ΚΟΜΙΞ ΤΕΥΧΟΣ 290 – «Η ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ ΤΟΥ ΧΕΙΜΑΡΡΟΥ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ»

Πολυαναμενόμενο το τεύχος 290, διπλό μάλιστα(164 σελίδες – 5,90 ευρώ). Βλέποντας την μακέτα του και μόνο, πριν 1 μήνα, θυμάμαι ότι όλοι είχαν θετικά σχόλια να πουν και το περίμεναν με ανυπομονησία. Ρόσα είναι αυτός βλέπετε, και ιστορίες του δεν διαβάζουμε κάθε μέρα! Θα ξεκινήσω κάπως ανορθόδοξα την παρουσίασή του, δίνοντας μια συνολική εικόνα, κι έπειτα θα περάσω στις επιμέρους ιστορίες και την περιγραφή τους. Το εξώφυλλο ήταν ένα από τα καλύτερα που έχουμε δει στο ΚΟΜΙΞ, τα τελευταία χρόνια. Είναι αυτό που λέμε, ότι μιλάει από μόνο του! 11 ιστορίες θα βρείτε στις σελίδες του, 2 με τον θείο Σκρουτζ πρωταγωνιστή, 7 με τον Ντόναλντ και μια με τον Μίκυ. Στο σύνολό του είναι ένα καλό τεύχος, με τις περισσότερες ιστορίες να είναι καλοσχεδιασμένες. Κάποιες χάνουν λίγο στο σενάριο, ενώ υπάρχει και ένας αδύναμος κρίκος. Όμως, για τις 3 πρώτες και μόνο, του αξίζει ένα 9άρι! Διαβάστε πιο κάτω, αναλυτικά.

Ακολουθεί, έχοντας πάρει την σκυτάλη από τον Ρόσα, με τους αναγνώστες να έχουν απαιτήσεις πλέον και μάλιστα μεγάλες, μια ιστορία με τίτλο τα «Δύο αυτοκίνητα», με τον Ντόναλντ πρωταγωνιστή. Με κίνητρο την παρουσία του στο άρμα της πόλης, σε έναν εορτασμό και δίπλα στα πιο σημαντικά πρόσωπα της περιοχής, ο Ντόναλντ δέχεται να πάρει μέρος σε ένα επίπονο ράλλυ, που γίνεται προς τιμή του Ράλλυ Κουτ, ιδρυτή της πόλης(το άγαλμα του οποίου μάλιστα, μοιάζει πολύ με το πρόσωπο του ήρωα μας!). Η ιστορία έχει κάτι από τα κινηματογραφικά «Great Race» και «It`s a mad mad mad world», αφού γίνεται ένας χαμός μεταξύ των συμμετεχόντων! Πολύ αστεία και με καλό σκίτσο.

Εξίσου καλή είναι και η συνέχεια, με ένα σενάριο που προσωπικά μου έφερε στο νου εικόνες από τα παλιά τεύχη Κλασσικών Ντίσνεϋ και Μεγάλων Μίκυ, πριν 3 δεκαετίες και βάλε! Ο Σκρουτζ αποτρέπει έναν επίμονο διαρρήκτη, από το να κλέψει το αγαπημένο του πανωφόρι(συν τις 5 δεκάρες που έχει στην τσέπη του και την σχισμένη φόδρα!). Πίσω από όλα αυτά, υπάρχει ένα καλά οργανωμένο σχέδιο και ένας χαμένος θησαυρός, στο κυνήγι του οποίου θα ξεχυθεί μια αταίριαστη τριάδα! Ο Σκρούτζ, η Τζένη και ο Λούλης(και όχι μόνον…)! Βλέποντας τον Σκρούτζ, με εκείνο το… εχμ … φόρεμα, θα λυθείτε στα γέλια, απλά! Σκίτσο – σενάριο, άριστα!

Με νέο χόμπι την τοξοβολία και «αυθεντία» στις γκάφες, ο Ντόναλντ έρχεται με φόρα, για να συνεχίσει την ροή του τεύχους! Νέος Γουλιέλμος Τέλος; Μπα! Καμία σχέση! Αυτός ο διαγωνισμός τοξοβολίας θα το αποδείξει άλλωστε, όπως θα αποδείξει κι άλλα… Διασκεδαστική, αλλά με μέτριο για μένα σκίτσο. Δεν είναι πάντως αρνητικό σημείο γι` αυτό το τεύχος.

Φτάσαμε αισίως στη μέση του περιοδικού, στην πέμπτη κατά σειρά ιστορία, που φιλοξενεί στις σελίδες του. Είναι η «Μονομαχία Ξυλοπόδαρων», με τον Ντόναλντ αυτή τη φορά να επιδίδεται σε ρεσιτάλ γέλιου, πολύ αστείων αμφιέσεων και με μια ιδέα. Να κερδίσει σε έναν άλλο διαγωνισμό αυτή τη φορά. Έναν διαγωνισμό που θα τον φέρει επάνω σε… ξύλινα πόδια, αλλά… Τα υπόλοιπα επί των σελίδων! Πολύ κεφάτη ιστορία και εξίσου καλό σκίτσο.

Ακόμη μια κρυφή πτυχή – ταλέντο του Ντόναλντ έρχεται, με μια ιστορία που έχει ανάλογο τίτλο. «Μια πάπια με ταλέντο» λοιπόν και ένας ακόμη διαγωνισμός. Αυτή την φορά είναι τραγουδιού και οι καταστάσεις, που θα αντιμετωπίσει ο ήρωας μας, αρκετά πρωτότυπες. Το δε τέλος της, μάλλον θα το χαρακτήριζα αναμενόμενο, αλλά αυτό δεν μας αλλάζει την άποψη. Πολύ καλή και αυτή η ιστορία.

Θα πείτε ίσως, «μα που είναι ο… αδύναμος κρίκος, αφού όλες οι ιστορίες μέχρι στιγμής, είναι καλές;». Οπότε, να μη σας κρατάω σε αγωνία! «Η επέλαση της Ταπιόκας» δεν με ικανοποίησε καθόλου, ούτε ως σενάριο – ούτε ως σκίτσο. Την θεωρώ αταίριαστη με το μέχρι στιγμής άψογο σχεδόν τεύχος. Αχρείαστη, ίσως. Πρωταγωνιστεί ο Ντόναλντ, τα ανίψια, ο θείος τους φυσικά, αλλά κι άλλος ένας συγγενής, ο θείος Λούφας. Το δε χιόνι είναι πολύ περίεργο…

Ευτυχώς που ακολουθούν τα «Κάστρα στην άμμο», με πολλή ζωντάνια και καλοκαιρινό 100% ύφος και βάζουν τα πράγματα σε μια τάξη! Αν και, ως σκίτσο, θα περιμέναμε κάτι λιγάκι καλύτερο, είναι πολύ καλή η ιστορία και διαπραγματεύεται ακόμη έναν διαγωνισμό, τον οποίο μαρτυράει και ο τίτλος της και με κεντρικά πρόσωπα τους Γκαστόνε και Ντόναλντ. Φυσικά, όλα γίνονται για την Νταίζη!

Μια ευχάριστη σεναριακά έκπληξη είναι αυτή που τιτλοφορείται «Ενθύμιο από την Κρήτη» και έχει τον Μίκυ να παίρνει κάποιες σελίδες(επιτέλους!) σε ένα τεύχος ΚΟΜΙΞ! Η ιστορία του Μινωικού πολιτισμού, σε ένα εγκυκλοπαιδικού τύπου σενάριο, δείχνει και είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Όμως, το σκίτσο μάς τα χαλάει μερικώς… Κρίμα, γιατί θα μπορούσε να είναι μια από τις καλύτερες στιγμές του τεύχους.

Ο «Άσσος στην πλοήγηση» είναι πολύ μικρή ιστορία σε αριθμό σελίδων, για να κριθεί, αν και δεν υπολείπεται ούτε κεφιού, ούτε σκίτσου.

Συνεπώς, ξεφυλλίζουμε τον «Μικρό κλεφτοκοτά», για να κλείσουμε την παρουσίαση του τεύχους. Ο Ντόναλντ και τα ανίψια αντιμετωπίζουν έναν αλλιώτικο κλέφτη, στο αγρόκτημα της γιαγιάς Ντακ! Είναι απρόβλεπτη ως εξέλιξη και πολύ καλά σχεδιασμένη. Την τοποθετώ μέσα στις καλύτερες του τεύχους. Ωραίο το κλείσιμο. Τον Σεπτέμβριο(μάλλον τέλη Αυγούστου), θα σας περιμένουμε με το επόμενο τεύχος ΚΟΜΙΞ, με τίτλο «Ο ήρωας του βυθού» και μάλλον εντυπωσιακό εξώφυλλο! Ως τότε, να διαβάζετε πολλά και καλά κόμικς!

Όλες μας οι παρουσιάσεις τευχών ΚΟΜΙΞ, βρίσκονται συγκεντρωμένες στην ομώνυμη κατηγορία.

About Corto

Ασχολούμαι με το σκίτσο και τα κόμικς. Και στις δύο περιπτώσεις ακολουθώ το συναίσθημα. Θα προτιμούσα να μείνουν όλα αυτά στη σφαίρα του ερασιτεχνισμού, αλλά ...καμιά φορά η ζωή έχει άλλη γνώμη. Μισώ την υποκρισία και την αχαριστία και αρκούμαι στις μικρές στιγμές, που μπορούν να είναι παντού. Στη θέα ενός δέντρου, στον ήχο του κύματος...

Posted on 28 Ιουλίου 2012, in Arts, Comics, Comics Archive, Comics Characters, Comics Covers, Comics Creators, Comics History, Comics Legends, Comics News, Comics Stories, Comics Strips, Comics Trades, Comics Tributes, CT Exclusive, Culture, Donald, Greek Comics, Greek Magazines, Άρθρα Μελών, Έρευνα, Απόψεις, Αποσπάσματα, Αποκλειστικότητες, Αρχείο, Αφιερώματα, Βινιέτες, Γουώλτ Ντίσνεϋ, Δημιουργοί, Εργασίες Κοινότητας, Εργασίες Μελών, Εσωτερικές Σελίδες, Ελληνικά Κόμικς, Ενημέρωση, Εξώφυλλα Κόμικς, Η Ιστορία των Κόμικς, Κόμικς, Κόμικς Έρευνα, Κόμικς Θρύλοι, Κόμικς Ιστορίες, Κόμικς Καταγραφή, Κόμικς Παρουσιάσεις, ΚΟΜΙΞ, Καρέ, Νέες Κατηγορίες, Παραλειπόμενα, Παρουσίαση: ΚΟΜΙΞ, Πολιτισμός, Σκίτσο, Τέχνες, Τερζόπουλος, Walt Disney and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 19 Σχόλια.

  1. «Το μυστικό τού πανωφοριού» είναι σε σενάριο και σχέδιο Ρομάνο Σκάρπα, οπότε πώς να μη σου θυμίσει παλιές καλές εποχές, αφού είναι γραμμένη τις παλιές καλές εποχές; Πρόκειται για μια ιστορία που εθεωρείτο χαμένη και που πρωτοδημοσιεύτηκε δυο χρόνια μετά το θάνατο τού Σκάρπα, με διαλόγους επεξεργασμένους από το Λούκα Μπόσκι.

    Ελπίζω όλα αυτά να τα αναφέρει σε κάποιο αφιέρωμα το Κόμιξ, που δεν το έχω ανοίξει ακόμα. Αν όχι, λεπτομέρειες έχει εδώ:
    http://www.romanoscarpa.net/news (ψάξτε για «Zio Paperone e il segreto della palandrana»)
    και εδώ:
    http://www.komix.it/page.php?idArt=7109
    (Όπως πάντα, αν δεν γνωρίζετε Ιταλικά, η google είναι φίλος σας.)

    Μου αρέσει!

    • Έξοχα, Κρίτωνα!

      Άψογος όπως πάντα, με ουσιαστικές και χρήσιμες πληροφορίες, όπως και links! Όταν την είδα την ιστορία, γυάλισε το μάτι μου! Αμέσως με έφερε σε ένα Ντισνευ – deja vu! Πολύ όμορφη. Μαζί με την κεντρική, ίσως οι δύο καλύτερες.

      Μου αρέσει!

  2. Δε σας προφταίνω σήμερα!

    Μου αρέσει!

  3. Yep!
    Επίσης μόλις πρόσεξα ότι το comicstrades είναι έκτο προς το παρόν σε αναγνωσιμότητα από τα ελληνικά worpress. Να πετάξουμε και μερικές ακόμα αναρτήσεις να το ανεβάσουμε για χρυσό μετάλλιο.

    Μου αρέσει!

  4. Θα συμφωνήσω σε όλα με τον φίλο Corto. Το τεύχος αυτό ήταν από τα καλύτερα τού τελευταίου χρονικού διαστήματος το οποίο, δυστυχώς, χαρακτηρίζεται από μια πτωτική πορεία τού άλλοτε κραταιού περιοδικού.
    Θαυμάσια, σεναριακά και σχεδιαστικά, η πρώτη ιστορία τού μεγάλου Don, με μια επιφύλαξη για μάς τους παλιούς συλλέκτες: ότι την έχουμε ήδη στη συλλογή μας, αφού περιέχεται στον τόμο με τα «Χαμένα επεισόδια» του Βίου και Πολιτείας τού $ΜΝ. Πολύ καλός ο Ρότα μολονότι δεν λατρεύω το σκίτσο του, θαυμάσιος ο Σκάρπα (έστω και με επεξεργασία Μπόσκι όπως μάς θυμίζει στο μεστό σχόλιό του ο φίλος Kriton), καλές -χωρίς να με ξετρελαίνουν- οι ιστορίες με την τοξοβολία, τον διαγωνισμό ταλέντων και τους ξυλοπόδαρους, έξυπνη η ιδέα με τον ινκόγκνιτο μαχαραγιά στον διαγωνισμό κάστρων στην άμμο, αν και προς το τέλος άρχισε να γίνεται εμφανές ποιος ήταν αυτός ο περίεργος τύπος. Ο Μπαρκς πάντα μεγάλος (αν και δεν συμμερίζομαι απόλυτα τη θεοποίησή του). Η ιστορία με την «πλοήγηση» μού φάνηκε κάπως «λίγη» και τέλος ευχάριστη έκπληξη, για έναν σε βαθμό κακουργήματος λάτρη τού Μίκυ, αποτέλεσε η δημοσίευση στο παπιοκρατούμενο αυτό περιοδικό, της ιστορίας «Ενθύμιο από την Κρήτη» με το ελληνικό μυθολογικό υπόβαθρο. Στο σημείο αυτό θα διευκρινήσω ότι δεν είμαι ειδικός στα θέματα τού σκίτσου (με εξαίρεση το Ροσικό -εκ του Ρόσα- που λατρεύω και κάποια άλλα που δεν με εμπνέουν όπως τού Ρότα για τον οποίο μίλησα ήδη), έτσι αποδέχομαι ασυζητητί τις επ’ αυτού απόψεις τού Κόρτο.
    Και μετά ήρθε το αίσθημα ναυτίας που μού προκάλεσε αυτή η απαράδεκτη ιστορία με τον γενικότερα γελοίο χαρακτήρα, τον Λούφα Μακ Μπακ. Θύμωσα τόσο, που έσπευσα να τής βάλω ένα περιποιημένο μηδενικό στη βαθμολογία τού Inducks.

    Αυτά καλοί μου φίλοι από ένα μέλος που αγαπά πολύ το Comicstrades, εκτιμά ιδιαίτερα τον αγαπητό Corto και την ανεκτίμητη προσφορά του αλλά, όντας αφοσιωμένος στο Greekcomics, δεν έχει όσο θα ήθελε ενεργή συμμετοχή σε αυτό.

    Μου αρέσει!

    • Καλησπέρα Τρύφωνα!

      Με μεγάλη μου χαρά, διάβασα τις σκέψεις και τις απόψεις, που μοιράστηκες μαζί μας. Να ξέρεις, ότι η εκτίμηση μου προς το πρόσωπο σου, είναι δεδομένα μεγάλη. Δεν έχει σημασία η συμμετοχή καθ`αυτή, αλλά η επικοινωνία, όταν και εφ` όσων είναι δυνατή. Σε ευχαριστώ επίσης, για τα καλά σου λόγια, που με τιμούν.

      Τελικά, τείνω να πιστέψω ότι κάτι περίεργο συμβαίνει, ώστε ενώ ένα τεύχος ΚΟΜΙΞ ξεκινάει με ενθουσιασμό και με τις καλύτερες προυποθέσεις, το «καταπίνει», επιτρέψτε μου την έκφραση, η μετριότητα του φινάλε, ή κάποιες άστοχες ιστορίες. Έτσι, μοιραία, η συνολική εικόνα του αλλοιώνεται προς το χειρότερο και όλοι μένουμε με μια απορία στο τέλος: «Γιατί να μπει αυτή η ιστορία κα;ι να τα χαλάσει όλα;» Είναι κάτι που έχει συμβεί πάρα πολλές φορές, ως τώρα και παρά τις ευχές όλων, δυστυχώς επαναλαμβάνεται και αδικεί εν τέλη, τον ίδιο του τον εαυτό, σαν τεύχος.

      Ας ελπίσουμε, να αργήσουμε πολύ να δούμε στις σελίδες του ξανά, έναν …Λούφα…

      Μου αρέσει!

  5. Προς υπεράσπιση του θείου Λούφα, να πω ότι ο δημιουργός του, Γουίλιαμ Βαν Χορν, έχει διακριθεί στο να σχεδιάζει αστείες δεκασέλιδες ιστορίες, κάτι που έκανε και ο ίδιος ο Μπαρκς. Γι’ αυτό το λόγο, κάποιοι θεωρούν τον Βαν Χορν ως συνεχιστή τού Μπαρκς, στον τομέα αυτό, όπως θεωρούν τον Ρόζα ως συνεχιστή τού Μπαρκς στον τομέα τών μεγάλων περιπετειών.

    Ίσως τα τελευταία χρόνια οι ιστορίες τού Βαν Χορν να μην είναι τόσο παλαβές, όσο παλιότερα, οπότε μπορεί να πέσαμε στην περίπτωση. Πάντως, αν μπορείτε να βρείτε το Donald Duck Adventures 18, αξίζει να διαβάσετε την ιστορία του «That Ol’ Soft Soap», που είναι μια φοβερή σάτιρα για τους συλλέκτες κόμικς και ίσως η καλύτερη ιστορία του.

    Μου αρέσει!

    • Χμ… Το επιφώνημα είναι για τον θείο και όχι τον σχεδιαστή, που προσωπικά δεν βρίσκω καθόλου κακό. Ίσα – ίσα, ο Βαν Χόρν είναι πολύ καλύτερος από κάποιους συναδέλφους του… Και επίσης θα συμφωνήσω, στο ότι είναι και πιστός συνεχιστής, μιας ιδιαίτερα δημοφιλούς σχεδιαστικής γραμμής.

      Μου αρέσει!

  6. Γιώργο μου, σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Διευκρινίζω ότι και οι δικές μου κρίσεις αφορούσαν κατά κύριο τη συγκεκριμένη ιστορία και κατά δεύτερο λόγο τον χαρακτήρα (Λούφα Μακ Μπακ). Ως προς τον σχεδιαστή, το σχόλιο τον αφορά κατά το μερίδιο ευθύνης που τον βαρύνει ως δημιουργό τέτοιας χαμηλής ποιότητας ιστοριών και δεν αναφέρεται ασφαλώς στο σύνολο τού έργου του.

    Μου αρέσει!

    • Καλησπέρα Τρύφωνα!

      Σαςφώς. Είναι απολύτως κατανοητό το σχόλιο σου. Άλλωστε νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε, πως το έργο του Βαν Χορν είναι σημαντικό. Όλοι μπορούν να υποπέσουν σε λάθη, ή για να το πω καλύτερα σε άστοχες κινήσεις. Η ιστορία αυτή, ήταν κακή. Ο Βαν Χορν πιστεύω ότι το γνωρίζει. Δεν υπάρχει ούτε ένας δημιουργός, σε παγκόσμιο είπεδο, που να μην ξέρει τα όρια του και τις στιγμές του. Καλές ή κακές. Η κριτική, ειδικά όταν είναι με σεβασμό και καλοπροαίρετη, μόνο καλό κάνει. Η δική σου, ήταν αυτή ακριβώς, που περιέγραψα. Ενός γνώστη, που αγαπάει τα κόμικς και ειδικά αυτά του Ντίσνευ. Ο κάθε Βαν Χορν, οφείλει να παίρνει στα σοβαρά αυτές τις κριτικές, αν θέλει να βελτιωθεί!

      Μου αρέσει!

  7. Και μια άσχετη ερώτηση προς τον φίλο Γιώργο: Με την αναδιάταξη των διαθέσιμων τευχών, δυσκολεύομαι να έχω πλήρη εικόνα τους. Μπορώ π.χ. -αν θέλω- να βρω όλα τα διαθέσιμα τεύχη τού Μίκυ Μάους, συνολικά και όχι κατά μήνα, και αν ναι, τι πρέπει να κάνω;

    Μου αρέσει!

    • Μμμ… εδώ να ζητήσω μια συγνώμη, Τρύφωνα μου. Με την αναδιάρθρωση των κατηγοριών, δώθηκε πολύ μεγαλύτερη έμφαση στη γνώση και σχεδόν καθόλου στην διαθεσιμότητα των τευχών! Όμως, μέχρι τον Σεπτέμβρη θα έχει δωθεί μια λύση και σε αυτό και μάλιστα με ένα σχεδιασμό που θα διευκολύνει όλους μας. Αυτή είναι δέσμευση. Σχετικά με τεύχη Μίκυ Μάους, να σου πω ότι θα γνωρίζω τα διαθέσιμα, σε περίπου 1 μήνα. Κι αυτό γιατί εξαντλήθηκαν όλα! Όμως, υπάρχει πληθώρα τευχών Μίκυ Μάους, αν τσεκάρεις τις αγγελίες των μελών μας!

      Μου αρέσει!

    • Σου παραθέτω και το λινκ για τις ΑΓΓΕΛΙΕΣ.

      http://wp.me/PKxow-35a

      Μου αρέσει!

  8. Συνεχίζουμε με άλλο ένα επεισόδιο της δημοφιλούς σειράς «τώρα το διάβασα, τώρα γράφω»!

    Σε γενικές γραμμές, θα συμφωνήσω με την παρουσίαση, οπότε απλώς θα προσθέσω τα δικά μου σχόλια.

    Στη συζήτηση για το προηγούμενο τεύχος τού Κόμιξ, αναρωτιόμασταν πότε θα διαβάσουμε μια μεγάλη περιπέτεια. Να που δεν χρειάστηκε να περιμένουμε πολύ! Όπως είχα υποθέσει τότε, η μεγάλη περιπέτεια κάνει τελικά τη διαφορά ανάμεσα σε ένα εξαιρετικό και σε ένα μέτριο τεύχος. Η μεγάλη περιπέτεια τού Ρόζα έρχεται και δένει με τις μικρότερες, ελαφρότερες ιστορίες, δίνοντας ένα υπέροχο αποτέλεσμα.

    Η αυθεντία είναι από τις λίγες ιστορίες, όπου ο Ντόναλντ τα κάνει μεν θάλασσα, κατά τα ειωθότα, αλλά δεν ευθύνεται ο ίδιος. Ως εκ τούτου είναι κρίμα που, στο τελευταίο καρέ, ο πραγματικός υπεύθυνος για το φιάσκο δείχνει να τιμωρήθηκε πολύ λιγότερο από τον Ντόναλντ.

    Η επέλαση τής ταπιόκας με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια, η ιστορία δεν μου άρεσε. Από την άλλη, όμως, η ιδέα τού εφιάλτη μέσα σε εφιάλτη μέσα σε εφιάλτη και δεν συμμαζεύεται είναι συναρπαστική, αλλά κάπου ατύχησε στην υλοποίηση. Μάλλον αυτό που φταίει είναι ότι ο Βαν Χορν προτίμησε να βάλει ως θέμα τού εφιάλτη μια από τις χαρακτηριστικές του παλαβομάρες, προτιμώντας έτσι την κρέμα ταπιόκας αντί για τέρατα ή κάτι άλλο τρομακτικό. Για μια πιο καλή προσέγγιση του θέματος ονείρου μέσα σε όνειρο, δείτε την ταινία Inception ή διαβάστε την ιστορία τού Ρόζα το όνειρο μιας ζωής, με την οποία η ταινία έχει αρκετές ομοιότητες.

    Και ερχόμαστε στην ιστορία με το Μίκυ, η οποία για μένα είναι από τις ωραιότερες στιγμές τού τεύχους, και ίσως πιο συγκινητική από την ιστορία τού Ρόζα. Πιστεύω ότι η ιστορία είναι έντονα επηρεασμένη από την ιστορία The Inner Light, ένα από τα καλύτερα επεισόδια τού Star Trek the Next Generation, αλλά και του Star Trek, γενικώς. Αγνοήστε την διάτρητη ιστορία-πλαίσιο με το Μίκυ και τη Μίννι, η οποία χρησιμεύει μόνο για να παρουσιάσει την κεντρική ιστορία, και δώστε τήν προσοχή σας σ’ αυτή την κεντρική ιστορία. Και στις δύο ιστορίες, ο ήρωας έχει την ευκαιρία να βιώσει στο μυαλό του ένα χαμένο πολιτισμό, που το μόνο που ζητούσαν οι κάτοικοί του ήταν να τους θυμούνται οι μεταγενέστεροι, ενώ στο τέλος, αμφότεροι οι δύο ήρωες βρίσκονται να έχουν στην κατοχή τους ένα ενθύμιο από την ιστορία που ζήσανε. Στην ιστορία με το Μίκυ, τα πράγματα είναι πιο κοντινά για μας, μια και ο χαμένος πολιτισμός είναι δικός μας, οπότε ταυτιζόμαστε με τον ήρωα ακόμα περισσότερο.

    Όσο για το σχέδιο τής ιστορίας, δεν θα ήμουν τόσο βιαστικός να το κατακρίνω, καθώς νομίζω ότι περισσότερο μας ξενίζει παρά ότι δεν είναι καλό. Εν προκειμένω, ο Νόελ Βαν Χορν (γιος τού Γουίλιαμ Βαν Χορν με την… ταπιόκα) έπρεπε να συμβιβάσει τρία πράγματα: α) την επιλογή του να ζωγραφίζει τον Μίκυ στο στυλ τής δεκαετίας του 1930, με τα κοντά παντελονάκια, ενώ εμείς είμαστε συνηθισμένοι στον πιο σύγχρονο Μίκυ, β) την έντονη επιρροή τού σχεδίου τού πατέρα του στο στυλ τών υποστηρικτικών χαρακτήρων, που έχουμε συνηθίσει να τους βλέπουμε έτσι σε ιστορίες με παπιά, και γ) τις τοιχογραφίες και τα ερείπια στην Κρήτη, πάνω στα οποία είναι βασισμένα τα κτήρια και η εμφάνιση τών υποστηρικτικών χαρακτήρων, που έχουμε συνηθίσει να τα βλέπουμε σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, αντί σε κόμικς. Άντε να τα συμβιβάσεις όλα αυτά. Μ’ αυτό, ως δεδομένο, νομίζω ότι έκανε πολύ καλή δουλειά.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: