Advertisements

Αρχεία Ιστολογίου

ΣΙΣΚΟ ΚΙΝΤ – ΕΝΑΣ ΚΑΟΥΜΠΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ

Η δημιουργία του Αργεντινού σχεδιαστή Jose Luis Salinas από το 1949, ο υπερασπιστής του νόμου Σλισκο Κίντ(Cisco Kid), ήταν απόρροια της συνεργασίας του με τον μεγάλο εκδοτικό οίκο King Features Syndicate,  όταν αποφάσισε να ξενιτευτεί και να αναζητήσει την τύχη του στην Αμερική. Είχε ξεκινήσει στην χώρα του το 1929, με σαφείς προσανατολισμούς, όσων αφορά τις επιρροές του σαν καλλιτέχνης, αλλά και στο είδος εκείνο των εικονογραφημένων, που του άρεσε να σχεδιάζει από τα πρώτα του βήματα. Το γουέστερν και οι αφηγήσεις που μεταφέρονταν στον κινηματογράφο στην δεκαετία του 1920, με πρωταγωνιστές χαρακτήρες όπως ο Tom Mix, ο Lone Ranger και πολλοί ακόμη εκείνης της περιόδου, κέντρισαν απ` την αρχή το ενδιαφέρον του. Παρατηρώντας άλλωστε το ύφος του δημιουργού, θα έλεγε κανείς ότι είναι πολύ εμφανείς οι επιρροές από την πρώιμη μορφή των γουέστερν χαρακτήρων, των πρώτων χρόνων εμφάνισης τους στην μεγάλη οθόνη. Το ντύσιμο στους χαρακτήρες που επινόησε, τα χαρακτηριστικά ψηλά καπέλα, όλα συνηγορούν σε μια απεικόνιση στο χαρτί του πρότυπου που λανσάρισε τόσο το Χόλυγουντ, όσο και οι συγγραφείς που καταπιάστηκαν με το γουέστερν ανάγνωσμα, μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1940. Κοιτάζοντας λίγο πιο προσεκτικά την εξέλιξη και την δομή των ιστοριών του, θα μπορούσαμε να πούμε ότι θυμίζει έντονα τα λαϊκά αναγνώσματα που δημοσιεύονταν και στην χώρα μας, στο διάστημα 1940 – 1960 και δη τα θρυλικά πια Μάσκα, Μασκούλα, Μυστήριο. Η γραμμή του Salinas έχει δικά της στοιχεία, που γίνονται αναγνωρίσιμα έπειτα από την ανάγνωση 1 – 2 ιστοριών. Τα πρόσωπα των χαρακτήρων του, η κίνηση που δίνει στα σκίτσα, το κλίμα που διαχέει κάθε του αφήγηση, οι σκηνές δράσης, αλλά και η ρεαλιστική αποτύπωση. Αν μπορούμε να σταθούμε σε ένα σημείο, θα έλεγα ότι αυτό είναι τα πανέμορφα σχεδιασμένα πορτρέτα των ηρώων του. Πολύ χαρακτηριστικό σημείο του Αργεντινού δημιουργού. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε τις πολύ έντονες ομοιότητες που παρουσιάζει η γραμμή του σχεδίου, με αυτήν του συμπατριώτη του Arturo de Castillio στην δημιουργία του δεύτερου με γενικό τίτλο Randal the Killer, που διαβάσαμε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις του κ. Στρατίκη σαν Κένταλ! Ο Randal(σε εκπληκτικά σενάρια του αξεπέραστου Hector Oesterheld!), έκανε ντεμπούτο το 1951, οπότε μπορούμε να πούμε με σιγουριά για τις επιρροές του Castillio, οι οποίες ήρθαν από τον κατά δύο χρόνια ενωρίτερα δημοσιευμένο Cisco Kid του Salinas!

Όλα αυτά είχαμε την ευκαιρία να τα δούμε και στην Ελλάδα, σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, δημοσιευμένα σε δύο διαφορετικά κόμικς.  Η αρχή έγινε στο Βέλος του κ. Τερζόπουλου το 1969(ενσωματώθηκε στην ύλη του περιοδικού σχεδόν ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του πρώτου του τεύχους), για να ακολουθήσει ο Μικρός Σερίφης του κ. Στρατίκη το 1973, στην μικρού του σχήματος περίοδο έκδοσης του(και συγκεκριμένα στα οπισθόφυλλα του περιοδικού, σε συνέχειες εβδομαδιαίες).

Οι βινιέτες των Ελληνικών εκδόσεων του Σίσκο Κίντ, είναι από το προσωπικό μου αρχείο. Η βινιέτα της Αμερικάνικης έκδοσης είναι από το http://www.lambiek.net

Όλα τα άρθρα αυτού του τύπου θα τα βρείτε στην κατηγορία Ήρωες & Δημιουργοί.

Advertisements

FORREST “BUD” SAGENDORF – Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΝΑΥΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΣΤΟ ΣΠΑΝΑΚΙ

Του δίδαξε ένα σωρό κόλπα, αλλά αυτό με το σπανάκι δεν ήταν κανένα απ` αυτά! Πήρε οδηγίες από τον L. C. Segar, τα χρόνια της ποτοαπαγόρευσης στην Αμερική του`30, απέφυγε το τσάρλεστον και τη μαφία των λιμανιών, αλλά όταν χρειάστηκε έξτρα δυνάμεις για να υπερασπίσει την αγαπημένη του Όλιβ, τότε οι κονσέρβες σπανάκι αποδείχτηκαν πολύ χρήσιμες και τελικά άνοιγαν πολύ πιο εύκολα από ότι περίμενε κι ο ίδιος! Με όλα αυτά τα εχέγγυα και ένα μικρό προβληματάκι με τον αλκοολισμό του παππού(άντε και το Βρούτο), η σταδιοδρομία του ναύτη ήταν …ένα κομμάτι κέικ(a piece of cake!). Θα μου πείτε, τι ρόλο βαρούσε ο Sagendorf και γιατί είχε το παρατσούκλι Bud; Ακούστε.

Το Μάρτη του 1915, εν μέσω ταραχών ανά τα Έθνη, ο υιός Sagendorf μάλλον έδειχνε να αποτελεί ένα ακόμη κρίκο στην Αμερικανοθρεμμένη , Γερμανικής προέλευσης φαμίλια του. Τίποτα δεν φανέρωνε τις μελλοντικές καλλιτεχνικές του ανησυχίες, που θα τον οδηγούσαν μέχρι τα γραφεία της King Features  Syndicate, κι από εκεί κατευθείαν στον πιο κάτω όροφο, στο τμήμα των σχεδιαστών της εταιρείας. Πλέον το ημερολόγιο σημάδευε το σωτήριο έτος 1938 και ήδη ο Ποπάυ(Popeye), κατάπινε χάρτινα χιλιόμετρα στα στριπ των εφημερίδων. Ο πνευματικός του καθοδηγητής και νονός Elzie Segar, είχε προλάβει να τον καθιερώσει, σαν μια κλασσική καρτουνόφατσα, στην  εκδοχή της του λιμανιού, χωρίς φρουφρού κι αρώματα, αλλά με φουσκωμένα μπράτσα και καπελάκι all time classic! Επτά χρόνια μετά, έρχεται η σειρά του Sagendorf(το`38 απεβίωσε ο Segar), να αποτυπώσει την δική του άποψη στο χαρτί και να αλλάξει αρκετά τόσο την φιλοσοφία του ναύτη, όσο και τον περίγυρο του. Νομίζω ότι από τις …space σεναριακές διαφυγές του δημιουργού του(τελικά οι παρενέργειες οι ψυχεδελικές των `60ς, είχαν αρχίσει να εμφανίζονται δεκαετίες πριν!), το νέο λανσάρισμα που προκαλούσε περισσότερο γέλιο, από την πένα του συνεχιστή, ήταν μια πιο προσιτή πρόταση και πιο πιασάρικη, κρίνοντας από την υποδοχή του αναγνωστικού κοινού.

Τώρα σχετικά με το …Bud του ψευδώνυμου, η μόνη εξήγηση παραπέμπει στην γνωστή ετικέτα μπύρας! Πρώτη εμφάνιση στο Ελληνικό κοινό για τον Ποπάυ, ήταν στο Βέλος του κ. Τερζόπουλου, στην μικρού σχήματος περίοδο του. Μιλάμε για την προ – Δραγούνη εποχή. Μετά, η εκδοτική Πηδάλιο Πρες και ο Ποπάυ, ήρθαν …κι έδεσαν στην Ελληνική αγορά! Ήταν δυνατό δίδυμο! Αν σας ξενίζουν κάπως τα σκίτσα που συμπληρώνουν το άρθρο, να σας δώσουμε την εξήγηση! Απλά στην Ελλάδα διαβάζαμε Brazzio di Ferro, δηλαδή την Ιταλική μεταφορά, κι όχι την Αμερικάνικη, που αυτή περιορίστηκε σε καμιά δεκαπενταριά τεύχη Βέλος, όλα κι όλα! Γενικώς, επειδή η περίπτωση αυτή συγκεντρώνει αρκετό υλικό για αφήγηση, θα συνεχιστεί μετά το πέρας των εορτών! Υπομονή να` χουμε και υγεία πάνω απ` όλα! Άρθρα, θα έχουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε πολλά!






Όλα τα άρθρα αυτού του τύπου θα τα βρείτε στην κατηγορία Ήρωες & Δημιουργοί.

Ο «ΜΙΣΕΛ ΒΑΛΙΑΝ» ΚΑΙ ΟΙ ΙΛΙΓΓΙΩΔΕΙΣ ΚΟΥΡΣΕΣ ΤΟΥ – ΣΤΟ «ΜΙΚΡΟ ΤΕΝ – ΤΕΝ»

Ένα από τα είδη που επίσης(όπως και το γουέστερν), κέντριζε το ενδιαφέρον των αναγνωστών, στα τέλη της δεκαετίας του `50, αλλά και στα χρόνια των επόμενων δύο δεκαετιών, ήταν οι αγώνες ταχύτητας. Αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες, ριψοκίνδυνοι οδηγοί, ένταση και αγωνία, ατυχήματα και δολοπλοκίες, ήταν τα κυρίαρχα στοιχεία των σεναρίων, αυτών των ιστοριών που δημιουργήθηκαν εκείνη την περίοδο. Θα έλεγε κανείς ότι η Ευρωπαϊκή σχολή κόμικς είχε τη μερίδα του λέοντος σε αυτές τις χάρτινες κούρσες. Πολλοί οι δημιουργοί που καταπιάστηκαν με το θέμα αυτό και αρκετοί μας ήρθαν από την Γάλλο – Βελγική σκηνή, ή για τους πιο «διαβασμένους» BD(Band Dessinee).

Ο Michel Vailant, ήταν από εκείνους τους πιλότους αγωνιστικών αυτοκινήτων, που ενσωμάτωνε όλα τα χαρακτηριστικά της κουλτούρας των δημιουργών του, όπως την δυναμικότητα και την γοητεία, την εφευρετικότητα και το κομψό ντύσιμο, την ευγένεια και το αστυνομικό δαιμόνιο. Ένας ήρωας clean cut, ή ατσαλάκωτος αν προτιμάτε, καλοντυμένος, με μαλλιά κουρεμένα κοντά και ανδροπρεπή, κατά τα πρότυπα της εποχής του, φρεσκοξυρισμένος, με συμπεριφορά που δεν ξέφευγε από τα σχεδιαστικά όρια, ή τα σεναριακά, ο οποίος αντιμετώπιζε τις δολιοφθορές και τις αντιαθλητικές προκλήσεις των κακών συναδέλφων του, με μάλλον ψύχραιμο και συνειδητοποιημένα ανεκτικό τρόπο.  Αυτό που επίσης μπορεί να αντιληφθεί με την πρώτη κιόλας ανάγνωση κάποιος, είναι το καθαρό σχέδιο, με ρεαλιστικές γραμμές και πολύ κοντά στην συνολική εικόνα των εκφραστών της σχολής που υπηρετούσε ο δημιουργός του. Κάποιος που ίσως δεν έχει εντρυφήσει στα ενδότερα των τάσεων στην σχεδίαση κόμικς, θα μπορούσε άνετα να δεχτεί ότι πρόκειται για μια δουλειά του σχεδιαστή του Τέν Τέν, για παράδειγμα! Οι ομοιότητες, είναι αρκετά έντονες, πιο πολύ όμως στο στήσιμο του background, παρά στις φιγούρες καθαυτές.

Η πρώτη του εμφάνιση στην κόμικς – πασαρέλα της Γαλλίας ήρθε το 1957, σε ένα άλμπουμ με τον τίτλο Le Grand Defi(Η Μεγάλη Πρόκληση), της εκδοτικής εταιρείας Le Lombard. Εμπνευστής του, ήταν ο καρτουνίστας Jean Craton, από τους πιονέρους των κόμικς στη χώρα του, χωρίς όμως ιδιαίτερα μεγάλη καριέρα, τουλάχιστον όχι τόσο πολύ στρωμένη με δάφνες, σαν αυτές των Morris, Goscini, Herge και των υπολοίπων αστέρων της σχολής αυτής. Ο Vailant μπήκε και στις σελίδες του φοβερού και τρομερού Tin Tin, το 1959. Εκεί το αποδέχτηκαν οι αναγνώστες και ξεκίνησε η πορεία προς την καταξίωση, που μεταξύ άλλων κάποια στιγμή πέρασε τα σύνορα καταγωγής του, για να μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, μέσα σ` αυτές και την Ελληνική, από τις εκδόσεις του κ. Χάρη Πάτση, το 1968. Μια εκδοτική προσπάθεια, που εισήγαγε πανέμορφα ψήγματα BD αριστουργημάτων στην Ελλάδα, την εποχή που κυριαρχούσαν τα Ιταλικά fumetti. Την αρχή βέβαια είχε κάνει ο Άλκης Τροπεάτης, όταν το 1964 είχε καταφέρει να περάσει σε ένα ξεχωριστό περιοδικό, από πολλές απόψεις, την Γάλλο – Βελγική αυτή πρόταση. Όλα αυτά θα τα αναλύσουμε σε ξεχωριστά άρθρα, αναφερόμενα περισσότερο στην ίδια την σχολή αυτών των δημιουργών, αλλά και στην εδώ εμφάνιση τους, μέσα από εικονογραφημένα που κυκλοφόρησαν στην χώρα μας. Να μην ξεχάσουμε και την περίπτωση του Μπλέκ(του κ. Ανεμοδουρά), όταν στην δεκαετία του`80, στην νέα περίοδο έκδοσης του περιοδικού – θρύλος, για τα Ελληνικά χρονικά, είχε συμπεριλάβει στην ύλη και τον Michel Valiant.






Όλα τα άρθρα αυτού του τύπου θα τα βρείτε στην κατηγορία Ήρωες & Δημιουργοί.

Ο «ΟΚΛΑΧΟΜΑ» ΚΑΙ Η ΣΧΕΔΙΑΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ `50 – ΣΤΟ «ΒΕΛΟΣ»

Στις αρχές της δεκαετίας του`50, η υπόθεση κόμικς κινούνταν σε άλλους ρυθμούς και φόρμες, σίγουρα πολύ λιτές και μακριά από τον επαγγελματισμό που έκανε την εμφάνιση του σχεδόν μια δεκαετία έπειτα. Ήταν τα πρώτα χρόνια της νέας μορφής αυτής τέχνης, που μέσα από σπουδαίους δημιουργούς, όπως ο Γουώλτ Ντίσνευ, έμελε να καταξιωθεί και να πάρει τη θέση της δίπλα στις άλλες οκτώ. Η ένατη τέχνη, καθιερώθηκε στην Αμερική και την Ευρώπη, κάνοντας ένα δεκαετές «αγροτικό», στην διάρκεια του οποίου τα πειράματα των δημιουργών και των εκδοτικών οίκων, ήταν πολλά και ενδιαφέροντα. Νέες τάσεις ξεπήδησαν, είδη και σχολές σχεδίασης καθιερώθηκαν, σχεδιαστές & σεναριογράφοι αναγνωρίστηκαν και περιοδικά αγαπήθηκαν από τους αναγνώστες. Ένα από τα είδη που κέρδισε σε σύντομο χρόνο το κοινό, ήταν το γουέστερν κόμικς. Για μια τέτοια περίπτωση εικονογραφημένου θα αναφερθούμε σήμερα.

Ο Ιταλός Leone Cimpellin, συνεργάτης της Lisa Buffolente(λοχαγός Μάρκ), ήταν από τους πολλούς Ευρωπαίους δημιουργούς που πέρασαν τον Ατλαντικό, κάνοντας όνομα στην Αμερική. Πριν κάνει αυτό το ταξίδι, είχε προλάβει να αφήσει σπουδαία πίσω του, ασχολούμενος ειδικά με τα γουέστερν κόμικς. Οι συνεργασίες του με τον μεγάλο Bonelli(στο Plutos), ή με τον Merio Uggeri(στο Red Carson), είχαν ήδη γίνει μεγάλες επιτυχίες και μεταφράζονταν σε πολλές χώρες. Αυτές όμως οι δύο δουλειές, που άφησαν εποχή, ήταν οι συνεργασίες του με τον σπουδαίο Guido Martina, στα Pecos Bill(παραλίγο να το έφερνε στην Ελλάδα ο κ. Τερζόπουλος!), και Oklahoma. Αυτά τα δύο αποτέλεσαν τις σημαντικότερες του δημιουργίες και τον ανέδειξαν σαν έναν από τους κορυφαίους δημιουργούς της εποχής του. Το Oklahoma, σε σενάριο του Martina(έγινε διάσημος για τις μεταφράσεις του στις ιστορίες του Ντίσνευ, που κυκλοφόρησε στο Ιταλικό Topolino η εκδοτική Mondadori), το διαβάσαμε και στην χώρα μας, σαν την κύρια ιστορία που περιείχε το εβδομαδιαίο «Βέλος» του κ. Τερζόπουλου, στην πρώτη, μεγάλου σχήματος μορφή. Εδώ η ομορφιά της εικόνας είναι μοναδική και η απλότητα της σχεδίασης χαρακτηρίζει όλες τις πρώιμες επιρροές των δημιουργών(κυρίως από το γουέστερν σαν είδος γενικά), ενώ παράλληλα δίνει και ένα στίγμα των πλαισίων μέσα στα οποία κινούνταν η αφήγηση εκείνα τα χρόνια, χωρίς να είναι στυλιζαρισμένη, αλλά και δίχως εκείνο το πιο …σοφιστικές και επιτηδευμένο, που κυριάρχησε μετέπειτα και που μαζί με τον ρεαλισμό μας έδωσαν πιο σκληρές εικόνες. Υπάρχουν στιγμές στο «Οκλαχόμα», που σε βάζουν μέσα σε ένα πίνακα ζωγραφικής, με τον λυρισμό σαν κυρίαρχο στοιχείο και νομίζεις ότι έχεις μπροστά σου την εικονογράφηση ενός κλασσικού λογοτεχνικού έργου. Ιδιαίτερα στις δύο κεντρικές σελίδες, γίνεται ακόμη πιο έντονο αυτό το συναίσθημα, όπως και στις πανέμορφες, ολοσέλιδες εικονογραφήσεις(σαν πορτρέτα), των ηρώων του εικονογραφημένου, που βρίσκονταν στις τελευταίες σελίδες του περιοδικού.

Όλα αυτά αποσπασματικά για την ώρα(θα προστεθούν σταδιακά όλες οι σχετικές σελίδες, από όλα τα τεύχη της έκδοσης), μπορείτε να τα δείτε στις εικόνες αυτού του άρθρου. Όλες οι παρόμοιες αναφορές και τα πορτρέτα που επιχειρούμε, σε εκδόσεις κόμικς και δημιουργούς, θα τα βρίσκετε συγκεντρωμένα στην κατηγορία «ΕΡΕΥΝΑ & ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ», ενώ θα έχετε την ευκαιρία να τα δείτε και τυπωμένα προσεχώς, σε μια νέα κυκλοφορία βιβλίου για τα κόμικς και την ιστορία τους, από τις εκδόσεις Αιγόκερως. Για όλα αυτά, θα ενημερωθείτε με σχετικό άρθρο, όταν θα έχει ολοκληρωθεί το στήσιμο του βιβλίου.






Όλα τα άρθρα αυτού του τύπου θα τα βρείτε στην κατηγορία Ήρωες & Δημιουργοί.

Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ ATHENEE – ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ 194 ΤΟΥ ΤΙΡΑΜΟΛΑ

Στην δεκαετία του 1970 θα σας πάμε νοερά και με αυτό το άρθρο, για να δούμε και να θυμηθούμε έναν διαγωνισμό του περιοδικού Τιραμόλα, σε συνεργασία με τα πολυκαταστήματα Athenee. Συγκεκριμένα, στις 8 Μαρτίου του 1974, στο τεύχος 194 του εβδομαδιαίου Τιραμόλα, ο εκδότης κ. Καμπανάς δίνει την ευκαιρία στους αναγνώστες του περιοδικού, να διεκδικήσουν χρηματικά βραβεία, 1000 έως 8000 δραχμών, σε δύο κύκλους. Ο ένας αφορά σε ηλικίες 6 – 9 ετών και ο άλλος 10 – 13, ηλικιακά πάντα. Αν δεν κάνω λάθος, πρέπει να είναι η πρώτη φορά που το έπαθλο ενός εικονογραφημένου και δη παιδικού καθαρά, προσφέρει χρηματικό έπαθλο, χωρίς να έχει αυτό να κάνει με το κόστος ενός δώρου, ή ενός ταξιδιού! Έχει να επιδείξει αρκετές πρωτιές γενικά, ο κ. Καμπανάς, πάντα αναφορικά με τα περιοδικά των οποίων επιμελήθηκε την έκδοση και θα ασχοληθούμε εκτενώς σε αυτές, σε μελλοντικά άρθρα, καθώς φωτίζουν μια άλλη πτυχή των Ελληνικών εκδόσεων κόμικς, αυτήν της γλώσσας των αριθμών και των εν γένει καινοτομιών. Το ζητούμενο στον διαγωνισμό εκείνο του 1974 και θέμα ελεύθερης καλλιτεχνικής έκφρασης για τους αναγνώστες, ήταν το αφοπλιστικό «…τα παιδιά ζωγραφίζουν τη μαμά τους!» Όλα αυτά, τα βλέπετε στις πιο κάτω χαρακτηριστικές εικόνες, που όπως πάντα τεκμηριώνουν τον γραπτό λόγο κάθε κειμένου στο Comics Trades. Λυπάμαι μόνον που δεν κατέστη δυνατό να σας έχω εικόνα και από τα αυτοκόλλητα του τεύχους 194, αφού όπως καταλαβαίνετε είναι αρκετά δύσκολο να διατηρούνται μέχρι σήμερα και να μην έχουν αξιοποιηθεί από τους αναγνώστες! Το υλικό αυτού του άρθρου, εντάσσεται στην κατηγορία μας «ΕΝΘΕΤΑ & ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ», στην οποία μπορείτε να ανατρέχετε σαν μορφή αρχείου και να βρίσκετε συγκεντρωμένα όλα τα συναφή άρθρα.

Αρέσει σε %d bloggers: