Advertisements

Συνέντευξη με τον δημιουργό Γιώργο Γούση

Σειρά του δημιουργού Γιώργου Γούση (http://comicstrades.me/2012/11/11/παρουσίαση-comics-site-shyborg/) να υποστεί μία μικρή ανάκριση. Βέβαια ο σκοπός ήταν να μας λύσει μερικές απορίες για κάποιες συγκεκριμένες πτυχές των κόμικς, αλλά εκείνος φρόντισε να μας εξηγήσει ταυτόχρονα και κάποια επιπλέον ζητήματα, που ούτε καν σκεφτήκαμε να αναρωτηθούμε πάνω σε αυτά, και να μας μιλήσει γενικώς για πράγματα και καταστάσεις όπως είναι, χωρίς περιστροφές.
Τον ευχαριστούμε θερμά για το χρόνο που μας διέθεσε.

Ας ξεκινήσουμε με το κόμικ που ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό Γιώργο. Πες μας κάποιες λεπτομέρειες σχετικά.

Ετοιμάζω ένα κόμικ, για την ακρίβεια ένα demo του αρχικά, το οποίο σκοπεύω να το προτείνω σε διάφορους εκδότες, στο εξωτερικό κυρίως αλλά και το εσωτερικό. Τίποτα δεν αποκλείεται. Όσον αφορά στο θέμα, είναι μια ιστορία την οποία έχω στο μυαλό μου εδώ και δύο χρόνια. Αρχικά έκανα έρευνα και αργότερα «συνάντησα» τον Γιάννη Ράγκο (http://www.biblionet.gr/author/38697/Γιάννης_Ράγκος), ειδήμονα στην θεματολογία αυτή της ιστορίας, εξαιρετικό συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων και φίλο των κόμικ με το οποίον συνεργαζόμαστε σε αυτήν την προσπάθεια. Πρόκειται για την ζωή και την μεταξύ σχέση δύο αδερφών, ληστών στην Ήπειρο, στις αρχές του 20ου αιώνα. Ξεκινώντας απ’ το 1909 και τελειώνοντας το 1930, η αφήγηση — εμπνευσμένη από αληθινά περιστατικά — περιγράφει λίγο-πολύ όλη την ζωή τους και έχει για φόντο τα μείζονα γεγονότα μιας περιόδου που διαμόρφωσε τον σημερινό «χάρτη» της χώρας.

Πιστεύεις ότι το «Ελληνικό στοιχείο» στα κόμικς μπορεί να παίξει κεντρικό ρόλο στη δημιουργία Ελληνικής σχολής;

Εξαρτάται από το τι εννοείς «Ελληνικό στοιχείο». Οι Γάλλοι, οι Βέλγοι, οι Αμερικάνοι, οι Ιάπωνες κτλ. που έχουν σχολές, δεν απεικονίζουν απλώς τις χώρες τους ή χρησιμοποιούν φολκλόρ στοιχεία για να αποκτήσουν χαρακτήρα οι δουλειές τους. Αλλά, επηρεασμένοι από τις κουλτούρες τους, έχουν εφεύρει γλώσσες και κώδικες στην τέχνη των κόμικς, τις οποίες χρησιμοποιούν μόνο αυτοί και αυτό τους κάνει αναγνωρίσιμους. Μετά εμείς αυτό το είπαμε «Ιαπωνική σχολή», «Γαλλική σχολή» κτλ. Δηλαδή, τα αφηγηματικά μέσα (σχεδιαστικό ύφος , αφηγηματικό ύφος, θεματολογία, τρόπος γραφής των κειμένων, διαστάσεις εκδόσεων κτλ.) που χρησιμοποιεί κάθε μία από αυτές τις σχολές είναι ιδιαίτερα και τις χαρακτηρίζουν. Αυτό έχει γίνει μέσα από μια διαδικασία που προϋποθέτει εμπόριο. Δηλαδή το κάθε στυλ από αυτά έχει γίνει trademark, παράγονται πολλά κόμικ κάθε χρόνο και καταναλώνονται αρκετά ώστε να υπάρχουν κέρδη. Δυστυχώς, αν δεν υπάρχει αυτό, το οποίο θα έχει ανάγκη από πολλούς σχεδιαστές και με τα χρόνια θα αποκτήσει συγκεκριμένη μορφή, δεν μπορεί να υπάρχει και το άλλο, που είναι η δημιουργία σχολής. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, ούτε σημαίνει πως δεν έχουμε καλούς σχεδιαστές. Απλώς ο κάθε σχεδιαστής έχει άλλες επιρροές με αποτέλεσμα να δημιουργεί κόμικς επηρεασμένα από κάποια σχολή του εξωτερικού ή με εντελώς δικό του ύφος.

Λεπτομέρειες, όπως η εισαγωγή Ελληνικών εικόνων (π.χ. καθημερινότητας) μπορούν να δώσουν κάποιο έναυσμα;

Δεν είναι οι εικόνες που κάνουν την διαφορά αλλά το πώς αφηγούνται τις ιστορίες τους. Δεν μοιάζουν απλώς τα σχέδιά τους, είναι πιο γενικό. Ξεκινάει με το τι ιστορίες λένε, με την μυθολογία που έχουν εφεύρει και φτάνει στο πόσα καρέ συνήθως χρησιμοποιούν στις σελίδες τους ή σε πια μορφή τα εκδίδουν. Όμως, ακόμα και στις χώρες που έχουν σχολή, θα δούμε πως υπάρχουν δημιουργοί που δημιουργούν ανεξάρτητα, με τελείως προσωπικό τους τρόπο και μας παρουσιάζουν, μας προσφέρουν την δική τους ματιά, αλλάζοντας συχνά πυκνά το ίδιο το μέσο, εφευρίσκοντας νέες μεθόδους αφήγησης. Η παρουσία όμως σχολής στα κόμικς παίζει βασικό ρόλο στο να εκπαιδεύει τους νέους αναγνώστες.

Πώς βλέπεις την Ελλάδα από πλευρά παραγωγής δημιουργιών και γενικά ευκαιριών να έρχονται νέα κόμικς στο κοινό;

Η παραγωγή κόμικς στην Ελλάδα κυμαίνεται σε συμπαθητικά επίπεδα για μια χώρα που τα κόμικς δεν ανήκουν στην κουλτούρα της. Όμως είναι ακόμα αρκετά ομφαλοσκοπική, με αποτέλεσμα να μην κεντρίζει το κοινό που είναι, ούτως ή άλλως, απαίδευτο με τα κομικς. Οπότε ή θα προσπαθήσεις εσύ σαν δημιουργός να ανοιχτείς και να κερδίσεις αυτό το κοινό ή θα ψάξεις να βρεις το έτοιμο κοινό σου σε άλλες χώρες που έχουν τα κόμικς στην κουλτούρα τους. Για το μέλλον, δεν πιστεύω πως θα γίνει ποτέ κάποια συντονισμένη κίνηση. Όπως για όλα τα πράγματα στην Ελλάδα, θα βασίσω τις ελπίδες μου στις περιπτώσεις των μεμονωμένων ανθρώπων με μεράκι που πασχίζουν και τα καταφέρνουν. Αν υπάρξουν αυτοί, τότε θα γίνει η αρχή για να αποκτήσουν μια καλύτερη θέση στα μάτια του μελλοντικού Έλληνα τα κόμικς.

Αν οι δημιουργοί «συνασπίζονταν» σε μία κοινή προσπάθεια, κάποια από κοινού εκδοτική κίνηση ας πούμε, πιστεύεις ότι θα δινόταν μία ώθηση σε μία εποχή που οι κάθε είδους εκδόσεις έχουν ατονίσει;

Και το κεφάλαιο πού θα βρεθεί; Δεν είναι τόσο απλό. Το θέμα είναι πρώτα εσύ σαν δημιουργός να φτιάξεις κάτι που να αξίζει να διαβαστεί από το κοινό και μετά, αυτό που έφτιαξες να καταφέρει να φτάσει σε αυτούς που τους αξίζει να το διαβάσουν. Τέλος, αυτοί πρέπει να είναι τόσοι όσοι χρειάζονται ώστε εσύ να έχεις κέρδος για να καταφέρεις να ζήσεις και να φτιάξεις το επόμενο κόμικ σου. Ούτε στο εξωτερικό σου εγγυάται κανείς πως θα βρεθεί αυτός ο ικανός αριθμός αναγνωστών αλλά εκεί, όταν απευθύνεσαι σε έναν εκδότη που ειδικεύεται στα κόμικς και έχει κάποιες κερδοφόρες σειρές, αν αυτός κρίνει την δουλειά σου άξια προς επένδυση, τότε θα πάρει το ρίσκο να την χρηματοδοτήσει και να την εκδώσει, ποντάροντας πως υπάρχει ήδη ένα εκπαιδευμένο κοινό στο οποίο απευθύνει την δουλειά σου και ελπίζει να την εκτιμήσουν και πως τουλάχιστον δεν θα καταστραφεί οικονομικά. Έχει δηλαδή ένα κεφάλαιο διαθέσιμο για την έκδοση νέων δημιουργών και αν του βγει του βγήκε. Υπάρχουν και στην Ελλάδα δημιουργοί και εκδότες που το παλεύουν, αλλά δυστυχώς το «κοινό» δεν φτιάχνεται ούτε εύκολα, ούτε από την μια μέρα στην άλλη. Επίσης, ούτως η άλλως είμαστε λίγοι και διαβάζουν ακόμη λιγότεροι, όχι μόνο κόμικς, γενικά.

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Advertisements

Posted on 25 Νοεμβρίου 2012, in Comics Trades and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 12 Σχόλια.

  1. Να προσθέσουμε εδώ και το blog του Γιάννη Ράγκου:

    http://eglima.wordpress.com/

    Μου αρέσει!

    • Καλημέρα, Βασίλειε, κύριοι!

      Αυτός είναι χειμώνας! Λιακάδα, 20 βαθμοί και άρθρα το ένα πιο ενδιαφέρον από το άλλο!

      Μπράβο ξανά, Βασίλη. Πάρα πολύ καλή η συνέντευξη με τον κ. Γούση, που λέει πράγματα τα οποία μας βοηθούν να κατανοήσουμε πως δουλεύει ένας δημιουργός, τις επιρροές του, αλλά και τα εκδοτικά εχμ… περίεργα ας το πούμε, του χώρου. Βρήκα την συνέντευξη εξαιρετική! Το ίδιο και την ροή λόγου του κ. Γούση. Ειλικρινά με την δουλειά σου αυτή την φετινή, έχεις προσφέρει πολλά στους φίλους μας, που θέλουν να μάθουν εκ των έσω, για τον κόσμο της έννατης τέχνης. Συγχαρητήρια και πάλι! Καταλαβαίνεις βεβαίως, ότι με αυτά που κάνεις μας έχεις με μια όρεξη διαρκώς ανοιχτή!

      Μου αρέσει!

  2. Κ. Γούση φαντάζομαι ότι έχετε απογοητευτεί από την πρόοδο τον κόμικς στην Ελλάδα!!!!!(Μιλάμε για λίγες εκδόσεις και για λίγους ανθρώπους που ενδιαφέρονται στην Ελλάδα).Δεν σας κρύβω ότι θέλω να πάω σε μια τέτοια σχολή όπως προαναφέρατε στον φίλτατο Vellevelle.Μιας και δεν υπάρχουν στην Ελλάδα τέτοιες σχολές θα πρέπει να καταφύγω στο εξωτερικό εάν βέβαια μέχρι να φτάσω σε μια ηλικία που να είμαι σίγουρος για το τι θέλω να κάνω δεν θα έχω αλλάξει γνώμη(που δεν το νομίζω αλλά εν πάσι περίπτωση).Αυτό είναι το πρόβλημα και γι αυτό τόσα παιδιά καταφεύγουν στο εξωτερικό γιατί δεν βλέπουν καμία πρόοδο εδώ…

    Μου αρέσει!

  3. Μάνο, καταρχάς δεν έχω απογοητευτεί γιατί δεν περίμενα εξ’ αρχής κάτι περισσότερο. Επίσης, τα κόμικ, λόγο των εικόνων, είναι μια διεθνής γλώσσα και έτσι μπορούν ευκολότερα να εκδοθούν στο εξωτερικό, παρά ένα ελληνικό λογοτεχνικό κείμενο που απαιτεί μια άρτια μετάφραση.

    Όταν παραπάνω αναφέρουμε την λέξη «σχολή» δεν εννοούμε μια ακαδημία, ένα πανεπιστήμιο αλλά την τάση δημιουργών από χώρες με παράδοση στα κόμικ να σχεδιάζουν με κοινά αφηγηματικά στοιχεία. Δηλαδή να αφηγούνται την ιστορία τους χρησιμοποιώντας τα αφηγηματικά μέσα των manga (ιαπωνική σχολή) ή των super heroes (αμερικάνικη σχολή) κτλ

    Καλό θα είναι, όταν μεγαλώσεις και θες ακόμα να ασχοληθείς με τα κόμικ, να πάρεις κάποιες βασικές γνώσης σε μια καλλιτεχνική σχολή, υπάρχουν και στην Ελλάδα κάποιες άλλα και στο εξωτερικό. Δυστυχώς δεν γνωρίζω που και αν γίνεται καλύτερη δουλεία. Σίγουρα πάντως το βασικότερο ρόλο θα τον παίξει το μεράκι και η όρεξη σου για να κάνεις κόμικ και

    Μου αρέσει!

  4. Κατάλαβα λάθος αυτό που είπατε….Ναι θα ήθελα πολύ να ασχοληθώ με αυτό το θέμα βέβαια έχω ακόμα καιρό και μπορεί να έχουν αλλάξει τα στερεότυπα σε λίγα χρόνια αν και δεν το νομίζω.Σίγουρα θα ήθελα όπως και όλοι μας εδώ φαντάζομαι να υπήρχαν περισσότερες εκδόσεις και άνθρωποι που πραγματικά να ενδιαφέρονται για την δημιουργία κόμικς στην χώρα μας….

    Μου αρέσει!

  5. …λιγότερο το αν θα παρακολουθήσεις καποια σχολή.

    Μου αρέσει!

  6. Το να ευχόμαστε για το καλύτερο είναι το μόνο εύκολο. Ας συνεχίσουμε απλά να προσπαθούμε με ό,τι έχουμε, ο καθένας με τον τρόπο του.

    Μου αρέσει!

    • κ. Γούση, καλησπέρα και από εμένα.

      Σας ευχαριστούμε θερμά για την συνέντευξη, αλλά και για όλα όσα μοιράζεστε μαζί μας. Είναι ιδιαίτερα σημαντική η οπτική σας, όντας δημιουργός.

      Θα ήθελα να ρωτήσω κάτι με την σειρά μου. Ποιά είναι η γνώμη σας για την Ευρωπαική γενικότερα, παραγωγή κόμικς των τελευταίων 5-6 ετών;

      Μου αρέσει!

  7. Δεν είμαι φανατικός και τακτικός αναγνώστης καμίας συγκεκριμένης σχολής, διαβάζω ό,τι πέσει στην αντίληψη μου και μου κάνει εντύπωση. Οπότε δεν μπορώ να απαντήσω εμπεριστατωμένα στην ερώτηση σας.

    Μερικά από τα καλύτερα πράγματα που έχω όμως διαβάσει τα τελευταία χρόνια είναι Ευρωπαϊκά και εκτιμώ αρκετούς δημιουργούς. Από τους παλιότερους, τον Moebius, τον Jacque Tardi, τον Loustal και από τους νεότερους, τον Baru, τον Gipi, τον Jason, τον Winshluss και άλλους.

    Μου αρέσει!

  8. Χμμ, μάλιστα!

    Σε κάποιους από τους δημιουργούς έχουμε κάνει κάποιο αφιέρωμα, σε κάποιους όχι ακόμα, όπως και να έχει μας βάζεις σε ιδέες…

    Να αναφέρω επίσης ότι το να ευχόμαστε, όπως προανέφερες, καλό είναι αλλά συν Αθηνά και χείρα κίνει τω όντι!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: