Advertisements

ΝΕΟ ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ 17

001

Μετά από τόσα τεύχη με αφιερώματα, αυτή την εβδομάδα το νέο Μίκυ Μάους μας προσφέρει ένα μείγμα από αυτοτελείς ιστορίες. Ας ξεφυλλίσουμε, λοιπόν, το νέο τεύχος τού Μίκυ Μάους, να δούμε τι μας επιφυλάσσει.

Όπως κάθε εβδομάδα, είδαμε πρώτα τα περιεχόμενα του τεύχους και το βράδυ, αφού το διαβάσαμε, προσθέσαμε και τα σχόλιά μας.

007

Το τεύχος ξεκινά με την ιστορία ληστές με δίπλωμα, σε σενάριο Riccardo Secchi και σχέδιο Roberto Vian.

Οι Λύκοι αποφασίζουν να κλέψουν ένα διαμάντι από το μουσείο. Την ίδια ιδέα, όμως, είχαν και οι αδερφοί Μπριγιαντίν, οπότε οι δύο συμμορίες καταφεύγουν στην κρίση των δύο αρχηγών τού υποκόσμου τής Λιμνούπολης. Όταν οι αρχηγοί μαθαίνουν ότι οι Λύκοι δεν έχουν πτυχίο… εγκληματικότητας, τους αφαιρούν το δικαίωμα να κλέβουν, μέχρι να περάσουν εξετάσεις! Αφού υφίστανται τρεις δοκιμασίες σε στυλ Θου Βου, αλλά από την ανάποδη, παίρνουν το πτυχίο τους και ξαναπιάνουν την προσπάθεια να κλέψουν το διαμάντι. Όποια ιδέα και να έχουν, όμως, την ίδια ιδέα έχουν ταυτόχρονα και οι αδελφοί Μπριγιαντίν, οπότε συνέχεια καταφεύγουν στην κρίση των αρχηγών. Κάποια στιγμή, απηυδισμένοι οι αρχηγοί τούς βάζουν να κλέψουν ταυτόχρονα το διαμάντι, κι όποιος καταφέρει να το κλέψει πρώτος, θα είναι δικό του. Ποιος τελικά θα καταφέρει να κλέψει το διαμάντι; Η απάντηση είναι εντελώς απροσδόκητη.

Μέτριο σχέδιο, αλλά πρωτότυπη υπόθεση, που δεν αναλώνεται στο γκαγκ των εξετάσεων, όπως είχε αφήσει να εννοηθεί η διαφήμιση της Καθημερινής, και με απροσδόκητο τέλος. Χωρίς να πρόκειται για κάτι το εξαιρετικό, ένα επτά μπορούμε να το βάλουμε στην ιστορία.

(Την περασμένη εβδομάδα είχαμε γράψει ότι το τεύχος τού Topolino, στο οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε η ιστορία, περιείχε και δεύτερη ιστορία με τους Λύκους, αλλά μια δεύτερη ανάγνωση τής καταχωρίσεως στο I.N.D.U.C.K.S. δείχνει ότι δεν υπάρχει άλλη τέτοια ιστορία. Μεθυσμένος ήμουνα και τα έβλεπα διπλά, όταν έγραφα την παρουσίαση; Ευτυχώς που δεν το κατάλαβε καν… εμ… χμ… Μη μου δίνετε σημασία. Πάλι μεθυσμένος θα είμαι, φαίνεται!)

043

Ακολουθεί η ιστορία ο δάσκαλος της καρδιάς, σε σενάριο Carlo Panaro και σχέδιο Alessandro Perina.

Ο Ντόναλντ διαπρέπει ως σύμβουλος αισθηματικών υποθέσεων, μέχρι που Νταίζυ τού αναθέτει να βοηθήσει ένα γείτονά της να τα φτιάξει με κάποια κοπέλα, που του αρέσει, αλλά ντρέπεται να της μιλήσει. Θα τα καταφέρει, αλλά θα δυσκολευτεί πολύ. Μέτριο προς καλό σχέδιο, αλλά με μια αλληλουχία από γκαγκ, όπου βλέπεις πού είναι το αστείο, αλλά δεν γελάς, και με ένα μάλλον βεβιασμένο αίσιο τέλος. Έξι με εξήμισι εδώ.

071

Και λίγος Μίκυ, για άλλαγή ή, μάλλον, λίγος Γκούφυ, με την ιστορία χαμός στην αποθήκη, σε σενάριο Gabriele Panini και σχέδιο Giampaolo Soldati.

Το μαύρο φάντασμα προσπαθεί να διαρρήξει μια αποθήκη, όπου η αστυνομία έχει φυλάξει τον εξοπλισμό του, που είχε κατασχέσει σε μια επιδρομή. Για κακή του τύχη, στη διπλανή αποθήκη έχει τα πράγματά του ο Γκούφυ, του οποίου η ατζαμοσύνη θα οδηγήσει τελικά το φάντασμα στη φυλακή.

Μέτριο προς άσχημο σχέδιο (αν και με έναν συμπαθητικά σχεδιασμένο Γκούφυ) αδιάφορη υπόθεση και ένα φάντασμα με εξοπλισμό πιο μαγικό και από αυτόν τού Ήτα Βήτα. Πεντέμισι με έξι.

093

Συνεχίζουμε με την ιστορία ο φοβερός παπιαμπούλας, σε σενάριο και σχέδιο Enrico Faccini.

Ένα βράδυ, τα παιδιά διαβάζουν ένα παραμύθι για τον… Παπιαμπούλα. Εκείνη την ώρα αποφασίζει ο Φέθρυ να ξεκινήσει τη σταδιοδρομία του ως… καπνοδοχοκαθαριστής, αρχίζοντας, φυσικά, καθαρίζοντας απρόσκλητος νυχτιάτικα την καπνοδόχο τού Ντόναλντ. Εννοείται ότι πέφτει μέσα, και τα παιδιά, υπό την επήρεια τού παραμυθιού, νομίζουν ότι ο μαυρισμένος από την καπνιά Φέθρυ είναι ο Παπιαμπούλας τού παραμυθιού.

Έξυπνη ιδεα, ωραίο το στήσιμο με το πώς βρέθηκε ο Φέθρυ νυχτιάτικα στο σπίτι τού Ντόναλντ, αλλά από εκεί και πέρα αδιάφορη εκτέλεση. Με τέτοια παρεξήγηση και τον Φέθρυ στον ρόλο τού Παπιαμπούλα, θα περίμενε κανείς να είχε επικρατήσει το αναμενόμενο χάος. Το σχέδιο ήταν μάλλον καλό, οπότε θα είμαστε γενναιόδωροι και θα βάλουμε ένα εξήμισι.

109

Το τεύχος κλείνει με την ιστορία η μάσκα τού τρόμου, σε σενάριο Sergio Badino και σχέδιο Luciano Milano.

Η Νταίζυ θέλει να συμμετάσχει σε ένα διαγωνισμό κατασκευής μάσκας ομορφιάς, με έπαθλο ένα ταξίδι στο Ντακαπούλκο. Ο Ντόναλντ αποφασίζει να την βοηθήσει. Όμως, ο Γκαστόνε μαθαίνει κι’ αυτός για τον διαγωνισμό, οπότε ο Ντόναλντ προσπαθεί να τον βγάλει από τη μέση, πασάροντάς του μια συνταγή που έβγαλε απ’ το κεφάλι του, ώστε να χάσει χρόνο. Η γιαλαντζί αυτή μάσκα θα έχει δυσάρεστες συνέπειες για τον Γκαστόνε, που τη δοκίμασε, αλλά τελικά η εμπειρία θα του βγει σε καλό. Όμως και ο Ντόναλντ έχασε πολύτιμο χρόνο. Ας είναι καλά η γιαγιά Ντακ, με τις παραδοσιακές συνταγές της. Τελικά όλοι θα πάνε στο Ντακαπούλκο, αλλά δεν θα περάσουν όλοι το ίδιο όμορφα.

Ιδέα καλή, εκτέλεση καλή, αλλά, παρ’ όλα αυτά, το αποτέλεσμα με άφησε μάλλον αδιάφορο. Ίσως να φταίει το άσχημο σχέδιο. Έξι με εξήμισι.

130

Την επόμενη εβδομάδα, ο Φάντομ Ντακ επιστρέφει με την ιστορία η μελωδία των παρανόμων, σε σενάριο Stefano Petruccelli και σχέδιο Paolo Mottura, η οποία αποτελεί συνέχεια της ιστορίας το μυστικό τού αφηρημένου τενόρου, που είχαμε διαβάσει το 2012 στο Μίκυ Μάους 2394.

mickey

Η πρώτη εντύπωση, που μου δημιουργήθηκε με το πρώτο ξεφύλλισμα, ήταν ότι έχουμε μια συλλογή από «δεύτερες» ιστορίες, οπότε δεν είχα μεγάλες προσδοκίες από αυτό το τεύχος. Οι προσδοκίες αυτές, δυστυχώς επαληθεύτηκαν, καθώς το σημερινό τεύχος ήταν μάλλον αδιάφορο. Συνολική βαθμολογία: έξι με εξήμισι. Ας ελπίσουμε ότι η βασική ιστορία τού επομένου τεύχους θα είναι επάξια αυτής που συνεχίζει, ώστε να ανεβάσει την ποιότητά του. Καλή η μετριότητα, αλλά ακόμα καλύτερη η αριστεία.

Τις παρουσιάσεις τού εβδομαδιαίου ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ μπορείτε να τις βρείτε συγκεντρωμένες εδώ.

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Advertisements

About Kriton

I reversed the polarity of the neutron flow...

Posted on 10 Οκτωβρίου 2014, in Arts, Comics, Comics Archive, Comics Characters, Comics Covers, Comics History, Comics Legends, Comics Stories, Comics Trades, Comics Tributes, CT Exclusive, Culture, Greek Comics, Άρθρα Μελών, Έρευνα, Απόψεις, Αποσπάσματα, Αποκλειστικότητες, Αρχείο, Αφιερώματα, Βινιέτες, Γουώλτ Ντίσνεϋ, Δημιουργοί, Εργασίες Κοινότητας, Εργασίες Μελών, Εσωτερικές Σελίδες, Ελληνικά Κόμικς, Εξώφυλλα Κόμικς, Η Ιστορία των Κόμικς, Ιστορίες από το Μίκυ Μάους, Κόμικς, Κόμικς Έρευνα, Κόμικς Ειδήσεις, Κόμικς Θρύλοι, Κόμικς Ιστορίες, Κόμικς Καταγραφή, Κόμικς Παρουσιάσεις, Κόμικς Χαρακτήρες, Μίκυ Μάους, Παρουσίαση: Μίκυ Μάους, Πολιτισμός, Σκίτσο, Τέχνες, Mickey Mouse, Walt Disney and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 9 Σχόλια.

  1. Δεν ήταν και το καλύτερο τεύχος, άλλα ήταν ευχάριστο μπορώ να πω. Η ιστορία με τον Παπιαμπούλα ήταν η καλύτερη πιστεύω.

    Μου αρέσει!

  2. Για όποιον ενδιαφέρεται, προστέθηκαν τα σχόλιά μας στην παρουσίαση του νέου Μίκυ Μάους 17.

    Μου αρέσει!

  3. Θεωρώ ότι η βαθμολογία είναι πολύ αυστηρή…αδικαιόλογητα αυστηρή…Συμφωνώ, οι άλλες ιστορίες ήταν μέτριες, αλλά αυτή με τους Μουργόλυκους, θα της έβαζα άνετα 10! με εντυπωσίασε!!έχω αν δω 10, απο την Τελευταία Περιπέτεια του Σκρουτζ Μακ Ντακ

    Μου αρέσει!

    • Νομίζω ότι και οι δύο συμφωνούμε στο ότι η ιστορία ήταν η καλύτερη του τεύχους.

      Δέκα για μένα δεν σημαίνει ότι μια ιστορία είναι καλή, αλλά ότι δεν θα μπορούσε να ήταν καλύτερη. Θεωρώ ότι το σχέδιο θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερο, και τα αστεία να έβγαζαν περισσότερο γέλιο. Το ευρηματικό τέλος, αν και ανέβασε τη βαθμολογία μου, δεν μπορούσε να ανεβάσει τη βαθμολογία στα ύψη.

      Αν ανήκεις σ’ αυτούς που δεν αντέχουν το κλασικό σχέδιο του Μπαρκς, προτιμώντας το μοντέρνο ιταλικό (φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν—αν μη τι άλλο θα είναι οι ίδιοι οι Ιταλοί δημιουργοί) πάω πάσο. Αν, όμως, θεωρείς το σχέδιο του Μπαρκς καλύτερο, νομίζω ότι θα συμφωνήσεις ότι το δεκάρι τού σχεδίου θα πήγαινε σε ένα σχέδιο που θα ακολουθούσε τα πρότυπα του Μπαρκς, έχοντας όμως το προσωπικό στυλ του σχεδιαστή, ώστε να μην αποτελεί τυφλή μίμηση. Δύσκολο, αλλά οι παλιοί σχεδιαστές το κατάφερναν. Οι καινούργιοι φαίνεται ότι δεν μπορούν, επιλέγοντας την εύκολη λύση τού να είναι διαφορετικοί. Εν προκειμένω, το πώς ήταν σχεδιασμένοι οι αδερφοί Μπριγιαντίν και οι δύο αρχηγοί, εμένα με ενοχλούσε.

      Για το χιούμορ σίγουρα πάω πάσο (τα ρέστα μου—τα βλέπω) μια και αυτό είναι τελείως υποκειμενικό.

      Μου αρέσει!

  4. σχετικά με το σχέδιο, δεν έχω πολλές γνώσεις, αλλά ας πούμε απο Ιταλούς, έχω ξεχωρίσει την Λάρα Μολινάρι! Ναι, πράγματι, η σεναριακή έκπληξη στο τέλος, με έκανε να ξεχάσω παντελώς το σχέδιο! Ο Καρλ Μπαρκς, θεωρώ είναι κάτι αμίμητο…..Οι ιστορίες του, που ξαναθυμήθηκα πρόσφατα μέσα απο την καθημερινή, βγάζουν κάτι νοσταλγικό να πω…δεν ξέρω…και μόνο ότι ορισμένες χρονολογούνται απο το 1958, χρονιά την οποία ήμουν, τότε μακρινή ιδέα…αλλά μάλλον ξεφεύγω από το θέμα!

    Μου αρέσει!

    • Δεν χρειάζεται να ξέρεις, για να έχεις άποψη για το αν κάτι είναι ωραίο ή όχι. Αν σ’ αρέσει, είναι καλό, αν δεν σ’ αρέσει, ό,τι και να λένε οι κριτικές, δεν είναι. Ο καλλιτέχνης δημιουργεί για το κοινό και όχι για τους κριτικούς ή τους άλλους καλλιτέχνες.

      Για τη Molinari, έριξα μια ματιά στο I.N.D.U.C.K.S. Το σχέδιό της, αν και αναγνωρίσιμα μοντέρνο ιταλικό, δεν έχει τις ακρότητες του σχεδίου πολλών άλλων συναδέλφων της. Αν το μόνο σχέδιο, που έχεις δει, είναι το μοντέρνο ιταλικό, είναι όντως, πολύ καλό. Υπάρχει, όμως και το κλασικό σχέδιο τού Scarpa, του Gatto, του Carpi, του Bottaro και άλλων παλιών Ιταλών ή του Casty, από τους σύγχρονους και, βέβαια, του Barks στα παπιά και του Gottfredson και του Murry στα ποντίκια. Κάπου εκεί θα πρέπει να αναζητήσουμε το 10. Θα έβαζα 10 στο σχέδιο της Molinari; Όχι. Θα έβαζα 10 σε μια πολύ καλή ιστορία, σχεδιασμένη από εκείνη; Πιθανόν. 9–9,5 σίγουρα.

      Γενικά, βλέπω στους νεότερους μια τάση υπερβολής, χαρακτηρίζοντας τέλειο οτιδήποτε τους αρέσει. Τέλειο είναι κάτι που δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς καλά. Υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις ανάμεσα στο τέλειο και στο απαράδεκτο, όλες υποκειμενικές, βεβαίως, βεβαίως. Μ’ αυτό το σκεπτικό είμαι φειδωλός και στα δεκάρια και (πολύ περισσότερο) στα μηδενικά.

      Μου αρέσει!

  5. Εγώ στο σχέδιο του Murry βάζω 0, είναι άσχημο, χωρίς προσωπικότητα και απίστευτα βαρετό.

    Μου αρέσει!

  6. Ιστορία της Μολινάρι που έχω διαβάσει άπειρες φορές είναι η ακατανίκητη υπνηλία με τον Πασχάλη!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: