Advertisements

ΝΕΟ ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ 23 — ΤΟ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΧΡΥΣΑΦΙ & ΟΙ 3 ΣΙΒΗΡΙΑΝΟΙ ΛΥΚΟΙ

001

Μπορεί να βρισκόμαστε ακόμα στο φθινόπωρο, αλλά στο νέο Μίκυ Μάους κάνει τόσο κρύο, που παγώνει ακόμα και το χρυσάφι. Για να ξεφυλλίσουμε, λοιπόν, το καινούργιο τεύχος, να δούμε τι άλλο μας επιφυλάσσει.

Όπως κάθε εβδομάδα, είδαμε πρώτα τα περιεχόμενα του τεύχους και το βράδυ, αφού το διαβάσαμε, προσθέσαμε και τα σχόλιά μας.

007

Το τεύχος ξεκινά με την ιστορία το παγωμένο χρυσάφι & οι 3 Σιβηριανοί λύκοι, σε σενάριο Rodolfo Cimino και σχέδιο Giorgio Cavazzano.

O Σκρουτζ ταξιδεύει μόνος του στη Σιβηρία, για να εντοπίσει μια λίμνη από χρυσάφι, που ισχυρίστηκε ότι είχε δει ένας εξερευνητής, και για την οποία είχε ακούσει παλιότερα να μιλάνε κάποιοι Εσκιμώοι. Τελικά θα τη βρει τη λίμνη, αλλά δεν θα γυρίσει πίσω με χρυσάφι, αλλά με κάτι πιο πολύτιμο.

Όμορφη ιστορία, με αστείες φάσεις, απρόβλεπτα προβλέψιμη (προβλέψιμα, ο Σκρουτζ δεν βρήκε μεν χρυσάφι, αλλά η λίμνη ήταν όντως χρυσή) με ένα σχέδιο που εμένα τουλάχιστον με γοήτευσε. Είναι το τελευταίο πράγμα, που θα περίμενα να πω για το σχέδιο του Cavazzano, ο οποίος αν και ξεκίνησε τη μοντέρνα ιταλική σχολή σχεδίου Ντίσνεϋ, που γενικά δεν μ’ αρέσει, φαίνεται ότι, τώρα που ωρίμασε, επέστρεψε στις κλασικές του ρίζες. Στην ιστορία θα βάλουμε ένα ξεγυρισμένο οκτώμισι.

039

Συνεχίζουμε με Ντόναλντ και Φέθρυ, στην ιστορία η γαλαξιακή τρίλιζα, σε σενάριο Sergio Badino και σχέδιο Alessandro Gottardo.

Ο Φέθρυ αναπτύσσει τη δική του θεωρία για τους κύκλους, που υποτίθεται ότι χαράζουν οι εξωγήινοι στα χωράφια: θέλουν να παίξουν τρίλιζα! Νοικιάζει, λοιπόν, ένα χωράφι, χαράζει μια γιγαντιαία τρίλιζα (την οποία βλέπουμε ότι οι Ιταλοί τη σχεδιάζουν διαφορετικά από εμάς) και παίζει πρώτος «Χ», ώστε να παίξουν οι εξωγήινοι «Ο», που τόσο τους αρέσει να το σχεδιάζουν. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αποδεικνύεται ότι ο Φέθρυ είχε δίκιο. Οι εξωγήινοι παίζουν τρίλιζα με τον Φέθρυ, και ο Ντόναλντ απλώς… τα παίζει!

Έξυπνη ιδέα, τα παπιά μονάχα θα ήθελε να ήταν λίγο καλύτερα σχεδιασμένα. Θα βάλουμε ένα ωραίο οκτώ.

061

Ακολουθεί ολίγος Μίκυ, έτσι, για να μην τον ξεχνάμε, με την ιστορία το τουρνουά τού βασιλιά, σε σενάριο Sisto Nigro και σχέδιο Giampaolo Soldati.

Ο Μίκυ, ο Γκούφυ και ο Οράτιος είναι σωματοφύλακες τού βασιλιά τής Γαλλίας κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα. Πρόκειται να λάβουν μέρος σε ένα τουρνουά ξιφασκίας, όπου ο βασιλιάς έχει στοιχηματίσει με τον δούκα τού Μίκυγχαμ ότι θα νικήσουν οι σωματοφύλακές του. Ο δούκας, όμως, έχει προσλάβει έναν ανίκητο νταή, οπότε το μόνο που μπορεί να δώσει τη νίκη στους σωματοφύλακες είναι το μυθικό σπαθί τού Γκουφιάντο, προγόνου τού Γκούφυ, φυσικά. Υπάρχει, όμως αυτό το σπαθί και, αν ναι, είναι όντως μαγικό;

Σχέδιο γενικά καλό, αν και δεν μ’ άρεσε πώς ήταν σχεδιασμένος ο νταής. Όσο για την υπόθεση, θα πω το κλασικό ωραία είναι, εμένα δεν μ’ αρέσει. Αυτές οι ιστορίες, με τον Μίκυ ή τα παπιά να παίζουν άλλους ήρωες στο παρελθόν, γενικά δεν μ’ αρέσουν, οπότε θα βάλω ένα έξι με επτά. Αν εσάς σας αρέσουν αυτές οι ιστορίες, σίγουρα θα προσθέσετε μερικούς βαθμούς ακόμα.

095

Πίσω στα παπιά και πάλι, με την ιστορία σύμβουλος οικονομίας, σε σενάριο Marco Bosco και σχέδιο Luca Usai.

Ο Ντόναλντ αποφασίζει ότι πρέπει να μειώσει τα έξοδά του, για να τα βγάλει πέρα, οπότε ζητάει τη βοήθεια του θείου του, για να μάθει πώς να κάνει οικονομία. Θα τραβήξει τών παθών του τον τάραχο, με τις τσιγκουνιές που ο Σκρουτζ τον βάζει να κάνει, αλλά τελικά θα καταφέρει να κάνει οικονομία. Μόνο που άλλος θα είναι ο κερδισμένος…

Μικρή, πλακατζίδικη ιστορία, με σχέδιο που και εδώ θα ήθελε να είναι λίγο καλύτερο. Ας της βάλουμε ένα κομψό επτά.

103

Το τεύχος κλείνει, για ποικιλία, με Λούντβιχ και το πρώτο μέρος τής ιστορίας επιστροφή στην σχολή τού Κρίμεν, σε σενάριο Alessandro Mainardi και Gaya Perini και σενάριο Roberta Migheli. Πρόκειται για συνέχεια της ιστορίας η σχολή τού Κρίμεν, που διαβάσαμε στη χώρα μας στα Μίκυ Μάους 418 και 419, στα Μίκυ Μάους 954 και 955, καθώς και στα Αλμανάκο 86 και 87.

Όταν κάποιος κλέβει από το μουσείο τής Λιμνούπολης το πρώτο βιβλίο, που τύπωσε ο… Γουτεντάκιος, το οποίο είχε δανείσει στο μουσείο ο Σκρουτζ, ο Λούντβιχ αναλαμβάνει να το βρει. Μασκαρεύεται σε κακοποιό και πηγαίνει σε μια ταβέρνα, όπου συχνάζουν στοιχεία τού υποκόσμου. Επειδή δεν πείθει κανέναν, ο ταβερνιάρης τού προτείνει να πάει να σπουδάσει κακοποιός στη σχολή του Κρίμεν, μια σχολή που είχε κλείσει στην προηγούμενη ιστορία ο Φάντομ Ντακ, και την οποία είχε ξανανοίξει πρόσφατα ο εγγονός του. Γράφεται λοιπόν και παρακολουθεί επιμελώς τα μαθήματα, κερδίζοντας ταυτόχρονα και την εμπιστοσύνη τών συμμαθητών του, ανάμεσα στους οποίος συγκαταλέγονται και οι Λύκοι, διεξάγοντας ταυτόχρονα και τις έρευνές του. Όλα δείχνουν ότι το βιβλίο το έκλεψε ο Κρίμεν, προσπαθώντας να ενοχοποιήσει τους Λύκους, αλλά αυτό θα το μάθουμε την περασμένη εβδομάδα.

Άσχημο σχέδιο, αλλά ενδιαφέρουσα υπόθεση. Τελικά φαίνεται ότι οι Ιταλοί έχουν αρχίσει να κάνουν ωραία πράγματα με έναν χαρακτήρα, που μέχρι τώρα ήταν αδιάφορος. Μέχρι να διαβάσουμε το δεύτερο μέρος, για να μάθουμε αν η ιστορία είναι όντως καλή, θα βάλουμε στο πρώτο μέρος ένα οκτώ τής αναμονής.

035

Την επόμενη εβδομάδα, εκτός από το δεύτερο μέρος τής ιστορίας με τον Λούντβιχ, θα διαβάσουμε την ιστορία δυο γείτονες στο πέλαγος, σε σενάριο Alessandro Sisti και σχέδιο Marco Gervasio. Ο ένας γείτονας είναι, προφανώς, ο Ντόναλντ, οπότε φαντάζεστε ποιος είναι ο άλλος!

mickey

Όλες οι ιστορίες προέρχονται από το Topolino 2830, πράγμα εξόχως ενδιαφέρον, καθώς μας δείχνει ότι, ενώ αυτό το τεύχος τού Topolino είχε 32 σελίδες περισσότερες, οι ιστορίες του χώρεσαν όλες στο μικρότερο νέο Μίκυ Μάους, Ίσως αυτό να αποτελεί μία πρόγευση για το πώς θα είναι το νέο Μίκυ Μάους όταν εξαντληθούν οι ιστορίες από τα πρόσφατα τεύχη τού Topolino, από τα οποία η Νέα Ακτίνα είχε δημοσιεύσει επιλεκτικά κάποιες ιστορίες. Έτσι, θα είμαστε σίγουροι ότι θα διαβάζουμε, έστω και με κάποια καθυστέρηση, τις ίδιες ιστορίες, που διαβάζουν στην Ιταλία, τόσο με τα καλά τους όσο και με τα κακά τους.

Πίσω σ’ αυτό το τεύχος, τελικά ήταν αρκετά καλό. Η πρώτη ιστορία νομίζω ότι ήταν αυτή που ξεχώρισε, ενώ και η τελευταία ήταν πολύ καλή. Οι υπόλοιπες διαβάζονταν ευχάριστα, οπότε συνολικά θα βάλουμε στο τεύχος ένα περιποιημένο οκτώ.

Τις παρουσιάσεις τού εβδομαδιαίου ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ μπορείτε να τις βρείτε συγκεντρωμένες εδώ.

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Advertisements

About Kriton

I reversed the polarity of the neutron flow...

Posted on 21 Νοεμβρίου 2014, in Arts, Comics, Comics Archive, Comics Characters, Comics Covers, Comics History, Comics Legends, Comics Stories, Comics Trades, Comics Tributes, CT Exclusive, Culture, Greek Comics, Άρθρα Μελών, Έρευνα, Απόψεις, Αποσπάσματα, Αποκλειστικότητες, Αρχείο, Αφιερώματα, Βινιέτες, Γουώλτ Ντίσνεϋ, Δημιουργοί, Εργασίες Κοινότητας, Εργασίες Μελών, Εσωτερικές Σελίδες, Ελληνικά Κόμικς, Εξώφυλλα Κόμικς, Η Ιστορία των Κόμικς, Ιστορίες από το Μίκυ Μάους, Κόμικς, Κόμικς Έρευνα, Κόμικς Ειδήσεις, Κόμικς Θρύλοι, Κόμικς Ιστορίες, Κόμικς Καταγραφή, Κόμικς Παρουσιάσεις, Κόμικς Χαρακτήρες, Μίκυ Μάους, Παρουσίαση: Μίκυ Μάους, Πολιτισμός, Σκίτσο, Τέχνες, Mickey Mouse, Walt Disney and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 6 Σχόλια.

  1. Για όποιον ενδιαφέρεται, προστέθηκαν τα σχόλιά μας στην παρουσίαση του νέου Μίκυ Μάους 23.

    Μου αρέσει!

  2. Εκείνο που βρίσκω περίεργο για τις εκδόσεις του Τοπολίνο, είναι η επιλογή των ιταλών συντακτών να τοποθετούν το 1ο μέρος μιας ιστορίας (δύο ή περισσότερων μερών) τελευταίο στο περιοδικό τους. Ή ακόμα, να περιλαμβάνουν δύο από τα τέσσερα μέρη μιας ιστορίας σε ένα τεύχος και τα επόμενα δύο στο επόμενο… και να μην είναι καν τα πρώτα που παρουσιάζονται στο τεύχος. Αν μια ιστορία δεν αξίζει να είναι η κύρια ιστορία στο Τοπολίνο, τότε σίγουρα δε θα αξίζει να επεκτείνεται σε 90 ή 100 σελίδες. Αφού οι ιταλοί σχεδιαστές γράφουν τις ιστορίες τους κατεξοχήν για τα νέα τεύχη του Τοπολίνο, γιατί δε λαμβάνουν υπόψη σε πόσα τεύχη θα εκδοθεί η νέα τους ιστορία? Π.χ. βλέπε ‘Λαίλαπα των Αιώνων’: τα δύο μέρη εκ των τεσσάρων της ιστορίας περιλήφθηκαν στο τεύχος #2918 και ενδιάμεσα τους τοποθετήθηκαν δύο μονοσέλιδες ιστορίες. Και δεν ήταν καν η πρώτη ιστορία στο τεύχος αυτό!!! (εκτοπίστηκε στη δεύτερη θέση από την ιστορία της Silvia Ziche -που τόσο αρέσει στο φίλτατο Κρίτων- η οποία ιστορία κατείχε και περίοπτη θέση στο εξώφυλλο!!). Δηλαδή, κάποιος που διαβάζει τη Λαίλαπα, προτιμά να βλέπει την ιστορία της Ziche στο εξώφυλλο, ή έχει όρεξη να διαβάσει ενδιάμεσα και μονοσέλιδες ιστορίες… με τον Φέθρυ????????

    Ώρες ώρες διερωτώμαι εάν οι συντάκτες/τα άτομα που αποφασίζουν για τη δομή τέτοιων περιοδικών κόμιξ (βλ. επίσης και Τερζόπουλο) είναι πράγματι κατάλληλοι για μια τέτοια εργασία. Αρκετές φορές μου φαίνεται ότι οι σχεδιαστές δεν έχουν κανένα λόγο στη δομή του περιοδικού και αυτοί που έχουν το λόγο δε θεωρούν την εργασία τους άξια να χαρακτηριστεί ως λειτούργημα, αλλά ως ένα ακόμα κοινό επάγγελμα. Οι νυν έλληνες εκδότες θα μπορούσαν π.χ. να ρίχνουν μια ματιά και στην ιστοσελίδα του comicstrades ή σε άλλες παρόμοιες ιστοσελίδες ώστε να ακούνε και την άποψη ατόμων που πραγματικά ενδιαφέρονται για τις εκδόσεις τους. Καταλαβαίνω ότι το κέρδος τους δε θα έρθει αποκλειστικά από τους συλλέκτες και από όσους δίνουν ιδιαίτερη σημασία στα κόμιξ, αλλά καλό θα ήταν να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό στο επάγγελμα που διάλεξαν (ή που τους έτυχε). Αν κάποιος έχει πρόσβαση στα άτομα αυτά, ας τους μεταφέρει τα πιο πάνω.

    PS: στα Αλμανάκο 86 – 87 (για την πρώτη ιστορία του Κρίμεν).

    Μου αρέσει!

  3. Η δημοσίευση ιστοριών σε συνέχειες, στο τέλος τού τεύχους δεν είναι επινόηση των Ιταλών. Οι ιστορίες τού Paul Murry με τον Μίκυ δημοσιευόντουσαν σε συνέχειες στο αμερικανικό Walt Disney’s Comics & Stories από τη δεκαετία τού 1950. Φαντάζομαι ότι το σκεπτικό ήταν να διαβάσεις το τεύχος, να το ευχαριστηθείς και, εκεί που θες να δεις τι θα γίνει παρακάτω, το τεύχος τελειώνει, οπότε μένεις με την επιθυμία να αγοράσεις το επόμενο. Κάτι τέτοιο συνέβη και χθες, όπου τώρα θέλω να δω πώς θα τα καταφέρει ο Λούντβιχ να ανακαλύψει τον δράστη, αλλά και να γλυτώσει από την οργή τών συμμαθητών του, όταν θα αποκαλυφθεί ότι δεν είναι εγκληματίας, όπως επίσης να δω αν ο Κρίμεν είναι όντως ο δράστης και οι Λύκοι όντως αθώοι.

    Από εκεί και πέρα, το πόσα μέρη της ιστορίας και σε ποιο σημείο τού περιοδικού θα δημοσιευτούν σε κάθε τεύχος είναι θέμα του συντάκτη τού περιοδικού. Ο συντάκτης πιθανότατα, σε συνεργασία περισσότερο με τον σεναριογράφο και, φαντάζομαι, λιγότερο με τον σχεδιαστή, προδιαγράφει το μέγεθος μιας ιστορίας και πόσα μέρη θα έχει. Όμως, από τη στιγμή που θα παραγγελθεί μια ιστορία, μέχρι τη στιγμή που θα δημοσιευτεί, μεσολαβεί αρκετό διάστημα, οπότε τα πράγματα ενδέχεται να έχουν αλλάξει, οπότε, αν και μια ιστορία είχε παραγγελθεί να είναι σε τέσσερα μέρη, δημοσιεύεται τελικά ολόκληρη ή σε δύο τεύχη. Ένα ακραίο, δικό μας παράδειγμα είναι με το μυστήριο του Ρομπολαστέξ, το οποίο είχε δρομολογηθεί να δημοσιευτεί σε τέσσερα τεύχη, αλλά, επειδή το παλιό Μίκυ Μάους θα έκλεινε, δημοσιεύτηκε τελικά ολόκληρη στο τελευταίο τεύχος τού περιοδικού.

    Γιατί παρεμβάλλονται μονοσέλιδες ιστορίες ή σπαζοκεφαλιές, ανάμεσα σε διαδοχικά μέρη μιας ιστορίας; Ο λόγος φαντάζομαι ότι είναι οικονομικός, ο ίδιος για τον οποίο η κρατική τηλεόραση διακόπτει δικές της παραγωγές για να βάλει διαφημίσεις για το πρόγραμμά της, όταν δεν έχει άλλες διαφημίσεις να δείξει. Πρέπει να είναι μήνυμα προς τους διαφημιστές ότι μπορεί να μην έχουμε βάλει διαφημίσεις, αλλά την ιστορία θα την διακόπταμε έτσι κι αλλιώς, οπότε μη διστάσετε να έρθετε να διαφημιστείτε σε μας! Επί Τερζόπουλου, μάλιστα, τα πράγματα ήταν κάποιες φορές χειρότερα, καθώς διέκοπταν αυτοτελείς ιστορίες για διαφημίσεις.

    Για το αν μας διαβάζουν, υποψιάζομαι πως ναι. Σίγουρα διαβάζουν άλλες ιστοσελίδες, οπότε γιατί όχι και τη δική μας; Σε κάποιο mail, που τους είχα στείλει, μου απάντησαν στον ενικό, αν και σε άλλους απαντούν στον πληθυντικό. Αυτή η οικειότητα από κάπου πρέπει να έχει προέλθει, και το μόνο μέρος, που μπορώ να φανταστώ, είναι το διαδίκτυο. Όμως, το ότι διαβάζουν τα forums και τα blogs, δεν σημαίνει ότι υιοθετούν όλες τις απόψεις που εκφράζονται εκεί. Πέρα από το ότι δεν είναι δυνατόν να υιοθετηθούν όλες, όταν ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του, αυτοί γνωρίζουν τα πράγματα από μέσα, πολύ καλύτερα από εμάς. Μπορεί, π.χ., κάποιοι γκρινιάρηδες σαν και μένα να φωνάζουν ότι δεν τους αρέσει η Ziche, αλλά αν, όταν δημοσιεύεται μια ιστορία της, οι πωλήσεις ανεβαίνουν κατακόρυφα, αυτή είναι που θα μπει πρώτη και στο εξώφυλλο.

    Συμπλήρωσα την αναφορά στο Αλμανάκο 87. Ευχαριστώ για την επισήμανση. Να σε διορθώσω και εγώ, με τη σειρά μου:

    ο Κρίτωνας
    ο Κρίτων (κ. λόγ.)

    του Κρίτωνα
    του Κρίτωνος (κ. λόγ.)

    τον Κρίτωνα

    Κρίτωνα
    Κρίτων (κ. λόγ.)

    προσθέτοντας την επισήμανση ότι, αν και τα δύο είναι σωστά στη νεοελληνική, το όνομά μου είναι Κρίτων και όχι Κρίτωνας!

    Μου αρέσει!

    • Συμφωνώ ότι γίνεται αρκετά καλή δουλειά από την Καθημερινή με το νέο Μίκυ Μάους και το Σούπερ Μίκυ (τις άλλες εκδόσεις, αν και τις αγόρασα, δε βρήκα ακόμα ώρα να τις διαβάσω), αλλά θα μπορούσαν να δώσουν λίγη παραπάνω σημασία σε κάποιες μικρολεπτομέρειες (που εμένα προσωπικά θα με ευχαριστούσαν ιδιαίτερα, όπως και αρκετούς από εσάς πιστεύω). Π.χ. έχουν δημοσιεύσει μερικές ιστορίες της ίδιας υποσειράς αλλά δεν έχουν αρχίσει τη δημοσίευση τους χρονολογικά, δηλ. από την ιστορία που έχει εκδοθεί πρώτη στο Τοπολίνο ή οπουδήποτε αλλού. Άλλη λεπτομέρεια που δε μου πολυάρεσε είναι η παρουσίαση της ιστορίας «Η πρώτη μέρα της ατυχίας» σε τρεις συνέχειες, όπου η κάθε συνέχεια τοποθετήθηκε ενδιάμεσα των άλλων ιστοριών σε τεύχη ήταν ‘θεματικά’ (βλ. αποστολές Φάντομ), με αποτέλεσμα η ιστορία αυτή να ‘χάνεται’, ας το πούμε, μέσα στις διάφορες άλλες. Σίγουρα θα μπορούσαν να το χειριστούν καλύτερα το θέμα. Είπαμε… για κάποιους είναι μικρολεπτομέρειες, αλλά αν σε διακατέχει η τελειοθηρία περί εκδόσεων της Ντίσνεϋ, τότε σε ενοχλούν.

      Κάτι άλλο που δε μου αρέσει καθόλου είναι οι πληροφορίες περί διαγωνισμών κλπ στα εξώφυλλα. Εκτός του ότι ασχημίζει μια ωραία και χαρακτηριστική εικόνα, ένα εξώφυλλο χαρακτηρίζει το πως θυμάσαι ένα τεύχος μετά από 15-20 χρόνια (ειδικά προ εποχής I.N.D.U.C.K.S.). Ως εκ τούτου, ποτέ δε μου άρεσε να λέω: Α! αυτή η ιστορία είναι στο τάδε τεύχος με το τάδε σχόλιο/διαφήμιση στο εξώφυλλο. Ούτε τα «άδεια εξώφυλλα» συμπαθώ, ιδιαίτερα αυτά με λευκό φόντο (βλ. τεύχη #10 και #17 νέου ΜΜ). Ευτυχώς όμως τον τελευταίο μήνα βελτιώθηκε η κατάσταση στο Μίκυ Μάους και ελπίζω να συνεχίσει έτσι.

      <> —> όσο γι’ αυτό, ήταν από τις πιο εκνευριστικές αλλαγές στο Μίκυ Μάους μετά τα τεύχη #1800 – #1900. Αν θυμάμαι καλά όμως, το έκανε και η Καθημερινή μια-δυο φορές στα πρώτα τεύχη του νέου Μίκυ Μάους.

      Αλλά για να λέμε και τα καλά των καινούριων εκδόσεων: (1) έχουν χειριστεί πολύ καλύτερα από τον Τερζόπουλο το Σούπερ Μίκυ. Παρουσιάζουν σχετικά καλές ιστορίες των 4ων σειρών ανά σελίδα που διαβάζονται αρκετά ευχάριστα, τις οποίες κατά την τελευταία δεκαετία, ο προηγούμενος εκδότης τις έριχνε στο Κόμιξ, και για το λόγο αυτό είχαμε (αρκετοί από εμάς) παράπονα για πτώση στην ποιότητα. Τώρα, συγκρίνοντας το Σούπερ Μίκυ με το Μεγάλο Μίκυ, εμένα μου φαίνεται κατακόρυφη άνοδος στην ποιότητα (οι 5-6 μονοσέλιδες ιστορίες-γρίφοι που παρουσιάζονται, ταιριάζουν πολύ σε τέτοιες εκδόσεις). (2) Το δέσιμο στα τομάκια νομίζω είναι αρκετά καλύτερο. Τον τελευταίο μήνα (και μετά από κάποια πρόσφατα σχόλια του φίλτατου Κρίτωνος), άρχισα να μη φοβάμαι να πιέσω λίγο παραπάνω τη ράχη του τεύχους ώστε να φανεί καθαρά η εντός ακρινή πλευρά των καρέ.

      PS: απολογούμαι φίλε Κρίτων: «εις τον Κρίτωνα»… φυσικά! Εκτιμώ τη διόρθωση και δε θα επαναληφθεί! Μου διέφυγε (θέλω να πιστεύω) λόγω της ώρας που έγραφα το σχόλιο

      Μου αρέσει!

      • …για την τρίτη μου παράγραφο πιο πάνω: σχετικά με το σχόλιο «Επί Τερζόπουλου, μάλιστα, τα πράγματα ήταν κάποιες φορές χειρότερα, καθώς διέκοπταν αυτοτελείς ιστορίες για διαφημίσεις»…

        Μου αρέσει!

  4. Μάλιστα Κρείτωνα ( 😆 ), συμφωνώ με αυτά που λές, συν ότι υπάρχουν και κάποια ακόμα πράγματα και παράγοντες που έχουν να υπολογίσουν οι εκδότες κι εμείς απλώς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε.
    Απ’ ότι βλέπω, πάντως, οι υπεύθυνοι του περιοδικού κάνουν ό,τι μπορούν για τις ιστορίες και έχουν ανοιχτά μάτια και αυτιά σε ό,τι αναφέρεται σε fb και sites (και στην επικοινωνία τους με τους αναγνώστες, βεβαίως).
    Αυτό είναι το πιο θετικό απ’ όλα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: