλα ενδιαφέροντα τη θέση τους. Τα κίνητρα για να νοιώσεις για λίγο …μικρός ξανά, πάντα μπορούσες πίστευα(κι ακόμη πιστεύω), να τα βρεις σε μικρές, ασήμαντες ίσως, λεπτομέρειες. Ένα άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες, ένα ξεχαρβαλωμένο παλιό παιγνίδι, ένα τσαλακωμένο κόμικς… Ένα τέτοιο, μου έδωσε εκείνο το πρωινό την ευκαιρία  για να διαβάσω Μικρό Σερίφη τσέπης. Ένα εγχείρημα του Πότη Στρατίκη, που δεν έμελε να μείνει για πολύ στα περίπτερα, παρά το δελεαστικό των εξωφύλλων και του μικρού σχήματος σε τόμο. Ήταν η δεκαετία του`80, με τις δραχμές να απεικονίζονται σε διψήφιους αριθμούς, στα εικονογραφημένα και τα εκδοτικά πειράματα να μην έχουν τελειωμό. Θα πρέπει να το είχα αγοράσει σε μαγαζί με μεταχειρισμένα, ή να το είχα αγοράσει παλαιότερα. Δεν θυμάμαι πια και δεν έχει σημασία.

Στο εξώφυλλο καμάρωνε ο Πεπίτο Γκονζάλες, στις πρώτες εικονογραφήσεις του Θέμου Ανδρεόπουλου, πριν αλλάξει και πάρει την αναγνωρίσιμη μορφή της δεκαετίας του`70. Το λογότυπο επάνω αριστερά, με το αστέρι του σερίφη, είχε κάτι από εκείνα που ήθελα να ζήσω μέσα από τις σελίδες του, με την αφέλεια να κυριαρχεί και την ηλικία να μην έχει κανένα νόημα… «Ο τάφος του Χοσέ Αλμέντα». Εκδόσεις αδελφοί Στρατίκη, 1977,  τεύχος 4, δραχμές 20. Η ιστορία ήταν γραμμένη από την πένα του Κώστα Φωτεινού, ή για τους φίλους Πότη Στρατίκη. Υπήρχε ακόμη μια μικρότερη σε σελίδες ιστορία, που έφερε την μεταφραστική υπογραφή, του Κ. Κοχλατζή, με τίτλο «Μια μέρα στο Σάντοουλ», στις τελευταίες σελίδες. Η καταχώρηση της κυκλοφορίας του επόμενου τεύχους, μας ενημέρωνε για τον τίτλο του, διακριτικά. «Ονομάζομαι Λή Μόργκαν». Ένα τεύχος που ποτέ δεν διάβασα, ως τώρα, μιας και το περιοδικό είχε πολύ μικρή παρουσία στους πάγκους και τα περίπτερα του νησιού, μαρτυρώντας έτσι την μάλλον μικρή του αποδοχή σαν έκδοση. Χάθηκε από μπροστά μας γρήγορα.

Η ιστορία ήταν ποτισμένη με την απλότητα εκείνη που χαρακτήριζε τα κείμενα του συγγραφέα. Αυτά που διαβάζαμε και στον Μικρό Σερίφη. Είχε βέβαια την ευκαιρία εδώ, να αναπτύξει περισσότερο την αφήγηση της περιπέτειας, καθώς οι σελίδες ήταν περισσότερες. Μου ξύπνησε όμορφα συναισθήματα, γυρίζοντας με νοσταλγικά στα απογεύματα του`70 και στις αναγνώσεις ιστοριών που στα μάτια μας τα παιδικά τότε, είχαν μια μαγεία και μας καθήλωναν μέχρι την τελευταία σελίδα! Flash back στα χρόνια του Δημοτικού και της βέργας στα χέρια των δασκάλων… Τότε οι Μικροί καθημερινοί Σερίφηδες της γειτονιάς, είχαν πολλά ακόμη να μάθουν, πριν βγουν στο Φάρ Ουέστ που ποτέ δεν επέλεξαν να επιβιώσουν, πόσο μάλλον να επιβάλουν το νόμο…

Γιώργος Κοσκινάς

Κάθε κείμενο του γράφοντα, είναι προστατευμένο και κατοχυρωμένο πνευματικά. Οποιαδήποτε αντιγραφή μερική ή ολική χωρίς την συγκατάθεση του δημιουργού, επισύρει τις προβλεπόμενες από το νόμο κυρώσεις.

Το πιο πάνω κείμενο, θα το βρείτε και στην κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΕΣ & ΤΕΥΧΗ, μαζί με όλα αυτά που οι μνήμες ανασύρουν κάθε φορά.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ ΚΟΜΙΚΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ένα από τα κινηματογραφικά είδη που ανέκαθεν γοήτευε τον Έλληνα, ήταν τα γουέστερν. Κρατάει χρόνια αυτή κολόνια. Μπορούμε δε να την οριοθετήσουμε χρονικά, σχεδόν ταυτόχρονα με την εμφάνιση του είδους στην μεγάλη οθόνη. Οι αχανείς εκτάσεις της Αμερικάνικης Ηπείρου, οι ινδιάνικες φυλές, οι πρώτοι άποικοι και οι δυσκολίες που συνάντησαν, τα χρόνια που το εξάσφαιρο καθόριζε την θνησιμότητα που πληθυσμού, ο Νόμος και η επιβολή της τάξης από τον σερίφη της πόλης, οι Ραίηντζερς, τα ράντζα, τα κοπάδια, οι κυνηγοί επικηρυγμένων, οι διάσημοι κακοποιοί, όλα λίγος έως πολύ τα στοιχεία αυτά, καθιέρωσαν και επέβαλαν το γουέστερν και στην χώρα μας, στις συνειδήσεις των σινεφίλ και όχι μόνον. Κάποια στιγμή όλα αυτά τα σενάρια, πέρασαν στο χαρτί και δημιουργήθηκε μια νέα εκδοτική τάξη, αυτοτελών ιστοριών, λαϊκών θα τις χαρακτηρίζαμε, που με μια λιτή εικονογράφηση έκαναν την εμφάνιση τους στην Ελλάδα και αγαπήθηκαν πολύ από τους αναγνώστες.

Ήταν η δεκαετία του `50, όταν εμφανίζονταν στα περίπτερα τίτλοι θρυλικοί μετέπειτα, όπως η Μάσκα, η Μασκούλα, το Μυστήριο και αρκετά ακόμη, που φιλοξενούσαν τέτοιες ιστορίες. Άλλες φορές γραμμένες από δικούς μας συγγραφείς και άλλες από μεταφράσεις του εξωτερικού. Ρίο Κίντ, Τσίκ Μπώντρυ, Γουάιατ Έρπ, Έλ Αγκοίλα, Ατρόμητος, Ο Καβαλάρης με την Μάσκα, Γερόλυκος και πολλοί ακόμη ήρωες της εποχής, αφηγήθηκαν επί σειρά τευχών τις δικές τους περιπέτειες στο Φάρ Ουέστ.

Έτσι βαδίσαμε στην δεκαετία του`60, οπότε και εμπλουτίστηκε το εβδομαδιαίο μας ραντεβού με την Άγρια Δύση, μέσα από ακόμη περισσότερους τίτλους, όπως το Λάσο, για να φθάσουμε προς τα τέλη εκείνων των χρόνων, οπότε αρχίζουν δειλά – δειλά να εμφανίζονται τα πρώτα εικονογραφημένα, που με άσπρο – μαύρο, ή κόκκινο – μαύρο, κάνουν προτάσεις πλέον, σε όλα όσα είχαμε πλάσει με την φαντασία μας. Οι σελίδες ζωντανεύουν και οι ήρωες αποκτούν μορφή. Οι αδελφοί Πεχλιβανίδη, με την υπέροχη έκδοση των Κλασσικών Εικονογραφημένων,  μας γνωρίζουν τον Κίτ Κάρσον, τον Μπούφαλο Μπίλ και αρκετούς ακόμη, ενώ φέρνουν και την κόμικς – εκδοχή της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς Μπονάντζα.

Ο Εικονογραφημένος Μικρός Ήρωας του 1968, με την πρώτη εμφάνιση του Κάπτεν Μίκυ στην χώρα μας, ήταν μια ακόμη τέτοια περίπτωση. Τα Ιταλικής κατασκευής αυτά κόμικς(όπως και τα Γαλλικής), θα κατακλύσουν τα σημεία πώλησης στην Ελλάδα την δεκαετία του`70. Κάθε σχεδόν εκδότης, θα ρίξει και έναν ή περισσότερους τίτλους στην αγορά. Ο κ. Δραγούνης τα Ρακάρ, Τέξ Τον, Κίτ Κάρσον, ο κ. Καμπανάς το Πιστολέρος, ο κ. Ανεμοδουράς το Τζάγκουαρ, ο κ. Τερζόπουλος το Βέλος κ.α. Κανείς μα κανείς όμως, δεν ταυτίστηκε τόσο με το συγκεκριμένο είδος κόμικς ή αναγνωσμάτων, από τον Πότη Στρατίκη. Όσους τίτλους κυκλοφόρησε εκείνος, δεν κυκλοφόρησαν όλοι οι υπόλοιποι εκδότες μαζί! Αμαζόνιος, Γεράκι του Τέξας, Γίγας του Φάρ Ουέστ, Άσσοι του Φάρ Ουέστ, Κένταλ, Σούπερ Λάκυ, Μικρός Κοουμπόυ και βέβαια η κορυφαία τέτοια περίπτωση αναγνώσματος, ο Μικρός Σερίφης. Να προσθέσουμε και την συνεισφορά των Ανδρεόπουλου – Ραμπατζή, με τον Μικρό Αρχηγό και το Τόμπυ, αλλά και το Υπερτεύχος Μικρού Καουμπόυ και Ντιάνα(όπως ονομάστηκε μετά), αλλά και τον κ. Παχνέλη, τον μοναδικό Έλληνα δημιουργό, που εξέδωσε γουέστερν κόμικς και μάλιστα εικονογραφημένο, φτιαγμένο εξ` ολοκλήρου από τον ίδιο!

Όλα όσα διαβάσατε πιο πάνω, που συνοδεύονται με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, είναι μια εισαγωγή στο αφιέρωμα που θα κάνουμε σε κάθε έναν τίτλο ξεχωριστά. Θα μάθετε και θα θυμηθείτε οι παλιαότεροι, ακόμη περισσότερα κόμικς αυτού του είδους, μέσα από μια σειρά παρουσιάσεις με στοιχεία για τους δημιουργούς, την Ελληνική και την έκδοση του εξωτερικού, αλλά και παραλειπόμενα από τις εσωτερικές σελίδες, τα οπισθόφυλλα και τα ένθετα αυτών των περιοδικών.

Αρέσει σε %d bloggers: