Αρχεία Ιστολογίου

Xάρτινοι ήρωες με… Ανάδρομο Ερμή!

Hermes

Σμπαρακουάκ!!! Γλουπ!!! Σβιιιιιιννννν!!!! Ο Θείος Ντόναλντ πετάχτηκε σαν ατσάλινο ελατήριο, ενώ κοιμόταν αμέριμνος πάνω στην αγαπημένη του αιώρα στην αυλή του σπιτιού του. Τα μάτια του μεμιάς γουρλώνουν, καθώς βλέπει το σπασμένο τζάμι του παραθύρου. Τα σκανδαλιάρικα ανιψάκια τρέχουν να κρυφτούν, ώστε να γλυτώσουν από το αβυσσαλέο μένος του θείου τους, ο Ντόναλντ τρέχει ξοπίσω τους σαν αφηνιασμένο θηρίο, αρπάζοντας το ρόπαλο του μπέιζμπολ, που πέταξε ο Χιούη τρέχοντας. Ταυτόχρονα, ένας έξω φρενών Θείος Σκρουτζ μπαίνει στην αυλή φουριόζος, κραδαίνοντας απειλητικά το μπαστούνι του. Είναι ολοφάνερο πως έρχεται να ζητήσει να εξοφληθούν επιτέλους τα χρέη για το νοίκι. Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο τρισαγαπημένος ξάδελφος Γκαστόνε αφήνει να του ξεφύγει μια κραυγή χαράς, καθώς μαζεύει από το πεζοδρόμιο ένα πορτοφόλι γεμάτο δολάρια των πεντακοσίων .Ο Ντόναλντ, φανερά αναψοκοκκινισμένος και μην αντέχοντας άλλο αυτή την κατάσταση, βρίσκει γρήγορα καταφύγιο στο κρυφό, υπόγειο δωμάτιο, που λειτουργεί σαν το άντρο του Φάντομ Ντακ. Λίγο πριν σκοτεινιάσει για τα καλά, μια σκοτεινή σιλουέτα χοροπηδάει πάνω από τις στέγες της Λιμνούπολης.

Ναι ,ναι ξέρω τι σκέφτεστε, ποιος έχασε την τύχη του για να την βρει ο φίλος μας ο Ντόναλντ, και με τις υπερωρίες, που κάνει ο Ανάδρομος Ερμής τελευταία στην πλάτη του, πού καιρός για να πάρει μια ανάσα ο καψερός. Ανάδρομος Ερμής είπα; Χμμμ…

Για να ρίξουμε μια ματιά στο Αστρολογικό προφίλ του κυρίου Ντακ.

Ο χρόνια και ζαμάνια άμοιρος και κατατρεγμένος, αλλά συνάμα πολυαγαπημένος μας πάπιος είναι στην πραγματικότητα ένας συμπαθέστατος και κυκλοθυμικός Ιχθύς (Παρασκευή 13 Μαρτίου 1914) με παραδόξως ευνοημένο γενέθλιο χάρτη. Παρά τα εξ ολοκλήρου άνανδρα κι απανωτά σφυροκοπήματα, που δέχεται ανελλιπώς από τον Ωροσκόπο Αιγόκερω του Τρίτου Δεκαημέρου και την Σελήνη στον Υδροχόο, καταφέρνει να εξισορροπεί με αξιοθαύμαστη μαστοριά πάνω στην έμφυτη ροπή, που έχει για να έλκει κάθε είδους απίθανων κι αρκετές φορές τραγελαφικών συγκυριών .Ο Ερμής και η Αφροδίτη στους Διδύμους του Δεύτερου Δεκαημέρου του προσφέρει τα μέγιστα για να κατευναστεί η διαρκής αμφιταλάντευση ανάμεσα στην ευπρόσδεκτη απλοχεριά μιας καλοτυχίας (π.χ. Το πηγάδι των επιθυμιών) και το ανελέητο γκρεμοτσάκισμα κατρακυλώντας στα Τάρταρα (βλ.πληθώρα ιστοριών). Οι δε τελευταίοι δύο πλανήτες, σε συνδυασμό με τον αστερισμό των Διδύμων, εντείνουν την δυαδική φύση του χαρακτήρα του, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει το alter ego του, τον Φάντομ Ντακ. Ο Άρης του βρίσκεται επίσης στον Υδροχόο, με αποτέλεσμα να έχουμε πολλές φορές μπροστά μας έναν Ντόναλντ γεμάτο πρωτοποριακές ιδέες, με έντονο το πνεύμα της ευρεσιτεχνίας, της εφευρετικότητας και της επαναστατικής διάθεσης (βλ.ιστορίες του Καρλ Μπαρκς κι όχι μόνο). O Ήλιος του στους Ιχθύες στο Δεύτερο Δεκαήμερο μας παρουσιάζει μια πολύ γνώριμη εικόνα του ήρωά μας, τον τεμπέλη, αργόσχολο ,αργοκίνητο και γκρινιαρόγατο τύπο, ο οποίος ξοδεύει ατελείωτες ώρες αραχτός στην αιώρα του (π.χ. Καβατσάνο, Σκάρπα). Αυτή του ακριβώς η πλευρά αναδεικνύει επίσης την ρομαντική, καλλιτεχνική του φύση και αποτελεί μία από τις ιδιαίτερες μοίρες του προσωπικού του Ωροσκοπίου. Η έντονη παρουσία του αριθμού δεκατρία στην ζωή του και γενικότερα στην καθημερινότητά του δεν καταρράκωσε επ’ ουδενί την κραυγαλέα παρορμητικότητά του. Το αντίθετο, μάλιστα ,η τρισκαιδεκαφοβία δεν αποτέλεσε μια από τις επί μακρόν εμμονές του. Πολλές φορές διακρίνουμε έντονη την ψαρίσια φύση πάνω στην φυσιογνωμία του, ειδικά όταν »μιλάει» το πενάκι του Λουτσιάνο Γκάττο, αποδίδοντας ένα ιδιαίτερα γλαρό ύφος πάνω στο χρωματιστό καρεδάκι. Ωστόσο, το άγρυπνο βλέμμα του Μεγάλου Δάσκαλου Κρόνου καραδοκεί και δεν διστάζει στιγμή να του υπενθυμίζει πως το »Συν Αθηνά και χείρα κίνει» δεν είναι κινέζικη μπουτίκ στα περίχωρα της Λιμνούπολης, αλλά τρόπος να ζεις και να μαθαίνεις.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο Ντόναλντ Φώντλεροϋ Ντακ κατόρθωσε να κατακτήσει την πρωτοκαθεδρία του πιο κοσμαγάπητου »γκαντέμη» όλων των εποχών, εντός κι εκτός κομικσόκοσμου, και σ’ αυτό συνέβαλαν τα μάλα οι μαστρο-μακαρονάδες της γείτονος χώρας, σμιλεύοντας ίσως τον πιο αντιφατικό αντι-ήρωα της Ένατης Τέχνης.

»Πού είσαι κρυμμένος, ανεπρόκοπε ανιψιέ; Αν νομίζεις πως θα μου γλυτώσεις αυτή τη φορά, είσαι πολύ γελασμένος. Θέλω τα νοίκια μου μέχρι και την τελευταία δεκάρα, αλλιώς θα σπάσω το ολοκαίνουργιο μπαστούνι μου πάνω στα αχαΐρευτα πλευρά σου!»

Θείος Σκρουτζ, ένας ξεροκέφαλος, πεισματάρης Αιγόκερως, με μουλαρίσια προδιάθεση (Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 1867) και με φανερό πνεύμα σφιχτοτάτης οικονομίας. Ο εκ Γλασκώβης ορμώμενος πάμπλουτος πλουτοκράτωρ είναι ο τελευταίος πανίσχυρος μεγιστάνας σε τούτον δα τον ντουνιά, ο οποίος θα σκεφτόταν να συμβουλευτεί χαρτορίχτρες κι Αστρολόγους για τις εκάστοτε βίζιτες του οιοσδήποτε μουσαφίρη-Ανάδρομου Ερμή, είτε αυτός εμφανίζεται με την μορφή των ραδιούργων Λύκων είτε με την απόκοσμη αύρα της Μάτζικας Ντε Σπελ είτε και με την όψη ακόμα του »άχρηστου» ανιψιού.

Προτιμά να »πιάνει» τη ζωή από τα πούπουλα και να την καθοδηγεί ο ίδιος. Στην προκειμένη περίπτωση »αρπάζει» τον κερασφόρο τράγο-σύμβολο του ζωδίου του από τα εν λόγω κέρατα, αλλά, επειδή δεν πιστεύει στα ζώδια, δεν πολυσκοτίζεται για τέτοιες ασημαντότητες, εκτός εάν η παντοδύναμη κι αλάνθαστη όσφρησή του »χτυπήσει στο κόκκινο» (βλ.Η Ζωδιακή Πέτρα). Μόνο που αυτό που ο ίδιος ονομάζει »όσφρηση» είναι στην πραγματικότητα ο Ωροσκόπος του στον Σκορπιό του Τρίτου Δεκαημέρου, που φροντίζει να του »γαργαλάει» διαρκώς τα ρουθούνια, προσδίδοντάς του έντονο επιχειρηματικό ένστικτο και κοφτερή διορατικότητα. Αν κοιτάξουμε προσεκτικά πάνω στον γενέθλιο χάρτη του, ανακαλύπτουμε πως ο Άρης του βρίσκεται επίσης στον Αιγόκερω του Τρίτου Δεκαημέρου, η Σελήνη του στον Ταύρο του Πρώτου Δεκαημέρου, ο Ερμής επίσης στον Σκορπιό του Τρίτου Δεκαημέρου, και τελευταίον, αλλά όχι καταϊδρωμένο, ανακαλύπτουμε τον Τοξότη του Δεύτερου Δεκαημέρου, κάτω από την φιλική σκέπη του Ποσειδώνα. Αυτός ο τελευταίος συνδυασμός ίσως είναι και ο υπεύθυνος για τα ταξίδια του Σκρουτζ ανά την υφήλιο, ανιχνεύοντας χαμένους θησαυρούς και κάθε μορφή υψηλού κέρδους. Από τα παραπάνω, είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε πλήρως πως ο αγαπημένος μας χάρτινος θείος είναι βαθύτατα προσηλωμένος στην σκληρή δουλειά και μόνο με ισχυρές φιλοδοξίες κι αδιάρρηκτες εξουσιαστικές τάσεις ιδίως απέναντι στ’ ανίψια του. Η καταλυτική παρουσία του Κρόνου στο γενέθλιο χάρτη του Σκωτσέζου Σκρουτζ δηλώνει ξεκάθαρα πως η έννοια »προσωπική ζωή» είναι κάτι το οποίο δεν πρέπει να αποσπά με κανέναν τρόπο την προσοχή από τις δουλειές του και το ανεφησύχαστο κυνήγι του κέρδους. Συναισθήματα όπως ο Έρωτας κι η Αγάπη κρίθηκαν ακαριαίως αστεία, αμελητέα και περιφρονητικά από τον ήρωά μας μπροστά στο χτίσιμο της αχανούς Αυτοκρατορίας του. Να ‘ναι άραγε η αφορμή προσωπικά βιώματα; Πολύ πιθανό.

»With Great Power Comes Great Responsibility»

Tάδε έφη γνωστός θείος τοιχοσκαρφαλωτή υπερ-ήρωα, με εμφανή συμπάθεια στο πρόσωπο του Γάλλου ποιητή Βολταίρου. Ο περιβόητος Άνθρωπος-Αράχνη, για τους εκλεκτούς φίλους Spidey, αποτέλεσε την πολυετή ναυαρχίδα της εταιρίας Marvel για πάνω από σαράντα χρόνια. Ποιος είναι αυτός, όμως, που μοιράστηκε την σκιά του συγκεκριμένου ήρωα όλο αυτό το διάστημα, και πόσο ευθύνεται ο… Ανάδρομος για τις τόσες και τόσες τρικλοποδιές του νεαρού πολέμιου του Εγκλήματος; Ο Πήτερ Πάρκερ, με τις έντονες επιστημονικές ανησυχίες, δεν είναι παρά ένας χαμηλών τόνων Παρθένος του Δεύτερου Δεκαημέρου (Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 1945) με έντονο το στοιχείο του Νερού και του Αέρα στον προσωπικό του χάρτη. Ο Ωροσκόπος στους Ιχθύες, σε συνδυασμό με τον Ήλιο στην Παρθένο, του προσφέρει απλόχερα ένα εύστροφο σαν κοφτερή λεπίδα πνεύμα, κυρίως χρησιμοποιούμενο σαν μια μορφή αμυντικού χιούμορ, κατά τη διάρκεια διαφόρων ποικιλόμορφων αναμετρήσεων ,πίσω πάντα από το προσωπείο του Spider-Man. Οι διάφορες σαρωτικές αλλαγές στο διάβα της ζωής του οφείλονται κυρίως στον Άρη στον Πλούτωνά του και λιγότερο στις κατά καιρούς απρόσκλητες επισκέψεις του Ανάδρομου Ερμή. Η Αφροδίτη κι ο Δίας του τοποθετούνται στον Καρκίνο του Δεύτερου Δεκαημέρου, κι αυτό του εντείνει το αλάνθαστο ένστικτό του, καθώς και το στοιχείο της ισορροπημένης συντροφικότητας και της οικογενειακής εστίας, όσο κι αν αυτό σμπαραλιάζεται στον τοίχο του Οξύμωρου Σχήματος. Η αγάπη του για την Επιστήμη ορίζεται από το Ανατέλλον Άστρο του, τους Ιχθύες και την διπλή παρουσία του Καρκίνου. Ο Ερμής του στους Διδύμους του Πρώτου Δεκαημέρου αποκαλύπτει έναν άνθρωπο, που δραστηριοποιείται σταθερά με ότι καταπιάνεται, αλλά τονίζει επιπλέον την ύπαρξη μιας μυστικής, διπλής ζωής. Πολλοί τον αποκαλούν… Ντόναλντ Ντακ της Μάρβελ Κόμικς, λόγω μιας υποτιθέμενης ομοιότητας στην ταλαιπωρία και τις συγκυρίες της καθημερινότητας. Ο γράφων, όμως, αλλού εντοπίζει μια στοιχειώδη ομοιότητα, φυσιογνωμικά τουλάχιστον (βλ.Χάουαρντ Ντακ).

Υπό

Ευάγγελου Αράπη

Δια ανάγνωσιν επί του Κόμικς Τρέιδς

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Περιοδικό του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού – Δεκέμβριος 1949

Σαν συνέχεια όλων των φετινών Χριστουγεννιάτικων άρθρων, τα οποία περιέχουν στο μεγαλύτερο τους μέρος αναμνήσεις άλλων χρόνων, έρχεται και αυτό εδώ. Ένα αρκετά διαφορετικό έντυπο, σαφώς δίχως κόμικς περιεχόμενο, αλλά με πάρα πολλά να θυμίσει. Ήταν το μηνιαίο «Περιοδικό του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού» και το τεύχος από το οποίο θα δείτε αποσπασματικές εικόνες, είναι του Δεκεμβρίου του 1949. Μόλις 4 χρόνια μετά την λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και ενώ η χώρα ακόμη μετρούσε τις πληγές της, ο Ερυθρός Σταυρός με το σπουδαίο έργο του, συμμετέχει με τις δικές του δυνάμεις και δυνατότητες στην κοινωνική και ψυχική ανασυγκρότηση, όλων όσοι δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις συνθήκες διαβίωσης και ήταν πολλοί εκείνοι.

Ο κ. Χρ. Παπαδόπουλος, που ηγείτο της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού, υπογράφει και την κυκλοφορία του τεύχους αυτού. Μέσα στο κλίμα των επερχόμενων Χριστουγέννων, το έντυπο έχει τροποποιήσει μέρος της ύλης του, όπως ήταν λογικό άλλωστε. Τα διηγήματα, τα ποιήματα, οι ύμνοι, τα διδάγματα, αλλά και οι σελίδες με τις δραστηριότητες του Ερυθρού Σταυρού για εκείνο τον μήνα, έχουν όλα τους μια χροιά έντονα φορτισμένη, συναισθηματικά. Είναι πολλά αυτά που φέρνουν στο νου και ειδικά σε όσους έζησαν εκείνα τα χρόνια. Δύσκολα χρόνια. Με στερήσεις και κακουχίες και με μια Ελληνική κοινωνία που δοκιμάζονταν. Το δε οπισθόφυλλο του περιοδικού, με τις παρτιτούρες του τραγουδιού «Στην Βηθλεέμ το σταύλο», είναι ίσως ο καλύτερος επίλογος, σε μια έκδοση που περικλείει μια ολόκληρη εποχή μέσα της…

Για το Comics Trades 2012-2013

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Χριστουγεννιάτικες κάρτες 1959 & ένα σκίτσο

Το 1959 δεν είχα ακόμα γεννηθεί, και η Ρωσία ήταν ακόμη Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, ή CCCP, USSR και ότι άλλο ακόμη τέλος πάντων, στα χαρτιά και όχι μόνον. Και εδώ, στο «μόνον» κολλάει ένα μέρος του άρθρου, αφού, όπως θα δείτε, υπήρξε και στις καρτ ποστάλ. Σκαλίζοντας λοιπόν τα κουτάκια με τις αναμνήσεις προερχόμενα από την οικογένεια, στάθηκα σε έναν φάκελο με την χρονολογία 1959 απ’ έξω.

Εκεί, υπήρχαν αρκετές φωτογραφίες και 5 καρτ ποστάλ Χριστουγεννιάτικων ανταλλαγών ευχών. Οι δύο από αυτές είναι υπέροχες και εικονίζουν χιονισμένα τοπία στα προάστια της Μόσχας. Οι υπόλοιπες τρεις είναι καθαρά Ελληνικής προέλευσης, τόσο στην κατασκευή όσο και ως προς τους παραλήπτες. Έχουν κάτι το πολύ όμορφο και αγνό πάνω τους και με ευκαιρία τις ημέρες αυτές, είπα να τις μοιραστώ μαζί σας, μαζί με ένα σκίτσο μου αγνώστου χρονικής προέλευσης. Πιθανολογώ ότι η κουκουβάγια θα πρέπει να σχεδιάστηκε γύρω στο 1978 – 1980, παρατηρώντας την γραμμή πιο πολύ, αλλά και γενικά τις επιρροές της εποχής. Πάντως εκείνο το μπλοκ έχει κι άλλα τέτοια σκίτσα και όλα περίπου με το ίδιο θέμα. Ήρωες  από διάφορα παιδικά κόμικς του ’70.

Για το Comics Trades 2012-2013

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

 

Χριστούγεννα με ψηφιδωτά SIK

Χειμώνας του 1973 και μια ακόμη καινοτομία δημιουργικού παιγνιδιού, έρχεται να μας χτυπήσει και την δική μας πόρτα. Δεν πήρε τεράστιες διαστάσεις, ώστε να την αποκαλέσουμε και μανία, ή έστω μόδα, όμως ήταν πολύ ευχάριστη σαν απασχόληση και έξυπνη σαν ιδέα.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα της χρονιάς εκείνης και έπειτα από σχετικές εισηγήσεις γκρίνιας στην μητέρα μου, προεισέπραξα ένα μέρος της απόφασης για δώρο και έτσι τα ψηφιδωτά της Sik βρήκαν τον τρόπο να μπουν στο δωμάτιο και να αποτελέσουν ένα τμήμα των «εργασιών» ενόψει εορτών και όχι μόνον. Μπορεί η ιδέα του Άη Βασίλη να ξεθώριαζε, αλλά οι σταθερές αξίες (απαίτηση συγκεκριμένων δώρων), θα δήλωναν παρούσες για μερικά χρόνια ακόμη.

Τι ήταν το ψηφιδωτό; Απλό και εύκολο στη χρήση. Ένα πλαστικό ταμπλό διαστάσεων 26,5 Χ 33, όταν συναρμολογούσες και τα 4 τμήματα του (με εγκοπές που βρίσκονταν στο κάτω μέρος τους), στο οποίο τοποθετούσες τα χρωματιστά μικρά πλακίδια, έτσι ώστε να σχηματιστεί μια εικόνα. Η βάση του ταμπλό, ήταν διάτρητη ώστε να μπαίνουν τα πλακίδια. Υπήρχαν 6 χρώματα διαθέσιμα. Κόκκινο, μπλε, σιέλ, καφέ, πράσινο, σχεδόν κίτρινο (βασικά θύμιζε μουστάρδα). Ακόμη, το σετ συμπεριλάμβανε ένα πλαστικό εξάρτημα με το οποίο αφαιρούσες τα πλακίδια, 50 πλαστικές κεφαλές διαφόρων χρωμάτων που θηλύκωναν στα κενά του ταμπλό, τονίζοντας γωνίες και τα σχήματα, αλλά και ένα δισέλιδο με οδηγίες και 8 διαφορετικές προτάσεις για σχήματα.

Πέραν των προτάσεων της εταιρείας (Sik – Ελληνική βιομηχανία παιγνιδιών, τέτοιου χαρακτήρα κυρίως), διάθεση και φαντασία να υπήρχε και μπορούσαν να δημιουργηθούν ακόμη περισσότερα. Στις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε μέρος της τελευταίας μου προσπάθειας, όπως παρέμεινε ακέραιη στο πέρασμα του χρόνου, λογικά κάπου μεταξύ 1974 – 1975, αν θυμάμαι καλά και μάλιστα εκτός σχεδίων (έχω την αίσθηση ότι η ανιψιά μου πρέπει να έκανε κάποιες προσθήκες πρόσφατα, οπότε και το κουτί ανέβηκε αρκετά ψηλότερα για προστασία της ίδιας, αφού λόγω ηλικίας μπορεί να έχουμε και μικροατυχήματα). Κάπου εκεί σταμάτησα να ασχολούμαι με τα ψηφιδωτά για χάρη άλλων δημιουργικών ασχολιών, ορισμένες από τις οποίες θα ανασύρω από την αποθήκη, εν ευθέτω χρόνω.

Για το Comics Trades 2012-2013

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

ΤΟ ΑΤΟΠΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΟΥΤΣ

Η χθεσινή ήτα της Εθνικής μας από τους Ρώσους, ίσως να δείχνει σαν μια απλά κακή εμφάνιση των διεθνών, ή σαν απόρροια των λαθών που έγιναν κατά την διάρκεια του 40λεπτου.  Λάθη που έγιναν και εντός και εκτός παρκέ. Τα εντός, λίγο έως πολύ όλοι τα είδαμε. Τα εκτός τώρα, είναι αυτά που έγιναν από τον πάγκο και πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα, από το σύνολο των ΜΜΕ. Ο κόουτς είναι αλήθεια ότι δεν διαχειρίστηκε με τον καλύτερο τρόπο, όχι μόνο το κοουτσάρισμα, αλλά και την ίδια την ήτα – εμφάνιση της ομάδας, κι αυτό είναι κάτι που δεν ωφελεί να το αφήνουμε στην μπάντα. Δεν ωφελεί γιατί έτσι δεν κάνουμε ουσιώδη αυτοκριτική, αλλά απλά χαϊδεύουμε τα αυτιά μας. Θα σταθώ σε ορισμένα τμήματα των δηλώσεων του κόουτς και των διεθνών, που συνιστούν κατ` εμέ ατόπημα.

Όταν δηλώνει πως «δεν μπήκε ποτέ η ομάδα στο τερέν, παρά μόνον οι φανέλες», είναι κάτι πολύ σοβαρό και βγάζει όλους όσους παρακολούθησαν το παιγνίδι, σχεδόν …μύωπες. Γιατί όταν έχεις μια ομάδα που επί τουλάχιστον 30 αγωνιστικά λεπτά, παίζει στα ίσια και παραπάνω την αντίπαλο της, ενώ ταυτόχρονα κερδίζει τις εντυπώσεις και προηγείται για 17 λεπτά στο σκορ, παίζοντας καλή άμυνα, έχοντας ευστοχία στα σουτ και πάθος, δεν μπορείς να λες μετά ότι «δεν μπήκε ποτέ στο ματς»! Δηλαδή τι έγινε κόουτς; Άλλο παιγνίδι βλέπαμε εμείς, κι άλλο εσύ; Έπειτα, αν ακούσει κανείς τις δηλώσεις του Καιμακόγλου, θα παρατηρήσει μια ατάκα που λέει πολλά… «Επιλέξαμε πιο σύνθετες άμυνες, κόντρα στους Ρώσους και χάσαμε» Ένας αθλητής, δεν επιλέγει συστήματα αγωνιστικά, παρά μόνον τα κάνει πράξη, καθ` υπόδειξη του εκάστοτε προπονητή του! Ή κάνω λάθος; Άρα εδώ τι έχουμε; Μια ομάδα που αυτοσχεδίαζε και αγνοούσε τον προπονητή της; Δεν μας έχει δώσει τέτοιο δικαίωμα αυτή η ομάδα ως τώρα. Απείθαρχη, είναι το μόνο που δεν μπορείς να την αποκαλέσεις.  Έπειτα, υπάρχουν δύο σημαντικά σημεία, που παραπέμπουν κατευθείαν στο αγωνιστικό προφίλ της Εθνικής μας, στο συγκεκριμένο ματς και για το οποίο φέρει στο 100% την ευθύνη ο κόουτς. Ο Μοζγκόφ αλώνιζε και αυτό το είδαμε όλοι. Ήταν ο …τερματοφύλακας των δύο καλαθιών και αυτός που τα φόρτωσε με πόντους. Που ήταν τα συστήματα για την αντιμετώπιση του; Πάμε και στον πάγκο. Είμαστε στην πιο κρίσιμη περίοδο, στην τελευταία. Φώτσης, Ζήσης, Μπουρούσης, Κουφός  κάθονται και ο Μαυροειδής είναι ο βασικός ψηλός της Εθνικής! Παρά το γεγονός ότι το παιδί δεν μπορεί να τα βάλει με τους ψηλότερους αντιπάλους του, ο κόουτς δείχνει ή να τον εμπιστεύεται πολύ, ή να έχει αποδεχτεί την ήτα, ή να τιμωρεί τους πιο πάνω παίκτες για κάποιο δικό του λόγο, ή …να τον έχει πάρει ο ύπνος! Όποιο και αν έχει συμβεί, την ευθύνη φέρει για αυτήν του την επιλογή, αποκλειστικά ο ίδιος! Δεν νομίζω να του το επέβαλαν οι παίκτες κι αυτό, έτσι; Για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας κόουτς, δεν μπορείς να κάνεις rotation τέτοιου βαθμού(έπαιξαν οι 11 από τους 12 διεθνείς μας…), σε ένα τέτοιο ματς, να αφήνεις στον πάγκο παίκτες σαν τον Φώτση και τον Μπουρούση για 10-15 λεπτά και μετά να βγαίνεις και να κάνεις αυτές τις δηλώσεις! Να αδειάζεις τα παιδιά, κι αυτά να σκύβουν το κεφάλι, να παραδέχονται τα λάθη «τους» και να σε στηρίζουν! Αυτό κόουτς, είναι ο ορισμός του ατοπήματος και στα λέμε εμείς που και σε στηρίζουμε και σε πιστεύουμε, για να μην ξαναγίνουν ούτε στο παρκέ, ούτε στον πάγκο. Είναι κρίμα να αδικείς τον εαυτό σου. Κι ακόμη πιο άσχημο στα αυτιά και τα μάτια όλων, είναι να αδικείται ο υδρώτας αυτών των παιδιών και ο δικός σου, που μας έφερε μέχρι εδώ και μας έκανε ξανά περήφανους. 

Αρέσει σε %d bloggers: