Αρχεία Ιστολογίου

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Αγαπητοί κομικσόφιλοι, σας χαιρετώ.

Πολύς κόσμος με ρωτά και πολλές φορές παραξενεύεται πώς και γιατί διαβάζω ακόμα κόμικς σε αυτή την ηλικία (48). Όταν δε, βλέπουν τη συλλογή μου, τους πέφτουν τα δόντια!!! Να διευκρινίσω κάτι: όπου γράφω κόμικς, εννοώ Μίκυ Μάους, Μεγάλο Μίκυ και Κλασικά Ντίσνεϋ.

Λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά. Κάθε φορά που διαβάζω κάποιο Μίκυ Μάους, πηγαίνω πίσω στο χρόνο. Στην αθωότητα της παιδικής μου ηλικίας. Τότε που μάθαινα να διαβάζω μέσα από τις σελίδες του Μίκυ Μάους. Και πόση χαρά έκανα από τις νέες λέξεις που μάθαινα. «Άλλοθι» από την ιστορία «Το Ατράνταχτο άλλοθι», Μ.Μ. 364,  «Ρυμουλκώ», από την ιστορία «Το Μυστικό του Πύργου» Μ.Μ. 314-315. Και τόσες άλλες.

Αυτά που με συγκινούν παραπάνω όμως, είναι τα τεύχη του Μ.Μ από το 200 μέχρι το 400 περίπου. Δηλαδή από τα έτη 1970 μέχρι 1974 περίπου. Είναι η εποχή που δεν τα αποχωριζόμουν και περίμενα υπομονετικά να έρθει η Κυριακή, να μου δώσει το χαρτζιλίκι μου ο παππούς μου, για να πάω να αγοράσω ένα Μίκυ Μάους και ένα παγωτό!! Φυσικά  δημιουργούσα και άλλους τρόπους εξεύρεσης χρηματικών πόρων. Ένας από τους αγαπημένους μου ήταν το μάζεμα των αδειών μπουκαλιών αναψυκτικών, μπύρας, κονιάκ, κλπ. και η πώλησή τους στο μπακάλη της γειτονιάς!! Στο μπακάλη επίσης πουλούσα αυγά που «δανειζόμουν» από το κοτέτσι της γιαγιάς, ή περιστέρια από το περιστερώνα της μάνας μου, που τα παγίδευα στην αποθήκη και μετά τα έπιανα.

Δεν είχαμε περίπτερο ούτε βιβλιοπωλείο στο χωριό μου. Αντί αυτών, ο παπουτσής του χωριού ανέλαβε και αυτό το ρόλο. Έτσι, δίπλα από τις κούτες των παπουτσιών, ήταν στοιβαγμένα και κάποια βιβλία, και μέσα στη βιτρίνα του είχε βάλει και κάμποσα κόμικς. Πόσες φορές ξεροστάλιαζα έξω από αυτή τη βιτρίνα, κάνοντας σχέδια και υπολογισμούς για το πώς θα αγόραζα το επόμενό μου Μίκυ Μαους!

Δυστυχώς, μετά από τον πόλεμο του 1974 και την κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό, αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε το χωριό μας, τα σπίτια μας, τα χωράφια μας. Εμείς οι, 10χρονοι τότε, αφήσαμε πίσω κάτι πιο πολύτιμο. Αφήσαμε πίσω την παιδική μας ηλικία και την παιδική μας αθωότητα. Πράγματα που δεν ξαναγοράζονται ούτε αντικαθίστανται.

Είναι για αυτό το λόγο που αγαπώ να διαβάζω αυτά τα Μίκυ Μάους. Διότι με παίρνουν πίσω στο χρόνο, και νοερά βρίσκομαι πάλι στο χωριό μου και παίζω μπάλα με τους φίλους μου στο δρόμο…

Αγαπητοί κομικσόφιλοι, θα προσπαθήσω να γράφω συχνά, για τις αναμνήσεις μου από τα κόμικς και κάθε φορά θα αναφέρομαι σε κάποιο συγκεκριμένο τεύχος. Σας παρακαλώ να είσαστε υπομονετικοί μαζί μου και να δείξετε κατανόηση, καθώς θα αναφέρω συχνά το χωριό μου και τη ζωή και τις συνήθειές μου τότε. Είναι φυσικό, αφού το χωριό μου, η Λύση, της επαρχίας Αμμοχώστου, ήταν το καλύτερο χωριό της Κύπρου, ήταν το πιο όμορφο, το πιο καθαρό, είχε την πιο όμορφη εκκλησία και τους πιο προοδευτικούς κατοίκους.

Λοιπόν, θα τα πούμε ξανά από εδώ, σύντομα…

Ανδρέας Σουτζιή

Περισσότερες κόμικς – αναμνήσεις, εδώ. Με ένα υπέροχο λογότυπο του Κρίτωνα!

ΚΟΚΟΡΙΚΟ – Παραλειπόμενα

Ακόμη μια νότα δροσιάς, από περασμένα καλοκαίρια, όχι όμως και ξεχασμένα, επιχειρούμε να σας φέρουμε στο νου με αυτό το άρθρο. Ένα από τα εικονογραφημένα της δεκαετίας του`70, όχι ιδιαίτερα με μεγάλη πορεία εκδοτική, ήταν και το «Κοκορίκο». Έχουμε αναφερθεί διεξοδικά στο περιοδικό των κ. κ. Ανδρεόπουλου – Ραμπατζή(εκδόσεις Μονόκερως). Σήμερα θα ρίξουμε μια ματιά στις κεντρικές του σελίδες, για να συναντήσουμε μερικά από τα παραλειπόμενα ή τα ένθετα, αν προτιμάτε, που φιλοξένησε. Η «ανάγλυφη παρέα του Κοκορίκο», ήταν μια πολύ όμορφη ιδέα. Όλοι οι ήρωες του περιοδικού, σε ατομικές φιγούρες, που μπορούσε ο αναγνώστης να κόψει από το χαρτόνι και να τις δημιουργήσει. Απλή και ωραία ιδέα, ήταν και η τράπουλα του Κοκορίκο, με τους ήρωες να κοσμούν τα τραπουλόχαρτα, με τις εικόνες τους. Τέλος, σας έχουμε και ένα επιτραπέζιο, από το τεύχος 25, με τίτλο «χαμένοι στο δάσος».

Αρέσει σε %d bloggers: