ΜΕΓΑΛΟ ΜΙΚΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Μέσα στο αλαλούμ αυτό, των καλοκαιρινών εκδόσεων της Νέας Ακτίνας, για το φετινό καλοκαίρι, όπου οι ημερομηνίες έκδοσης εξακολουθούν να διαφέρουν και τα τεύχη των διάφορων τίτλων να έρχονται στα σημεία πώλησης σε άτακτα χρονικά διαστήματα (άλλα στην ώρα τους, άλλα ετεροχρονισμένα), πάλι καλά που το Μεγάλο Μίκυ του Σεπτεμβρίου, παρουσιάζεται εντός του μηνός αυτού… Βέβαια, στην Αθήνα κυκλοφορεί του Οκτωβρίου, αλλά είπαμε. Καλοκαίρι είναι, υπάρχουν και εκδοτικές δυσαρμονίες… Το τεύχος αυτό πάντως, έχει κάποια πράγματα να μας πει και σε κάποιες περιπτώσεις είναι ενδιαφέροντα, όπως επίσης μας βοηθάει να βγάλουμε και συμπεράσματα, τα οποία δεν είναι πάντα θετικά… Κατ’ αρχάς, έχει 6 ιστορίες, οπότε δεν υπάρχει ούτε εδώ «η μεγάλη – χορταστική περιπέτεια» που αναζητάμε, αλλά ιστορίες – κομπάρσοι, που πίσω στον χρόνο, απλά θα γέμιζαν την ύλη ενός τεύχους… Εδώ όμως, στα δικά μας χρόνια, πρωταγωνιστούν… Ας τις δούμε αναλυτικά, πιο κάτω.

Η αρχή γίνεται, με την «Αινιγματική καταδίωξη». Φέρνει πολύ έντονα στο νου, μια ιστορία του προηγούμενου τεύχους(«Μια ματιά στο μέλλον»), με τους ίδιους περίπου πρωταγωνιστές, αλλά και την ίδια περίπου κατάληξη. Συνεπώς, αν και το σκίτσο είναι καλό, το σενάριο είναι παραπάνω από προβλέψιμο και σε ένα βαθμό κουραστικό. Θα μπορούσε να έχει επιλεγεί σαν ιστορία, σε 3-4 μήνες, ώστε να είχαμε ξεχάσει κάπως το τεύχος Αυγούστου και όχι τον επόμενο αμέσως μήνα… Άστοχη η ύπαρξή της, σαν κίνηση της έκδοσης. Ο Μίκυ πέφτει θύμα …παρακολούθησης και μένει να μάθουμε το γιατί, αφού το ποιος απαντάται εξ αρχής.

Περνάμε στο «πίσω από την οθόνη», με κεντρικό χαρακτήρα τον Γκούφυ. Είναι μια κακόγουστη περίπτωση, πολύ εύπεπτου χιούμορ, άνευρου και δίχως την παραμικρή έμπνευση. Αν και η πλαστικότητα των σκίτσων είναι καλή και διασκεδαστική, όταν όμως μπαίνουν οι χαρακτήρες του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών», διαμορφωμένοι για το σενάριο σε «άρχοντες των μπιχλιμπιδιών», κάπως χαλάει η συνολική εικόνα. Σαν σενάριο, δεν λέει πολλά. Ο Γκούφυ μπαίνει στον τεχνολογικό παροξυσμό των ημερών μας, όταν χάνεται στις τηλεοπτικές γιγαντοοθόνες, ενός καταστήματος. Το μόνο θετικό στοιχείο που βρίσκω, είναι η ύπαρξη σάτιρας από τον σεναριογράφο, που εν μέρει καταδεικνύει ένα από τα προβλήματα της εποχής.

Η «ανεξήγητη έλξη», με τα ανιψάκια και την γιαγιά Ντακ (αλλά και τους Λύκους), είναι σαν να άνοιξε ξαφνικά μια πύλη σε παράλληλο σύμπαν και από το Μίκυ Αυγούστου 2012, να μπήκαμε στο Μίκυ κάποιου μήνα του 1972! Πάρα πολύ καλό σχέδιο, έξυπνη ιστορία, που και διασκεδαστική είναι και πρωτότυπη. Ένας μετεωρίτης που πέφτει κοντά στο αγρόκτημα της γιαγιάς, προκαλεί αναστάτωση, με τις μαγνητικές του παρενέργειες.

Πολύ καλό σκίτσο και στις «δυσκολίες της κηπουρικής», με τον Μίκυ και τον Γκούφυ. Κάποιες ενστάσεις όμως στο σενάριο. Η ιστορία μοιάζει να είναι μέρος κάποιας σειράς, όπου οι δύο φίλοι προσπαθούν να γίνουν κηπουροί. Αρχίζει κάπως απότομα και αφήνει να αιωρούνται συμπεράσματα στον αναγνώστη. Σαν εξέλιξη, δεν είναι κακή. Μάλλον μέτρια θα την χαρακτήριζα. Οι δύο επίδοξοι κηπουροί, πέφτουν επάνω στην Κλάραμπελ και ένα άτακτο γατάκι, με αποτέλεσμα να έχουμε αρκετά τραγελαφικά.

Κακό Λύκο και Τσίπ & Ντέηλ, μαζί στην ίδια ιστορία, έχουμε να διαβάσουμε… κι εγώ δεν ξέρω από πότε. Όταν μάλιστα συνοδεύεται από ένα άψογο σκίτσο, όπως αυτή, είναι κάτι που δίνει πόντους αυτομάτως στο τεύχος. Τιτλοφορείται «ο σούπερ Τσικέηλ» και οι δύο μικροί σκίουροι σκαρφίζονται μια μίνι – απάτη, για να ξεφορτωθούν τον κακό λύκο. Ένα είδος σούπερ – σκίουρου(με μπέρτα παρακαλώ!). Έχει κέφι και ζωντάνια και καλό σενάριο. Κι αυτή δείχνει σαν να έρχεται με φόρα από τα `70s, μην πω και τα `60s.

Αν θυμάστε οι… παλιοί αναγνώστες, ή βροντόσαυροι όπως λέμε, των εκδόσεων Ντίσνεϋ στην χώρα μας, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, αν δεν κάνω λάθος, δημοσιεύτηκαν στο Μίκυ Μάους και το Μεγάλο Μίκυ, αρκετές ιστορίες, με τον Μίκυ και τον Γκούφυ να είναι μέλη της Καναδικής, έφιππης αστυνομίας. Αυτή εδώ, είναι μια από εκείνες, σχεδιασμένη από τον εξαιρετικό Paul Murry, με πάρα πολύ καλό σκίτσο και έξυπνο, σύντομο σενάριο. Ονομάζεται «στα ίχνη του παρανόμου» και είναι μέσα στις 2 καλύτερες του τεύχους. Κανένα απολύτως ψεγάδι, για μια ιστορία που μας πάει νοερά πολύ πίσω…

Συμπερασματικά, έχουμε ένα τεύχος με 3 πολύ καλές ιστορίες, μια μέτρια και δύο προβλέψιμες – κακές. Δεν είναι σίγουρα το καλύτερο τεύχος Μεγάλου Μίκυ που διαβάσαμε, δεν είναι όμως και το χειρότερο. Νομίζω ότι το 7,5 είναι μια δίκαιη βαθμολογία και θα χαρώ να ακούσω τις απόψεις σας, επ’ αυτού. Τον Οκτώβριο, περιμένουμε το «Ειδύλλιο στην ζούγκλα». Μέχρι τότε, διαβάστε κανένα Μίκυ του ’70 και κάντε τις συγκρίσεις σας…

Θα βρείτε όλες τις σχετικές μας παρουσιάσεις, στην ομώνυμη κατηγορία.

About Corto

Ασχολούμαι με το σκίτσο και τα κόμικς. Και στις δύο περιπτώσεις ακολουθώ το συναίσθημα. Θα προτιμούσα να μείνουν όλα αυτά στη σφαίρα του ερασιτεχνισμού, αλλά ...καμιά φορά η ζωή έχει άλλη γνώμη. Μισώ την υποκρισία και την αχαριστία και αρκούμαι στις μικρές στιγμές, που μπορούν να είναι παντού. Στη θέα ενός δέντρου, στον ήχο του κύματος...

Posted on 2 Σεπτεμβρίου 2012, in Arts, Comics, Comics Archive, Comics Characters, Comics Covers, Comics Creators, Comics History, Comics Legends, Comics News, Comics Stories, Comics Strips, Comics Trades, Comics Tributes, CT Exclusive, Culture, Greek Comics, Greek Magazines, Άρθρα Μελών, Έρευνα, Απόψεις, Αποσπάσματα, Αποκλειστικότητες, Αρχείο, Αφιερώματα, Βινιέτες, Γουώλτ Ντίσνεϋ, Δημιουργοί, Εργασίες Κοινότητας, Εργασίες Μελών, Εσωτερικές Σελίδες, Ελληνικά Κόμικς, Εξώφυλλα Κόμικς, Η Ιστορία των Κόμικς, Ιστορίες από το Μεγάλο Μίκυ, Κόμικς, Κόμικς Έρευνα, Κόμικς Αναμνήσεις, Κόμικς Θρύλοι, Κόμικς Ιστορίες, Κόμικς Καταγραφή, Κόμικς Παρουσιάσεις, Καρέ, Μεγάλο Μίκυ, Παραλειπόμενα, Παρουσίαση: Μεγάλο Μίκυ, Πολιτισμός, Σκίτσο, Τέχνες, Τερζόπουλος, Walt Disney and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 4 Σχόλια.

  1. Η ανεξήγητη έλξη είναι πρόσφατη ιστορία, τού 1987. («Πρόσφατη» λέει ο βροντόσαυρος…), παραγωγή τών στούντιο τής Ντίσνεϋ για τη διεθνή αγορά. Αυτό που την κάνει οικεία είναι το σχέδιο τού Tony Strobl, τού «άλλου καλού σχεδιαστή παπιών» ή, όπως θα έλεγα εγώ, του λιγότερο κακού απ’ τους υπόλοιπους!

    Ο Σούπερ Τσικέηλ, αντίθετα, έρχεται από το μακρινό 1961 και είναι σε σχέδιο Al Hubbard, οπότε εδώ πέτυχες διάνα.

    Μου αρέσει!

  2. Πραγματικά η Νέα Ακτίνα έχει πάρει φωτιά αυτό το καλοκαίρι!

    Μου αρέσει!

    • Καλημέρα Βασίλη!

      Έτσι είναι. Η μια κυκλοφορία μετά την άλλη. Βέβαια, δεν έχουμε και πολλές εταιρείες, που να εκδίδουν κόμικς – περιπτέρου πλέον, οπότε και το βάρος μοιραία, πέφτει στις δικές της κυκλοφορίες.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: