«Τα μικρά όνειρα της νιότης μου»(Quartier Lointaine)

Υπάρχουν φορές που η εικόνα στο εξώφυλλο ενός dvd, τραβάει το βλέμμα και ξεχωρίζει απ` τις υπόλοιπες, θέλωντας να φωνάξει ίσως κάτι. Μαγνητίζει με ένα περίεργο τρόπο και δίχως να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης, περιμένοντας να αρχίσει η προβολή. Τα «Μικρά όνειρα της νιότης», είχαν και τον τίτλο που μίλησε μέσα μου. Βαθιά μέσα… Ούτε για μια στιγμή δεν πρόδωσε τις προσδοκίες που γέννησε. Ήταν αυτό που εικονίζονταν στο εξώφυλλο. Αυτό που έγραφε στον τίτλο. Κι έπειτα άρχισαν οι συγκρίσεις, οι συμπτώσεις, οι συνειρμοί, κι ένας κόσμος που φεγγοβολούσε από χθες, ρούφηξε κάθε αντίρρηση, κάθε αντίσταση…

Από τις χιλιάδες ταινίες που έχουν περάσει μπροστά απ` τα μάτια μου, υπήρξαν ως τώρα που διαβάζετε τις γραμμές αυτές, ελάχιστες που να με κράτησαν σε τέτοια δυσαρμονική σχέση με τον χρόνο, ενώ παράλληλα να λειτούργησαν σαν όχημα επιστροφής, σε κάποιες αξέχαστες μνήμες. Το Quartier Lontaine είναι ένα εισιτήριο, του οποίου ο θεατής μπορεί να καθορίσει το κόστος και την ημερομηνία επιστροφής. Αν φυσικά θελήσει να επιστρέψει… Είναι μια απόδειξη του πόσο απλά μπορεί να είναι τα πιο όμορφα πράγματα και πόσο δύσκολο είναι πια να τα αγγίξουμε. Πως ο νους πλάθει σενάρια, με μια παιδικότητα και αγνότητα στη σκέψη, ή τι μπορεί να συμβεί αν ένας κινηματογραφιστής ακούσει τις σκέψεις κάποιων από εμάς. Είναι ένα μικρό αριστούργημα και όλοι όσοι βαδίζουν στο μεταίχμιο αυτών που πραγματικά έζησαν και αυτών που νομίζουν ότι «ζουν», πρέπει να το δουν οπωσδήποτε! Αν θέλουν μάλιστα, μπορεί ο καθένας τους να το σκηνοθετήσει για λογαριασμό του.

Η ταινία του Sam Garbarski άργησε να κυκλοφορήσει σχετικά, σε dvd μορφή στην χώρα μας. Είναι μια παραγωγή του 2010, της Wild Bunch Distribution, με πολυεθνική συμμετοχή στο κόστος από τις Γαλλία, Γερμανία, Λουξεμβούργο και Βέλγιο. Αν έλειπαν η Γερμανία με την Γαλλία και στην θέση τους ήταν η Ολλανδία, ίσως να έμοιαζε ακόμη περισσότερο με το παρελθόν, της Ευρώπης αυτή τη φορά, θυμίζοντας κάτι από τις πρώτες μέρες της Benelux(1955). Πρωταγωνιστούν οι Pascal Greggory, Jonathan Zaccaï και Alexandra Maria Lara. Το φιλμ είναι βασισμένο σ` ένα κόμικς του Ιάπωνα σχεδιαστή manga Jirô Taniguchi. Η υπέροχα γλαφυρή μουσική είναι της Pia Dumont και το άψογο μοντάζ του Ludo Troch. Το νοσταλγικό αυτό γύρισμα στον χρόνο του Garbarski, απέσπασε πολύ καλές κριτικές, σε όσα φεστιβάλ συμμετείχε. Μάλιστα πέρσι το είδαμε και στο Φεστιβάλ Γαλλικού κινηματογράφου(31 Μαρτίου – 8 Απριλίου), στην Αθήνα. Αν αποτελεί τμήμα της εικόνας του νέου Γαλλικού σινεμά, θέλουμε να δούμε κι άλλο, γιατί είναι παραπάνω από γοητευτικό.

Ο 50χρονος Τόμας, σχεδιαστής κόμικς για τις εκδόσεις της Casterman, ζει μια δημιουργική πορεία, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες από τον γάμο του και την εκτίμηση της διεθνούς καλλιτεχνικής κοινότητας για το έργο του. Όμως κάτι λείπει. Κάτι τον εμποδίζει να συνεχίσει. Του στερεί την έμπνευση και τη ζωντάνια από τις δουλειές του. Συγχρόνως, είναι εγκλωβισμένος σε μια επιλογή που δεν όρισε, αλλά που τον σημάδεψε για όλη του την ύπαρξη. Μια απώλεια οικογενειακή, που στοίχειωσε τα βήματα του. Τα άφησε μετέωρα μεταξύ νιότης και βιομηχανοποίησης των ονείρων. Μια μέρα σαν πολλές από αυτές που ξόδεψε, χάνει το τραίνο και βρίσκεται κατά λάθος στην γενέτειρα του. Μια μικρή πόλη έξω από το Παρίσι. Εκεί θα βιώσει κάτι ανεξήγητο, με τις φόρμες της επιστήμης, έτσι όπως τις γνωρίζουμε. Θα επιστρέψει στα παιδικά του χρόνια, σε ότι άφησε στη μέση, σε ότι ξέχασε να πει, σ` αυτούς που δεν αγγάλιασε… Μα πάνω απ` όλα, θα έχει μια μοναδική ευκαιρία. Να εμποδίσει τον πατέρα του να φύγει, σε μια βραδιά γενεθλίων… Έχοντας τις μνήμες της ζωής του ως ενήλικας, ο Τόμας θα προσπαθήσει να κρατήσει τις ισορροπίες και να σβήσει τις αποστάσεις και τα σφάλματα, πριν αυτά εξελιχθούν σε αναμνήσεις.

Το τρυφερό αυτό φιλμ του Garbarsky, θα σας συγκινήσει με την απλότητα του. Θα ζήσετε ένα δικό σας σενάριο, μια ευχή που κάνετε χρόνια τώρα. Εκεί είναι και η μαγεία του. Στον τρόπο που αγγίζει τους θεατές και τους κάνει ναυαγούς στα νερά της νοσταλγίας. «Τα μικρά όνειρα της νιότης μου», δεν είναι μια πρωτότυπη αφήγηση, με εφέ και ρυθμούς της εποχής μας. Είναι μια ωδή στης μνήμης τα λαμπερά μονοπάτια, που απλώνονται μπροστά σας τόσο αργά, όσο βασανιστικά μας φαίνονταν κάποτε μερικά χρόνια της εφηβείας. Τότε που βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε… Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά ανατριχιάζει κανείς, αρκεί να αφεθεί στις εικόνες και τις μουσικές… Αξίζει να το δείτε. Αξίζει να θυμηθείτε. Αξίζει να αναλογιστείτε, πόσα θα μπορούσατε να αλλάξετε, αν επιστρέφατε σε εκείνα τα χρόνια…

Χαίρομαι που μετά από χρόνια, μπορώ να πω ότι είδα μια κινηματογραφημένη αναπαράσταση της ζωής όλων μας. Πολλά μπράβο στον Garbansky, για τα «μικρά όνειρα της νιότης» μας, που ανάπλασε και για τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να κάνει ξανά συναρπαστικό το σινεμά.

ΥΓ

Προσέξτε την πυτζάμα του νεαρού Τόμας(με τον Τεν Τεν), αλλά και το άλμπουμ του «Μπλούμπερυ» που του χαρίζει ένας καλός φίλος.

Το αυθεντικό trailer της ταινίας.

Και μια πολύ συγκινητική στιγμή…

About Corto

Ασχολούμαι με το σκίτσο και τα κόμικς. Και στις δύο περιπτώσεις ακολουθώ το συναίσθημα. Θα προτιμούσα να μείνουν όλα αυτά στη σφαίρα του ερασιτεχνισμού, αλλά ...καμιά φορά η ζωή έχει άλλη γνώμη. Μισώ την υποκρισία και την αχαριστία και αρκούμαι στις μικρές στιγμές, που μπορούν να είναι παντού. Στη θέα ενός δέντρου, στον ήχο του κύματος...

Posted on 1 Μαΐου 2012, in Arts, Cinema, Comics, Comics & Cinema, Comics Trades, CT Exclusive, Culture, Άρθρα Μελών, Άνθρωπος, Έρευνα, Απόψεις, Αποσπάσματα, Αποκλειστικότητες, Αρχείο, Αφίσες, Αφιερώματα, Αναμνήσεις, Βίντεο, Διάφορα, Εργασίες Κοινότητας, Εργασίες Μελών, Η Ιστορία του Κινηματογράφου, Καθημερινότητα, Κινηματογράφος, Κοινωνία, Video and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 8 Σχόλια.

  1. Μόνο και μόνο ο τίτλος είναι υπέροχος.

    Μου αρέσει!

    • Είναι μια από εκείνες τις στιγμές, που ο κινηματογράφος έχει αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά, που τον αναδυκνείουν σε τέχνη. Μια βόλτα με ένα ποδήλατο στα σοκάκκια του πεπρωμένου, που δεν είναι απαραίτητα «φυγείν αδύνατον»… Πολλά μπορούν να αλλάξουν και το μήνυμα που περνάει αυτό το αριστούργημα, είναι ότι ευκαιρίες πάντα θα βρίσκονται μπροστά μας, ώστε να μην αποτελεί το παρελθόν ταφόπλακα, παρά εφαλτήριο για δημιουργικότητα και ακόμη περισσότερες όμορφες στιγμές. Ο σκηνοθέτης το πετυχαίνει με πολλούς, διαφορετικούς τρόπους. Εκείνος που με συγκλόνισε, είναι οι παραλληρισμοί του και η παράλληλη πορεία στο χρόνο, που γίνεται τόσο γλαφυρά και μέσα από συμβολισμούς, καταφέρνει να ξυπνήσει ρίγες… Μια από τις καλύτερες ταινίες που είδα ποτέ μου και που οφείλω να παραδεχτώ, ότι με άγγιξε τόσο πολύ, γιατί οι «συμπτώσεις» με την δική μου ζωή ήταν αρκετές… Ίσως παραπάνω απ` ότι θα περίμενα να δω σε μια ταινία…

      Μου αρέσει!

  2. Μόλις είδα τις σκηνές της ταινίας είπα, φαίνεται υπέροχη, να μια ταινία που θα ήθελα να δω. Ευχαριστώ

    Μου αρέσει!

    • Στέλιο, είναι θαυμάσια ταινία. Ο Γαλλικός κινηματογράφος και ο Ευρωπαικός, είναι πολύ δυνατός και με μέλλον. Έχει πράγματα να πει. Έχει τρόπο να τα πει. Δεν έχει πολλά ανούσια στοιχεία, ώστε να είναι εμπορικός και αρεστός. Κι αυτό πάντα θα τον κάνει να ξεχωρίζει. Σκεφτόμουν το παλικάρι, τον πρωταγωνιστή της ταινίας. Πρέπει να έιναι γύρω στα 17 με 18 σε ηλικία και έχει λαμπρό μέλλον μπροστά του. Αν ήμουν στην θέση του, δεν θα είχα προβληματισμούς, σχετικά με τις επιλογές της καριέρας μου. Το Χόλλυγουντ είναι μια στείρα πια, κομπιουτερίστικη πλευρά της έβδομης τέχνης, που πια δεν εκφράζει τους πραγματικούς δημιουργούς και δεν έχει να δώσει και τίποτα, παρά χλιαρά σενάρια και επαναλαμβανόμενα. Αντιγραφές, remake, μεταφορές βιβλίων, τα ίδια και τα ίδια, μαζί με την τεχνολογική υπερβολή, τις ταινίες μελλοντικής καταστροφής και απειλών(όπου πάντα οι Αμερικάνοι θα μας σώζουν!), αλλά και τα βίαια θρίλερ, του στυλ «Ξέρω τι ανοησίες έβλεπες σε βίντεο»! Οπότε τι μένει; Να μείνει και αν κάνει όνομα στην χώρα του και την Ευρώπη γενικά. Να κάνει τις ταινίες που αληθινά τον αγγίζουν και τίποτα παραπάνω. Τόσο απλά τα βλέπω τα πράγματα, κι όχι μόνο στο σινεμά…

      Μου αρέσει!

      • Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου Γιώργο. Ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος μας μιλάει αλλοιώς. Έχει άλλη ποιότητα. Δυστυχώς όμως το Hollywood ελέγχει τα μέσα διανομής και ακόμη δυστυχέστερα μιλάει/καθοδηγεί τους Αμερικανούς, πολλοί από τους οποίους δεν θα έχουν την ευκαιρία να δουν Ευρωπαϊκές ταινίες.
        Όσον αφορά την ποιότητα των σεναρίων εκεί πιά είναι αντιστρόφως ανάλογη με τις τεχνολογικές εξελίξεις. Λες και τα σενάρια γράφονται από μηχανές (με τις ανάλογες εξαιρέσεις φυσικά).
        Αυτό βέβαια το βλέπουμε και την ελληνική TV/θέατρο όπου το επίπεδο των σεναρίων είναι όχι απλώς κάτω του μετρίου αλλά κάτω του κακού. Για αυτό πολλοί τηλεθεατές προτιμούν να βλέπουν παλιές ελληνικές ταινίες. Για τους διαλόγους.

        Μου αρέσει!

        • Καλημέρα Στέλιο, κύριοι.

          Σαν να μου μοιάζει με Δευτέρα η σημερινή μέρα. Αυτές οι αργίες γενικά, στα μέσα της εβδομάδας, κάπως με αποσυντονίζουν.

          Με αφορμή τα όσα συζητήσαμε επάνω στις προοπτικές και τις εξελίξεις γενικότερα, του Ευρωπαικού και Αμερικάνικου σινεμά, που αναγκαστικά συγκρίνονται από όλους τους φίλους της έβδομης τέχνης, σε κάθε ευκαιρία, έχω να προσθέσω ακόμη ορισμένα πράγματα, που αφορούν τα σενάρια.

          Χαίρομαι που υπάρχει προβληματισμός και ταύτιση απόψεων, αλλά και ανησυχίες για το μέλλον αυτής της τέχνης.

          Υπάρχει μια κρίση εδώ και χρόνια, η οποία έχει κάνει την εμφάνιση της στα κινηματογραφικά σενάρια και απειλεί με παρακμή. Αν δείτε πίσω στον χρόνο(όχι μακριά. προ πενταετίας), θα έρθετε σε μια εικόνα μάλλον απογοητευτική κοντά. Ήταν η εποχή της απεργίας του σωματείου των σεναριογράφων, που είχε απειλήσει με καταστροφή του Χόλλυγουντ και της Αμερικάνικης βιομηχανίας του θεάματος! Σκεφτείτε λοιπόν, πόση δύναμη έχουν αυτοί οι χαρισματικοί συνάνθρωποι μας, που μπορούν να γεννήσουν με το νου ιστορίες, τις οποίες στη συνέχεια βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη. Εκείνη η απεργία, είχε σαν κύριο αίτημα τον καταμερισμό περισσοτέρων οικονομικών απολαβών, προς εκείνους. Θεωρούσαν και όχι άδικα κατ` εμέ, θιγμένοι και ριγμένοι να το πω, οικονομικά. Όταν μια ταινία με τεράστιο μπάτζετ, σκορπάει σαν παραγωγή δεξιά και αριστερά πακτωλό εκατομμυρίων(σε δολάρια), νομίζω πως θα έπρεπε να έχει υπ` όψιν της την συμβολή των σεναριογράφων, από τους οποίους εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία της και να τους ανταμοίβει ανάλογα.

          Δεν είναι όμως η αναλγησία και η αχόρταγη φύση των στούντιο, αυτή που ευθύνεται καθ` αυτό για την σεναριακή κατάντια των ημερών μας. Ούτε οι απλήρωτοι σεναριογράφοι. Δηλαδή αν έπαιρναν πιο πολλά χρήματα, θα έγραφαν καλύτερα σενάρια; Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση! Όπως, δεν υπάρχουν πια και ιδέες. Εκεί είναι το πρόβλημα. Αν θέλετε, μπορείτε να προσθέσετε ακόμη, το γεγονός του «φιλτραρίσματος» από το οποίο περνάει κάθε κείμενο, ώστε να είναι αρεστό στους παραγωγούς και να μην δημιουργεί οποιοδήποτε πρόβλημα μελλοντικό, θίγωντας ίσως πρόσωπα και καταστάσεις, κάτι που θα έφερνε την εταιρεία ενώπιον δικαστηρίων. Δηλαδή, με άλλα λόγια και πιο απλά, υπάρχει μια μορφή λογοκρισίας, η οποία υπαγορεύεται από τα στεγανά της Αμερικάνικης κοινωνίας, τον άκρατο πουριτανισμό και την δικτατορικού τύπου εντολή των στούντιο, για καθαρά εμπορικό και έυπεπτο κινηματογράφο! Όλα αυτά τα ταμπού και τα κόμπλεξ, είναι κατάλοιπα αφ ` ενός της πορείας αυτού του Έθνους και αφ` εταίρου οδήγησαν το κινηματογραφικό τους οικοδόμημα σε παρακμή.

          Κάτι άλλο τώρα. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι για έναν Αμερικάνικο πολίτη, να έχει πρόσβαση σε Ευρωπαικές ταινίες; Δεν ζουν όλοι στην Νέα Υόρκη! Όλοι οι υπόλοιποι, ή πρέπει να παραγγείλουν από το διαδίκτυο, ή να ψάχνουν στα αζήτητα των dvd club! Δεν προωθείται ο Ευρωπαικός κινηματογράφος στην Αμερική, όχι όσο θα έπρεπε, ώστε να γίνει προσιτός στους ενδιαφερόμενους και γνωστός γενικότερα στους υπόλοιπους. Κι αυτό είναι μέγα σφάλμα.

          Στην Ευρώπη, τα πράγματα είναι διαφορετικά, πάντα στα σενάρια, γιατί είναι άλλος ο πίνακας αξιολόγησης και εντελώς διαφορετικά τα κριτήρια. Οι σεναριογράφοι δουλεύουν σαφώς πιο ελεύθερα και με λιγότερα «μη» στο νου τους. Κι εδώ φυσικά, υπάρχουν τα μεγάλα στούντιο, που θέτουν περιορισμούς. Όμως δεν έχουν την δύναμη να αλοιώσουν το τελικό αποτέλεσμα, σε τέτοιο βαθμό που να μιλάμε για μια σαχλή και χλιαρή ταινία. Άλλωστε, οι πολλές ανεξάρτητες εταιρείες παραγωγής, που έχουν για έδρα την Ευρώπη, δίνουν ακόμη περισσότερες δυνατότητες έκφρασης στους δημιουργούς. Η Ευρώπη στο σινεμά είναι σχολή. Μεγάλη σχολή και δέχεται καθημερινά στις τάξεις των μαθημάτων της, ταλέντα από τον χώρο του Αμερικάνικου σινεμά. Εδώ σπουδάζουν και έπειτα πηγαίνουν για ταχύρυθμα τεχνολογικά σεμινάρια, ώστε όσα έμαθαν να τα κάνουν animated!

          Τέλος, για την τηλεόραση να πω ότι η κατάντια της δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τα σενάρια! Για την Ελλάδα μιλάω πάντα. Δείτε σοβαρές παραγωγές φετινές(Με λένε Βαγγέλη – Οι Βασιλιάδες κλπ, ή το περσινό Νησί), πόσο εύκολα κέρδισαν το τηλεοπτικό κοινό και πως πέτυχαν μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες. Το πρόβλημα εδώ, είναι καθαρά εύρεσης πόρων. Κανείς δεν χρηματοδοτεί πλέον Ελληνικά σήριαλ, με αποτέλεσμα τα κανάλια να έχουν κλατάρει οικονομικά, όπως λέμε και να φέρνουν προιόντα εισαγωγής, όπως οι Τούρκικες σειρές, που είναι πάμφηνες.

          Κλείνοντας την παράθεση της άποψης μου, να πω ότι θα παρουσιαστούν κι άλλες ταινίες σαν την χθεσινή στο Comics Trades. Νέες ταινίες, νέες ιδέες, νέοι δημιουργοί και πρόσωπα κινηματογραφικά. Θα εστιάσω στον Ευρωπαικό κινηματογράφο λοιπόν και μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα δείτε κι άλλες κρτικές – παρουσιάσεις ταινιών αυτού του γεωγραφικού μήκους και πλάτους. Γαλλικές, Ιταλικές, Πολωνικές, Ελληνικές και από όλες τις χώρες που παράγουν αυτού του τύπου τον πολιτισμό, αφού δυστυχώς καμιά τους δεν τον προάγει πλέον… Σε αυτό τον τομέα, μείναμε όλοι παγκοσμίως στην ίδια τάξη!

          Μου αρέσει!

  3. Καλησπέρα Γιώργο,παιδιά και Καλό Μήνα!.

    Χειμαρρώδης όπως πάντα φίλε,με κάλυψες σε βαθμό που να νιώθω άφωνος πέρα από το καλησπέρα και να μην μπορώ να σταυρώσω κουβέντα.Για να μην πολυλογώ δηλώνω μόνο πως θα δω την ταινία με μεγάλη περιέργεια και σίγουρα θα με κάνει να θέλω να την αποκτήσω!

    Μου αρέσει!

    • Καλησπέρα Βαγγέλη!

      Καλό μήνα!

      Βίοι παράλληλοι φίλε! Εκλογές κι εκεί, εκλογές κι εδώ!

      Η ταινία είναι ότι καλύτερο έχω δει τα τελευταία 3-4 χρόνια και μια από τις καλύτερες Ευρωπαικές που είδα ποτέ μου! Δεν υπάρχει περίπτωση να μην σε κερδίσει και το λέω γιατί σε ξέρω σαν χαρακτήρα. Πολλά συναισθήματα θα βγουν στην επιφάνεια και θα είναι όλα τους διαφορετικά…

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: