Advertisements

Category Archives: Memorabillia

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ… DEJA VU!

Image09

Αγαπητοί συντελεστές του Comics-Trades και συνοδοιπόροι των παιδικών μας αναμνήσεων και ονείρων, εύχομαι ολόψυχα Καλή Χρονιά και Χρόνια πολλά σε όλους σας, με υγεία και χαρά τόσο προσωπική όσο και οικογενειακή…!!!

Θεωρώ πραγματικά τον εαυτό μου πολύ τυχερό — πράγμα που αρχίζω και το συνειδητοποιώ δίχως άλλο μετά την ηλικία των σαράντα — διότι η παλιά μου γειτονιά και το πατρικό μου σπίτι δεν απέχουν παρά τα χίλια μέτρα και ίσως λίγο παραπάνω από το σπίτι στο οποίο ζω αυτή τη στιγμή με την οικογένεια τη δική μου…

Και το τονίζω ιδιαίτερα αυτό διότι πριν λίγες ημέρες ακολουθώντας ως πεζοπόρος την κλασική πορεία προς το πατρικό μου, ώστε να επισκεφτώ τους γονείς μου σε μια τυπική μα δίχως άλλο ψυχολογικού και συναισθηματικού χαρακτήρα επίσκεψη — μιας και ο πατέρας μου το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας — πέρασα βυθισμένος στις σκέψεις της καθημερινότητας από ένα σημείο, το οποίο στην παιδική μου ηλικία ήταν το «άντρο» των κόμικς της γειτονιάς μας…

Δεκάδες πιτσιρικάδες καθημερινά από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 ως και τα τέλη της δεκαετίας του ’80 — μέχρι που η κυρά Αθηνά, η ιδιοκτήτρια του μικρού αυτού ψιλικατζίδικου-καπνοπωλείου βγήκε στη σύνταξη — περνούσαν αμέτρητες ώρες είτε μέσα, είτε έξω από την πόρτα του μαγαζιού, προσπαθώντας να ανταλλάξουν ή και να πουλήσουν ακόμη τα ήδη διαβασμένα και χρησιμοποιημένα κόμικς τους με αντίστοιχα περιοδικά που κατείχε η ιδιοκτήτρια ως stock στο μαγαζί της… Οι όροι ανταλλαγής ήταν «αμείλικτοι» και δεν υπήρχε περίπτωση να παραβιαστούν από την καλοκάγαθη ιδιοκτήτρια, προκειμένου να τηρείται πάντοτε μια ίση στάση και μεταχείριση προς όλους τους ενδιαφερόμενους αγοραστές ή πωλητές (η ιδιότητα αυτή μπορεί να άλλαζε πολλές φορές για το ίδιο άτομο κατά τη διάρκεια μιας ημέρας, ειδικά στις καλοκαιρινές μας διακοπές)… Οι τιμές παρεμπιπτόντως ήταν πάντα σταθερές – 5 δρχ η ανταλλαγή, εφόσον το περιοδικό ήταν σε καλή κατάσταση και 10 δρχ η αγορά – και δε θυμάμαι χαρακτηριστικά να άλλαξαν μέχρι και τη στιγμή που κι εγώ ο ίδιος σταμάτησα να ψωνίζω από το μαγαζάκι της κυρά-Αθηνάς, μιας και ως φοιτητής πλέον μετακόμισα για σπουδές στην Αθήνα…

MMcovers_CT

Η διαδρομή λοιπόν αυτή για μένα εδώ και μερικά χρόνια είναι σταθερή και προσπαθώ ως πεζός να την ακολουθώ πιστά, πράγμα που σημαίνει ότι έχω περάσει «ουκ ολίγες» φορές μπροστά από το μικρό ασπροβαμμένο γωνιακό σπιτάκι πλέον — δυο συμπαθητικά γεροντάκια μένουν εκεί, αν και εδώ που τα λέμε έχω καιρό να τους δω από το τζαμένιο παράθυρό τους να αγναντεύουν το στενό δρόμο…

Αυτό το παράξενο όμως γεγονός που μού συνέβη πριν λίγες ημέρες, περνώντας δίπλα από την πόρτα του μικρού αυτού οικήματος πραγματικά με «καθήλωσε»… Ίσως λίγο το πνεύμα των ημερών, ίσως λίγο ο «παλιμπαιδισμός» που με διακατέχει τα τελευταία χρόνια, ίσως τα πολύχρωμα λαμπιόνια στα δέντρα λόγω του Χριστουγεννιάτικου στολισμού του προαύλιου της εκκλησίας της Ευαγγελίστριας, που βρίσκεται μερικά μέτρα πιο πέρα από το «στέκι των παιδικών μου ονείρων» — όπως συνηθίζω να το αποκαλώ μόνο στον εαυτό μου — ίσως ακόμη-ακόμη η έντονη συναισθηματική και ψυχολογική φόρτιση των τελευταίων μηνών, που πηγάζει από την κατάσταση της υγείας του πατέρα μου με οδήγησαν σ’ ένα περίεργο déjà vu — όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε νιώσει κατά καιρούς τέτοιου είδους καταστάσεις, θεωρώντας ότι αυτό που μάς συμβαίνει την τρέχουσα χρονική στιγμή, το έχουμε ξαναζήσει στο παρελθόν υπό άλλες συνθήκες, ίσως και στα όνειρά μας ή ακόμη και σε μια άλλη ζωή, θα συμπλήρωνα εγώ…!!!

Ο απογευματινός ήλιος της μικρής σε διάρκεια χειμωνιάτικης ημέρας είχε ήδη φτάσει στη δύση του. Τα φώτα της πόλης σε συνδυασμό με τον πολύχρωμο Χριστουγεννιάτικο διάκοσμο της περιοχής με βοήθησαν να δω να έρχεται τρέχοντας κατά πάνω μου καθώς έστριψα στη γωνία, ένα μικρό παιδί του Δημοτικού, το οποίο κατευθύνονταν κι αυτό προς την πόρτα του μικρού σπιτιού, αλλά από την αντίθετη κατεύθυνση. Αμέσως θέλησα να το ρωτήσω αν έμενε εκεί, όμως αυτό δεν μού απάντησε, κοντοστάθηκε για λίγο στο σκαλοπάτι και χτύπησε την πόρτα, ώστε να του ανοίξουν. Το άνοιγμα της πόρτας εκείνη τη στιγμή άνοιξε ταυτόχρονα ως δια μαγείας εμπρός μου διάπλατα ένα σκηνικό βγαλμένο από το παρελθόν μου, μέσω του οποίου με τα μάτια της ψυχής μου — καθώς για λίγα δευτερόλεπτα είχα σταθεί χωρίς να το καταλάβω καν απέναντι από την μικρή πόρτα του σπιτιού και την παρατηρούσα ακίνητος και ανέκφραστος — αντίκρισα εμένα στην ηλικία των 10 με 11 χρονών να τρέχω χαρούμενος προς το μαγαζάκι της κυρά-Αθηνάς, έχοντας στα χέρια μου ένα χαρτονόμισμα των πενήντα δραχμών, που ήταν το αποτέλεσμα της «δουλειάς μου ως αοιδός» από την ολοήμερη εξόρμηση στις παρακείμενες γειτονιές για τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα…

Και βέβαια το επικείμενο αποτέλεσμα της «τρεχάλας» μου προς το γωνιακό ψιλικατζίδικο, ανεμίζοντας δίχως ίχνος φόβου στον αέρα ένα πενηντάδραχμο — για σκεφτείτε στις μέρες μας ένα μικρό παιδί 10 ετών να κρατά στο χέρι του ένα χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ, μόνο του στο σούρουπο, πόσο επικίνδυνο είναι στις μεγάλες πόλεις — ήταν η άμεση εξαργύρωσή του σε Μίκυ Μάους και Ποπάυ, καθώς και σε χαρτάκια από τις διάφορες υπέροχες συλλογές με τα πολύχρωμα άλμπουμ που κυκλοφορούσαν τότε…!!!

Τα λίγα αυτά δευτερόλεπτα ήταν αρκετά να ξυπνήσουν μέσα μου μερικές πολύ όμορφες αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία κατά την περίοδο των σχολικών διακοπών στις εορτές των Χριστουγέννων, που αναμφίβολα για όλα τα παιδιά του κόσμου ήταν, είναι και θα έπρεπε να είναι πάντα οι πιο όμορφες και οι πιο λαμπερές στη ζωή τους.

Image10

Αγαπητοί φίλοι και συνοδοιπόροι στο όμορφο και πολύχρωμο αυτό παραμύθι, που είναι η ίδια μας η ζωή, ίσως ήρθε η ώρα να αντιληφθούμε τα πράγματα γύρω μας με μια περισσότερο παιδική διάθεση και ψυχολογία…!!! Είναι βέβαια δύσκολο στην εποχή μας, γιατί ζούμε καθημερινά σε συνθήκες παράνοιας, όπου η ανθρώπινη αξία έχει χαθεί παντελώς, διαπομπευόμενη από την ανήθικη επικράτηση του χρήματος…

Αυτό είναι λογικό να συμβαίνει όταν προσπαθούν αυτοί που μας κυβερνούν να ταυτίσουν την αληθινή Δημοκρατία — όχι τη ψευτοδημοκρατία που επικρατεί την τρέχουσα περίοδο στην Ελλάδα — με το αδηφάγο τέρας του Καπιταλισμού…!!! Θα μου πείτε, συγνώμη μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς έτσι όπως μας κατάντησαν…;;; Αυτό δίχως άλλο είναι ένα τεράστιο θέμα που επιβάλλει πολλές ώρες ανάλυσης και συζήτησης.

Εγώ θα πω, ναι… πώς…;;; Πολύ απλά αν απλουστεύσουμε την ιδιωτική μας προσωπική και οικογενειακή ζωή, την κάνουμε πιο λιτή και αν βέβαια υιοθετήσουμε κάτι από την παιδική ψυχολογία και διάθεση…!!!

Κλείνοντας, ζητώ εκ των προτέρων τη συμπάθειά σας για το εύρος του κειμένου και εύχομαι σε όλους σας, συντελεστές και αναγνώστες υγεία και καλή ψυχολογική διάθεση εν μέσω των δύσκολων ημερών που περνά η πατρίδα μας…!!!

Χρόνια Πολλά – Καλή Χρονιά – Ευτυχισμένο το 2013…!!!

Με τιμή,

Γιάννης Βουγιούκας

Νέα Ιωνία-Βόλου.

Υ.Γ.: Γιώργο, να είσαι πάντα καλά με υγεία και χαρά και σ’ ευχαριστώ για το δώρο σου…!!!

Χρόνια Πολλά στο Comics-Trades για τα τρία χρόνια προσφοράς του σε αναμνήσεις…!!!

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Advertisements

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ STENCILS

Θα έχετε προσέξει, ίσως, σε κάποια παράθυρα, αλλά και σε βιτρίνες καταστημάτων, κάποιες διακοσμήσεις που έχουν γίνει με «χιόνι» σε σπρέι. Τοποθετώντας πάνω στο τζάμι ένα στένσιλ, δηλαδή ένα χαρτόνι, όπου έχουν αφαιρεθεί κάποια τμήματα, ώστε να σχηματίζεται κάποιο σχέδιο και, ψεκάζοντας το στένσιλ, μεταφέρεται το σχέδιο στο τζάμι.

Τα σχέδια αυτά είναι στερεότυπα, και δεν αποκλείεται να έχετε και σεις ένα σετ από έξι τέτοια στένσιλ. Πόσο στερεότυπα είναι όμως, πραγματικά, αυτά τα σχέδια; Από μικρό παιδί με γοήτευε αυτό το είδος διακόσμησης, και για πολλά χρόνια διακοσμούσα μ’ αυτόν τον τρόπο τα παράθυρα στις γιορτές. Καθώς τα χαρτόνια δεν είναι και πολύ ανθεκτικά, κάθε μερικά χρόνια χαλάγανε και θέλαν αντικατάσταση. Πολλές φορές, όμως, όταν έπαιρνα καινούργια στένσιλ, παρατηρούσα ότι κάποια από τα σχέδια είχαν αλλάξει. Επειδή δεν ήθελα να αποχωριστώ τα παλιά, όποιο σχέδιο δεν υπήρχε πια, το κρατούσα. Έτσι, σχηματίστηκε σιγά-σιγά μια μικρή συλλογή από χριστουγεννιάτικα στένσιλ, τα περισσότερα από τα οποία δεν πρέπει να κυκλοφορούν πια. Ας ρίξουμε μια ματιά στη συλλογή, λοιπόν, να θυμηθούμε πώς στολίζαμε τα παράθυρα τις γιορτές πριν από 20 με 40 χρόνια.

Η συσκευασία από κάποια από τα στένσιλ. (Τι να σημαίνει, άραγε, αυτό το «ΤΣΟΥΜ» στον πάτο της πίσω μεριάς;)

Αυτά τα δύο ήταν κομματιασμένα και τα συναρμολόγησα για την παρουσίαση. Απ’ τον Άη Βασίλη λείπει ένα κομμάτι, που του προσθέτει μούσι στη γενειάδα του!

Αυτό είναι το αγαπημένο μου και είναι από τα πιο παλιά.

Συγκρίνετε με την άλλη φάτνη, λίγο πιο πάνω. Μια απ’ τις δύο δεν πρέπει να την έχετε!

Το πιο παράξενο το άφησα για το τέλος!

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

23 Δεκεμβρίου. Μια ημέρα που την περιμέναμε πώς και πώς στα μαθητικά μας χρόνια, καθώς ήταν η μέρα που σηματοδοτούσε την έναρξη τών διακοπών τών Χριστουγέννων!

Εκείνη τη μέρα κάναμε τη σχολική γιορτή. Από τις προηγούμενες μέρες, η τάξη είχε στολιστεί εορταστικά, είτε με κάποιο μικρό δεντράκι, είτε με κάνα δυο στολίδια, είτε με κάποιες εικόνες στους τοίχους ή στα παράθυρα.

Στις πρώτες τάξεις τού δημοτικού, τη γιορτή την κάναμε στην τάξη.
Στη συνέχεια πήγα σε άλλο σχολείο, το οποίο διέθετε και θέατρο, οπότε όλο το σχολείο γιόρταζε εκεί μαζί.

Στη γιορτή απαγγέλλαμε ποιήματα…

…και τραγουδούσαμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια, πολλά από τα οποία ακούγαμε για πρώτη φορά.

Όταν τελείωνε η γιορτή, γύριζα σπίτι, σιγοτραγουδώντας κάποια από τα τραγούδια, που είχαμε τραγουδήσει, όπως αυτό που φαίνεται παραπάνω, σε μια κακοτυπωμένη, πολυγραφημένη σελίδα με τραγούδια από μία από αυτές τις γιορτές, το οποίο, τόσα χρόνια μετά, ακόμα να μου φύγει απ’ το μυαλό:

Ἅγιε μας Βασίλη τραγουδοῦν τά χείλη νά καλοσορίσῃς τά καλά παιδιά
πού σέ περιμένουν μ’ ἀνοιχτή καρδιά.-.Μέσα στή σακκούλα νά τά φέρῃς
οὗλα μῆλα καί σταφίδες πίττες πιό γλυκές, κοῦκλες παιχνιδάκια καί
πολλές εὐχές.
τ’ ἄσπρα σου τα γένια μοιάζουν ἀσημένια φόρεσε τήν κάππα κι εἶναι
παγωνιά κι ἔλα μέ τά δῶρα, μέ χρυσῆ καρδιά. Μέσα στή σακκούλα… .

Φτάνοντας στο σπίτι, στόλιζα το χριστουγεννιάτικο δέντρο, συνεχίζοντας να σιγοτραγουδώ.

Στην αρχή το δέντρο ήταν ένα μικρό, επιτραπέζιο. Τα φωτάκια ήταν κάτι το άγνωστο. Υπήρχαν όμως, κεράκια, τα οποία ανάβαμε, αν τα ανάβαμε, ελάχιστα την παραμονή, διά τον φόβον τής πυρκαϊάς. Μια από τις πρώτες αναμνήσεις μου είναι να μου λέει ο πατέρας μου ότι θα στολίσουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ίσως γι’ αυτό να με γοητεύουν τόσο πολύ τα χριστουγεννιάτικα δέντρα.

Στη συνέχεια πήραμε ένα πιο μεγάλο δέντρο, γύρω στο ενάμισι μέτρο, που τότε φάνταζε πελώριο. Τώρα, θα το έλεγα ψωραλέο.

Φάτνη αρχικά δεν είχαμε, μέχρι που φτιάξαμε στο σχολείο μία με χαρτοκοπτική, την οποία έφερα στο σπίτι και τη βάζαμε κάτω από το δέντρο επί χρόνια.

Δίπλα στη φάτνη, τη διακόσμηση συμπληρώνανε κάποια χριστουγεννιάτικα ημερολόγια με όμορφες παραστάσεις, που μου είχαν χαρίσει.

Όταν ήρθε η ώρα εκείνο το δέντρο ν’ αποχαιρετήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, το αντικαταστήσαμε με ένα άλλο, το οποίο, εκτός από «πελώριο», τότε φάνταζε και «φουντωτό». Κι αυτό ψωραλέο φαίνεται σήμερα!

Συζητώντας με γνωστούς και φίλους, παίρναμε όμως διάφορες ιδέες. Μία από αυτές ήταν να καλύπτουμε το δέντρο με «χιόνι σε φακελάκια». Αυτό το χιόνι πρέπει να ήταν υαλοβάμβακας, και κάθε φακελάκι περιείχε μια μικρή τουφίτσα. Την τουφίτσα την άνοιγες σιγά σιγά με το χέρι, να γίνει σαν ιστός αράχνης, και την άπλωνες στο δέντρο. Με καμιά ντουζίνα φακελάκια καλυπτόταν όλο το δέντρο, δίνοντάς του όγκο και κρύβοντας κάπως τις ατέλειες και τα καλώδια από τα φωτάκια.

Άλλη ιδέα, που είχαμε πάρει από γνωστούς, ήταν η κατασκευή μιας «σπηλιάς» από χαρτί βελουτέ στη βάση τού δέντρου, η οποία αφενός έκρυβε την άσχημη ψευτογλάστρα τής βάσης και τα καλώδια από τα φωτάκια, αφετέρου φιλοξενούσε τα κουκλάκια τής φάτνης!

Κάπου εδώ κάναν την εμφάνισή τους και τα φωτάκια. Το πρώτο σετ απαρτιζόταν από δώδεκα όλα κι όλα κομμάτια, με ένα ακανόνιστο σχήμα. που θυμίζει αστέρι. Όταν μου τα πρωτόφεραν, δεν μου άρεσαν, διότι ήθελα εκείνα τα ψιλά, που έβλεπα σε άλλα σπίτια. Τώρα, που τα ψιλά φωτάκια, χωρίς διακοσμητικό κάλυμμα, είναι ο κανόνας, αυτά τα φωτάκια είναι από τα πιο πολύτιμα αποκτήματά μου, και καταβάλλω αγώνα να τα διατηρώ σε λειτουργία!

Μικρός είχα και τη μανία να καταπιάνομαι με τα ηλεκτρολογικά. Εκτός από τις πρίζες τού σπιτιού, που τις άλλαζα όλες εγώ, είχα φτιάξει και ένα σετ φωτάκια για το δέντρο, με διάφορα μεγάλα, πολύχρωμα λαμπάκια. Ολίγον κιτς, αλλά εμένα με εντυπωσίαζαν. Ευτυχώς ή δυστυχώς, σταμάτησα να βρίσκω ανταλλακτικά και, καθώς τα λαμπάκια αυτά καιγόντουσαν πολύ εύκολα, τα φωτάκια αυτά περιήλθαν σε αχρηστία.

Η διαδικασία τού στολίσματος του δέντρου θα επαναλαμβανόταν τα Χριστούγεννα, όταν θα πηγαίναμε να περάσουμε τη μέρα στη γιαγιά μου, η οποία περίμενε να της στολίσω εγώ το μικρό της δεντράκι με τα παλιά στολίδια.

Μετά το δέντρο, σειρά είχε η διακόσμηση τού σπιτιού, αρχίζοντας από τα παράθυρα, τα οποία στόλιζα με χιόνι σε σπρέι, χρησιμοποιώντας τα ειδικά για το σκοπό αυτό στένσιλ. Για κάποιο λόγο, αυτά τα σχέδια στο παράθυρο με καταγοήτευαν.

Τη διακόσμηση συμπλήρωνε καμιά γιρλάντα, κανένα χριστουγεννιάτικο διακοσμητικό, που έβγαινε από το ντουλάπι, καθώς και χριστουγεννιάτικες κάρτες από προηγούμενες χρονιές.

Είπα κάρτες; Ναι. Εκείνο τον καιρό, που δεν υπήρχαν διαδίκτυο και SMS, για να στέλνουμε τις ευχές μας ηλεκτρονικά, και τα υπεραστικά τηλεφωνήματα ήταν πανάκριβα, ο απλούστερος τρόπος να επικοινωνεί κανείς ήταν η αλληλογραφία. Ειδικά τα Χριστούγεννα, όλοι οι συγγενείς και φίλοι, που για τον ένα ή τον άλλο λόγο είχαν καιρό να βρεθούν, στέλναν ο ένας στον άλλο από μια κάρτα με ευχές, για να δείξουν ότι μπορεί μεν να έχουν χαθεί, αλλά δεν έχουν ξεχάσει ο ένας τον άλλον. Έτσι, εκτός από τους στενούς φίλους και συγγενείς, υποχρεωτικά θα έστελνα κάρτα, ας πούμε, στην προγιαγιά μου(!) που ζούσε στην Κρήτη με την αδελφή της γιαγιάς μου, την οποία προγιαγιά συνάντησα μόνο μία φορά από κοντά, αλλά ακόμα τη θυμάμαι.

Όλη αυτή η διαδικασία δημιουργούσε μία μαγεία γύρω από την περίοδο τών σχολικών διακοπών, η οποία δεν έχει ξεθυμάνει, κι ας πέρασαν τόσα χρόνια. Το κακό είναι ότι η μαγεία αυτή υπάρχει περισσότερο ως ανάμνηση και είναι δύσκολο να την αισθανθείς πια στα σύγχρονα Χριστούγεννα. Μπορεί τώρα το δέντρο να είναι ίσα με το μπόι μου και πραγματικά φουντωτό, αλλά στο μυαλό μου είναι πολύ μικρό σε σχέση μ’ εκείνο το… ψωραλέο, που φάνταζε, όπως είπα, πελώριο, όταν το πρωτοείδα. Παρ’ ολ’ αυτά, προσπαθώ και πάντα κάτι καταφέρνω. Αν κοιτάξετε προσεκτικά στο πάνω μέρος τού τελευταίου δέντρου, όπου είναι κρεμασμένα τα μικρότερα στολίδια, ίσως να καταφέρετε να διακρίνετε ότι κάποια από αυτά υπάρχουν και στις προηγούμενες φωτογραφίες. Το νήμα που συνδέει τα σύγχρονα Χριστούγεννα, με εκείνα τα παλιά, τα παιδικά, δεν έχει ακόμα κοπεί!

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Zagor memorabillia

Ένα μικρό αφιέρωμα, σε διάφορα αναμνηστικά, που μας έρχονται από την Ιταλία και αφορούν στον αγαπημένο ήρωα και πολλών Ελλήνων, φίλων των κόμικς, τον Ζαγκόρ, ή «πνεύμα με το τσεκούρι». Προέρχονται όλα από ανταλλαγές, μεταξύ εμού και φίλων εξ Ιταλίας. Θα προστίθενται σταδιακά και περισσότερα. Όσοι φυσικά επιθυμείτε να μοιραστείτε, παρόμοιο υλικό, είστε ευπρόσδεκτοι!

Το πρώτο απ` όλα όσα παραθέτονται σήμερα, είναι ένα τεύχος του περιοδικού «Zagor Specialle», συγκεκριμένα το πρώτο τεύχος, στο οποίο απ`ότι μπορείτε να δείτε, εικονίζεται και η υπογραφή του Gallieno Ferri, αρχικού σχεδιαστή του Ζαγκόρ! Το αυτόγραφο δόθηκε στον πολύ καλό φίλο Carlo, τον οποίο και ευχαριστώ θερμά για την δωρεά του! Ακολουθούν, το ημερολόγιο του 2009, που ήταν ένθετο στις εκδόσεις του περιοδικού, εκείνη την χρονιά(στα τεύχη Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου και Μαρτίου), ένα κόκκινου χρώματος αυτοκόλλητο, με τους Τσίκο και Ζαγκόρ, όπως και μια πολύ όμορφη κονκάρδα. Στα επόμενα προς ανάρτηση, είναι οι φιγούρες των ηρώων, οι αφίσες της εφημερίδας «Il Messaggero«, με τις οποίες διαφήμισε την φετεινή της επετειακή έκδοση του κόμικς και ένα υπέροχο t-shirt, τα οποία βρίσκονται καθ`οδόν!

Το υλικό αυτών των αναρτήσεων, μπορείτε να το βρίσκετε συγκεντρωμένο, εδώ.

Αρέσει σε %d bloggers: