Advertisements

Category Archives: Γιώργος Κοσκινάς

Λεμονανθός

lemonanthos 3

Τα κουρασμένα χέρια κινήθηκαν προς τις βαριές εκείνες μορφές βιβλίων με τις φθαρμένες ράχες, που μετρούσαν ακούραστα αναγνώστες και στιγμές. Φρουροί της γνώσης, στυλοβάτες ιδανικών, συνοδοιπόροι στα μαγικά ταξίδια του νου, στέκονταν υπομονετικά δίνοντας αξία στη σιωπή. Ο ηλικιωμένος έσφιξε στα δάχτυλά του ένα τέτοιο χάρτινο πιθάρι λαμπερών στιγμών του ανθρώπινου πνεύματος. Μια μαύρη, επιβλητική όψη, ξεχώρισε από το ξύλινο ράφι. “Εκτόρ Μαλό – Χωρίς Οικογένεια”…

Το ανεπαίσθητο τρεμούλιασμα σκόρπισε μικρές αντανακλάσεις στη χρυσαφιά γραμματοσειρά. Ένα αόρατο καθρεφτάκι που διαχέει φως, σκορπίζει ηλιαχτίδες, λιώνει τις χιονισμένες μνήμες στις βουνοκορφές και αφήνει την ομορφιά των στιγμών να ξεπροβάλει λυτρωτικά. Η κιτρινισμένη φωτογραφία με τα “δοντάκια” πέταξε στο πρώτο άνοιγμα των σελίδων. Σαν λαβωμένη αγριόχηνα, άνοιξε μάταια τα φτερά της για να πετάξει μακριά. Με μια μετέωρη, χαμένη ισορροπία, αναποδογύρισε και προσγειώθηκε νικημένη μπροστά από τη βιβλιοθήκη. Δίπλα ακριβώς απ’ την παντόφλα του άνδρα. Εκείνος έσκυψε σχεδόν μηχανικά, με ένα αντανακλαστικό ανεξήγητο, για να ακουμπήσει άθελά του μια ακόμη θολή ανταύγεια της νιότης. Από κείνες που θαρρείς παίζουν κρυφτούλι στου μυαλού τους διαδρόμους. Την έπιασε προσεκτικά από τη μια της γωνιά και την έφερε κοντά στο φως του πορτατίφ. Ο χρόνος την αδικούσε, της έκλεβε το χρώμα, την έκανε να μοιάζει με πλάσμα που ζει στο σούρουπο. Τρία παιδιά γελούσαν στο φακό με περίσσιο καμάρι, κρατώντας στα χέρια την ψαριά του το καθένα. Αμούστακα πρόσωπα, άγουρη νιότη, χρόνια γεμάτα σκιρτήματα στην καρδιά…

—Πατέρα; Τι συμβαίνει; Κλαις;

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια

Advertisements

«Στιγμές που χάθηκαν στα καρέ – Ασκήσεις Ηρωισμών»

TELIKO ct

Αγαπητοί, κομικσοφαγάνες, πριν λίγες εβδομάδες σας είχα ανακοινώσει την αναβολή της έκδοσης του βιβλίου «Στιγμές χαμένες στα καρέ». Ήταν μια αναπάντεχα αρνητική εξέλιξη, που ήρθε έπειτα από μια μακρά αναμονή για όλους μας. Τα εμπόδια ήταν πολλά και μεγάλα. Σήμερα, όλα αυτά φαντάζουν μια δυσάρεστη παρένθεση πλέον, έπειτα από την οριστική συμφωνία, που επήλθε με την Comicon Shop. Μέσα σε 2 εβδομάδες ανατράπηκαν όλα! Από την απογοήτευση στην ανακούφιση. Έτσι γίνεται συνήθως στην ζωή, όμως, γι’ αυτό και είχα αναφέρει σε πολλούς από εσάς που με ρωτούσαν τους λόγους της αναβολής, πως «είναι μια ακόμη δοκιμασία, τίποτα παραπάνω». Τώρα, επιβεβαιώνεται για ακόμη μια φορά η αξία της υπομονής σαν αρετή. Χωρίς να μακρυγορώ, όμως, να αναφέρω ότι η παρουσίαση του πρώτου βιβλίου θα είναι συγχρόνως και μια ευκαιρία να γνωριστούμε με πολλούς από εσάς. Θα γίνει στο διάστημα 4, 5 και 6 Ιουλίου, στο Κτίριο Ελλήνων Αρχαιολόγων, στο Θησείο, στα πλαίσια του φεστιβάλ «Με πενάκι & σκαπάνη».

inside 1 ct inside 2 ct

STO EPOMENO ct MESA ct

Δεν μπορώ να κρύψω την χαρά μου, για τον ζεστό τρόπο που αγκάλιασε όλη αυτή την προσπάθεια η Comicon και ειδικά η κ. Αναστασία Ρενιέρη. (Η Comicon δεν είναι κάτι άψυχο, είναι ένα σπίτι για εμάς τους κομικσάδες, που μοιράζεται τις ανησυχίες όλων και μας στηρίζει.) Ομολογώ ότι μόλις κατάλαβα με τι ανθρώπους έχω να κάνω, σκέφτηκα αμέσως ότι εδώ είναι η «οικογένειά μου» κι όχι κάτι απρόσωπο. Θέλω να ευχαριστήσω για όλα την Αναστασία και τον Μάριο. (Άσε τα μη, αν δεν μεσολαβούσες, ακόμη θα μαδούσα μαργαρίτες!) Έχουμε πολλά ωραία πράγματα να σχεδιάσουμε και ακόμη περισσότερα να υλοποιήσουμε!  Όπως βλέπετε, υπάρχει και υπότιτλος, κάτι που υποδηλώνει μια συνέχεια και σας προετοιμάζει για μια μορφή θεματικής αναφοράς. Κι έτσι είναι, πράγματι. Το πρώτο τεύχος έχει σαν υπότιτλο «Ασκήσεις Ηρωισμών» και αναφέρεται σε μερικά από τα περιοδικά του κ. Στυλιανού Ανεμοδουρά.

Σας ευχαριστώ όλους θερμά για την στήριξή σας.

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

«Στιγμές που χάθηκαν στα καρέ» – Εκδόσεις «Πλούς»

STIGMES COVER CT

Ξεκίνησε σαν ιδέα πριν 4 χρόνια, περίπου, αν και προϋπήρχε στο μυαλό τουλάχιστον από το 1997–98. Ήταν όμως ακαθόριστη, σαν αυτά που πολλές φορές θέλουμε να πούμε και διστάζουμε, γιατί δεν νιώθουμε έτοιμοι ακόμη. Συν τω χρόνω, όμως πήρε σχήμα και φθάσαμε έτσι στην περσινή χρονιά, οπότε άρχισαν οι πρώτες συζητήσεις για να τυπωθεί.  Τι ήταν – είναι αυτό; Για να μην το απομυθοποιήσω πλήρως και να υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης στον αναγνώστη, θα κάνω απλά μια σύντομη περιγραφή.

Είναι αυτό που ουσιαστικά λέει ο τίτλος του: «Στιγμές που χάθηκαν στα καρέ». Μια παλινδρόμηση συναισθημάτων, με ορμητήριο τις μνήμες που έμειναν κλεισμένες σε παλιά τεύχη εικονογραφημένων. Όλοι μας ταξιδέψαμε μέσα από αυτές τις σελίδες και κάποιοι εξακολουθούν μέχρι σήμερα. Είναι δεμένες με στιγμές, από εκείνες που χάνονται στα καρέ. Σε τακτά λοιπόν χρονικά διαστήματα, 4 τέτοιες αυτοτελείς, πολύ ξεχωριστές η κάθε μια, θα βρίσκονται στα βιβλιοπωλεία και θα σας περιμένουν.

Σκοπός μας είναι να κυκλοφορήσουν όσο περισσότερα τέτοια ανθολόγια αναμνήσεων γίνεται. Ο αρχικός μας σχεδιασμός περιλαμβάνει 6 από αυτά και σε τακτά χρονικά διαστήματα θα βρίσκουν τον δρόμο για το τυπογραφείο, αρκεί φυσικά να σας βρίσκουν σύμφωνους. Αν έχουν την δύναμη να σας πάνε πίσω στον χρόνο και να ταξιδέψετε μαζί τους, θα είναι αρκετό για μας για να συνεχίσουμε.

STIGMES BACK COVER CT

Θέλω να ευχαριστήσω δημόσια τον εκδότη και πολύ καλό φίλο, Δημοσθένη Καλάκο, για τις ατελείωτες ώρες που επένδυσε πάνω του, αλλά πάνω από όλα γιατί πίστεψε στην αλήθεια του. Υπάρχουν πράγματα που δεν μετριούνται σε κλίμακες, ούτε και κοστολογούνται. Ο Δημοσθένης δούλεψε με ψυχή και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς ακόμη και από το εξώφυλλο. Να πω τέλος ότι επιμελήθηκε προσωπικά εξ ολοκλήρου το στήσιμο του βιβλίου.

Οι πρώτοι 100 που θα προ-παραγγείλουν το βιβλίο, θα το πάρουν στα χέρια τους σε ισάριθμα, αριθμημένα αντίτυπα, υπογεγραμμένα, με διαφορετική ποιότητα εξωφύλλου και ίσως κάποια ακόμη έκπληξη… Να μην τα λέμε όλα. Μπορείτε να το ζητάτε στο παρακάτω τηλέφωνο επικοινωνίας. 2661 035191. Οι ώρες λειτουργίας είναι Δευτέρα – Σάββατο 11 το πρωί – 3 μεσημέρι και 6 το απόγευμα – 11 το βράδυ. Όταν θα είναι έτοιμο και το e-shop του site, θα σας ενημερώσω σχετικά.

Καλές μνήμες να ‘χουμε!

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Η ΕΚΔΟΣΗ ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ. Η ΣΕΙΡΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕΙ ΣΕ ΝΕΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ.

————-

Αποκλειστικά για το Comics Trades 2013–2014

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

«Το πιο λαμπερό στολίδι»

Το παρακάτω κείμενο, αποτελεί μέρος του βιβλίου «Κόμικς & Γιρλάντες» και δημοσιεύεται στο Comics Trades με την μορφή προ – δημοσίευσης σε αποκλειστικότητα, με την συγκατάθεση του δημιουργού και του εκδότη. Είναι κατοχυρωμένο πνευματικά στον δημιουργό. Κάθε μορφή αναδημοσίευσης του, μέρους ή ολόκληρου, καθώς και των φωτογραφιών που περιέχει, τις προερχόμενες από το προσωπικό αρχείο του δημιουργού, επισύρει τις προβλεπόμενες από το νόμο σχετικές κυρώσεις, περί καταπάτησης πνευματικής ιδιοκτησίας. Μάρτιος 1993 – νομοθετική διάταξη υπ` αριθμόν 2121.

© 2012 Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Θυμάμαι την κυρά – Ειρήνη, καθισμένη στην μικρή εσωτερική αυλή του σπιτιού, πλάι στους περιστερώνες της. Έφτιαχνε τα κλουβιά, τάιζε τα περιστέρια, τα φρόντιζε. Σου έδινε την εντύπωση πως όσο κρατούσε αυτή η ασχολία, ηρεμούσε το μυαλό της, γαλήνευε. Έμοιαζε σαν να έμπαινε σε ένα άλλο κόσμο, δικό της. Εκεί που δεν υπήρχε η καθημερινότητα να της ροκανίζει τα σωθικά, όπως όλων μας. Οι δουλειές του σπιτιού, η ανατροφή των δύο γιών της. Οι καυγάδες και οι κακίες, που τρύπωναν σαν σαράκι και ροκάνιζαν τις στιγμές, τις έπνιγαν σε μια απογοήτευση. Απραγματοποίητα όνειρα, χαμένες ελπίδες. Εικόνες που πλάθαμε όλοι, ιδανικές,  που θα` μεναν στο νου, έπειτα από την σύγκρουση με την σκληράδα της ζωής. Απωθημένα, που χαράζουν τα πρόσωπα και τις καρδιές. Κάνουν τον καθένα να οπισθοχωρεί στο καβούκι του. Να κλείνεται για να είναι ασφαλής , για να διαφυλάξει όσα μπορεί περισσότερα, από κείνα που κράτησε μέσα του.

Η κυρά – Ειρήνη ήταν ένας κλειστός άνθρωπος. Με χαρακτηριστικά τραχιά, αυστηρά. Δεν σου άφηνε περιθώρια για ερωτήσεις, ούτε καν για παιδικά «γιατί». Δεν άκουγε δικαιολογίες, δεν μετρούσε κλάματα. Ήταν θα` λεγα ψημένη σε έναν άλλο φούρνο. Ο δικός της πηλός ήταν διαφορετικός,  απ` αυτό των βόλων μας. Πιο δύσκαμπτος, πιο σκληρός. Έτσι περνούσαν οι χειμώνες, με τις φωνές και τις γκρίνιες, τα χαμόγελα και τα πειράγματα, σε μια ρόδα χαλασμένου κάρου. Γύριζε μαζί με μας, μας κουβαλούσε όταν κουραζόμασταν, σταματούσε στις ανηφόρες και πάλι έμενε εκεί, έξω από την αυλή. Ο Πάνος και ο Νίκος, οι δύο της γιοί, ήταν οι αρχηγοί της γειτονιάς. Απ` αυτούς ξεκινούσε το παιγνίδι και σ` αυτούς τελείωνε. Όταν άνοιγαν τα παραθυρόφυλλα του σπιτιού τους, αυτά που έβλεπαν στην αλάνα, ξέραμε ότι είχε μπει ο επίλογος για κείνη τη μέρα. Όπως ξέραμε και ποιού πρόσωπο θα εμφανίζονταν στο άνοιγμα τους.

Ήταν οι εποχές του διωγμού των κόμικς και της κόμικς – απαγόρευσης μας. Εκατοντάδες τέτοια χάρτινοι προορισμοί, στην αχαρτογράφητη γη της φαντασίας μας, χάνονταν στα σκουπίδια, καίγονταν σε Κυριακάτικες φωτιές, σχίζονταν μπροστά μας, όταν αργούσαμε να διαβάσουμε τα μαθήματα, ή γυρίζαμε αργότερα από την επιτρεπτή ώρα. Η κυρά Ειρήνη, τα είχε βάλει μαζί τους και δεν άφηνε ποτέ να γίνουν έστω 3 ή 4. Μόλις τα έβλεπε, τα πέταγε αμέσως. Ήθελε οι γιοί της να προκόψουν. Να μάθουν γράμματα, να γίνουν κάτι στη ζωή τους. Κι εκείνα τα περιοδικά, ευθύνονταν για τους χαμηλούς βαθμούς και την ντροπή που γεννούσαν τα λόγια του δασκάλου, μέσα της. Αλλάζαμε τεύχη μεταξύ μας, ειδικά με τον Νίκο, αλλά τα δικά μου δύσκολα τα έβλεπα να επιστρέφουν. Συνήθως μου` λεγε απολογητικά ένα «συγνώμη» και έσκυβε το κεφάλι κάτω.

Το Δεκέμβρη του 1970, ενώ πήγαιναν παραδοσιακά στο χωριό τους για τις ημέρες των εορτών, αυτή τη φορά έμειναν στη γειτονιά. Πλησίαζαν οι μέρες των Χριστουγέννων. Ήταν προπαραμονή. Μέσα στη φτώχια και την ανέχεια εκείνων των χρόνων, όλοι έκαναν ότι μπορούσαν για να δείξουν μια άλλη πλευρά. Πιο χαρούμενη. Στόλιζαν τα σπίτια, γέμιζαν τα καντούνια μυρωδιές από σπιτικά γλυκά. Όλων τα πρόσωπα έπαιρναν κάτι από τη γιορτινή λάμψη. Γλύκαιναν, γίνονταν πιο φιλικοί, πιο καλοσυνάτοι, πιο φιλόξενοι. Συγχωρούσαν πιο εύκολα. Λίγες μέρες πριν, είχα αποκτήσει ένα τεύχος «Μεγάλου Μπλέκ». Περισσότερες σελίδες από το εβδομαδιαίο, μεγαλύτερο σχήμα, πιο χορταστικό και πολύ δύσκολο να έρθει στα χέρια μας, με την τιμή των δέκα δραχμών τότε. Το είχα δανείσει στον Νίκο και περίμενα να το διαβάσω ξανά. Θα ήταν μια μικρή απόλαυση, γύρω από τα λαμπάκια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, καθώς αναβόσβηναν. Αυτό σκέφτηκα και παρά τον φόβο που τρύπωνε μέσα μου, μήπως το είχε πετάξει η μητέρα του, έκλεισα πίσω μου την εξώπορτα και κίνησα για να το ζητήσω.

Μουδιασμένος, δίχως να μπορώ να αρθρώσω λέξη, σαν κάποιος να μου` χε κλείσει το στόμα, ένα αόρατο χέρι και με μια κρυάδα στα γόνατα, γύρισα και βγήκα από το μικρό σαλόνι. «Το πέταξα. Να μη του ξαναδώσεις άλλα, γιατί θα τα πετάξω κι αυτά.» Λόγια που έμοιαζαν να έχουν καρφωθεί στα αυτιά μου και σαν αντίλαλος, να σφυρίζουν διαρκώς. Βγήκα στον παγωμένο αέρα και κοίταξα πάνω από τα σπίτια, όσο πήγαινε το βλέμμα μου. Το σούρουπο κατέβαινε νωχελικά, βαριεστημένα και λίγο μελαγχολικό.  Αμίλητος και χαμένος στις σκέψεις μου, κάθισα στον καναπέ, δίπλα στο μικρό μας δέντρο. Δεν ήθελα να πω τίποτα στους δικούς μου, τέτοιες μέρες να` χουμε γκρίνιες και καυγάδες. Μ` όλα αυτά στο κεφάλι, ξημέρωσε η επόμενη μέρα. Παραμονή. Μέρα γεμάτη από τη μαγεία της προσμονής, για τα δώρα. Μια μέρα με αισιοδοξία, χαμόγελα και παντού «καλά παιδιά»!

Μαζεμένοι γύρω από την σόμπα, συγγενείς και λίγοι φίλοι, όλοι μαζί στριμωγμένοι σε ένα μικρό δωμάτιο, με τις ανάσες μας να χτυπάνε η μια την άλλη, τρανταχτά γέλια και ποτήρια να τσουγκρίζουν. Μια ατμόσφαιρα οικεία και ζεστή, που μηδένιζε τις αποστάσεις και έδιωχνε μακριά όσα μας χώριζαν. Έστω και για λίγο. Για ένα βράδυ. Το ραδιόφωνο έπαιζε μουσικές από μεγάλες ορχήστρες. Paul Mauriat, James Last. Τα μελομακάρονα είχαν μεγάλο σουξέ. Οι κολακείες πήγαιναν και έρχονταν, οι μικροί ανοίγαμε χαρτιά περιτυλίγματος εορταστικά και λερώναμε τα ρούχα μας στο δάπεδο. Το δικό μου μυαλό ταξίδευε σε κείνο το τεύχος «Μεγάλου Μπλέκ», με τα κατορθώματα του κυνηγού και της παρέας του. Εκείνο που έδωσα στο Νίκο και που χάθηκε στη μανία της μητέρας του, θυσία σε κάποια αταξία. Κρατούσα το πλαστικό εκείνο καλαμάκι, με τα μικροσκοπικά ζαχαρωτά μέσα, όταν άκουσα το χτύπημα στο τζάμι της πόρτας.

«Ποιος να` ναι τέτοια ώρα;», αναρωτήθηκαν οι μεγάλοι. Νομίζω ότι ήταν η μητέρα μου, αυτή που πήγε να ανοίξει. Μου είναι αδύνατον να περιγράψω πως ένοιωσα, στη θέα της κυρά – Ειρήνης… Ήταν σαν κάποιος να είχε ακούσει ότι σκεφτόμουν. Να είχε μπει μέσα μου και να αισθάνονταν τους χτύπους της καρδιάς μου. Να` βλεπε τον πόθο μου… «Δεν θα καθίσω, Μαρία. Ήρθα για δώσω αυτό το περιοδικό στο γιό σου. Το ξέχασε σπίτι και … και μπορεί να το θέλει να το διαβάσει». Η χαρά μου πρέπει να σηκώθηκε πριν από μένα! Με δυσκολία κρατιόμουν να μην φωνάξω! Η κυρά – Ειρήνη έφυγε αμέσως σχεδόν και σε λίγα δευτερόλεπτα κρατούσα ξανά στα χέρια μου, κάτι ανέλπιστο. Κάτι που είχα για χαμένο. Μετάνιωσα που δεν έτρεξα να την ευχαριστήσω. Ήταν κάτι που ποτέ δεν την είχα ικανή να κάνει. Το πρόσωπο της είχε θυμάμαι εκείνη τη γαλήνη, όπως τότε που φρόντιζε τα περιστέρια. Σαν κάτι όμορφο να την είχε κυριέψει. Μέρες μετά, εντελώς τυχαία, έμαθα από τον Νίκο ότι το περιοδικό το είχε πράγματι πετάξει και τότε… κούνησα με απλά το κεφάλι μου. «Ένα ακόμη στολίδι στο δέντρο», ψιθύρισα…  Το πιο λαμπερό. Κι είχα στο νου μου όταν τα` λεγα, τη γυαλάδα στα μάτια της κυρά  Ειρήνης…

Αποκλειστικά για το Comics Trades 2012 – 2013

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

HAVE GUN WILL TRAVEL – Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ «ΚΑΠΤΕΝ ΚΟΥΠΕΡ»!

Είμαι σίγουρος ότι κανείς στην Αμερική, δεν φαντάζονταν ότι η φιγούρα του βασικού πρωταγωνιστή της τηλεοπτικής σειράς του CBS “Have gun will travel”, 15 χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση(το 1957 προβλήθηκε το πρώτο επεισόδιο και το 1963 το τελευταίο), θα έδινε την έμπνευση στην δημιουργία ενός σημαντικού χαρακτήρα των καουμπόικων αναγνωσμάτων της χώρας μας. Του Κάπτεν Κούπερ, αρχηγού των σερίφηδων του Ώστιν, που έδινε εντολές για νέες αποστολές στα μέλη της θρυλικής τετράδας!

Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια στην έρευνα μου για την έκδοση του «Μικρού Καουμπόι» και βέβαια δεν συμπεριλήφθηκε στην έκδοση του σχετικού βιβλίου των εκδόσεων Αιγόκερως, γιατί μέχρι τότε δεν είχα καταφέρει να βρω και να διαβάσω κάποιο από τα τεύχη της Dell Comics, της σειράς Have gun will travel.

Όπως ξέρετε οι περισσότεροι, οι Αμερικάνικες εκδοτικές κόμικς, έπαιρναν έμπνευση και υλικό για τα περιοδικά τους από τις τηλεοπτικές σειρές που προβάλλονταν. Η Dell ίσως και να το παράκανε, αφού δεν άφησε σειρά για σειρά, που να μην περάσει από την μικρή οθόνη στις σελίδες ενός εικονογραφημένου! Ας πάμε όμως να δούμε κάποια στοιχεία για την σειρά αυτή, που μας βοηθάει να λύσουμε ένα ακόμη Ελληνικό κόμικς – γρίφο. Τα σενάρια γράφτηκαν από τους Gene Roddenberry, Bruce Geller και Harry Julian Fink, που είχαν δώσει στο κοινό μέχρι τότε τα πολύ επιτυχημένα σήριαλ Star Trek, Mission: Impossible και το αστυνομικό φιλμ που έκανε διάσημο τον Κλίντ ‘Ηστγουντ, Dirty Harry. Σαν εταιρεία παραγωγής, ανέλαβε η Desilu Productions, ενώ κάποια στιγμή εμφανίστηκε στην καρέκλα του σκηνοθέτη για ένα επεισόδιο και ο μεγάλος Sam Peckinpah! Η σειρά έκανε 225 επεισόδια, με πρωταγωνιστή σε όλα τους τον Richard Boone. Ήταν αυτοτελή και με διάρκεια μόλις 25 λεπτά το καθένα. Σαν guest stars, εμφανίστηκαν μεγάλοι Αμερικανοί ηθοποιοί, όπως οι Angie Dickinson, Mike Connors, James Coburn, Lee Van Cleef, John Carradine, Martin Balsam, Ben Johnson, George Kennedy(σε 7 επεισόδια!), Jack Lord(ο γνωστός μας Μαγκάρετ!), Vincent Price(ο άρχων του Αμερικάνικου κινηματογραφικού τρόμου!), Pernell Roberts(από τα διπλανά στούντιο που γυρίζονταν η Μπονάντσα!), Harry Dean Stanton και πάρα πολλοί ακόμη! Η σειρά έγινε θρύλος, πήρε βραβεία και μεταφέρθηκε και στο ραδιόφωνο. Ήταν συνεπώς αδύνατον να μην συγκινήσει τους εκδότες της Dell, κι έτσι ο χαρακτήρας του Clay Alexander τυπώθηκε στα κόμικς της εποχής, το 1962. Πήγε μάλιστα αρκετά καλά και στις πωλήσεις.

Όταν οι κ. κ. Ραμπατζής και Ανδρεόπουλος επαναπροσδιόριζαν τους ήρωες και τους χαρακτήρες του «Μικρού Καουμπόι», στις αρχές της δεκαετίας του`70, χρειάστηκαν μια φιγούρα για να εκπροσωπήσει τον Μάρσαλ Κούπερ(ή Κάπτεν Κούπερ), έναν σημαντικό χαρακτήρα, με συχνή εμφάνιση στις ιστορίες. Συνεπώς χρειάζονταν ένα πρότυπο, μια έμπνευση αν προτιμάτε. Έτσι, επιλέχθηκε ο Clay Alexander των εκδόσεων της Dell Comics, από το εικονογραφημένο Have gun will travel! Οι βινιέτες που σας παρουσιάζουμε, είναι από το όγδοο τεύχος της σειράς και πιστοποιούν τα όσα αναφέραμε πριν. Πολλά επιπλέον στοιχεία, μπορείτε να βρείτε στο πιο κάτω link.

http://en.wikipedia.org/wiki/Have_Gun%E2%80%93Will_Travel

Να σας πούμε ακόμη, ότι δύο τεύχη του Have gun will travel, θα αναρτηθούν συνοδεία συμπληρωματικού άρθρου, σύντομα στο Time Bandits, κατευθείαν από τα ράφια της βιβλιοθήκης μας! Ο μόνος χαρακτήρας που μας μένει να αναλύσουμε πλέον, είναι αυτός του Πεπίτο και του Λάκυ, για τους οποίους θα διαβάσετε πολύ σημαντικά στοιχεία, που προσδιορίζουν την δημιουργία τους, που προήλθαν από την κουβέντα που είχαμε με τον κ. Βαγγέλη Σαίτη(γελοιογράφο του «Μικρού Καουμπόι»), ο οποίος μας έλυσε πολλές απορίες! Αναμείνατε τα επόμενα αποκαλυπτικά άρθρα λοιπόν, σε μια ακόμη αποκλειστικότητα του Comics Trades!

Τεύχη του «Have gun will travel», θα σας δώσουμε την ευκαιρία να διαβάστε σε αποκλειστικότητα, μέσα από την ηλεκτρονική μας βιβλιοθήκη και το «Time Bandits». Όταν θα είμαστε έτομοι, θα σας ενημερώσουμε με σχετικό άρθρο, τόσο εδώ – όσο και στο TB. Μείνετε συντονισμένοι στην κόμικς – συχνότητα μας!

http://thetimebandits.wordpress.com/

Αρέσει σε %d bloggers: