Advertisements

Το πενηνταράκι τής πήττας

50lb

Τὸ πενηνταράκι τῆς πήττας

Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλου

«Τυχερὸ παιδί! Τυχερὸ παιδί.» Ἐφώναξαν ὅλοι, ὅταν εἶδαν νὰ προβάλῃ ἀπ’ τὸ κομμάτι τοῦ μικροῦ τὴν ἀσημένια του μυτίτσα, τὸ πενηνταράκι τῆς Βασιλόπηττας.
Πρόσεχε μὴν τὸ χάσῃς. Τοῦ εἶπεν ἡ μητέρα του, ἐνῷ αὐτὸς τὸ ἐτσέπωνε.
Νὰ τὸ χαλάσω πειράζει; Ἐρώτησε δειλά-δειλά.
Ἀκοῦς ἐκεῖ ἄν πειράζῃ!; εἶναι κακό· πρέπει νὰ τὸ φύλαξῃς.
Ἔτρεξε λοιπὸν καὶ τὸ φύλαξε μέσα στὴν ἄδεια κοιλίτσα τοῦ ψεύτικου ποντικοῦ, τὸν ὁποῖον εἶχε παρακουρντίσῃ καὶ ἐχάλασε.
Πέρασαν κάμποσαις μέραις.
Μιὰ Κυριακή, ἐκεῖ ποῦ περνοῦσε ἀπ’ τὴν Ἁγία Εἰρήνη, εἶδε νὰ πουλοῦν μικρά κυπαρισσάκια, λιγερὰ καὶ καταπράσινα, στηριζόμενα ἀπάνω σὲ μεγάλους σβόλους ἀπό ῥίζες καὶ κοκκινόχωμα.
Τὰ εἶχαν στὴν σειρὰν βαλμένα σἂν μαθητὰς τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς. Ἐστάθηκε μπροστὰ τους μὲ τὸ σέβας ποῦ πλησιάζει κἀνεὶς κἄτι προωρισμένον νὰ πάῃ πολὺ ψηλά.
Πῶς θὰ ἤθελε ν’ ἀγοράσῃ ἕν’ ἀπ’ αὐτά!… Καὶ τό περβολαρόπουλο ζητοῦσε μόνον 50 λεπτά!…
Τρέχει στὸ σπίτι του. Οἱ γονεῖς του ἔλειπαν. Τί νὰ κάμῃ, τί νὰ κάμῃ!…
Θυμᾶται τὸ πενηνταράκι του. «Νὰν τὸ πάρω, νὰ μὴν τὸ πάρω…», ἐσκέφθη, «ἂς τὸ πάρω!…» Τὸ παίρνει καὶ φεύγει τρεχάτος.
Φθάνει λαχανιασμένος. Ἀγοράζει τὸ καλύτερον κυπαρισσάκι ἀπ’ ὅλα. Ἦτον στὸ ἀνάστημα ἴσα μὲ αὐτόν.
Ἡ μητέρα του εῖδε τὸν ἐνθουσιασμὸν του καὶ δὲν τὸν μάλωσε· τοῦ εἶπε μόνον μὲ ἐλαφρὸν στεναγμόν.

Γιατὶ νὰ χαλάσῃς τὸ πενηνταράκι τῆς πήττας;!…
Τὸ πρωῒ πῆγε στὸ περιβόλι τους, πού εἶχαν στὰ Πατήσια, καὶ τὸ φύτεψε μόνος του μὲ μεγάλην ἐπισημότητα.

50lf
Πολλὰ χρόνια πέρασαν ἀπό τότε. Οἱ γονεῖς του δὲν ἐζοῦσαν πλέον. Τὸ περιβόλι των πῆγε σὲ ἄλλά χέρια· εἶχε γίνῃ ζυθοπωλεῖον. Ὅλα του εἶχαν ἀλλάξῃ ἐκεῖ μέσα, καὶ δὲν θὰ τὸ ἀνεγνώριζε πιὰ οὔτε αὐτὸς ὁ ἴδιος, ἂν σὲ μιὰ γνωστὴ του θέσι δὲν ἦτον ἕνα πελώριον κυπαρίσσι.
Στὰ ψηλὰ κλαδιὰ του ὁ Γερμανὸς ζυθοπώλης εἶχε τοποθέτησῃ μίαν αἰολικὴν λύραν. Καὶ εἰς τὸ ἐλαφρότερον φύσημα τοῦ ἀνέμου ἡ λύρα αὐτὴ ἐσκόρπιζε τόνους γεμάτους γλύκα καὶ παράπονον.
Μιὰ μέρα μπῆκε καὶ ὁ μικρός —μεγάλος τώρα— στὸ ζυθοπωλεῖον μαζὶ μ’ ἕναν φίλον του. Ἐκάθησαν σύρριζα στὸ κυπαρίσσι. Ἀφοῦ ἔμειναν κἄμποσην ὥρα σιωπηλοὶ καὶ συλλογισμένοι, ὁ φίλος του, ἀκούοντας τῆς λύρας τοὺς στεναγμούς, τοῦ λέγει ἔξαφνα:

Δὲν σοῦ φαίνεται πῶς ἀκοῦς μουσικὴν ὑπόκρουσιν; Τί κρῖμα νὰ λείπουν τὰ κατάλληλα λόγια.
Τά λόγια ὑπάρχουν, τοῦ εἶπεν αὐτὸς τότε, ἀλλὰ μόνος ἐγὼ στὸν κόσμο τὰ γνωρίζω: «Γιατί νὰ χαλάσῃς τὸ πενηνταράκι τῆς πήττας;!!!…»

Advertisements

About Kriton

I reversed the polarity of the neutron flow...

Posted on 1 Ιανουαρίου 2013, in CT Xmas Articles 2012, Χριστουγεννιάτικα Άρθρα 2012 and tagged , , . Bookmark the permalink. 10 Σχόλια.

  1. O Δημήτριος Καμπούρογλου πέθανε το 1942, οπότε από σήμερα τα έργα του είναι κοινό κτήμα (public domain). Τι καλύτερο, λοιπόν, από το να γιορτάσουμε το γεγονός με ένα πρωτοχρονιάτικο διήγημά του;

    Μου αρέσει!

  2. Πολύ ενδιαφέρον, και εξίσου ενδιαφέρον ότι το έβαλες με πολυτονικό.
    Μήπως ξέρεις κανέναν τρόπο να βάλω στο word πολυτονικό γιατί το ψάχνω εδώ και κάποια χρόνια καταλήγοντας στο απολύτως πρωτόγονο symbols του word όπου και προσέθεσα όλα τα φωνήεντα με όλους τους τόνους (καθόλου πρακτικό να προσπαθείς γράμμα προς γράμμα να γράψεις κείμενο).

    Μου αρέσει!

  3. Με την σειρά μου να ευχηθώ σε όλους υγεία και χαρά για τον χρόνο που μπήκε!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: