Advertisements

ΝΕΟ ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ 38 — Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ

001

Νέο Μίκυ Μάους τεύχος 38, με τον Casty να κάνει την επανεμφάνισή του στο περιοδικό, μετά από καιρό. Για να δούμε τι άλλο μας επιφυλάσσει το σημερινό τεύχος.

Όπως κάθε εβδομάδα, είδαμε πρώτα τα περιεχόμενα του τεύχους και το βράδυ, αφού το διαβάσαμε, προσθέσαμε και τα σχόλιά μας.

Stickeez

Το πρώτο πράγμα, που προσέχουμε, πιάνοντας το τεύχος στα χέρια μας, είναι ότι συνοδεύεται από ένα δωράκι, το οποίο, μάλιστα, είναι πραγματικό δωράκι, καθώς δεν αυξάνει την τιμή τού τεύχους. Δεν άνοιξα το σακουλάκι, αλλά πρόκειται για κάποιο παιχνίδι, υποθέτω ένα λαστιχένιο ζωάκι με βεντούζα στο κάτω μέρος, για να κολλάει σε διάφορες επιφάνειες. Μη το βλέπετε έτσι μεγάλο στην εικόνα, μια σταλιά είναι!

007

Το τεύχος ξεκινά, όπως αναφέραμε στην αρχή, με την ιστορία η μελωδία τής επιτυχίας, σε σενάριο Casty και σχέδιο Massimo De Vita.

Ο Μίκυ και η Μίννι πηγαίνουν σ’ ένα πάρτυ, όπου ντι-τζέυ είναι ο αντίπαλός του, ο Μόρτιμερ. Με αφορμή το ότι ένας ντι-τζέυ δεν γράφει μουσική, αλλά παίζει τη μουσική άλλων, γίνεται ο σχετικός καυγάς, ο οποίος καταλήγει στο να παίξει ο Μίκυ στον Μόρτιμερ μια μελωδία, που είχε στο μυαλό του, για να αποδείξει ότι ακόμα και αυτός είναι πιο σχετικός με τη μουσική από εκείνον. Η μελωδία είναι πολύ όμορφη. Ο Μόρτιμερ την ηχογραφεί, την παρουσιάζει σαν δική του, και το τραγούδι γίνεται τεράστια επιτυχία. Ο Μίκυ θα πρέπει τώρα να αποδείξει ότι ο Μόρτιμερ είναι κλέφτης. Θα τα καταφέρει, όμως, που ο Μόρτιμερ έχει πάρει μέτρα για κάθε ενδεχόμενο;

Τυπικό σχέδιο Cavazzano για μια μη τυπική ιστορία τού Casty, καθώς δεν πρόκειται για κάποια εντυπωσιακή περιπέτεια. Όμως, η ιστορία είναι πολύ καλά δομημένη, και ο αναγνώστης ταυτίζεται με την αγωνία τού Μίκυ να καταφέρει να αποδείξει ότι δεν λέει ψέμματα. Οκτώμισι με εννέα γι’ αυτήν την ιστορία.

041

Ακολουθεί η ιστορία το καλό κακό αστέρι, σε σενάριο Valentina Camerini και σχέδιο Michele Mazzon.

Ο Πόε, το κοράκι τής Μάτζικα, ακούει στην τηλεόραση ότι τα μαύρα κοράκια φέρνουν ατυχία. Πιστεύοντας ότι αυτός ήταν η αιτία, που η Μάτζικα δεν είχε καταφέρει να πάρει τη δεκάρα τού Σκρουτζ, αποφασίζει να φύγει, για να την απαλλάξει από την κακοτυχία. Πηγαίνει στης γιαγιάς Ντακ, όπου, με το που φτάνει, αρχίζουν να συμβαίνουν το ένα καλό μετά το άλλο στη γιαγιά και στον Πασχάλη. Έτσι, πεπεισμένος ότι τελικά δεν έφταιγε αυτός για τις αποτυχίες τής Μάτζικα, επιστρέφει στο σπίτι της, όπου η Μάτζικα τον υποδέχεται με ανοικτές αγγάλες. Πού να οφειλόταν αυτή η σειρά από αλλεπάλληλα ευχτυχή γεγονότα στο αγρόκτημα;

Ωραίο, μοντέρνο σχέδιο σε μια όμορφη, γλυκιά ιστορία, καλά δομημένη, που δεν κουράζει, σε αντίθεση με κάποιες ιστορίες με τον Γκαστόνε, όπου και εκεί συμβαίνουν απανωτά ευτυχή περιστατικά. Ένα οκτώ θα το βάλουμε.

063

Συνεχίζουμε με το αληθινό πρόσωπο του Ντόναλντ, σε σενάριο Riccardo Secchi και σχέδιο Enrico Faccini.

Η Νταίζυ έχει μια φωτογραφία τού Ντόναλντ, που τη λατρεύει, καθώς δείχνει αυτό που θεωρεί ως το αληθινό πρόσωπο του Ντόναλντ. Αυτός, όμως, βλέπει μια αλλόκοτη έκφραση, με το ράμφος στραβό και τη γλώσσα έξω, και δεν αντέχει να την κοιτά. Έτσι, αποφασίζει να δώσει στη Νταίζυ μια πιο καλή φωτογραφία. Στην αρχή προσπαθεί να τραβήξει μία, αλλά όλα του πάνε στραβά, και δεν καταφέρνει να τραβήξει τίποτε. Στη συνέχεια, ζητάει από συγγενείς και φίλους να του δώσουν κάποια καλή φωτογραφία, αλλά όλοι έχουν μόνο μία. Μαντέψτε ποια! Τελικά, ο Ντόναλντ θα βρει τρόπο να πείσει τον κόσμο ότι η συγκεκριμένη έκφραση ήταν απαίσια. Όμως ήταν αυτή, πραγματικά, η έκφραση στη φωτογραφία;

Να το βγάλω από μέσα μου, γιατί δεν αντέχω, από το πρωί που ξεφύλλισα το τεύχος. Δεν είναι αυτό το αληθινό πρόσωπο του Ντόναλντ! Πώς ζωγραφίζει έτσι τα παπιά ο Faccini; Φρίκη!

Η ιστορία, τώρα, είναι εξαιρετική. Τρία σε ένα: στο πρώτο μέρος, έχουμε μια τυπική φάση, όπου ο Ντόναλντ προσπαθεί να κάνει κάτι, αλλά όλα του πάνε στραβά, στο δεύτερο έχουμε τη σουρρεαλιστική αναζήτηση μιας καλής φωτογραφίας, όπου όλοι έχουν την ίδια και μόνο αυτή, και στο τρίτο έχουμε το ακόμα πιο σουρεαλιστικό τέλος, το οποίο σίγουρα ο καθένας θα το ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο.

Εννέα στο σενάριο και τέσσερα με πέντε στο σχέδιο. Μέσο όρο δεν βγάζω, διότι θα αδικήσω το σενάριο.

083

Ακολουθεί ο έβδομος από τους 12 (και 1/2) άθλους του Γκουφακλή, με τίτλο ο δεινόταυρος, σε σενάριο Fabio Michelini και σχέδιο Andrea Ferraris. Το ιταλικό λογοπαίγνιο, «Il dinotauro», διατηρήθηκε στα Ελληνικά ακέραιο. Το γιατί ο δεινόταυρος είναι λογοπαίγνιο πάνω στον ταύρο τής Κρήτης, αυτό επαφίεται ως άσκηση στους αναγνώστες.

Ο Γκουφακλής πρέπει τώρα να βρει τον δεινόταυρο, που ζει στον λαβύρινθο. Θα πάει, θα τον βρει και θα τον φέρει στον Μέλανα Πέτρο, μαζί με τα δεινοταυράκια του, καθώς τελικά θα αποδειχθεί ότι δεν ήταν δεινόταυρος, αλλά δεινοαγελάδα.

Μέχρι που έφτασαν στον λαβύρινθο, η ιστορία είχε ενδιαφέρον. Από εκεί και πέρα, όμως, η ιστορία απλώς γέμιζε σελίδες. Θα έχετε βαρεθεί να το διαβάζετε, αλλά κρίμα το ωραίο σχέδιο και εδώ. Έξι για αυτήν την ιστορία.

097

Ακολουθεί καπάκι ο όγδοος άθλος, με τίτλο οι φοράδες τού Γκουφυμήδη, πάλι σε σενάριο Fabio Michelini και σχέδιο Andrea Ferraris. Και πάλι το ιταλικό λογοπαίγνιο, «Le cavalle di Pippomede», διατηρήθηκε και εδώ ακέραιο.

Τώρα ο Γκουφακλής πρέπει να βρει τις φοράδες τού Γκουφυμήδη. Κι αυτό εύκολο, καθώς ο Γκουφακλής επιστρατεύει τον Πήγασο, που γοητεύει τις φοράδες και τον ακολουθούν. Και πάλι, αφού πάνε τις φοράδες στον Μέλανα Πέτρο, η ιστορία απλώς γεμίζει σελίδες, με μια δευτερεύουσα υπόθεση, όπου ο Γκουφακλής ερωτεύεται την Ήβη, πετώντας στα σύννεφα με τον Πήγασο. Η ιστορία τελειώνει με ένα cliffhanger (πώς στο καλό το λένε αυτό στα Ελληνικά;) όπου ο Γκουφακλής και ο Μικόλαος έχουν πέσει από τον Πήγασο και κατευθύνονται προς κάτι μυτερές κορυφές. Αρκεί αυτό για να θέλουμε να διαβάσουμε τη συνέχεια; Μπα…

Ό,τι είπαμε για την προηγούμενη ιστορία, ισχύει και γι’ αυτήν Έξι και εδώ.

111

Το τεύχος κλείνει με τον τέταρτο αγώνα από το μεγάλο κυνήγι τών τροπαίων, με τίτλο ο αδηφάγος μεσοεπιθετικός, σε σενάριο Carlo Panaro και σχέδιο Ettore Gula.

Σειρά έχει να αγωνιστεί ο Πασχάλης, ο οποίος πηγαίνει στη Νότιο Αφρική, για να παίξει σε έναν αγώνα ράγκμπυ. Είναι κομματάκι άσχετος, αλλά ο προπονητής βρίσκει τον τρόπο να τον κάνει αχτύπητο παίκτη: του λέει να βλέπει τη μπάλα σαν ψωμί, που οι αντίπαλοι θέλουν να του το πάρουν! Οι Λύκοι, φυσικά, θα χτυπήσουν στο ευαίσθητο σημείο τού Πασχάλη, την κοιλιά και τελικά θα καταφέρουν να κάνουν την ομάδα του Πασχάλη να χάσει.

Τυπική ιταλική ιστορία, που εστιάζει στην ακατάσχετη όρεξη του Πασχάλη. Μέτριο σχέδιο και μέτρια ιστορία, οπότε θα βάλουμε και μέτριο βαθμό, έξι με επτά.

040

Την επόμενη εβδομάδα θα διαβάσουμε την ιστορία οι πειρατές τής Μαλαισίας, σε σενάριο Bruno Sarda και σχέδιο Massimo De Vita. Ενδιαφέρον!

mickey

Σ’ αυτό το τεύχος, σε αντίθεση με τα περισσότερα πρόσφατα τεύχη, που οι περισσότερες ιστορίες προέρχονταν από το ίδιο τεύχος τού Topolino, έχουμε μια επιλογή ιστοριών από έξι διαφορετικά τεύχη. Και πάλι όμως, με εξαίρεση την ιστορία με τον Ντόναλντ, που είναι από το 2009, οι υπόλοιπες ιστορίες είναι όλες πρόσφατες, από το 2013. Επίσης, όπως έχουμε πια συνηθίσει τις τελευταίες εβδομάδες, μετά βίας χώρεσε μία σελίδα με αξιοπερίεργα, ανάμεσα στις ιστορίες.

Οι τρεις πρώτες ιστορίες, με εξαίρεση το σχέδιο της τρίτης, ήταν πολύ καλές, οπότε το τεύχος αξίζει, παρ’ όλον ότι οι άλλες τρεις ιστορίες δεν είχαν κάτι το ιδιαίτερο. Αντί για συνολική βαθμολογία, θα πούμε απλώς ότι πρόκειται για ένα τεύχος με ιστορίες ανόμοιας ποιότητας.

teamup

Παρουσίαση από Corto

001

Φθάσαμε στο 38ο τεύχος της νέας περιόδου έκδοσης του Μίκυ Μάους (στην μετά Τερζόπουλο εποχή ή στα χρόνια της Καθημερινής), για να διαβάσετε δική μου κριτική. Είναι κάτι που δεν περίμενα ούτε κι εγώ προσωπικά, ότι θα συνέβαινε, αλλά όπως σας έχω πει και σε παρουσιάσεις παλαιότερες άλλων τίτλων, διανύω ένα ιδιαίτερα φορτωμένο επαγγελματικά διάστημα, με αποτέλεσμα να μην βρίσκομαι στις επάλξεις της αρθρογραφίας της σελίδας τόσο ενεργά όσο θα ήθελα. Όλο αυτό το διάστημα ο Κρίτων πήρε στις πλάτες του κυριολεκτικά το Comics Trades, και νιώθω για ακόμη μια φορά την ανάγκη να τον ευχαριστήσω δημόσια για τις μεγάλες προσπάθειες, που κατέβαλε και καταβάλλει σε καθημερινή βάση, προκειμένου να έχετε την δυνατότητα της ενημέρωσης. Έπεσα 1–2 φορές έξω στις προβλέψεις μου για την οριοθέτηση της επιστροφής μου στην αρθρογραφία, γι’ αυτό δεν θα προβώ σε ακόμη μια πρόβλεψη. Ελπίζω απλά να μπει μια τάξη, μια ρουτίνα, αν προτιμάτε, στα επαγγελματικά μου κυρίως, έτσι ώστε να είμαι σε θέση να συμμετέχω πιο ενεργά, και ας έρθει αυτή η εξέλιξη όσο πιο σύντομα γίνεται.

Όλους αυτούς τους μήνε,ς από την στιγμή που επανακυκλοφόρησε το Μίκυ Μάους, διάβαζα τις κριτικές του Κρίτωνα αλλά και τα σχόλιά σας. Για να μπω καλύτερα στο κλίμα όλων των πιο πάνω μάλιστα, διάβασα πρόσφατα και τα προηγούμενα 37 τεύχη ξανά. Υπάρχουν αρνητικά σημεία, σαφώς, και θα συμφωνήσω με αρκετούς από εσάς, τα οποία και επισημάνατε άλλωστε στα σχόλιά σας. Όπως υπάρχουν και θετικά, φυσικά. Για την επιλογή των ιστοριών δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι. Γνωρίζετε όλοι προς τα πού κινείται η ελληνική έκδοση και από πού αντλεί υλικό. Παρατηρώ μια μείωση της απόστασης που μας χώριζε χρονικά από το Topolino. Το ότι μεταφράζονται και δημοσιεύονται οι ιστορίες του με μια απόκλιση της τάξεως του ενός έτους (κάποιες από αυτές, όχι όλες) το θεωρώ θετικό. Οι παλαιότεροι αναγνώστες θα θυμάστε τις περσινές μας παρουσιάσεις του ιταλικού περιοδικού, με αρκετές από εκείνες τις ιστορίες να έχουν ήδη εκδοθεί, όπως αυτές που αφορούν στην εκδοχή του Ηρακλή και των άθλων του από τον Γκούφυ. Ας τα αφήσουμε, όμως, όλα αυτά, για να προστεθούν αργότερα στα σχόλια, με την μορφή συμπερασμάτων, και ας πάμε στην κριτική του τεύχους, αφού πρώτα ευχαριστήσω για ακόμη μια φορά τον Κρίτωνα για τα σκαναρίσματά του. Χωρίς αυτά δεν θα προλάβαινα να έχω έτοιμη την άποψή μου για το τεύχος. Επίσης, όπως διαπιστώνετε, είναι η δεύτερη στο ίδιο τεύχος, αφού σήμερα είπαμε να σας χαρίσουμε διπλή δόση βαθμών! Για να δούμε, συμφωνούμε πουθενά ή όχι;

Stickeez

Να ξεκινήσω, λοιπόν, από το… δωράκι του τεύχους, τα stickeez. Εντελώς ανάποδα δηλαδή! Αν ήμουν μαθητής του δημοτικού (υποθέτω ότι κάπου εκεί ηλικιακά απευθύνονται) μάλλον θα προσπερνούσα σφυρίζοντας αδιάφορα, αφού τα βρήκα λίαν επιεικώς κακόγουστα. Επειδή, όμως, αποφοίτησα προ πολλού από το δημοτικό, και οι μαθητές εκείνων των τάξεων δεν διαβάζουν τούτες τις γραμμές, ας τα ξεχάσουμε όλα και ας περάσουμε στο περιεχόμενο του τεύχους, αφού πρώτα δώσω ένα 7+ στο εξώφυλλο σαν μακέτα.

007

Ένας φίλος από τα παλιά, ο Μόρτιμερ, παραδίδει μαθήματα DJ προς αποφυγήν και υποκλέπτει την μελωδία του Μίκυ, για να εμπλουτίσει το ρεπερτόριό του. Εδώ βασικά έχουμε ένα από τα φαινόμενα της εποχής μας: αντί για τους καλλιτέχνες και τις συνθέσεις τους, την δόξα κλέβουν οι DJs. Έχει αντικατασταθεί η επιβράβευση του δημιουργού, με αυτήν του χρήστη. Στην ιστορία μας, τώρα, η κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας από τον Μόρτιμερ αρχικά αμείβεται με μια προσωρινή αναγνώριση, όμως στο τέλος θριαμβεύει η αλήθεια (crime does not pay). Προηγούνται, φυσικά, τραγελαφικές καταστάσεις αρκετά πρωτότυπες, που διασκεδάζουν τον αναγνώστη. Σκίτσο καλό – χρώματα ωραία – σενάριο καλό. Ζητάμε κάτι παραπάνω για 8; Εμένα προσωπικά μου αρκούν τα πιο πάνω.

041

Ωραίο και ευρηματικό είναι και το επόμενο σενάριο, όπου η ανακοίνωση περί αντικειμένων που προκαλούν ατυχία, τρομοκρατεί το κοράκι – βοηθό της Ματζίκα, το οποίο, προσπαθώντας να προλάβει τις ευθύνες που τυχόν θα του επιρρίψει η εκ Βεζούβιου ορμώμενη μάγισσα, για την αποτυχία απόκτησης της τυχερής δεκάρας, αποφασίζει να εγκαταλείψει το πόστο του και να αρχίσει να συνεισφέρει στην κοινωνία θετικά, αλλάζοντας στάση ζωής! Βέβαια, το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας θα είναι απολαυστικό ως την τελευταία σελίδα! Διασκεδαστική και καλά σχεδιασμένη, δικαιούται ένα 8 και αυτή.

063

Η φωτογραφία που έχει επιλέξει η Νταίζυ, για να κορνιζάρει, δεν είναι ακριβώς η πλέον χαρακτηριστική και κολακευτική του Ντόναλντ, οπότε ο δεύτερος αναλαμβάνει να την αντικαταστήσει με μια καλύτερη. Μια σειρά από γκάφες σχετικά συνηθισμένες αλλά με κεφάτο αποτέλεσμα, κατατάσσουν την τρίτη ιστορία του τεύχους στην ίδια θέση και από πλευράς βαθμολογίας μου, αλλά με ένα 6. Σε κάποιο τεύχος Ντόναλντ ίσως να χωρούσε καλύτερα (πάντα με ένα 6 ως βαθμολογία, όμως).

083097

Έβδομος και όγδοος άθλος του Γκουφακλή (Δεινόταυρος και Οι Φοράδες του Γκουφυμήδη) για την συνέχεια. Νομίζω ότι διαβάσατε και τα προηγούμενα τμήματα των ιστοριών αυτών, οπότε ή θα συνεχίσετε μέχρι τέλους ή θα έχετε αποφασίσει να προσπερνάτε τις σελίδες αυτές μέχρις ότου να ολοκληρωθούν. Προσωπικά τις βρίσκω έξυπνες και καλοσχεδιασμένες και το υπ’ αριθμόν ένα κίνητρ’ο μου για τα τελευταία τεύχη. Ανυπομονούσα να δημοσιευτούν στα Ελληνικά από πέρσι, που τις διάβασα και στο Topolino. 8+

111

Τέταρτο επεισόδιο και για το «μεγάλο κυνήγι των Τροπαίων», μια ακόμη ιστορία σε συνέχειες, που μας έρχεται από τα περσινά Topolino. Τίτλος του «Ο αδηφάγος μεσοεπιθετικός», θέμα το ράγκμπι και πρωταγωνιστής ο Πασχάλης. Το σχέδιο το βρήκα ανυπόφορο, πράγμα που ομολογώ ότι συνέβαλε τα μέγιστα για να διαβάσω την τελευταία αυτή ιστορία του τεύχους αρκετά γρήγορα. Επίσης, μπορώ να πω ότι δεν πρόκειται να ανατρέξω σε αυτήν στα επόμενα 7–8 χρόνια για επιπλέον ανάγνωση. Ένα 6 για το σενάριο και ένα 5 για το σχέδιο δεν θα με κάνουν να κοιμηθώ με τύψεις απόψε.

Τις παρουσιάσεις τού εβδομαδιαίου ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ μπορείτε να τις βρείτε συγκεντρωμένες εδώ.

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Advertisements

About Kriton

I reversed the polarity of the neutron flow...

Posted on 6 Μαρτίου 2015, in Arts, Comics, Comics Archive, Comics Characters, Comics Covers, Comics History, Comics Legends, Comics Stories, Comics Trades, Comics Tributes, CT Exclusive, Culture, Greek Comics, Άρθρα Μελών, Έρευνα, Απόψεις, Αποσπάσματα, Αποκλειστικότητες, Αρχείο, Αφιερώματα, Βινιέτες, Γουώλτ Ντίσνεϋ, Δημιουργοί, Εργασίες Κοινότητας, Εργασίες Μελών, Εσωτερικές Σελίδες, Ελληνικά Κόμικς, Εξώφυλλα Κόμικς, Η Ιστορία των Κόμικς, Ιστορίες από το Μίκυ Μάους, Κόμικς, Κόμικς Έρευνα, Κόμικς Ειδήσεις, Κόμικς Θρύλοι, Κόμικς Ιστορίες, Κόμικς Καταγραφή, Κόμικς Παρουσιάσεις, Κόμικς Χαρακτήρες, Μίκυ Μάους, Παρουσίαση: Μίκυ Μάους, Πολιτισμός, Σκίτσο, Τέχνες, Mickey Mouse, Walt Disney and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 18 Σχόλια.

  1. Να αναφέρω ότι είναι τουλάχιστον η 2η ιστορία του Κάστυ στο νέο Μίκυ Μάους.

    Μου αρέσει!

  2. Απολογούμαι… Δυστυχώς κάποιες φορές είμαι υπερβολικός σε κάποια θέματα… και δυσκολεύομαι να μην αναφέρω κάποιες παρατηρήσεις μου…

    Μου αρέσει!

  3. Για όποιον ενδιαφέρεται, προσθέσαμε τα σχόλιά μας στην παρουσίαση του νέου Μίκυ Μάους 38. Κι’ όταν λέμε «μας», αυτή τη φορά δεν πρόκειται για πληθυντικό μεγαλοπρεπείας. Αυτή την εβδομάδα έχουμε διπλή παρουσίαση!

    Μου αρέσει!

  4. Το σχέδιο του Enrico Faccini είναι γενικά πολύ διαφορετικό από τους περισσότερους Ιταλούς και καμία σχέση δεν έχει με τους παλιούς καλούς Αμερικάνους σχεδιαστές. Συνήθως φαίνεται άσχημο (για να μην πω απαράδεκτο), ιδιαίτερα όσο αφορά στο σχεδιασμό των Παπιών (θα έλεγα ότι, το σχέδιο του στο σύμπαν του Μίκυ δεν είναι τόσο άσχημο, παρόλο που σηκώνει βελτίωση).

    Αλλά, τα σενάρια του, θα τα χαρακτήριζα από τουλάχιστον ‘αρκετά καλά’ έως και εκπληκτικά. Ακόμα και τα σενάρια που δεν είναι δικά του και απλώς τα εικονογραφεί (όπως και στη σημερινή ιστορία) φαίνεται ότι είναι γενικά καλά.

    Έτσι, σιγά σιγά, άρχισε να μη με ενοχλεί το σχέδιο του, διότι μόλις δω το πρώτο καρέ μιας ιστορίας του, δημιουργείται αυτός ο μικρός ενθουσιασμός που λέει ότι η ιστορία αξίζει να διαβαστεί. Ακόμα και οι μονοσέλιδες ιστορίες του που εμφανίζονται σποραδικά στο ΜΜ, είναι έξυπνες και ευχάριστες. Και είναι ο μόνος σχεδιαστής που με κάνει να θέλω να διαβάσω μια ιστορία με τον Φέθρυ!

    Μου αρέσει!

    • Πάντως, είχε ενδιαφέρον το ότι η ιστορία αναφερόταν σε μια φωτογραφία, που υποτίθεται ότι δεν έδειχνε το αληθινό πρόσωπο του Ντόναλντ, και το σχέδιο έκανε ακριβώς το ίδιο, δείχνοντας έναν Ντόναλντ διαφορετικό από αυτόν που έχουμε συνηθίσει. Από αυτήν την άποψη, ίσως το σχέδιο του Faccini να ήταν, εν προκειμένω, το πιο κατάλληλο!

      Μου αρέσει!

    • φιλε μου κι εγω το ιδιο λεω!τελειο σεναριο και οντως οι ιστοριες με τον φεθρυ απιστευτες!βεβαια διαφωνοι σε ενα παραγμα!δεν θεωρω το σχεδιο απαραδεκτο!ειναι ενα διαφορετικο στυλ το οποιο εμενα μου αρεσει.

      Μου αρέσει!

      • Εγώ πραγματικά έχω ξεχωρίσει τον Faccini ανάμεσα στους πάμπολλους Ιταλούς σχεδιαστές. Οι ιστορίες του ποτέ δεν με έχουν απογοητεύσει, ακόμα και όσες απλά σχεδίασε ο ίδιος είναι πάντα εξαιρετικές. Τον θεωρώ σαν τον Ιταλό Ούλλιαμ Βαν Χορν, μέτριο σχέδιο όμως εξαιρετικό σενάριο πάντοτε.

        Μην ξεχνάς εξάλλου, Κρίτων, ότι από τις ελάχιστες ιστορίες που έχεις δώσει το δεκάρι, ήταν μία του Faccini με τον Μίκυ!

        Μου αρέσει!

    • Και οι «Ιστορίες της Πλώρης» είναι πολύ ωραίες ιστορίες με τον Φέθρυ.

      Μου αρέσει!

    • Διαβάζω ανελλιπώς το σάιτ (και πραγματικά ένα ευχαριστώ από καρδιάς σε όλους τους ανθρώπους που το διατηρούν, είναι ανεκτίμητη η δουλειά τους) αλλά δεν είχε τύχει να σχολιάσω ως τώρα.

      Βασικά ήθελα να προσφέρω κι εγώ το +1 μου για τον Faccini, που με χαρά βλέπω σε ετούτη την ακολουθία σχολίων να τον υπερασπίζονται αρκετοί φίλοι. Ο Faccini είναι εντυπωσιακός σε ορισμένα πράγματα, που νομίζω αποτελούν συνδυασμό στη ροή του σεναρίου αλλά και του σχεδίου του. Φτιάχνει και συντηρεί αρκετά τεταμένη ατμόσφαιρα συχνά από το τίποτα (βλ. Παλιά Μίκινγκτον, Ο Ξεχασμένος Ξάδερφος) και μπορεί να πάρει ένα one note αστείο και να το μετατρέψει σε απολαυστικό, πολυσέλιδο σλάπστικ που αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα μπορεί να κρατήσει (βλ. Παλιά Καραβάνα, Όλοι Στη Θάλασσα). Αυτά αναδεικνύονται καλύτερα στις θαυμάσιες σιωπηλές ιστορίες που κάνει συχνά (βλ. Άσοι του Πόκερ, Άγια Νύχτα), που πραγματικά θα μπορούσα να τις διαβάζω ασταμάτητα.

      (Και περιμένω σαν τρελός την δημοσίευση κάποιων πρόσφατων ιστοριών, πχ http://coa.inducks.org/story.php?c=I+TL+3041-1)

      Επίσης δεν είναι καθόλου loud ως σχεδιαστής, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα αυτό ακριβώς που είπε κι ο παραπάνω φίλος: Να είναι ο πρώτος σχεδιαστής που καταφέρνει να με κάνει να λατρέψω ιστορίες με τον Φέθρυ.

      Κύριος λόγος που πιστεύω πως το σχέδιό του ξενίζει είναι το πόσο εμφατικά διαφέρει από τους σύγχρονούς του, είναι λες και η ιταλική σχολή δεν υπήρξε για αυτόν. Δεν είναι κακό αυτό το πράγμα! Προσωπικά απολαμβάνω τις διαφορετικές ερμηνείες πάνω σε τόσο established πράγματα.

      Anyway, συνεχίστε την φανταστική σας δουλειά!

      Μου αρέσει!

      • Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν χώνεψα την μοντέρνα ιταλική σχολή, απ’ τον Καβατσάνο και μετά, τον οποίον Καβατσάνο, χωρίς να έχω κάποια στοιχεία, πέρα από την προσωπική μου αίσθηση, θεωρώ και ως τον κύριο υπεύθυνο. (Το δικό του σχέδιο ήταν αυτό, το οποίο με έκανε να αισθανθώ για πρώτη φορά, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.) Οι Ιταλοί δείχνουν ότι, αντί να χρησιμοποιούν model sheets ως σημεία αναφοράς, στα οποία να εφαρμόζει ο καθένας το δικό του προσωπικό στυλ, χρησιμοποιούν ως υπόδειγμα ο ένας τον άλλον, ώστε να έχουμε καταλήξει σε ένα σχεδιαστικό «σπασμένο τηλέφωνο», με το σχέδιό τους πολλές φορές να έχει ξεφύγει τελείως.

        Ακόμα και ο Κάστυ υποπίπτει στο ίδιο παράπτωμα, χρησιμοποιώντας τον Σκάρπα ως υπόδειγμα. Απλώς, το δικό του υπόδειγμα είναι πιο παλιό.

        Το σχέδιο τού Φατσίνι πάει κόντρα σε όλα αυτά. Ίσως απλώς να με ενοχλούν οι προσωπικές του επιλογές για διαφοροποίηση, με τα τετραγωνισμένα ράμφη.

        Μου αρέσει!

      • Πολύ καλά τα λες. 🙂 ιδίως εκεί που λες: «δεν είναι καθόλου loud ως σχεδιαστής». Για αυτό και κάνει τις πιο loud βουβές ιστορίες!!!

        Μου αρέσει!

        • Οι σιωπηλές του ιστορίες είναι διαμάντια, είναι σαν παλιά μικρού μήκους φιλμάκια Disney, τις λατρεύω.

          @Kriton: Συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυσή σου περί ιταλικής σχολής και Καβατσάνο. By the way ούτε εγώ την αγαπώ ιδιαίτερα, γι’αυτό και πάντα ξεπετάγονται τόσο πολύ οι ιστορίες του Φατσίνι μέσα από το εκάστοτε τεύχος τους.

          Μου αρέσει!

  5. Για τα σενάρια του Φατσίνι δε θα διαφωνήσω με όσα λέτε…αλλά το σχέδιό του, ειδικά όταν σχεδιάζει πάπιες…δε βλέπεται! Καλύτερα να περιοριζόταν στα σενάρια.

    Μου αρέσει!

  6. Εχει όμως το εξής χαρακτηριστικό ο Φατσίνι. Κάνει Ιστορίες με βαθια νοήματα. Π,χ, αυτες οι βουβές ιστορίες που κάνει για εμένα είναι υπέροχες. Το σχέδιο του εμένα προσωπικά δε με χαλάει ιδιαίτερα. Γούστα είναι αυτά βέβαια. Η ιστορία αυτού του τέυχους για εμένα είναι ένα μικρό διαμάντι. Ξέρετε γιατί? Καθένας κατάλαβε αυτό που ήθελε. Μήπως το πορτρέτο του Ντόναλντ αντικατοπτρίζει την χαμηλή του αυτοεκτίμηση? Μου φαίνεται οτι δεν ήταν καθόλου ανάλαφρη ιστορία.

    Μου αρέσει!

  7. Γενικά οι ιστορίες του Φατσίνι είναι πρωτότυπες και σουρεαλιστικές και πολλές φορές στο τέλος έχεις μπερδευτεί με το τί έχει συμβεί τελικά!

    Είναι κατά τη γνώμη μου ένας πολύ καλός σεναριογράφος που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: