Advertisements

Τα πολλά πρόσωπα του επιθεωρητή Ο’ Χάρα

(Ή, όπως το διάβαζα μικρός… «ω, χαρά» και δεν καταλάβαινα γιατί χαιρόταν ο Μίκυ, κάθε φορά που αναφερόταν στον επιθεωρητή!)

Από μικρός μού έκανε εντύπωση το πώς ο επιθεωρητής Ο’ Χάρα ήταν σχεδιασμένος με ένα σωρό τρόπους. Αργότερα, όταν συνειδητοποίησα ότι τις ιστορίες δεν τις ζωγράφιζε ο Γουώλτ Ντίσνεϋ, αλλά μια πληθώρα σχεδιαστών, κατάλαβα ότι ο κάθε καλλιτέχνης είχε το δικό του στυλ.

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε σήμερα να μαζέψω ενδεικτικά καρέ με τον επιθεωρητή, σχεδιασμένα από διαφόρους σχεδιαστές, για να συγκρίνουμε. Όπως θα δείτε, το μόνο κοινό που έχουν οι διάφορες εκδοχές είναι ότι ο Ο’ Χάρα είναι παχουλός, φαλακρός, με άσπρες φαβορίτες. Από εκεί και πέρα, όλα παίζουν. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν νομίζω ότι κανένας μας είχε πρόβλημα να αναγνωρίσει στο πρόσωπό του τον Ο’ Χάρα, όπως και να ήταν σχεδιασμένος. Ίσως, βέβαια, αυτό να οφείλεται και στο ότι… χαιρόταν ο Μίκυ, όταν τον έβλεπε!

Gottfredson

Ξεκινάμε με τους Αμερικανούς σχεδιαστές, αρχίζοντας με την πρώτη εμφάνιση τού επιθεωρητή, το 1949, διά χειρός Floyd Gottfredson.

Gottfredson2

Αλλαγές στην εμφάνιση του Ο’ Χάρα έκανε και ο ίδιος ο Gottfredson. Εδώ βλέπουμε πώς τον ζωγράφιζε τέσσερα χρόνια μετά, το 1953.

Murry

Η εκδοχή τού Paul Murry. Ίσως ο πιο χοντρός απ’ όλους τους επιθεωρητές, με κάτι προγούλια τόσα, μετά συγχωρήσεως.

BillWright

Η εκδοχή τού Bill Wright

Wright

…και του συνονόματού του Kay Wright.

Scarpa1

Περνάμε στους Ιταλούς, αρχίζοντας από τον πιο γνωστό, τον Romano Scarpa.

Scarpa2

O Scarpa είχε πολλές περιόδους. Εδώ βλέπουμε πώς σχεδίαζε τον Ο’ Χάρα πολύ πιο πρόσφατα.

Capitanio

Η εκδοχή τού Luciano Capitanio.

Asteriti

Η εκδοχή τού Sergio Asteriti.

Bottaro

Η εκδοχή τού Luciano Bottaro.

Carpi

Η εκδοχή τού Giovan Battista Carpi.

Barosso

Η εκδοχή τού Abramo Barosso.

Gatto

Η εκδοχή τού Luciano Gatto.

Ziche

Όλοι οι σχεδιαστές τών παραπάνω καρέ είναι κλασικοί. Οι μοντέρνοι Ιταλοί κάνουν ό,τι θέλουν, και ο επιθεωρητής Ο’ Χάρα δεν ήταν δυνατόν να τους… γλιτώσει. Θα παραθέσουμε, ενδεικτικά, μόνο ένα καρέ, διά χειρός Silvia Ziche. Ουδεμία σχέσις με τα προηγούμενα, εκτός ίσως απ’ το καρέ τού Gatto.

———

Θα ρωτήσετε, ασφαλώς, ποια εκδοχή είναι η αγαπημένη μου. Θα ξεχωρίσω δύο. Πρωτίστως την εκδοχή τού Murry και, κατά δεύτερον, όσο και να σας φαίνεται περίεργο, αυτήν τού Barosso!

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο.

Advertisements

About Kriton

I reversed the polarity of the neutron flow...

Posted on 28 Ιουνίου 2013, in Comics, Comics Characters, Comics Creators, Comics Trades, CT Exclusive, Άρθρα Μελών, Ήρωες & Δημιουργοί, Βινιέτες, Γουώλτ Ντίσνεϋ, Εργασίες Κοινότητας, Εργασίες Μελών, Κόμικς, Κόμικς Χαρακτήρες, Συνεργασίες Μελών, Members Articles, Walt Disney and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 13 Σχόλια.

  1. Έξοχη η ιδέα σου, Κρίτωνα!

    Πραγματικά πολύ πρωτότυπη και με όμορφα καρέ, που μέσα απ`αυτά μπορεί κανείς να δει τις διαφορετικές οπτικές των σχεδιαστών και τη γραμμή τους.

    Murry θα έλεγα κι εγώ, με δεύτερη επιλογή ολίγο από Scarpa της πρόσφατης περιόδου. Ο Bill Wright τον έχει πιο κοντά στους χαρακτήρες του Σεραφίνο, αν προσέξεις, ο Kay Wright τον κατατάσσει μάλλον στους συνταξιούχος κλόουν(αλά Μπόζο), ενώ η Ziche να πάρει τα story board της και 1-2 κουβαδάκια και να πάει σε καμιά παραλία, καλοκαιράκι που είναι! Οι Barosso & Asteriti έχουν συμπαθητικές προτάσεις.

    Μου αρέσει!

    • Ο Ο’ Χάρα τού Barosso μού αρέσει μάλλον επειδή τον έχω συνδέσει με συγκεκριμένες ιστορίες, που θυμάμαι, όπως, π.χ., η επίθεση τού Κόρακα. Ίσως το ότι είναι σχεδιασμένος έτσι διαφορετικά να συνέβαλε στο να θυμάμαι τις ιστορίες αυτές.

      Όσο το κοιτάω, τόσο πείθομαι ότι η Ziche χρησιμοποίησε ως πρότυπο την εκδοχή τού Gatto. Είναι οι μόνοι, π.χ., οι οποίοι ζωγράφισαν τον Ο’ Χάρα με ανθρώπινα αυτιά. Μου κάνει εντύπωση, καθώς ο Gatto είναι ο αγαπημένος μου σχεδιαστής, τουλάχιστον στα παπιά.

      Αν δεν απατώμαι, εδώ βλέπουμε και τη διαφοροποίηση της Ziche όσον αφορά στο πώς σχεδιάζει τον Μίκυ, που τον έχει με το στόμα κλειστό, ενώ όλοι οι άλλοι τον σχεδιάζουν με το στόμα ανοικτό. Το αστείο είναι ότι στο συγκεκριμένο καρέ μιλάει κιόλας. Ίσως να είναι εγγαστρίμυθος!

      Μου αρέσει!

      • Και εμένα μου αρέσει ο Gatto. Ωραίες γραμμές. Και ο Bottaro πάλι, με δικό του εντελώς στυλ, που δεν αντιγράφεται εύκολα.

        Να προσθέσω κάτι για την Ziche και ενδεχομένως να γίνω κακός. Κανένας σχεδιαστής δεν είναι υποχρωμένος να σκιτσάρει με σκοπό να γίνει αρεστός, αλλά και οι αναγνώστες από την άλλη πλευρά, δεν είναι υποχρεωμένοι να νοιώθουν ικανοποίηση, με τα σκίτσα κανενός, μόνο και μόνο επειδή θεωρείται σπουδαίος. Την Ziche οι Ιταλοί την έχουν περί πολλού. Εδώ και κρίνοντας πάντα από όσες ιστορίες της έχουμε διαβάσει, νομίζω ότι πολύ δύσκολα πείθει.

        Μου αρέσει!

  2. Εξαιρετικος οπως παντα Κριτωνα. Εμενα ο αγαπημενος μου εινα αυτος του Λουτσιανο Μποταρο!!! Θυμιζει πολυ τους «διακοσμητικους» αστυνομους στις παλιες κλασσικες «Νουαρ» ταινιες. (Με τους Χαμφρευ Μπογκαρτ, κλπ)

    Μου αρέσει!

  3. Α , ναι !! και εγω το διαβαζα «Ω Χαρά» . και παντα αναρωτιωμουν , πως ειναι δυνατον ενα περιοδικο , με τοσο σωστη ορθογραφια, να κανει παντοτε αυτο το ορθογραφικο λαθος !!!! 🙂 🙂 🙂

    Μου αρέσει!

  4. Αμαρτια μου ‘ξομολογημενη 🙂 Εμενα μ’αρεσει η Ζικε!!! Ιδιως οι παρωδιες που γραφει…
    Και αυτο το χαζο τρομαγμενο υφος που δεινει στο Μικυ συνηθως εχει πολλη πλακα 🙂 🙂 🙂

    Μου αρέσει!

  5. Θυμάμαι που την προηγούμενη βδομάδα κάτι λέγαμε σχετικά στα σχόλια για αλλαγές-εξέλιξη (ή ακόμα και μπάχαλο), αλλά οι Ιταλοί, απ’ ότι βλέπω από τα σημερινά δείγματα, το έχουν κάνει φυτίλια το ζήτημα!

    Η εκδοχή του Murry μού είναι η πιο οικεία απ’ όλες -δεν ξέρω γιατί τόσο πολύ όμως, μιας και αρκετές απ΄ τις άλλες πρέπει να είναι εξίσου συχνές σε συχνότητα στα Μίκυ Μάους .

    Αυτήν που πραγματικά δεν αντέχω είναι του Kay Wright, πάντως.

    Αυτά λοιπόν από τον: και θα αρμενίζουμε Ο’ Χαρά μου ίσα στο ρόδινο γυαλό, άσπρα καράβια τα όνειρά μας!

    (Τι κρίμα που το site που έχει ένα καλό emoticon για εδώ έχει προσωρινά κλείσει!)

    Μου αρέσει!

  6. Τέλος πάντων κι αυτό καλό είναι!

    Μου αρέσει!

  7. Καλύτεροι Ο’ Χαρα ο πρόσφατος του Σκάρπα και αυτός της Ziche. Δεν καταλαβαίνω γιατί δε σας αρέσει το σχέδιο της Ziche! Μόνο του, ένα σκίτσο της χωρίς διάλογο, με κάνει να ξεκαρδίζομαι 😛

    Μου αρέσει!

    • Μην μπερδεύεις το σενάριο (ακόμα και οι ιστορίες χωρίς λόγια έχουν σενάριο!) με το σχέδιο. Το σχέδιο τής Ziche είναι αλλού γι’ αλλού σε σχέση με το πώς πρέπει να είναι σχεδιασμένοι οι χαρακτήρες. Για κάθε χαρακτήρα υπάρχει κάτι, που λέγεται «model sheet», με προδιαγραφές για το πώς πρέπει να σχεδιάζεται αυτός ο χαρακτήρας, ώστε να υπάρχει μια σχετική συνέπεια στο σχέδιο, από σχεδιαστή σε σχεδιαστή. Οποιαδήποτε στυλιστική διαφοροποίηση από καλλιτέχνη σε καλλιτέχνη πρέπει να γίνεται κάτω από τους περιορισμούς, που βάζουν τα model sheets. Όσο ωραία καραγκιοζάκια και να σχεδιάζει κάποιος, δεν μπορεί να τα βαφτίσει Ντόναλντ και Μίκυ. Δες το στόμα τού Μίκυ στο σχέδιο τής Ziche, ας πούμε. Κανείς δεν το ζωγραφίζει ως μία σκέτη γραμμή. Μπορεί να είναι ένας ωραία σχεδιασμένος χαρακτήρας, αλλά απλώς δεν είναι ο Μίκυ. Ομοίως και τα παπιά της, που πολλές φορές καταντούν άσχημα. Είναι αστείο να είναι έτσι άσχημα; Πιθανόν ναι, σε κάποιες περιστάσεις. Είναι αυτά τα άσχημα παπιά ο Ντόναλντ και ο Σκρουτζ; Σίγουρα όχι. Άντε να της συγχωρήσουμε τον Ο’ Χάρα, μια και ο κάθε σχεδιαστής έκανε εξ αρχής τα δικά του, πιθανόν ελλείψει model sheet, και να πούμε ότι ναι, είναι ο Ο’ Χάρα, και ότι απλώς δεν μού αρέσει πώς τον έχει σχεδιάσει έτσι.

      Δυστυχώς, οι Ιταλοί έχουν πετάξει τα model sheets στα σκουπίδια, αντιγράφοντας ο ένας τον άλλον. Μπορεί το σχέδιο τού Cavazzano, ας πούμε, που πρέπει να ήταν ο πρώτος, που άρχισε να ξεφεύγει, να ήταν ενδιαφέρουσα παραλλαγή τού model sheet, αλλά, αν τους άρεσε τόσο πολύ, έπρεπε να το μιμηθούν, όχι να κάνουν τις δικές τους παραλλαγές τής παραλλαγής. Την κατάληξη αυτής τής παραλλαγής τής παραλλαγής την είδαμε στο περασμένο τεύχος τού Μίκυ Μάους, όπου μια υπέροχη ιστορία με τον Φάντομ Ντακ δεν διαβαζότανε, λόγω τού φριχτού σχεδίου.

      Μου αρέσει!

  8. Καλά, δε συμφωνώ με το να γίνουν όλες οι ιστορίες (ακόμα και οι αστυνομικές, οι περιπετειώδεις κτλπ.) με αυτό το σχέδιο. Αλλά, νομίζω ότι στις ιστορίες τις οποίες σχεδιάζει η Ziche (που έχουν σκοπό να γελάσουμε) ταιριάζει πολύ το συγκεκριμένο σχέδιο και είναι πολύ πετυχημένο! (κατά τη γνώμη μου πάντα!)

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: