Advertisements

Category Archives: Rock Greats

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΠΙΚΑΠ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ

Κατ` αρχάς παίζει πικάπ και όχι cd! Cd πιο μετά! Η λίστα που θα διαβάσετε πιο κάτω, δεν είναι τίποτα άλλο από μια σειρά κομματιών που μου έπρηξε τα δάχτυλα(δε γουστάρω βασικά την πένα στην κιθάρα), και τα σόλα πάλι δεν τα έβγαλα. Μεταξύ μας, σιγά μην έβγαζα Clapton και Duan στα ντουζένια τους! Άμα ήταν έτσι, εδώ θα ήμουν τώρα και θα σας έγραφα κομμάτια σαν κι αυτό! Ναι καλά! Στο πρώτο αεροπλάνο για Montreux και βουρ για το φεστιβάλ! Αλλά το να τα ακούω και να τα ξανακούω δεν κουράζομαι, ειδικά όταν βλέπω τίποτα μουντάδες πάνω από τις στέγες όπως σήμερα, που θέλει να αγιάσει η άνοιξη και η βροχή δεν την αφήνει. Οπότε είπα να τα μοιραστώ μαζί σας και ιδού τι παίζει αυτές τις μέρες στο πικάπ.

Όλα τα κομμάτια είναι ζωντανά ηχογραφημένα στα Filmore West & East, γι` αυτό και βάφτισα την επιλογή «ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΤΟ FILMORE».

Λάζαρε ξέρεις κανένα τρόπο να κάνω την Washburne να ακούγεται πιο μπλούζ, ή να εγκαταλείψω καλύτερα και να επενδύσω περισσότερο στο south;

Λίγα λόγια για το έργο

MIKE BLOOMFIELD & AL KOOPER – That`s allright(1968)

Όπως τα λένε και τα παιδιά, ακριβώς! Λιτά και περιεκτικά!

DEREK & THE DOMINOS – Bottle of red wine(1970)

Τι λέγαμε; Α, για κιθαρίστες!

ALLMAN BROTHERS – Staesboro Blues(1971)

Μάγισσα κακούργα, που έπνιξες το πόντικα στη μούργα! Ε, μα τώρα δεν είναι κρίμα να μην έχουμε τον Duan να πελεκάει σόλα επί σκηνής και να ξεχνάει τι κομμάτι παίζει και πότε τελειώνει και μπαίνει το άλλο;

CREAM – Crossroads(1968)

Τώρα δέδαμε! Πήγε ο Clapton στις Αμερικές και νομίσατε ότι τον κάνανε κλισέ; Χα!

JOHN MAYALL – room to move(1969)

Που να σε χωρέσει το δωμάτιο μωρέ Johnny, μου λες; Έτσι για να ξέρω κι εγώ! Τι είσαι; Κανένα κομοδίνο;

ALBERT KING – Watermelon man(1973)

Και μετά λέμε ότι πάιζουν κι οι λευκοί τα blues… Τώρα τα λέμε δηλαδή, γιατί τότε δε μας έπαιρνε!

COUNTRY JOE & THE FISH – Flying high(1969)

Έχετε δει ποτέψάρι κάντρυ μπλουζ; Όχι; Είδατε πόσο καλά κρύβεται;

QUICKSILVER MESSENGER SERVICE – Mona(1968)

Στην υπηρεσία του βασιλιά Υδράργυρου ….μάτια μπλε, από την πόρτα σου περνώ, ολαρία ολαρά, κουλουπου κουλουπου

SANTANA – Jingo(1968 – Live 25 λεπτά!)

Εδώ είμαστε! Κιθάρα – κομπολόι, νέος τύπος κατασκευής του Carlos και ένας μάγκας εκεί στα τύμπανα που έχει λυσιάξει! Βάρα βάρβαρε μου βάρα – το όνομα μου Βαρβάρα!

JEFFERSON AIRPLANE – Somebody to love(1967)

Με το που αρχίζει να πατάει τις πρώτες νότες η Grace, νομίζεις ότιν κάτι σου`ρχετε κατά πάνω σου και δεν ξέρεις πώς να φυλαχτείς! Και μετά έρχεται η κιθάρα του Kantner και σε επαληθεύει σαν υποψίες! Είναι εκείνα τα μυγάκια από το Φρίσκο!

BIG BROTHER & THE HOLDING COMPANY – Piece of my heart(1967)

Α βρε εγκληματίες! Πήγατε και βγάλατε τον κόσμο από το άλμπουμ και δίχως παλαμάκια γίνηκε στούντιο! Δεν γίνονται αυτά! Έστω κι έτσι η μπάντα τα σπάει!

GRATEFUL DEAD – Hard to handle(1970)

Το ξέρω Jerry, το ξέρω παιδάκι μου… προσπάθησε πάντως, μη τ` αφήνεις έτσι. Κάτι μπορεί να γίνει.

H. P. LOVECRAFT – The bug i`m in(1968)

Για να δέσει το γλυκό! Ψάξτε τώρα εσείς να δείτε σε τι τσάντα τους βάλανε μέσα! Πάντως αν νομίζετε ότι η μουσική θα σας δώσει την απάντηση, μάλλον κάνετε λάθος!

ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΟΦΘΑΛΜΟΛΟΥΤΡΟ

Advertisements

The Hangman’s Beautiful Daughter

Eνα τρελαμενο παραδειγμα hippie culture από τους Incredible String Band. Περιείχε από ύμνους Sikh μέχρι Spirituals και η θεματολογία από αγάπη μέχρι αμοιβάδες, επηρέασε δε όσο λίγα άλμπουμ τους νεοφερμένους τότε Led Zeppelin.
To θυμήθηκα λόγω μιας ατάκας του Heron
‘The hangman is death and the beautiful daughter is what comes after. Or you might say that the hangman is the past twenty years of our life and the beautiful daughter is now, what we are able to do after all these years’.
Kι επειδή τελευταία βλέπω πολλούς απογοητευμένους ανθρώπους γύρω μου, ανθρώπους που μιλούσαν για τα σημαντικα θεματα της ζωης οπως γυναικες, μπυρες και μηχανακια να βουλιαζουν ολο και πιο πολυ σε ζωη με ποσοστα, λεω ν ακουσουμε λιγο απο χίπικο, παρωχημενο, λιγο ζαμαν-φου, λιγο γραφικο τωρα στυλακι και να κανουμε μια γερη γκελα στα ποτηρια μετα τον ‘hangman’.
Στην υγεια οσων μπορουμε να κανουμε ΤΩΡΑ, και στην υγεια ολων οσων δεν ξεχασανε οτι το πιο σημαντικο στην επιβιωση ειναι μια καλη δοση τρελας. Και στην υγεια της ομορφης κορης του δήμιου.

Oregon

Έψαχνα για αρκετη ωρα για να βρω καποιο ηχητικο δειγμα σε βιντεο ή κατι αλλο.

Τους Oregon τους ειχα συναντήσει σε ενα απο κεινα τα πολυωρα ψαξιματα σε δισκαδικα. Εκεινη η εποχη ηταν παραδεισος. Ανοιγαμε 2 μπυρες με το Μανωλη, τον ιδιοκτητη και βαζαμε στο πικαπ οτι φαινοταν ενδιαφερον. Οτι μ αρεσε το βαζαμε στην ακρη και το χρωστουσα επ’ απειρον. Οτι λεφτα ειχα στα βινυλια πηγαινανε.
Εκει λοιπον ακουσα και πρωτη φορα Oregon χωρις να ξερω οτι αναμεσα τους ήταν ο ‘πολυς’ Colin Walcott. Σιταρ, ομποε, ακουστικες κιθαρες, σαξοφωνο, κοντραμπασο, βιολοντσελο, πραγματικα αναριθμητα στη συνθεση τους σχηματα στο τι χρησιμοποιουσαν.
Ξεκινησαν το 60 απο δυο φοιτητες του Oregon τους Ralph Towner και Glenn Moore με επιρροες απο Bill Evans μεχρι βραζιλιανικη μουσικη. Με τεραστιες σπουδες διπλα σε μεγαλους οπως ο Dexter Gordon. Oταν ηρθε μαζι τους ο Walcott που επαιζε απο ταμπλα μεχρι σιταρ αρχισε να δενει το πραγμα. Επαιζαν 10 χρονια μαζι, με πειραματισμους ατελειωτους μεχρι που εκαναν το ντεμπουτο τους το 71. Οι διακρισεις ακολουθουσαν η μια την αλλη, ενα αλμπουμ τους μπηκε στα 100 καλυτερα Jazz albums.
Το 84 ο Walcott σκοτωνεται σε τροχαιο ατυχημα. Η συνθεση αλλαζει με την προσθηκη εκπληκτικων κρουστων του Ινδου Trilok Gutru.
Η μουσικη τους ειναι οπως και τ’ ονομα τους εξαιρετικα απλη. Καμια σχεση με την τζαζ που γινεται ανυποφορη μετα τα πρωτα 5 λεπτα. Απιστευτα λυρικος και δεμενος ηχος. Βρηκα ενα οχι ιδιαιτερα αντιπροσωπευτικο δειγμα τους, εχουν γραψει αρκετα καλυτερα, αλλα δινει μια καλη γευση…

Hellhound on my trail

Ακουγεται συχνα η φραση ‘there ain’t no white blues’.

Χρειαζεται μαυριλα και delta. Παραξενα ακορντα και συμφωνιες με το διαβολο στα σταυροδρομια.

The wind be howlin’

Θελει voodoo και mojo και μυστηρια πραματα. Θελει τα σαπια χαμογελα του John Lee Hooker και τα μαγικα δαχτυλα του Robert Johnson με την αποκοσμη φωνη.

Κι ομως αυτο που μου σπαει τη φραση στη μεση δεν ειναι τόσο να θυμηθω μεγαλους λευκους οπως τον Johnny Winter ή τον ‘πολύ’ Mayall.

Είναι εκείνη η δαιμονισμένη φυσαρμόνικα του Butterfield, που σου σηκώνει το πετσί, που νιώθεις οπως ενιωθε ο Johnson σε κεινα τα σταυροδρομια, πριν τον θαψουν σε τρεις διαφορετικους τάφους.

Αυτο το αποκοσμο ουρλιαχτο μαζι με τη φωνη που σηκωνει πεθαμενους.

Δεν ξερω αν υπαρχει λευκο μπλουζ, ξερω μονο οτι πολλοι μπορει να εκαναν συμφωνια με το διαβολο για να παιξουν.

Μονο ο Butterfield ομως ήταν αυτος που καταφερε να του κλεψει τη φυσαρμόνικα. Γι’ αυτο και το επόμενο άλμπουμ για το οποίο θα γράψω είναι το εκπληκτικό East-West που περιμένει υπομονετικα την ώρα του.

ROCK CLASSICS 11. ALLMAN BROTHERS BAND – At Filmore East(1971)

Απορίας άξιο πως κατάφεραν να κατεβάσουν από τη σκηνή του Filmore, τον Duan Allman εκείνη τη βραδιά! Όποιος έχει ακούσει τι κάνει επί σκηνής σ` αυτό το άλμπουμ(ή ακόμη καλύτερα αν έχει δει το βίντεο της συναυλίας), δεν χρειάζεται επιπλέον βοήθεια, για να πειστεί ότι αναφερόμαστε σε έναν από τους πλέον χαρισματικούς κιθαρίστες, που γνώρισε ποτέ η ροκ! Ο ιθύνων νους των South ροκάδων Allman Brothers, βρίσκεται σε μια από τις στιγμές κιθαριστικού παροξυσμού του και σολάρει ασταμάτητα, ακόμη και στο ενδιάμεσο του ενός από το άλλο κομμάτι! Για την ακρίβεια αυτός συνεχίζει και οι υπόλοιποι της μπάντας αλλάζουν τραγούδια!

Διαβάστε την παρουσίαση αυτού του ιστορικού ροκ – άλμπουμ και δείτε τα καταπληκτικά αποσπασματικά βίντεο, στην υπό – κατηγορία «ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΑΠΟΗΧΟΙ…»

http://wp.me/PKxow-2us

Αρέσει σε %d bloggers: