Advertisements

ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ ΤΕΥΧΟΣ 2388 – «ΟΙ ΝΕΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ»

Απ’ ο,τι φαίνεται, η πολιτική διανομής τού Μίκυ Μάους άλλαξε τελικά σε «Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα», οπότε ο κλήρος για την παρουσίαση τού περιοδικού πέφτει στον πιο νέο (που λέει ο λόγος).

Όπως είχαμε πει την περασμένη εβδομάδα, η πρώτη ιστορία είναι οι νέοι προπονητες, μια ιστορία τής οργάνωσης Π.Α.Π.Ι., σε σενάριο Bruno Sarda και σχέδιο Marco Mazzarello. Όπως και την περασμένη εβδομάδα, ο Bruno Sarda ξεκινά με κάμποσες σελίδες, τέσσερις αυτή τη φορά, όπου φαινομενικά στήνει μια τελείως διαφορετική ιστορία, μέχρι να προσγειωθείς (και πάλι κυριολεκτικά) στα άδυτα τής οργάνωσης Π.Α.Π.Ι. Αυτή τη φορά, οι ποδοσφαιρικές ομάδες τού Σκρουτζ και του Ρόμπαξ θέλουν να προσλάβουν νέους προπονητές, και είναι δουλειά τού Ντόναλντ και του Φέθρυ να φέρουν τον δικό τους προπονητή στη Λιμνούπολη… ζώον και αβλαβή, όπως λέει κάπου, στους μαργαρίτες τού Φωτιάδη. Όμως, οι πράκτορες τού Ρόμπαξ, εκμεταλλευόμενοι τις ιδιοτροπίες τού προπονητή, καταφέρουν να τον κάνουν να παραιτηθεί. Ως αντίποινα, ο Σκρουτζ βάζει το Ντόναλντ και το Φέθρυ να κάνουν τα ίδια στον προπονητή τού Ρόμπαξ και, παραδόξως, τα καταφέρνουν. Η ιστορία έχει αίσιο τέλος για όλους, εκτός από τους δύο ιδιότροπους προπονητές, που βρίσκουν την τιμωρία που τους αξίζει, για τις ιδιοτροπίες τους.

Όμορφη ιστορία, περιπετειώδης και αστεία ταυτόχρονα, χωρίς να καταφεύγει στο slapstick. Χωρίς να πρόκειται για κάτι το καταπληκτικό, σε κάνει να μη μετανοιώνεις που αγόρασες το τεύχος. Ας της βάλουμε ένα οκτάρι, λοιπόν.

Από εδώ και πέρα, τα πράγματα παίρνουν την κάτω βόλτα. Η επόμενη ιστορία είναι η μεγάλη φυγή, που την έχουμε ξαναδιαβάσει στο Μίκυ Μάους 1779 το 2000. Ο Μαύρος Πητ συλλαμβάνεται και κλείνεται σε μια φυλακή τύπου Αλκατράζ, απ’ όπου βάζει στόχο να δραπετεύσει, πράγμα που παρά λίγο να επιτύχει, αν δεν ήταν οι τρελάρες οι συγκρατούμενοί του, που ούτε ένας δεν έπειθε ότι υπήρχε λόγος να κλειστεί σε φυλακή υψίστης ασφαλείας. Μέτριο σχέδιο και μάλλον αδιάφορη ιστορία.

Η τελευταία ιστορία είναι το φανάρι τού Δασυγένη. Το πρώτο μισό τής ιστορίας αναλώνεται στο να καταλήξει ο Ντόναλντ να έχει στα χέρια του ένα φανάρι, το οποίο, μέσα από μια τραβηγμένη διαδικασία, του αποδεικνύεται χρήσιμο, αποφέροντάς του μια μεγάλη αμοιβή. Άσχημο σχέδιο και αλλόκοτη, τραβηγμένη υπόθεση.

Η «νηστεία» στο Μίκυ Μάους, απ’ ο,τι φαίνεται, συνεχίζεται. Στο επόμενο τεύχος, η πρώτη ιστορία είναι ο ψηφιακός εχθρός, άλλη μια ιστορία τής οργάνωσης Π.Α.Π.Ι., αυτή τη φορά σε σενάριο Matteo Venerus και σχέδιο Lara Molinari. Το σχέδιο της κυρίας Molinari φαίνεται καλό, κλασικό. Να δούμε και το σενάριο του κυρίου Venerus. Θα είναι το ίδιο καλό με τού Bruno Sarda;

Συμπερασματικά, αυτό που σώζει αυτό το τεύχος είναι η πρώτη ιστορία. Είπαμε ότι θα χαμηλώναμε τις προσδοκίες μας, ελπίζοντας στην έκπληξη στην πρώτη ιστορία (που ευτυχώς την είχαμε) αλλά όχι κι έτσι!

Τις παρουσιάσεις τού εβδομαδιαίου ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ μπορείτε να τις βρείτε συγκεντρωμένες εδώ.

Advertisements

About Kriton

I reversed the polarity of the neutron flow...

Posted on 20 Απριλίου 2012, in Arts, Comics, Comics Archive, Comics Characters, Comics Covers, Comics History, Comics Legends, Comics Stories, Comics Trades, Comics Tributes, CT Exclusive, Culture, Donald, Greek Comics, Άρθρα Μελών, Έρευνα, Απόψεις, Αποσπάσματα, Αποκλειστικότητες, Αρχείο, Αφιερώματα, Βινιέτες, Γουώλτ Ντίσνεϋ, Δημιουργοί, Εργασίες Κοινότητας, Εργασίες Μελών, Εσωτερικές Σελίδες, Ελληνικά Κόμικς, Εξώφυλλα Κόμικς, Η Ιστορία των Κόμικς, Ιστορίες από το Μίκυ Μάους, Κόμικς, Κόμικς Έρευνα, Κόμικς Ειδήσεις, Κόμικς Θρύλοι, Κόμικς Ιστορίες, Κόμικς Καταγραφή, Κόμικς Παρουσιάσεις, Κόμικς Χαρακτήρες, Μίκυ Μάους, Παρουσίαση: Μίκυ Μάους, Πολιτισμός, Σκίτσο, Τέχνες, Τερζόπουλος, Mickey Mouse, Walt Disney and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 36 Σχόλια.

  1. Σκυταλοδρομία Μίκυ Μάους 2 Χ 100!

    Έφυγε η σκυτάλη της παρουσίασης του περιοδικού και με μεγάλη ταχύτητα, ο συναθλητής μου Κρίτωνας ξεχύθηκε στο ταρτάν! Ατενίζει πλέον την τελική ευθεία με περίσσεια αισιοδοξία και ετοιμάζεται για να κόψει το νήμα!

    Όπως σας τα είπε και ο ίδιος, η Νέα Ακτίνα, με μια κίνηση που μας φέρνει 2 δεκαετίες πίσω(ενδεχομένως, γι` αυτόν και μόνο το λόγο, να μπορούσε να μετονομαστεί και σε Παλαιά Ακτίνα!), αποφάσισε με συνοπτικές διαδικασίες(πριν από εμάς – για εμάς!), να μας φέρει σε έναν άτυπο εκδοτικό, κόμικς – μεσαίωνα!

    Το περιοδικό, από το οποίο προσδοκά πωλήσεις σε Πανελλαδικό επίπεδο, ώστε να μείνει ζωντανό το έργο της(και να συνεχίσει να της αποφέρει κέρδη), πλέον κυκλοφορεί στην Αθήνα και από τις επιστροφές που θα προκύψουν, μια εβδομάδα έπειτα, έρχεται και στην υπόλοιπη Ελλάδα!

    Τα θερμά μου συλλυπητήρια, σε όλους τους φίλους του περιοδικού! Στις μέρες μας, το να αγαπάς και να στηρίζεις κάτι που σε δένει με τα καλύτερα σου χρόνια, δεν έχει καμία απολύτως ανταπόκριση και σχέση, με τις επιταγές των εκδοτικών… Ο ρομαντισμός και οι αναμνήσεις, φορολογούνται…

    Μου φαίνεται πάρα πολύ περίεργο και μάλλον άβολο, το να σχολιάζω την κυκλοφορία του Μίκυ Μάους, ενώ ακόμη δεν έχει έρθει στην Κέρκυρα το προηγούμενο τεύχος… Αυτά είναι λίαν επιεικώς, αστεία πράγματα, έτσι; Δεν θα πω κάτι επιπλέον, αφού άλλωστε δεν μπορώ να έχω γνώμη για το περιεχόμενο του τεύχους, όμως θα σας ετοιμάσω ένα ερωτηματολόγιο, ή καλύτερα δημοσκόπηση, στην οποία θα μπορείτε όλοι να εκφέρετε την άποψη σας, σχετικά με την απόφαση αυτή των συντελεστών της έκδοσης.

    Ακολούθως, θα αποστείλω τα αποτελέσματα της αυτούσια(δίχως το όνομα κανενός), μέσω ηλεκτρονικής επιστολής, στην Νέα Ακτίνα. Κάποια στιγμή, θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι αναγνώστες που τους στηρίζουν, έχουν και δικαιώματα!

    Οι φάρσες είναι καλές, αλλά μόνον όταν γίνονται στο κατάλληλο χρονικό σημείο και όχι ετεροχρονισμένες! Η Πρωταπριλιά ήταν πριν 20 μέρες! Αυτά δεν γίνονται ούτε στην Δημοκρατία του Ανατολικού Κονγκό!

    Κρίτωνα, καλή συνέχεια στο έργο των παρουσιάσεων της Παρασκευής, μια σειρά αναρτήσεων που αρέσει σε πάρα πολλούς από τους αναγνώστες μας και που φυσικά θα παρακολουθούμε όλοι και θα σχολιάζουμε, αλλά σε …δεύτερο χρόνο πια…

    Μου αρέσει!

    • Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, νομίζω ότι ο… εκδοτικός μεσαίωνας, που λες, υπήρχε μέχρι πέρσι το καλοκαίρι και όχι πριν από 20 χρόνια Το να κυκλοφορεί ένα περιοδικό ταυτόχρονα σε όλη την Ελλάδα έχει αυξημένο κόστος, καθώς πρέπει να τυπώνονται επιπλέον τεύχη, ώστε να καλύπτουν και με το παραπάνω την πανελλαδική ζήτηση. Με το «Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα», μειώνονται τα παραπανίσια τεύχη, που πρέπει να τυπωθούν, κατά το περίσσευμα τής Αθήνας, που δεν πρέπει να είναι καθόλου ευκαταφρόνητο.

      Πιστεύω, λοιπόν, ότι η Νέα Ακτίνα έκανε μια κίνηση μειώσεως τού κόστους, για να μην ανεβάσει τις τιμές. Θα μπορούσε, βέβαια, να είχε μειώσει τις σελίδες, εις βάρος των σπαζοκεφαλιών και άλλων αλλοτρίων ή ακόμα και να χρησιμοποιήσει κανονικό χαρτί, αντί για γυαλιστερό, όπως είχαμε συζητήσει παλιότερα, αλλά αναρωτιέμαι αν κάτι τέτοιο θα ικανοποιούσε τα σύγχρονα παιδιά, που έχουν κακομάθει στις 100 σελίδες και στο γιαλιστερό χαρτί. Σήμερα, λόγου χάριν, που πήγα στο Μοναστηράκι για… προμήθειες, είδα πώς διάλεγε Μίκυ Μάους ένα κοριτσάκι: απέφευγε τα τεύχη με το παλιότερο λογότυπο, που εμείς θα ξεκινούσαμε από αυτά, και διάλεγε από τα πιο καινούργια τεύχη. Προφανώς ήθελε τεύχη με πολλές σελίδες ή/και γιαλιστερό χαρτί και όχι τεύχη με μόνο 68 σελίδες ή/και ματ χαρτί.

      Μου αρέσει!

      • Κατ` αρχάς, θα συμφωνήσω στο γεγονός του κόστους διανομής, το οποίο είναι πράγματι μεγάλο και πολλές φορές είναια υτό που καθορίζει την πορεία μιας εκδοτικής εταιρείας, ειδικά στις μέρες μας.

        Επίσης, η κίνηση της εκδοτικής, να περιορίσει το κόστος αυτό, όπως και το να καταφέρει να κρατήσει όπως λέμε, τις τιμές στα ίδια επίπεδα, είναι κάτι σεβαστό, εν μέρει τουλάχιστον. Κουμάντο στην τσέπη κανενός εκδότη, δεν μπορεί να βάλεις κανένας μας! Καθαρά πράγματα.

        Τρίτος τομέας συμφωνίας μεταξύ μας(κοινές απόψεις – διαπιστώσεις, με άλλα λόγια), αυτός των παρελκόμενων των τευχών και τόσο των σελίδων, όσο και της ποιότητας χαρτιού. Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με απλά πράγματα. Γιαλιστερό χαρτί και 100 σελίδες, δεν βγαίνουν από κανένα τυπογραφείο, με κόστος για τον καταναλωτή κάτω του 1,5 ευρώ. Τυπώνω κι εγώ βιβλία και γνωρίζω 2-3 πράγματα για τα κοστολόγια. Οπότε, οι κινήσεις εκ των συντελεστών της έκδοσης, είναι αυτές που μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση. Όπως πολύ σωστά ανέφερες, ή μένουμε εδώ – ή πάμε σε λιγότερες σελίδες, ματ χαρτί και μικρότερο κόστος. Αν επιλεγεί το δεύτερο, οι νέοι ηλικιακά αναγνώστες, είναι σίγουρο ότι θα απογοητευθούν. Τα νέα παιδιά, έχουν μάθει σε διαφορετικά ποιοτικά στάνταρ και οι απαιτήσεις τους είναι σαφώς διαφορετικές από τις δικιές μας. Δεν θα παραθέσω πρόταση σχετικά με του τι θα ήταν καλύτερο σαν λύση, όχι εδώ. Σκέφτομαι εδώ και καιρό, να αναρτηθεί ένα άρθρο, στο οποίο θα παραθέτονται όλα τα σχετικά στοιχεία και όλοι μας θα μπορούμε να καταθέσουμε τις απόψεις – προτάσεις μας.

        Να πω ακόμη, ότι το περιστατικό που ανέφερες, σχετικά με το κοριτσάκι στο Μοναστηράκι(πάλι ομοιοκαταληξία μου βγήκε!), είναι ενδεικτικό όσων είπα πιο πάνω κι εγώ. Οι εποχές έχουν αλλάξει. Η κόρη μου(στα 12 της), δεν πολύ – πλησιάζει το ράφι με τα τεύχη του `70, ή του`80, ή ακόμη και εκείνα της δεκαετίας του`90. Μου λέει συνήθως «…μπαμπά, αυτά είναι παλιά και το χαρτί με κουράζει…»

        Τέλος, σχετικά με τον εκδοτικό μεσαίωνα, που σημειωτέων χρησιμοποίησα σαν υπερβολή στο λόγο μου(και πιστεύω ότι το αντιληφθήκατε. Αν όχι, να απολογηθώ! Είχα αγνούς σκοπούς!), είμαι της άποψης ότι έχει τέτοια διάρκεια και αντοχή στον χρόνο(ενδεχομένως και διαχρονική λάμψη!), στη χώρα μας, που πράγματι είναι …non stop! Ήταν λάθος μου όταν είπα «…μας πήγε πίσω 20 χρόνια…». Δεν σταμάτησε ποτέ να μας πηγαίνει πίσω! Ή, αν προτιμάτε, δεν επιχείρησε ποτέ να εναρμονιστεί και να συγχρονιστεί, με την τρέχουσα εποχή – χιλιετία!

        Μην κοιτάζετε απλά την περίπτωση του «Μίκυ Μάους». Δείτε πχ, τι μπορεί να συναντήσει κανείς σε ένα περίπτερο, αν έχει όρεξη να αγοράσει ένα κόμικς. Ντίσνευ(να μην αναφέρω ξεχωριστά τους τίτλους), και επανακυκλοφορίες! Στο ένα σημείο πώλησης μπορεί αν είναι Κλασσικά Εικονογραφημένα, στο άλλο Ιζνογκούντ, στο τρίτο Ποπάυ σε τόμους, στο τέταρτο τόμοι «Περιπέτεια», στο επόμενο Μπλέκ Συλλεκτικός και λοιπά και λοιπά. Με άλλα λόγια, ότι στοκ έχει αγοραστεί από χονδρέμπορους, διανέμεται εκ νέου σε τόμους ή τεύχη. Αυτό που είναι λοιπόν φανερό πια, έχει να κάνει όχι με την οπισθοδρόμηση, αλλά με την σήψη! Διότι, από την στιγμή που φθάνουμε στο 2012 και είμαστε η μοναδική ίσως χώρα σε παγκόσμια κλίμακα, που έχουμε μονάχα μια εκδοτική εταιρεία κόμικς στα περίπτερα, αυτό λέγεται μόνον κατάντια!

        Επειδή όμως είναι Κυριακή σήμερα και δεν είναι ωραίο να ξεκινάμε με γκρίνιες, ας διαβάσουμε την εξαιρετική παρουσίαση του «Πόλεμου των Κόσμων», έτσι όπως την επιμελήθηκε ο Στέλιος(στο CT Special φυσικά!), ενώ αν θέλετε, μπορούμε να μιλήσουμε και για το dvd με τις 3 ταινίες του Αστερίξ, που προσέφερε χθες ο «Επενδυτής» στους αναγνώστες της εφημερίδας, σε πολύ ελκυστική τιμή είναι αλήθεια και σε ειδική χάρτινη θήκη. Νομίζω, ότι με τέτοιες κινήσεις, ανατρέπεται το αρνητικό κλίμα μεταξύ των καταναλωτών, που πολλές φορές θεωρούν ότι δεν τους υπολογίζουν. Είναι μεμονωμένο περιστατικό φυσικά, αλλά είναι κι αυτό κάτι θετικό.

        Καλή Κυριακή να έχουμε!

        Μου αρέσει!

        • Μου κάνει εντύπωση ότι κουράζει την κόρη σου το χαρτί το ματ, διότι εμένα με κουράζει το γυαλιστερό! Για να το διαβάσω, πρέπει να το προσανατολίσω κατάλληλα, ώστε να μην αντανακλά το φως.

          Να μην πούμε και για τις κολλητές ράχες, που αυτές κι’ αν με κουράζουν, καθώς, για να μείνει ανοικτό το Μίκυ Μάους πάνω στο τραπέζι, πρέπει να το στηρίζω με βαρίδια και από τις δύο μεριές, για να μην κλέισει. Το να γυρίσεις σελίδα είναι ολόκληρη διαδικασία: κράτα το τεύχος, για να μη χαθεί η σελίδα, βγάλε τα βαρίδια, γύρισε σελίδα, ξαναβάλε τα βαρίδια. Ουφ! Κουράστικα και μόνο που το περιγράφω!

          Να έλεγε ότι το χαρτί μυρίζει, θα το καταλάβαινα. Περιοδικά που έχουμε αγοράσει από παλαιοβιβλιοπωλεία, τα οποία έχουν μείνει επί δεκαετίες σε αποθήκες, κάτω από άγνωστες συνθήκες φύλαξης, επόμενο είναι να έχουν απορροφήσει ένα σωρό άσχημες μυρωδιές.

          Μου αρέσει!

          • Σωστό κι αυτό! Για τα παλαιοπωλεία λέω, αλλά και για την εύλογη απορία σου, σχετικά με την Μαίρη! Τι να πεις για τα παιδιά σήμερα; Το κάθε ένα έχει μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, εντελώς διαφορετική άποψη από το άλλο, είναι μεσ` την τεχνολογία βουτηγμένα πατόκορφα και φυσικά, είναι το μέλλον και πολύ χαίρομαι γι` αυτό! Δεν το λέω ειρωνικά! Το εννοώ! Εμείς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κάναμε ένα πέρασμα από τούτο τον κόσμο, παραγωγικά και σαν μέλη κοινωνικών συνόλων. Προσφέραμε αυτά που είχαμε, ή αυτά που ήθελαν κάποιοι να δώσουμε(…), πήραμε τις αποφάσεις μας και τώρα, με τα μπογαλάκια στον ώμο, διαβάζουμε Μίκυ Μάου(έτσι λέγαμε κάποτε όλα τα κόμικς!), γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι μεγαλώσαμε και μεταξύ μας, καλά κάνουμε! Μεατξύ μας, όμως ε; Μην το πούμε και παραέξω! Όσο για την διαδικασία που περιέγραψες, άστα να πάνε! Μου θύμισες τι τραβάω κάθε εβδομάδα! Η γυναίκα μου μου λέει, «μα καλά, πως διαβάζεις έτσι τα τεύχη μωρέ Γιώργο;» Ξέρεις γιατί το λέει; Γιατί τα διαβάζω προσεκτικά, με τεντωμένα τα χέρια, ώστε να μην χαλάσει η κόλα στο ενδιάμεσο των σελίδων και συνήθως, βγάζω τη στραβομάρα μου για να διαβάσω τα μπαλονάκια που πέφτουν πάνω στην ένωση!!! Είναι να μη γεράσει ο άνθρωπος, Κρίτωνα!

            Μου αρέσει!

            • Κάπως έτσι διαβάζω εγώ τα βιβλία paperback, για να μη σπάσουν οι ράχες.

              Όσο για τα Μίκυ Μάους, φυσικά και τα διαβάζω με προσοχή, ακόμα και τα παλιά με τους συνδετήρες, όχι όπως κάποια παιδιά, που γύριζαν το μισό τεύχος κατά 180 μοίρες, διπλώνοντάς το στα δύο, για να το διαβάσουν!

              Μου αρέσει!

            • Κοίτα τι μου θύμησες τώρα!!!

              Εννοείται ότι θυμάμαι εκείνους τους αναγνώστες, αφού άλλωστε έχω καθημερινά να κάνω με τις γυροβολιές τους! 🙂

              Σχεδόν κάθε φορά που παίρνω στα χέρια μου ένα κόμικς της περιόδου 1968 – 1972, η ράχη χρειάζεται γύρισμα προς τα πίσω προσεκτικό, γιατί προέρχεται από τέτοιου τύπου ανάγνωση, που περιέγραψες! Το κακό με εκείνα τα παιδιά, είναι ότι διπλώνοντας τα έτσι, όταν έκλειναν το τεύχος παραμορφώνονταν η ράχη! Ένα ακόμη χειρότερο, είναι ότι τα διάβαζαν την ώρα του φαγητού και αυτό μπορώ να πω, ότι σε ορισμένες περιπτώσεις είναι ευδιάκριτο(ακόμη και το είδος του φαγητού!!!)…

              Έχω Μπλέκ με κρέας κατσαρόλας, Μίκυ Μεγάλο με μακαρονάδα(χωρίς τύρι μάλλον!), Σεραφίνο με παστέλι και το πιο πρόσφατο μου απόκτημα, Ταρζάν Μεγάλο μηνιαίο(1970), με κάποιου είδος συροπιαστό!!! Ε ρε βέργα που θέλανε!

              Μου αρέσει!

            • Τώρα καταλαβαίνω γιατί είναι έτσι γυριστές πολλές ράχες. Δεν είχε πάει καθόλου ο νους μου σ’ αυτό!

              Όσο για τα δικά μου τεύχη, σε διαβεβαιώ ότι δεν θα μπορέσεις να διαπιστώσεις τι έτρωγα όταν τα διάβαζα. (Δεν είπα αν, είπα τι!)

              Μου αρέσει!

            • 🙂 🙂 🙂 Πονηρέ!

              Μου αρέσει!

            • Δηλαδή, έσβησες τα ίχνη, ε; Χμ… Άρα, παραβάτης ήσουν κι εσύ! Αχα! Πουλάκι μου! Κάτσε να θυμηθώ λιγάκι… Νομίζω ότι έχω ένα Μίκυ Μάους με ένα μικρό κενό σε μερικές σελίδες, σε ορισμένα σημεία τους. Σαν κάποιος να έχει αφαιρέσει κάτι ενοχλητικό! Δεν πιστεύω να ήσουν εσύ; 🙂

              Μου αρέσει!

            • Ίχνη σβήνω απ’ την άποψη ότι, αν, παρ’ ελπίδα, λεκιάσω κανένα τεύχος, δεν αφήνω κομμάτια κρέατος, μακαρόνια, παστέλια, φύλλα μπακλαβά και δεν συμμαζεύεται, για τις επερχόμενες γενεές. Αν θέλουν να μάθουν τι τρώγαμε εμείς οι παλιοί, ας ανοίξουν κανέναν οδηγό μαγειρικής.

              Σελίδες δεν αφαιρώ, αν και μου έχει τύχει αρκετές φορές να φέρω περιχαρής ένα τεύχος στο σπίτι και, όταν πάω να το διαβάσω, να διαπιστώσω ότι είναι λειψό. Πλέον μετράω τις σελίδες καθε τεύχους, πριν το αγοράσω.

              Μου αρέσει!

  2. Καλημέρα κύριοι. Αν και δεν παρακολουθώ τις εξελίξεις στα σύγχρονα Μίκυ Μάους καταλαβαίνω από κριτική, βαθμολογία και σχόλια ότι η κατάσταση γυρίζει προς τα πίσω, κυρίως στα αρνητικά της…
    Όπως περίπου ζήσαμε τις εκδοτικές επιχειρήσεις προ εικοσαετίας και βάλε.
    Και δυστυχώς αυτό είναι ένα γενικό φαινόμενο. Πού να προτοκοιτάξεις σήμερα! Ακτοπλοϊκά; Εκπαίδευση; Υγεία;
    Η οπισθοδρόμηση καθρεφτίζεται παντού και προς το παρόν κανείς δεν φαίνεται να αντιδράει.

    Μου αρέσει!

    • Βασίλη, κύριοι, καλημέρα.

      Θα συμφωνήσω – αν και δεν χαίρομαι γι`αυτό και θα προτιμούσα να είχα αντίθετη γνώμη – με όσα ανέφερες. Πηγαίνουμε ολοταχώς προς τα πίσω. Τα κόμικς είναι απλά μια αντανάκλαση της κοινωνίας μας στον καθρέφτη της ζωής…

      Μου αρέσει!

  3. 🙂 Το έκανα κι εγώ αυτό κάποτε(με τις σελίδες), αλλά παίρνει πολύ ώρα και βαριέμαι!

    Μου αρέσει!

  4. Νοσταλγώ τα χρόνια που έλεγα τα κάλαντα των Χριστουγέννων αποκλειστικά και μόνο για να μην χάσω το Σούπερ Μίκυ που είχα μπανίσει μια μέρα νωρίτερα στο περίπτερο της πλατείας.Το Μίκυ Μάους το είχα καβαντζώσει ήδη από τον πατέρα μου.Άλλες εποχές!

    Μου αρέσει!

    • Βαγγέλη, τα περιέγραψες τόσο γλαφυρά και αγνά, όσο τα έχουμε φυλαγμένα όλοι στο νου μας! Ανάλογες ήταν θαρρώ και οι «κινήσεις τακτικής» αυτές, πολλών από εμάς! Όσο για το Σούπερ Μίκυ που μνημόνευσες, ήταν για μένα(μαζί με τα Κλασσικά Ντίσνευ), για τουλάχιστον μια πενταετία, τα αντικείμενα του κόμικς – πόθου, μιας εποχής πανέμορφης, με τόσες μνήμες τυλιγμένης!

      Μου αρέσει!

      • Και τα πρώτα αποτελέσματα των 2 δημοψηφισμάτων μας, τα οποία παραθέτω εδώ. Θα υπάρχει κάθε εβδομάδα ενημέρωση για την πορεία και την εξέλιξη τους.

        ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ;

        66,6% δεν με ικανοποιεί
        16,6% άλλη απάντηση(θα μπορούσε να είναι καλύτερο)
        12,5% ναι απόλυτα

        ΣΑΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΜΙΚΣ;

        50% είναι λίγες σε αριθμό
        25% θα μπορούσαν να είναι καλύτερες
        12,5% όχι καθόλου
        12,5% ναι απόλυτα

        Την ερμηνεία των απαντήσεων θα την αφήσω σε εσάς…

        Να προσθέσω μόνον προς ενημέρωση όλων, ότι τα 2 αυτά δημοψηφίσματα θα διαρκέσουν έναν μήνα το καθένα. Αν το ζητήσετε βέβαια, μπορούμε να παρατείνουμε την διάρκεια τους.

        Μου αρέσει!

        • Αυτή τη στιγμή είναι τόσο μικρό το δείγμα, που δεν έχει νόημα να συζητάμε από τώρα τα αποτελέσματα. Οποιαδήποτε από τις απαντήσεις θα μπορούσε να είναι η κυρίαρχη άποψη. Με λιγότερες από εκατό απαντήσεις δεν θα τολμούσα να βγάλω κανένα συμπέρασμα και με λιγότερες από χίλιες δεν θα πήγαινα στον Τερζόπουλο με προτάσεις βασισμένες στη δημοσκόπηση.

          Επίσης, μην ξεχνάμε ότι τα οποιαδήποτε αποτελέσματα δεν εκφράζουν τις απόψεις των αναγνωστών γενικά, αλλά τις αποψεις α) τών αναγνωστών τού comics trades που β) απαντάνε σε δημοσκοπήσεις, δηλαδή μιας μειοψηφίας με ενδεχομένως τελείως διαφορετικό προφίλ (βροντόσαυροι…) από αυτό του μέσου αναγνώστη.

          Μου αρέσει!

          • Συμφωνώ απόλυτα και με τις δύο παρατηρήσεις σου, Κρίτωνα! Πράγματι έτσι είναι. Χρειάζεται χρόνος φυσικά, για να βγουν πιο αφαλή συμπεράσματα και προκειμένου να έχουμε μια εικόνα των ερωτημάτων και των απαντήσεων τους. Να δώσω και ακόμη μια είδηση. Ο Βασίλης μας ετοιμάζει συνέντευξη και φωτογραφία – έκπληξη, αποκλειστική πάντα! Έχει να κάνει με Έλληνα δημιουργό! Αναμένουμε λοιπόν!

            Μου αρέσει!

  5. Στατιστικές, αναλύσεις, συνταγές μαγειρικής, μπακλαβάδες και η εξαφάνισή τους, αναμνήσεις, ό,τι κι αν σκεφτώ δεν μπορώ να καταλήξω σε κανένα σχόλιο. Έχει ξεφύγει η κατάσταση!

    Μου αρέσει!

  6. Τελικά αυτό το βίτσιο να διαβάζω/ουμε βιβλία-κόμιξ χωρίς να τα τσακίσουμε τσαλακώσουμε είναι ομαδικό έτσι;

    (Οι επόμενες γενεές θα μας ευγνωμονούν για ό,τι περισώσουμε!)

    Μου αρέσει!

    • 🙂 Κοίτα, για μας είναι προφανές, εννοώντας αυτού του τύπου η ανάγνωση, γιατί τα βλέπουμε και με άλλη αξία πια. Όταν έχεις χάσει κάτι, το εκτιμάς διαφορετικά… Οι πιτσιρικάδες κυρίως τότε, το έβλεπαν σαν διάβασμα – διαφυγή από το σχολείο και τα μαθήματα και έπειτα …πέταμα! Υπήρχε πληθώρα τέτοιων περιοδικών, οπότε και δεν σκεφτόνταν καν μήπως κάποια στιγμή τα αναζητήσουν. Πολλά από τα τεύχη που βρίσκουμε σήμερα, είναι αυτά που πετάχτηκαν ή παράπεσαν σε κάποια σημεία των σπιτιών και τα οποία κάποιοι συνέλλεξαν έπειτα, ίσως επανεκτιμώντας τα, ή επειδή δεν τα είχαν απλά διαβάσει τότε!

      Μου αρέσει!

      • Εγώ από μικρός τσαντιζόμουν με όποιον δίπλωνε τα κόμικς και, αργότερα, τα paperbacks. Ίσως διότι δεν θεωρούσα ότι θα τα διάβαζα μία φορά και θα τα πέταγα. Τα κόμικς πάντα μέναν στο σπίτι μερικά χρόνια, μέχρι να μαζευτούν πολλά, και να με αναγκάσει η μητέρα μου να κάνω εκκαθάριση. Όσο για τα paperbacks, αυτά μάλλον θα εκκαθαρίσουν εμένα, κάποια στιγμή. Δεν έχω πετάξει ούτε ένα!

        Μου αρέσει!

        • Υπάρχουν αναγνώστες και …»αναγνώστες», Κρίτωνα! Ούτε κι εγώ πετούσα τεύχη, ή τα διάβαζα γυρνώντας τις σελίδες(ίσως να συνέβη σε 2-3 καουμπόικα, δεν παίρνω όρκο!). Όμως θυμάμαι πάρα πολλούς φίλους και γνωστούς, που δυστυχώς όχι μόνο διάβαζαν κατ` αυτό τον τρόπο, αλλά μετά τα δίπλαναν σαν ρολό(!), κι έπειτα τα έβαζαν στην πίσω τσέπη του παντελονιού! Μη σου πω ότι ένας από την γειτονιά, του οποίου η μητέρα ήταν πυρ και μανία με τα κόμικς, για να μπορέσει να τα φέρει σπίτι, τα έβαζε κάτω από την κάλτσα στο παπούτσι του! Με άρωμα ποδαρίλα! Όσο για τις «εκκαθαρίσεις», άφησαν κι αυτές εποχή… Σκέψου τώρα να ακούς τη φράση «θέλω το δωμάτιο να είναι τακτοποιημένο και τα …κόμικς να αραιώσουν…», πάνω που μόλις είχες ας πούμε μαζέψει 7-8 σε σειρά αρίθμησης και μπορούσες σχεδόν να διαβάσεις ολόκληρη την ιστορία! Όχι πες μου εσύ, ποιό από τα «παιδιά» μου να διώξω! Σε τέτοια διλλήματα μας βάζανε! Μαζοχιστικό!

          Μου αρέσει!

  7. Για να μην πω για την καταραμένη στιγμή που δεν τα βρίσκεις μια μέρα όταν επιστρέφεις σπίτι και ρίξω λάδι στη φωτιά.

    Εγώ μάλιστα αναγκάστηκα να ξεφορτωθώ τα Μίκυ Μάους μου εθελοντικά.
    (Αλλά τις συλλεκτικές εκδόσεις τις κράτησα…)

    Μου αρέσει!

  8. Αυτός ακριβώς ο ριμάδης ο εθελοντισμός με ανάγκασε να θυσιάσω εβδομήντα μικρά Σπάιντερμαν για να γλυτώσω τα καουμπόικα και τα Ντίσνευ,είχε μαζευτεί υπερβολικός αριθμός κόμικς,αχ βρε κυρά Μαρία!

    Μου αρέσει!

    • Καλημέρα Βαγγέλη, κύριοι!

      Μα είναι αυτό που έγραψα κι εγώ. Η πολύ δύσκολη θέση, στην οποία μας έβαζαν να διαλέξουμε ποιά κόμικς θα αποχωριστούμε! Μου θυμίζει Άουσβιτς! Όλοι δώσαμε κατ` αυτό τον τρόπο κάποια τεύχη που μας στεναχώρησε πολύ η απώλεια τους, ίσως επειδή είμασταν εμείς αυτοί που ευθυνόμαστε για τον χαμό τους!

      Μου αρέσει!

      • Ορίστε! Αυτά έχει η εκδοτική δυσκαμψία! Ξεχάστηκα και δεν πήρα το Μίκυ Μάους αυτής της εβδομάδας, που κυκλοφόρησε στην Αθήνα την προηγούμενη εβδομάδα, ενώ στην ίδια πάντα πόλη, κυκλοφορεί σήμερα το ολοκαίνουργιο τεύχος, που εμείς θα διαβάσουμε σε 7 ημέρες, ενώ … Φτάνει! Βαρέθηκα και σας κούρασα! Θα προσθέσω συνεπώς το σχόλιο μου, σαν προσωπική άποψη, αύριο. Μήπως όμως, λέω μήπως, κάπως έτσι σαν κι εμένα, ξεχάστηκαν κι άλλοι, κύριοι της Νέας Ακτίνας;… Γιατί αν συνέβη κάτι τέτοιο, γνωρίζετε τους υπεύθυνους και θα δρέψετε τα αποτελέσματα όσων θερίσατε, με τις επιλογές σας… Λέω, τώρα… Μην το θεωρήσετε και σωστό. Άποψη είναι, απλά. Ο καθένας μπορεί να εκφέρει και από μια. Όπως κάποιοι από εσάς, που πιστεύετε ότι η έκδοση του Μίκυ Μάους, τα πηγαίνει μια χαρά… Κι αυτή άποψη είναι.

        Μου αρέσει!

        • Άντε να τα κάνουμε 35 τα σχόλια στο άρθρο, δίνοντας σας πράλληλα το στίγμα του τριήμερου που ακολουθεί, σε σχέση με τις επερχόμενες μας αναρτήσεις!

          Μίκυ Μάους – νέο τεύχος, παρουσίαση από τον Κρίτωνα. Δεν αναφέρω ημέρα, γιατί ίσως να γίνει σήμερα, ή αύριο, ανάλογα με το πότε θα είναι έτοιμος ο άνθρωπος! Δεν είμαστε και μηχανές! Για τρέξε δύο λεπτά στο περίπτερο, πάρε το τεύχος, διάβασε το, γράψε κριτική, σκανάρησε εικόνες και ανάρτησε το!

          ΣΑΒΒΑΤΟ 28/4

          Αφιέρωμα στα κινηματογραφικά κόμικς της Dell, μέρος 8ο, στο Comics Trades!

          ΚΥΡΙΑΚΗ 29/4

          Κλασσικά Εικονογραφημένα – «Ντάνιελ Μπούν», στο CT Special!

          ΔΕΥΤΕΡΑ 30/4

          «Heaven knows mrs Allison» – Το αριστουργηματικό φιλμ του Τζών Χιούστον, με τους Ρόμπερτ Μίτσαμ και Ντέμπορα Κερ, στο Cine Oasis!

          Αυτά και βλέπουμε, αφού η επικαιρότητα μας θέλει σε επιφυλακή!

          Μου αρέσει!

          • Έφθασε η στιγμή να εκφέρω την άποψη μου κι εγώ, για το τεύχος 2388.

            Κατ` αρχάς, θα συμφωνήσω σε όλα με τον Κρίτωνα. Με εκφράζει απόλυτα ο λόγος του και η κριτική που έκανε. Η πρώτη ιστορία δεν μπορεί με τίποτα να σώσει την κατάσταση!

            Είναι βέβαια καλή, αλλά δεν φτάνει. Η δεύτερη(«Η μεγάλη φυγή»), με το …ψυχεδελικό σκίτσο και το αχαρακτήριστο εκ μέρους μου σενάριο, είναι μια από τις χειρότερες που διάβασα τους τελευταίους μήνες. Το δε «Φανάρι του Δασυγένη», δεν είναι κακό στην ανάγνωση, αλλά το σκίτσο φέρνει κάπως σε φουτουριστικά τοπία και επιστημονική φαντασία. Θα μπορούσε να είναι η εικονογράφηση του Μίκυ Μάους το 2200! Όμως σήμερα, είναι ή πολύ μπροστά από την εποχή μας και δεν το καταλαβαίνουμε, ή πολύ κακό. Επιλέγω προσωπικά το δεύτερο και βαθμολογώ το τεύχος με ένα 6 στα 10 και νομίζω ότι ήμουν επιεικής.

            Αύριο το απόγευμα, θα βρίσκεται για παρουσίαση στην σελίδα και το νέο τεύχος(287 – «Η μεγάλη ληστεία του τραίνου»), του περιοδικού ΚΟΜΙΞ, που είναι και το μοναδικό πλέον κόμικς που σπάει το κατεστημένο, αφού κυκλοφορεί πρώτα στην επαρχία! Πάντως, σαν πρόγευση, σας λέω ότι είναι κατά πολύ καλύτερο από το προηγούμενο τεύχος και παρουσιάζει ενδιαφέρον.

            Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: