Αρχεία Ιστολογίου

ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΣΤΑ ΚΟΜΙΚΣ – 4. ΚΟΛΛΑ «ΓΙΟΥΠΙ»

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 οι μαθητές των Δημοτικών σχολείων ανακάλυψαν ένα νέο κύκλο παιγνιδιού, παράλληλα με την χρήση και την διευκόλυνση που μπορεί να τους παρείχε ένα προϊόν, από αυτά που προστέθηκαν εκείνα τα χρόνια στην καθημερινότητα μας. Επαναστατικό και χρήσιμο στο σχολείο και τις όποιες εξωσχολικές κατασκευές και «δραστηριότητες». Μέσα σ` αυτές και ένας πιο ασφαλής και εύκολος τρόπος για να κολλήσουν τα χαρτάκια στα άλμπουμ των συλλογών. Το σελοτέιπ δεν αντικαταστάθηκε με την εμφάνιση της χαρτόκολλας, αλλά περιορίστηκε σε άλλες εφαρμογές. Ήταν μιας μορφής επανάσταση για τα τότε δεδομένα. Αυτά που διευκόλυναν τις εμπνεύσεις για «δημιουργία», παιγνίδι και φυσικά με άμεση εφαρμογή στο σχολείο, κάτι που έκαμπτε και τις όποιες αντιρρήσεις των γονιών. Ο τρόπος που η χαρτόκολλα εισέβαλε στα Ελληνικά σπίτια, ήταν απλός και άμεσος. Αρκούσε μια σειρά καταχωρήσεων στα παιδικά εικονογραφημένα, για να «ενημερωθούν» οι κηδεμόνες! Ειδικά αν αυτές οι καταχωρήσεις γίνονταν στις αρχές Σεπτεμβρίου, όταν έφθανε η στιγμή για τις σχολικές αγορές της χρονιάς! Δύσκολα έλεγε κανείς «όχι», σε κάτι που είχε τη δυνατότητα να βοηθήσει στην εκπαίδευση του παιδιού του, έστω και με την μορφή μιας μικρής συμμετοχής, όπως στο να κολλήσει εικόνες στα κενά των τετραδίων ζωολογίας, ή ιχνογραφίας, ή στα διάφορα κολάζ και τις κατασκευές. Σταδιακά οι δάσκαλοι εκμεταλλεύτηκαν τις δυνατότητες του προϊόντος αυτού, βρίσκοντας αρκετές και χρήσιμες περιπτώσεις που θα μπορούσε να δώσει άλλη διάσταση στη διδασκαλία, πιο πρακτική θα έλεγα, κι έτσι ήταν μέσα σε αυτά που ζητούσαν από τα παιδιά, σε εκείνες τις αλήστου μνήμης λίστες, στο ξεκίνημα κάθε χρονιάς. Ένα πριονάκι για τις ξυλοκοπτικές, διαβήτης για τους κύκλους, χάρακας, μολύβια και κόλλα. Με συνοπτικές διαδικασίες, έγινε αναπόσπαστο τμήμα της σχολικής τσάντας και απαραίτητο εφόδιο για τους μαθητές. Αυτά ήταν τα προσχήματα βέβαια, γιατί οι νεαροί χρήστες της χαρτόκολλας, βρήκαν σ` αυτήν πολλά περισσότερα εφόδια και δυνατότητες, απ` όσες μπορούσαν αρχικά να φανταστούν οι γονείς και όλες τους δεν είχαν καμία σχέση με το σχολείο! Ή καλύτερα, ξεκινούσαν όταν χτυπούσε για τελευταία φορά το καμπανάκι! Φάρσες, δάκτυλα κολλημένα μονίμως, μυρωδιά άκρως χαρακτηριστική, σελίδες βιβλίων κολλημένες μεταξύ τους και πολλά ακόμη, όλα τους ευρήματα της στιγμής και εμπνεύσεις από το περιεχόμενο του σωληνάριου εκείνου! Το ζουλούσες και η ρευστή μορφή της κόλλας κυλούσε στην επιφάνεια. Όταν τελείωνε, απλά δίπλωνες το κάτω μέρος του και το πίεζες σταδιακά, όπως και με τις οδοντόκρεμες! Απλά πράγματα! Βλέπετε τότε, δεν υπήρχαν οι σημερινές εξελιγμένες stick εκδόσεις του προϊόντος, αλλά και εκείνη η «πρωτόγονη» του μορφή έκανε μια χαρά τη δουλειά της, όχι απαραίτητα λύνοντας τα χέρια, αφού τουλάχιστον τα δάκτυλα μάλλον τα ένωνε! Η πρώτη κόλλα τέτοιου τύπου που θυμάμαι, θα πρέπει να ήταν η «Γιούπι»(Youpi), που έκανε την εμφάνιση της κάπου κοντά στο 1974, αν πάρουμε σαν στοιχείο την δημοσίευση στο οπισθόφυλλο του τεύχους 430(«Οι ασύλληπτοι κλέφτες» – 20 Σεπτεμβρίου), του εβδομαδιαίου Μίκυ Μάους. Βέβαια η κόλλα που έγινε διάσημη στις παιδικές μνήμες όλων μας σχεδόν(σε κάποιων τις εφηβικές), ήταν άλλη. Η UHU και ο «Σωτήρης Κολλητήρης» θα μας απασχολήσουν σε προσεχές άρθρο, σχετικά πάντα με τις διαφημίσεις στα εικονογραφημένα. Μάλιστα, για να αποδίδουμε και τη χρονική σειρά των γεγονότων, η UHU προηγήθηκε και μάλιστα στο τεύχος 430 μπορούμε στις εσωτερικές του σελίδες να εντοπίσουμε και δική της καταχώρηση! Σας τις παραθέτουμε και τις δύο.

Όλα τα άρθρα που αφορούν στις διαφημιστικές καταχωρήσεις στα εικονογραφημένα, μπορείτε να τις βρίσκετε συγκεντρομένες στην υπό – κατηγορία «ΕΝΘΕΤΑ & ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ».

http://wp.me/PKxow-1jV

Ο «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» ΧΤΥΠΑΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ…

Σήμερα, θα κάνουμε ένα μικρό ταξιδάκι στο 1968, μέσα από τις σελίδες του τεύχους 760 του περιοδικού «Ταχυδρόμος». Είναι το δεύτερο τέτοιου τύπου πισωγύρισμα που επιχειρούμε, πάντα μέσα από το ίδιο περιοδικό, στα πλαίσια του γενικότερου αφιερώματος που κάνουμε σε αυτή την εβδομαδιαία έκδοση. Το κείμενο και οι φωτογραφίες, όπως και το link για να κατεβάσετε 53 σελίδες του τεύχους αυτού, μπορείτε να τα βρείτε στο νέο άρθρο που προστέθηκε στην υπό – κατηγορία «ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ…».

http://wp.me/PKxow-2yW

Είναι κι αυτό ένα απόσπασμα σε αποκλειστικότητα για τους αναγνώστες του Comics Trades, μια προ – δημοσίευση από το νέο νοσταλγικό βιβλίο των εκδόσεων Αιγόκερως, που γράφεται από κοινού με τον Λάζαρο Αλεξάκη. Το βιβλίο θα είναι έτοιμο με τον νέο χρόνο(2012), καθώς είναι πάρα πολύ μεγάλος ο όγκος του υλικού που περιέχει και επειδή δεν υπάρχει καμία βιασύνη!

ΕΝΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΤΟΝ ΜΑΙΟ ΤΟΥ 1971…

Σας έχουμε δώσει κατά διαστήματα αρκετά αποσπάσματα από το περιεχόμενο του βιβλίου που γράφουμε με το Λάζαρο Αλεξάκη, με τίτλο «Ονειρολόγιον». Θα πρέπει να έχετε διαμορφώσει πιστεύω άποψη για το άκρως νοσταλγικό του περιεχόμενο. Σήμερα, θα σας δώσουμε μια εικόνα αντί για κείμενο, από το κεφάλαιο του βιβλίου που αναφέρεται στα εικονογραφημένα της δεκαετίας του `70 και στο γενικότερο ρόλο τους στην τότε μας καθημερινότητα. Στην ουσιά αυτό που θα δείτε, είναι μια διαμορφωμένη εικόνα με την βοήθεια της τεχνολογίας, από το πως μπορούσε να είναι ένα περίπτερο το Μάιο του 1971, επικεντρωμένο βέβαια στα κόμικς. Σεραφίνο, Τιραμόλα, μικρός και μεγάλος Μπλέκ, μικρός και μεγάλος Ταρζάν, Δράσις, Αμαζόνιος, Περιπέτεια, Ρομάντσο και πολλά ακόμη καλούδια, από εκείνξα που κρέμονταν σαν στολίδια Χριστουγεννιάτικου δέντρου, από τα μανταλάκια… Η παρμάτεια που μας προσέλκυε και μαγνήτιζε τα βλέμματα μας, ξαναζεί σε αυτό το κολάζ που βλέπετε πιο κάτω.

Stratego


Λατρεύω τα παιχνίδια στρατηγικής στην κάθε τους μορφή. Από το Stratego και το σκάκι, μέχρι την τρίλιζα και το Command & Conquer στον υπολογιστή.

 

Το ότι δεν παίζω πλέον ποτέ τέτοιου είδους παιχνίδια είναι απόφαση συνυφασμένη με τις τραυματικές εμπειρίες που απέκτησα και που μου άφησαν βαθιές ουλές. Το πρώτο παιχνίδι στρατηγικής που θυμάμαι ήταν ένα που είχα επινοήσει με τα γνωστά πράσινα πλαστικά στρατιωτάκια, με ένα εξαιρετικά ευφάνταστο και περίπλοκο σετ κανόνων που περιελάμβανε σε τι είδους πλακάκι του μωσαικού στεκόταν στο στρατιωτάκι, αν είχε σκόνη, αν ήταν Παρασκευή και πολλά άλλα ρεαλιστικά ευρήματα. Το κακό δεν ήταν να καταλάβει ο άλλος τους κανόνες μου. Το κακό είναι ότι έπαιζα με ένα παχουλό γειτονάκι, τον Αρτέμη, που όποτε έχανε άρχιζε να μου τρώει τα στρατιωτάκια.

Όχι να μου τα τρώει με τη σκακιστική έννοια ‘χα χα σου έφαγα τον πύργο’ αλλά με την έννοια ‘φάγαμε ένα μουσακά εχθές άλλο πράγμα’. Τα έβαζε στο στόμα του και τα κρατούσε εκεί με την πιθανότητα πνιγμού να καραδοκεί και κοιτώντας με απαθής μπουκωνόταν ένα ένα τον άμοιρο στρατό μου μέχρι να φωνάξω έντρομος ‘ΜΑΜΑΑΑΑ Ο ΑΡΤΕΕΕΕΜΗΣ ΜΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΜΟΥ’.

Τα μισά παιχνίδια κατέληγαν με τη μισή γειτονιά να τον χτυπάει στην πλάτη και την άλλη μισή να του φωνάζει ‘φτύστο παιδί μου, φτύστο, μα παιχνίδι είναι τώρα αυτό;’

Αυτό με έκανε να παρατήσω τα παιχνίδια στρατηγικής για πολύ πολύ καιρό μέχρι που ανακάλυψα το σκάκι. Μελετούσα κινήσεις, μάθαινα gambit, ανέλυα παρτίδες. Και είχα την ατυχία να παίζω με έναν συμφοιτητή μου, αφού σιγουρεύτηκα ότι δε θα χρειαζόταν να του κάνω τη λαβή Χάιμλιχ για να φτύσει κανένα αξιωματικό.

Το κακό είναι ότι αυτός δεν τα έτρωγε. Τα έκλεβε. Έχετε ακούσει να κλέβουν στο σκάκι; Ε, ο Αντώνης ήταν χειρότερος από κείνους τους τύπους στο Τέξας που σε πλησιάζουν και σου λένε ‘Πόκερ το λένε αυτό; Πως παίζεται;’ έχοντας φούλ του άσσου στο μανίκι, κέντα στη μασχάλη και φλος στο σώβρακο.

Πήγαινα να πιω νερό και μου έπαιρνε τη βασίλισσα. Γύριζα να πιω μια γουλιά καφέ και έμενα χωρίς πύργο. Κοίταζα μια ματιά στην τηλεόραση κι έχανα δυο πιονάκια. Το κακό ήταν ότι επέμενε κιόλας. ‘Μα δε θυμάσαι; Πριν το έχασες. Θα μπερδεύτηκες’. Στο τέλος είχα καταλήξει σαν κάτι τρελαμένους grandmaster που κοιτάνε καρφί με το ένα μάτι τον αντίπαλο λες και θέλουν να τον υπνωτίσουν και με το άλλο τη σκακιέρα. Αφού είδε κι απόειδε, άρχισε άλλο κόλπο. Έπιανε με τρομακτική ταχύτητα έναν αξιωματικό από τέρμα θεού τον τριγύρναγε στον αέρα και μου τον κοπάναγε πάνω στη βασίλισσα κάνοντας ταυτόχρονα ένα ψαρωτικό

‘Α – ΧΑΑΑΑΑ’.

 

Μετά ακολουθούσε καρμπόν ο διάλογος:

 

‘Κάτσε ρε από πού έφυγε αυτός;’

‘Από το Β4’

‘Σιγά μην έφυγε κι απ’ το χωριό του να βρει την τύχη του στην πόλη.’

‘Δεν σε καταλαβαίνω’

‘Τι δε σε καταλαβαίνω ρε κάθαρμα, από πότε είχες αξιωματικό εκεί;’

‘Από την αρχή του παιχνιδιού, από τις πρώτες κινήσεις. Τον άφησα να ξεχαστεί.’

‘Α ναι ε; Και πως γίνεται και έχεις δυο αξιωματικούς σε λευκό τετράγωνο; Αφού μόνο διαγώνια πάνε, ο ένας πρέπει να είναι σε μαύρο.’

‘Χμ. Δεν έχεις άδικο.’

‘ΛΕΣ Ε;’

‘Ναι. Οπότε μάλλον θα ξεκινήσαμε έτσι. Δε βλέπω το λόγο να μη συνεχίσουμε το παιχνίδι όμως.’

‘Άμα φας τη σκακιέρα στο κεφάλι, εκτός το λόγο δε θα βλέπεις ούτε μέσα από τις γάζες για τρεις μέρες.’

Στο τέλος πάει και το σκάκι. Το τρίτο και τελειωτικό χτύπημα το έφαγα όταν βγήκε στους υπολογιστές το Command & Conquer. Αφού εξευτέλισα με κάθε πιθανό τρόπο τον υπολογιστή μια και δεν ήταν κανείς ελεεινός που θα μου ρήμαζε τη βάση την ώρα που δεν κοιτούσα, άρχισα να ψάχνω ανθρώπινα θηράματα. Εκεί βρήκα το φίλο μου τον Μενέλαο. Εξαιρετικός παίκτης, δεν είχαμε παίξει ποτέ ο ένας εναντίον του άλλου αλλά είχαμε δει ο ένας τον άλλο σε δράση.

Βέβαια το να παίξουμε ο ένας εναντίον του άλλου είχε σαν προυπόθεση να συνδεθούμε σε δίκτυο την εποχή που το ίντερνετ ήταν ανέκδοτο, και τα LAN ανύπαρκτα. Αφού προσπαθήσαμε μέχρι και με σήματα με καπνό χωρίς αποτέλεσμα, αποφασίσαμε να φέρουμε τα pc στον ίδιο χώρο συνδέοντας τα μεταξύ τους με καλώδιο και τις οθόνες ‘πλάτη με πλάτη’ ώστε να μη βλέπει ο ένας την οθόνη του άλλου.

Και ξεκινήσαμε. Την γεμάτη ένταση σιωπή διέκοπταν μόνο κάτι ‘χεχε’ και κάτι ‘το’ ξερα…’ μαζί με μερικά ‘χμμμμ… χμμμμ΄. Μπορώ να πω ότι το απολάμβανα. Χαλάλι το κουβάλημα του pc, χαλάλι οι 150 ώρες μέχρι να βρούμε πώς να τα συνδέσουμε. Και τότε ήρθε η καταστροφή. Με το που σηκώθηκα απ’ την καρέκλα.

 

‘Που πας;’

‘Στην τουαλέτα.’

‘Χα. Καλή προσπάθεια’

‘Αυτό σου λένε εσένα άμα πηγαίνεις τουαλέτα; Γιατί άραγε;’

‘Όχι εννοώ δε μπορείς να πας τώρα!’

‘Δεν μπορώ να ΜΗΝ πάω τώρα.’

‘Λες και δεν ξέρω ότι το κάνεις για να δεις που έχω στήσει ενέδρα.’

‘ΣΤΑ ΒΡΑΧΑΚΙΑ ΝΟΤΙΑ. ΣΕ ΕΧΩ ΔΕΙ. ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΩ ΤΟΥΑΛΕΤΑ.’

 

Έγινε πράσινος, μετά λίγο μωβ, και μετά μελιτζανής.

‘ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΤΑ ΒΡΑΧΑΚΙΑ. ΔΕ ΣΟΥ ΛΕΩ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. ΟΥΤΕ ΘΑ ΜΕ ΔΕΙΣ ΝΑ ΡΧΟΜΑΙ, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΣΟΥ ΛΕΩ’

‘Καλά. Σκέπασε με κάτι την οθόνη σου να περάσω αν και δεν κοιτάω.’

‘Δεν είναι εκεί το θέμα.’

‘Και που είναι;’

‘Αφού άμα φύγεις θα σου ρημάξω τη βάση.’

‘Αφού στο λέω ότι θα φύγω! Μην παίζεις μέχρι να ρθω.’

‘Άναρωτιέμαι αν είπε ποτέ ο Ναπολέων στον Wellington – μισό να πάω τουαλέτα, απέσυρε τα στρατεύματα μέχρι να ξανάρθω.’

‘Aν του το έλεγε και δεν ήταν κανένας κολλημένος κάφρος ο Wellington θα το έκανε.’

‘Α μπα; Γι’ αυτό το λένε Βατερλώ;’

‘Και τι να έκανε δηλαδή ο Ναπολέων;’

‘Να κρατηθεί. Άντε το πολύ πολύ να κατούραγε σε κάνα παραδίπλα βραχάκι.’

‘Άμα κατουρήσω σε βραχάκι θα κατουρήσω αυτούς τους ηλίθιους που έχεις στα νότια.’

‘ΔΕ ΘΥΜΑΜΑΙ Ο SUN-TZU ΣΤΗΝ ‘ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ’ ΝΑ ΛΕΕΙ ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΠΟΥ ΟΥΡΕΙ’

‘ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ Ο SUN-TZU;’

Δεν πήγα για κατούρημα. Του διέλυσα τρεις διμοιρίες ηλίθιους πεζικάριους κρυμμένους στα νότια βραχάκια και μετά του ρήμαξα τη βάση. Ισχυρίζεται ότι είχε σταματήσει να παίζει γιατί δεν κατάλαβε καλά και νόμιζε ότι θα πήγαινα τουαλέτα και ότι γενικά όλη η ιστορία με το κατούρημα ήταν ένα γελοίο κόλπο που έδειχνε καθαρά άνθρωπο που δεν έχει κανένα σεβασμό για τη διαδικασία και ούτε ψήγμα στρατηγικής ικανότητος. Επίσης ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν είχε στρατό στα νότια βραχάκια και ότι απλός έτυχε να περνάει από κει.

Αναφέρεται πλέον στο όλο θέμα ως ‘η άτυχη στιγμή που η ακράτεια μου καταδίκασε μια όμορφη προσπάθεια αναβίωσης του Βατερλώ’ με εμένα στο ρόλο του Ναπολέοντα. Η δική μου αναφορά έχει να κάνει με ‘χοντροκέφαλο που περιμένει να κερδίσει με 5 ηλίθιους κρυμμένους στα λοφάκια’.

Δεν ξανάπαιξα παιχνίδι στρατηγικής. Μια φορά μόνο προσπάθησα στο Internet σε multiplayer αλλά το’κλεισα μόλις κρύφτηκε ο άλλος πίσω απ’ τα βραχάκια. Άσε μην είναι ο Μενέλαος και με πιάσει πάλι κάνα κατούρημα.

Λάζαρος Αλεξάκης

Όλα τα κείμενα αυτού του είδους, θα τα βρείτε συγκεντρωμένα στην υπό – κατηγορία μας «GAMES PEOPLE PLAY…«

http://wp.me/PKxow-2yn

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΕΥΧΗ ΚΟΜΙΚΣ – 10. ΟΜΠΡΑΞ ΤΕΥΧΟΣ 6

Επιστροφή σε μια δημοφιλή σας ενότητα κόμικς και αναμνήσεων, σήμερα. Τα «Αγαπημένα Τεύχη Κόμικς», που από την πρώτη στιγμή δημοσίευσης τους αγκαλιάσατε, βρίσκεται ξανά στο Comics Trades για να σας αφηγηθεί ένα από τα μικρά, καθημερινά παραλειπόμενα, της ζωής και των συνήθειων μας, …κάποτε στην Ελλάδα. Ολόκληρη αυτή η καταγραφή από μνήμες σε σχέση με συγκεκριμένα τεύχη κόμικς, που σήμαιναν πολλά για μένα, θα έχετε την ευκαιρία να τα διαβάσετε και τυπωμένα στο χαρτί, με πολύ περισσότερες λεπτομέρειες και αναφορές στα παιδικά χρόνια, ή αυτά της εφηβείας. Συνολικά θα είναι πάνω από 40 αυτά, που θα παρουσιαστούν στις σελίδες ενός νέου εγχειρήματος. Ήδη με το σημερινό, έχετε πλέον το προνόμιο να γνωρίζετε το ένα τέταρτο απ` αυτά! Με την επιστροφή μου από την Αθήνα, στις πρώτες μέρες του Απρίλη(όχι δεν είναι φάρσα!), θα μπορέσω να σας προσδιορίσω χρονικά κάποιες νέες εκδόσεις βιβλίων, όχι όλες σχετικά με τα κόμικς(γνωρίζετε άλλωστε το «Ονειρολόγιον», που από κοινού γράφουμε με τον Λάζαρο), ώστε να έχετε ένα μπούσουλα του τι θα μπορέσετε να ζητήσετε από τα βιβλιοπωλεία και πότε.

Το τεύχος για το οποίο θα διαβάσετε σήμερα, είναι το έκτο του Όμπραξ, ενός ακόμη από εκείνα τα εικονογραφημένα που σφράγισαν πολλών μας καλύτερα χρόνια. Όχι απαραίτητα το συγκεκριμένο τεύχος, αλλά τον περιοδικό αυτό γενικότερα, αφού ανήκει στην τριάδα εκείνη που αγαπήθηκε όσο καμία στη χώρα μας. Μπλέκ – Ζαγκόρ – Όμπραξ. Το κείμενο – όπως και όλα όσα ώς σήμερα διαβάσατε σε αυτή την ενότητα, ή κύκλο παρουσιάσεων αν προτιμάτε – δεν περιορίζεται σε μια καταγραφή των περιεχομένων του, αλλά απλώνεται σε μικρές μας στιγμές και αναπλάθει ένα κλίμα και μια εποχή γενικότερα. Θα το βρείτε κι αυτό στην υπό – κατηγορία μας «ΙΣΤΟΡΙΕΣ & ΤΕΥΧΗ», αν και ίσως θα ήταν καλύτερο να ενταχθεί μελλοντικά στις «ΠΡΟ – ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ». Ίδωμεν…

http://wp.me/PKxow-1j2

Αρέσει σε %d bloggers: