Advertisements

ΕΝΑ ΚΑΡΕ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ! 98.

WDCS0144

Για σήμερα έχουμε ένα καρεδάκι σχετικό με την κουβέντα, που ξεκινήσαμε στα σχόλια, για την έλλειψη διαπαιδαγώγησης των σημερινών παιδιών. Μήπως οι παλιές παιδαγωγικές μέθοδοι, τις οποίες έχουμε αποκηρύξει, είχαν κάποια σωστά στοιχεία;

Το καρέ προέρχεται από ένα στριπ αμερικάνικης εφημερίδας τού 1949, σε σενάριο Bob Karp και σχέδιο Al Taliaferro, όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Walt Disney’s Comics and Stories 144. Στη χώρα μας δεν έχει δημοσιευτεί.

Δείτε όλα τα καρέ, που επιλέγουμε για σας κάθε Τρίτη, συγκεντρωμένα εδώ.

Άδεια Creative Commons Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο.

Advertisements

About Kriton

I reversed the polarity of the neutron flow...

Posted on 10 Δεκεμβρίου 2013, in Arts, Comics, Comics Archive, Comics Creators, Comics History, Comics Legends, Comics Links, Comics Stories, Comics Strips, Comics Trades, Comics Tributes, CT Exclusive, Culture, Άρθρα Μελών, Άνθρωπος, Έρευνα, Ένα καρέ χίλιες λέξεις, Απόψεις, Αποσπάσματα, Αποκλειστικότητες, Αρχείο, Αφιερώματα, Βινιέτες, Δημιουργοί, Εργασίες Κοινότητας, Εργασίες Μελών, Εσωτερικές Σελίδες, Ελληνικά Κόμικς, Η Ζωή, Η Ιστορία των Κόμικς, Κόμικς, Κόμικς Έρευνα, Κόμικς Θρύλοι, Κόμικς Ιστορίες, Κόμικς Καταγραφή, Κόμικς Παρουσιάσεις, Κόμικς Χαρακτήρες, Καρέ, Παραλειπόμενα, Πολιτισμός, Πολιτική, Σκίτσο, Τέχνες, Τερζόπουλος and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 6 Σχόλια.


  1. Βέβαια το θέμα είναι κάπως πολύπλοκο!
    Το τεράστιο θέμα στα σχολεία (και στο σπίτι) είναι ΤΑ ΟΡΙΑ που βάζουμε στα παιδιά.
    Η σύγχρονη παιδαγωγική -και κάθε παιδαγωγική, κάθε εποχής, θα είναι πάντα σαφής ότι υπάρχουν όρια και κανόνες για όλους μας, αλλιώς δεν θα μπορούμε ούτε καν δύο άτομα στον ίδιο χώρο να συνεννοηθούμε και να συνυπάρξουμε με τίποτα!
    Απ’ αυτά που αμέσως μπορεί να εντοπίσει κανείς σήμερα στο θέμα, είναι ότι οι γονείς δεν βάζουν όρια στα παιδιά τους σωστά. Ή γιατί με την κρίση τα έχουν «φτύσει» και δεν τα επιβάλλουν με συνέπεια ή γιατί νομίζουν ότι με τα όρια τα καταπιέζουν, καταλήγοντας σε απίστευτες καταστάσεις (αυτό λίγο πιο σπάνιο, βέβαια, αλλά υπάρχει ως φαινόμενο).
    Μέσα σε αυτούς τους δύο πόλους υπάρχουν, όπως καταλαβαίνετε, και πολλές ενδιάμεσες περιπτώσεις.

    Μου αρέσει!

    • Γενικά συμφωνώ. Θα διαφωνήσω μόνο με το θέμα της «κρίσης». Επειδή νομίζω ότι το πρόβλημα για την Ελλάδα τουλάχιστον ξεκινάει στα τελευταία χρόνια της επταετίας και κυρίως στην αρχή της μεταπολίτευσης όταν επεκράτησε η τάση να θεωρούμε ότι η συμμόρφωση με κανόνες δημιουργεί «ψυχολογικά τραύματα».
      Ένας άλλος λόγος είναι η είσοδος της γυναίκας στην αγορά εργασίας και η εγκατάλειψη της οικογένειας και της ανατροφής των παιδιώνστο έλεος του Θεού.
      Απλά στην Ελλάδα αυτά τα δύο γεγονότα συνέπεσαν και χρονικά.
      Δηλαδή η εγκατάλειψη της διαπαιδαγώγησης τόσο από τους εκπαιδευτικούς όσο και από τους γονείς

      Μου αρέσει!

      • Καλησπέρα, κύριοι.

        Ωραία και αυτό το θέμα που ανοίξατε. Σωστές οι απόψεις όλων, αλλά νομίζω πως με λίγα λόγια και άμεσα, τα περιέγραψε ο Στέλιος. Είναι αυτό ακριβώς που νοιώθω και εγώ.

        Μου αρέσει!

      • Λόγω επαγγελματικής εμπειρίας, θα διαφωνήσω κάθετα με το θέμα κρίσης, γιατί πολύ απλά η κάτασταση στις οικογένειες, κατά μέσο όρο, στην τελευταία τριετία έχει «αλλοιωθεί» απότομα. Απ’ την άλλη το θέμα ότι η διαπαιδαγώγηση έχει εγκαταληφθεί είναι κάπως «θόλο», όπως αναφέρεται. Σχετικά με το τελευταίο, και αναφορικά με την τελευταία δεκαετία, δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν συνάδελφο που να έχει «εγκαταλείψει την διαπαιδαγώγηση», γιατί πολλά απλά δεν υπάρχει σχολείο, τάξη, τίποτα χωρίς αυτήν να δεσπόζει(εκτός κι αν εδώ υποννοούνται παθολογικές περιπτώσεις εκπαιδευτικών, που πολύ απλά δεν είναι σε θέση να διδάξουν). Και πάλι, δεν υπάρχει σχολική τάξη χωρίς κάποια όρια, γιατί πολύ απλά δεν θα είναι τάξη! Αν λέμε εγκατάλειψη διαπαιδαγώγησης έχοντας κατά νου χαλαρότητα ή έλλειψη σεβασμού σε θεσμούς κτλ, σηκώνει πολύ κουβέντα το θέμα και συνδέεται άμεσα και με το παρακάτω (αλλά όχι μόνο):
        Το σχολείο είναι κάποιες ώρες την ημέρα. Το σπίτι είναι που δίνει τον τόνο στη ζωή του παιδιού, όπως είναι αναμενόμενο, και όμως αρκετοί γονείς ζητάνε τον δικό τους ρόλο και «μερίδιο» στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού τους να το αναλάβουν και αυτό οι εκπαιδευτικοί…
        Το παιδί κουβαλάει μαζί του το οικογενειακό περιβάλλον. Αν αρκετοί γονείς δεν θέλουν/δεν είναι σε κατάσταση συνεργασίας, ό,τι κι αν κάνει ο εκπαιδευτικός δεν θα είναι αρκετό.
        Επίσης σήμερα, μέσα στη γενική κρίση αξιών, δεν ειναι τυχαίο ότι το σχολείο και ο σεβασμός του έχει πέσει πολλή στα μάτια της κοινωνίας, για να μην βάλουμε στη μέση τα απίστευτα εμπόδια που αρχίζουν να βάζουν ακόμα και οι ίδιοι επίσημοι φορείς στους εκπαιδευτικούς, όταν πια παλεύουμε μέσα στα όρια της διάλυσης του σχολείου να λειτουργήσουμε σαν να είναι φυσιολογικό να αντιμετωπίζουμε ολοένα ανησυχητικότερες καταστάσεις σαν κάτι συνηθισμένο και να υπερβαίνουμε τον εαυτό μας για τις περιστάσεις…

        Μου αρέσει!

        • Το θέμα είναι τεράστιο και λογικό είναι να υπάρχουν παρανοήσεις. Δεν ενοούσα ότι η διαπαιδαγώγηση είναι ευθύνη των εκπαιδευτικών. Αλλά ότι οι κατευθύνσεις που δίνονται από το υπουργείο και το (ΑΝΤΙ)-παιδαγωγικό ιστιτούτο υποχρεώνουν τους εκπαιδευτικούς να δουλεύουν με δεμένα χέρια. Γεγονός που μαζί με την αναξιοκρατία, την κομματοκρατία κ.ο.κ. τους κάνουν να νοιώθουν ανήμποροι και να αναγκάζονται να πουν «δεν βαριέσαι». Βεβαίως υπάρχουν και ήρωες (π.χ. Χαρά Νικοπούλου) αλλά όταν η επίσημη πολιτεία έχει αποφασίσει να προωθήσει την εθνοαποδόμηση και την κοινωνική αποδόμηση τότε ο μοναχικός εκπαιδευτικός ελάχιστα μπορεί να κάνει.
          Συμφωνώ ότι ο κύριος παράγων διαπαιδαγώγησης είναι η οικογένεια. Το σχολείο μπορεί να προσφέρει εφόσον η πολιτεία δώσει τις κατευθύνσεις.
          Σιγουρα οι παραγοντες που επιρεάζουν είναι πολλοί. Οικογένεια, Πολιτεία, Παιδεία, πολιτικές επιλογές και κοινωνική πίεση.
          Μετά την απάντηση σου συνειδητοποίησα ότι όταν λέμε παιδεία εννοούμε τις κατευθύνσεις που δίνει η πολιτεία για την παιδεία

          Μου αρέσει!

          • Να προσθέσω εδώ και το τελευταίο «υπέροχο» των ημερών, όπου απ’ το υπουργείο παιδείας βραβεύτηκε ως ένας από τους καλύτερους εκπαιδευτικούς της χρονιάς ένας συνάδελφος που μόλις λίγο καιρό νωρίτερα απολύθηκε…(!)

            Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: