Advertisements

ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ ΤΕΥΧΟΣ 2384 – «Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ»

Άλλη μια Παρασκευή (οριακά—απομένουν μερικά λεπτά ακόμα!) άλλο ένα τεύχος τού Μίκυ Μάους. Αυτό το τεύχος πρέπει να είναι αφιερωμένο στον Ολυμπιακό: πέρα από το ότι αυτή την εβδομάδα ήταν σειρά να έχει κόκκινη ράχη, έχει επίσης κοκκινο εξώφυλλο και διαφήμιση για το περιοδικό Cars (κόκκινη) στο οπισθόφυλλο!

Η πρώτη ιστορία είναι ο βασιλιάς τού παιχνιδιού, σε σενάριο Casty, το σχέδιο τού οποίου είχαμε θαυμάσει πριν από μερικά τεύχη, και σχέδιο Massimo De Vita, που θεωρείται από τον περισσότερο κόσμο καταπληκτικό. (Προσωπικά, προτιμώ το σχέδιο τού πατέρα του, Pier Lorenzo, που είχε πολύ πιο προσωπικό στυλ, αλλά είμαι μειοψηφία.)

Από τη διαφήμιση της περασμένης εβδομάδας, θα περίμενε κανείς να διαβάσει μια ιστορία με το Μίκυ σε κάποιο φανταστικό κόσμο. Αμ, δε. Η ιστορία λαμβάνει χώρα στο σύγχρονο κόσμο, με το Μίκυ να μπλέκει σ’ ένα παιχνίδι ρόλων που, με χρήση υψηλής τεχνολογίας, ανακατεύει τον σύγχρονο κόσμο με τον φανταστικό κόσμο τού παιχνιδιού. Ένα παιχνίδι που όλοι οι κάτοικοι τού Μίκυ Σίτυ θέλουν να παίξουν και, για να πούμε την αλήθεια, το ίδιο θα ήθελα κι εγώ. Φυσικά, δεν είναι όλα τόσο ρόδινα, αλλά ο Μίκυ θα βγάλει την άκρη!

Υπάρχουν κάποιες ιστορίες, που διάβασα μικρός, και οι οποίες μου έχουν μείνει. Διαβάζοντας τις σύγχρονες ιστορίες, έχω πιάσει τον εαυτο μου να λέει ότι ωραίες είναι μεν, αλλά αναρωτιέμαι αν θα μείνουν μέσα στα παιδιά που τις διαβάζουν. Ε, λοιπόν, αυτή η ιστορία θα μείνει στα σημερινά παιδιά. Όταν θα μεγαλώσουν, θα λένε ότι δεν φτιάχνουν πια ιστορίες σαν το Βασιλιά τού παιχνιδιού!

Αν το τεύχος τελείωνε εδώ, θα έμπαινα στον πειρασμό να το βαθμολογήσω με 10, κι’ ας έχω πει ότι δεκάρια δεν υπάρχουν.

Δυστυχώς όμως, ακολουθούν κι’ άλλες ιστορίες.

Οι τρεις μονοσέλιδες ιστορίες είναι με το Τζούνιορ Ντακ και το Μπουλ. Εντάξει, δεν περιμένουμε σε μια μονοσέλιδη ιστορία κάτι παραπάνω από ένα γκαγκ, και ο σεναριογράφος έκανε ευσυνείδητα τη δουλειά του. Το σχέδιο όμως είναι τόσο άσχημο, που ο Μπουλ μοιάζει με τέρας. Θα σας απαλλάξω από το μαρτύριο, και δεν θα σας δείξω scan.

Η επόμενη ιστορία είναι το πινκνίκ τής συμφοράς, με το Σκρουτζ να δοκιμάζει μια εφεύρεση του Κύρου που προλαμβάνει τα απρόοπτα στα πικνίκ, εκτός βέβαια από το απρόοπτο να χαλάσει η ίδια η εφεύρεση. Σενάριο από έτσι κι’ έτσι έως ελαφρά πλακατζίδικο, αλλά σχέδιο από μέτριο έως χάλια: ο Σκρουτζ μέτρια σχεδιασμένος, ο Κύρος χάλια.

Η τελευταία ιστορία είναι η μια λαμπρή ιδέα (ανατύπωση από το τεύχος 1756 τού 2000) όπου ο Κύρος αφηγείται στα ανιψάκια τού Ντόναλντ πώς ο εφευρέτης τού ηλεκτρικού λαμπτήρα δεν ήταν ο Έντισον, αλλά κάποιος πρόγονος τού Κύρου. Όμορφο, μοντέρνο σχέδιο, που χαραμίζεται από ένα παντελώς αδιάφορο σενάριο.

Λόγω τής πρώτης ιστορίας, θα βαθμολογήσω το τεύχος με ένα οκτώ, κι ας μη βγαίνει ως μέσος όρος με τη βαθμολογία τών υπολοίπων. Αγοράστε το και φυλάξτε το.

Την επόμενη εβδομάδα θα διαβάσουμε την ιστορία ταξίδι στο όνειρο, όπου ο Μίκυ, ή κάποιος πρόγονός του, πηγαίνει μετανάστης με το πλοίο στην Αμερική, μαζί με το Γκούφυ, τη Μίννι, την Κλάραμπελ, τον Οράτιο και το Μαύρο Πητ. Πρόκειται για το Topolino e il viaggio lungo un sogno, που πρέπει κι’ αυτή να είναι μια πολύ καλή ιστορία, αν κρίνουμε από τη μία κριτική που βρήκα, μετά από ένα σύντομο ψάξιμο.

Τις παρουσιάσεις τού εβδομαδιαίου ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ μπορείτε να τις βρείτε συγκεντρωμένες εδώ.

Advertisements

About Kriton

I reversed the polarity of the neutron flow...

Posted on 23 Μαρτίου 2012, in Comics Trades, Γουώλτ Ντίσνεϋ, Εργασίες Μελών, Εξώφυλλα Κόμικς, Κόμικς, Κόμικς Παρουσιάσεις, Μίκυ Μάους, Ντίσνεϋ, Παρουσίαση: Μίκυ Μάους, Τερζόπουλος and tagged . Bookmark the permalink. 14 Σχόλια.

  1. Συχνά αναρωτιέμαι αν τα Μίκυ Μάους προς 20ετίας και βάλε
    ήταν καλύτερα από τα τωρίνα. Βέβαια και τότε υπήρχαν τρομερές ιστορίες με καταπληκτική δουλειά στα σκίτσα, όπως και το ανάποδο.
    Ή ίσως τελικά τα καλύτερα είναι πάντα αυτά που βλέπεις εσύ πρώτα, όπως έλεγες κι ο Κρίτωνας στα σχόλια για τον καλύτερο Ντόκτορ Χου;

    Μου αρέσει!

    • Χμ… Δύσκολη η απάντηση. Θα έπρεπε να είναι εύκολη, μια και ένα «ναι» φαντάζει σίγουρο και δίχως πολύ σκέψη. Όμως, είναι η συνέχεια που έρχεται να συμπληρώσει τη φράση, ότι «…και τότε υπήρχαν τρομερές ιστορίες, με καταπληκτική δουλειά στα σκίτσα, όπως και το ανάποδο». Νομίζω ότι μέσα σε αυτή την κουβέντα, συνοψίζεται το φθαρτό ή το γήινο αν προτιμάτε, της ανθρώπινης δημιουργίας. Κάτι που μπορεί να είναι υπέροχα μοναδικό, όπως και ταυτόχρονα να γίνει ακριβώς το αντίθετο. Το ερώτημα δε, έτσι όπως καταλήγει, με ένα πανέξυπνο παράδειγμα από τον Ντόκτορ Χου, έχει μπλεχτεί για τα καλά μέσα στα πλοκάμια της υποκειμενικότητας!

      Πάμε και στο τεύχος, τώρα. Μου φαίνεται περίεργο, γιατί συνήθως διάβαζα εδώ τα σχόλια σας, ενώ σήμερα προσθέτω τα δικά μου! Πρώτα απ` όλα, ένα μπράβο στον Κρίτωνα για την άρτια, αλλά και κεφάτη παρουσίαση!

      Για το τεύχος, …στεναχωριέμαι που βλέπω να επαναλαμβάνεται η ιστορία, με τις άστοχες επιλογές, από πλευράς Νέας Ακτίνας. Πιστέψτε με, θα προτιμούσα να είχα να αντιμετωπίσω ένα άριστο τεύχος, παρά ένα σαν κι αυτό(2384). Δεν έχει να κάνει μόνο με το γεγονός, ότι με το Μίκυ Μάους μεγάλωσα κι εγώ(ήταν το πρώτο κόμικς που διάβασα), αλλά πέρα από το συναισθηματικό της υποθέσεως, είναι ένα περιοδικό – θρύλος για τα Ελληνικά δεδομένα και αν πρέπει να το αντιμετωπίζουμε όλοι μας με θαυμασμό, δεν βλέπω το λόγο γιατί η εταιρεία που το εκδίδει, πρέπει να το μετράει σαν απλά ένα έντυπο…

      Η πρωτη ιστορία με την Μίκυ είναι πάρα πολύ καλή! Ναι! Θα συμφωνήσω με τον Κρίτωνα, ότι θα αφήσει εποχή! Οι άλλες δύο όμως, είναι απλά αχρείαστες! Τελικά, άραγε διαβάζει κανείς στην Νέα Ακτίνα για τα κατορθώματα τους, έτσι όπως τα εξιστορούμε κάθε Παρασκευή στο Comics Trades; Ποιά κατορθώματα; Μα αυτά με τα οποία απομυθοποιούν το ίδιο τους το περιοδικό! Σιγά μην τα διαβάσουν; Κακώς! Αν ήμουν στην θέση τους, θα διάβαζα και την τελευταία κριτική, γιατί μόνον τότε θα μπορούσα να προστατεύσω το έντυπο μου, ακόμη και από τις δικές μου, λανθασμένες επιλογές!

      Μου αρέσει!

  2. Έτσι όπως το θέτεις Γιώργο, σκέφτηκα καλύτερα το ζήτημα και προσθέτω και το εξής: Οι εκδότες αντιμετώπιζαν πριν από 20 και βάλε χρόνια, με μεγαλύτερα σεβασμό τα παιδιά του τότε απ’ ότι σήμερα;
    Για να λέτε με τον Κρίτωνα ότι είναι τόσο καλή αυτή η ιστορία με τον Μίκυ, τότε μάλλον η κατάσταση αρχίζει να οδεύει σε καλύτερο δρόμο. Στα προηγούμενα άρθρα μού έμενε η αίσθηση του ΄΄έτσι κι έτσι΄΄.

    Μου αρέσει!

    • Σωστά! Πολύ καλή διατύπωση, Βασίλη! Όπως επίσης είναι εξίσου εύστοχη και η παρατήρηση σου. Πριν από 20 χρόνια λοιπόν, οι υπεύθυνοι έκδοσης του περιοδικού, υπολόγιζαν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα και έδιναν μεγαλύτερη σαφώς αξία, στις απόψεις των αναγνωστών. Όσο για την νέα πορεία, να το πούμε κατά κάποιο τρόπο, του Μίκυ Μάους, αν αυτή σηματοδοτείται από την τριάδα ιστοριών με τον Γκούφυ και αυτήν εδώ με τον Μίκυ, τότε ναι, έχουμε είδηση! Η αναμόρφωση είναι προ των πυλών και όλοι μας χαιρόμαστε γι` αυτό! Όμως, τι θα γίνει με τις άλλες δύο ιστορίες που συμπληρώνουν το τεύχος και που είναι σχεδόν πάντα για τα θηρία;

      Μου αρέσει!

      • Έχω την εντύπωση ότι οι ιστορίες, που ακολουθούσαν την πρώτη, πάντα ήταν «για τα θηρία». Πόσες από τις ιστορίες με τα τρία γουρουνάκια, το λυκόπουλο, το Σκάμπυ ή τον Τσιπ και τον Νταίηλ θυμάστε; Αντε να είναι μια-δυο!

        Με την «παπιοποίηση» τών κόμικς τής Ντίσνεϋ, όπου οι ήρωες αυτοί παραμερίστηκαν χάριν τού Μίκυ και, κυρίως, τού Ντόναλντ, οι δεύτερες ιστορίες αντικαταστάθηκαν με ιστορίες μ’ αυτούς τους δύο ήρωες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ανέβουν οι απαιτήσεις μας, γι’ αυτές τις ιστορίες, κατακόρυφα, και να απογοητευόμαστε όταν δεν βλέπουμε αντίστοιχη κατακόρυφη άνοδο στην ποιότητά τους.

        Προσωπική μου άποψη είναι ότι η ποιότητα στις δεύτερες ιστορίες έχει ανέβει, από τα πολύ χαμηλά κάπου στη μέση, οπότε κακώς ίσως μας ενοχλεί το ότι δεν είναι ακόμα καλύτερες. Πιο σημαντικό είναι ότι η ποιότητα τών πρώτων ιστοριών είχε κατέβει και πήγαινε να συναντήσει αυτή των άλλων ιστοριών. Τον τελευταίο καιρό, όμως, αυτό δείχνει να έχει αλλάξει, καθώς συχνά βλέπουμε πολλές όμορφες πρώτες ιστορίες.

        Μου αρέσει!

        • Τι σου είναι η εμπειρία! Με ψύχραιμο λόγο και χρησιμοποιώντας φράσεις που σε όλους μας θυμίζουν κάτι, έδωσες για ακόμη μια φορά το στίγμα της έκδοσης! Έχεις απόλυτο δίκιο, Κρίτωνα και δεν το λέω για να συμφωνώ υποχρεωτικά και να δείχνουμε εδώ όλοι μας ασορτί. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Οι πρώτες ιστορίες, θα το ομολογήσω σήμερα, με έκαναν να σταματήσω να αγοράζω το περιοδικό, για τουλάχιστον 3 χρόνια. Ίσως και να ήταν παραπάνω. Από το`70 – `71, που σαν αναγνώστης και μέσα στα κόμικς της γενιάς μου, αγόραζα το Μίκυ Μάους(και το Μεγάλο Μίκυ), μέχρι σήμερα, δεν σταμάτησα παρά μόνον μια φορά να το παρακολουθώ και αυτό έγινε το 2007, όταν θεώρησα ότι σαν ποιότητα ιστοριών είχε παραγίνει και αυτή η ολοκληρωτική επικράτηση των Ιταλιάνων σχεδιαστών, αλλά και του κόσμου των παπιών, είχε αρχίσει να με κουράζει. Τότε, δεν φαίνονταν τίποτα ικανό να αλλάξει την εικόνα. Σενάρια της πλάκας, σκίτσα δίχως σεβασμό. Αυτό ειδικά που είπε ο Κρίτωνας, για την απομάκρυνση των υπόλοιπων υπέροχων δημιουργιών του Ντίσνευ(επτά νάνοι, Μπάμπι, Σκάμπυ, λυκόπουλο, Πήτερ Παν, κα), που στα χρόνια της δεκαετίας του`70 μας μάγευαν κυριολεκτικά, εξίσου όπως και οι πρωτοκλασάτοι Μίκυ και Ντόναλντ, είχε μεγάλη βαρύτητα στην απόφαση μου να διακόψω την αγορά του περιοδικού. Τώρα, οι πρώτες ιστορίες είναι πολύ καλές και συνεχόμενες. Τουλάχιστον εκεί είμαστε ικανοποιημένοι. Μένει να δεχτούμε την κατάσταση με τις υπόλοιπες, ή η έκδοση να αποφασίσει επιτέλους να λιγοστέψει τις σελίδες για χάρη της ποιότητας! Ενδεχομένως και της τιμής!

          Μου αρέσει!

  3. Κακα τα ψεματα,ο Ελληνας μεγαλωσε με Μίκυ Μάους τις δεκαετίες 60,70,80.Οταν λεω μεγαλωσε εννοω πως ασχέτως αν ηταν το αγαπημενο του κόμικ ή όχι το εβαλε μεσα στο πετσί του περισσότερο από κάθε άλλο
    γι’αυτό άλλωστε και ονομασε ολα τα κόμικς »Μίκυ Μάους».Εγω πρωτα διαβασα το Μεγάλο Μηνιαίο Ταρζαν και μετα επεσα με τα μουτρα στα Ντισνευ.Αγαπητέ Κριτων,ο Σκάμπυ,ο Κακος Λυκος και η παρεα του,ο Μπάμπι,ο Θαμπερ,ο Τσιπ και ο Ντειλ ηταν οι αγαπημενοι μου »κομπαρσοι»και μερικες φορες τους προτιμούσα από τους μεγάλους »σταρ».Mου αρεσαν επίσης πολύ οι μπλε ιστορίες στο Mεγαλο Mικυ,τις θυμαται κανεις?Οι σημερινες ιστοριες προσβάλουν την αισθητική μου και την νοημοσύνη μου οπως εκανε καποτε ο Sergio Asteriti με το σχεδιο του.Ευτυχως που υπηρχαν οι μεγαλοι οπως o Scarpa,o Massimo de Vita,ο Καρλ Μπαρκς και ο Paul Murry.Ευτυχως που υπαρχουν καποιες εξαιρεσεις στους κανονες……

    Μου αρέσει!

    • Murry! Τι είπες τώρα! Εκείνη η υπέροχη λεπτομέρεια του στη σχεδίαση και τα τοπία, ήταν λατρεμένα! Εγώ θυμάμαι τις μπλέ ιστορίες! Εσύ θυμάσαι τον Murry που τον διαβάζαμε σχεδόν αποκλειστικά στα Μεγάλα Μίκυ, σε μηνιαίες συνέχειες; Τώρα για όλα τα υπόλοιπα που ανέφερες Βαγγέλη μου, απλά συμφωνώ στο έπακρο!!! Asteriti? Πικραμένη ιστορία… Γενικά, όπως το έγραψα και στα σχόλια, οι Ιταλιάνοι με το που έκαναν μονοπώλιο τις νέες ιστορίες του Ντίσνευ, άρχισε να κάνει νερά και η βάρκα, όπως λέμε… Αλλά κι απ` την άλλη, έχετε δει κανένα μονοπώλιο να βγάζει τίποτα θετικό;

      Μου αρέσει!

    • Όλοι αυτοί οι «δεύτεροι» ήρωες πιθανότατα μου άρεσαν και μένα, όταν ήμουν μικρός. Απ’ όλες τις ιστορίες τους, όμως, μου έχει μείνει μόνο μία, όπου ο κακος λύκος παρίστανε τον αστροναύτη. Η μαγεία, όμως, που είχε για μένα το Μίκυ Μάους, ήταν πάντα στην πρώτη ιστορία.

      Όσο μας αρέσαν τότε αυτές οι ιστορίες, άλλο τόσο πιστεύω ότι θ’ αρέσουν οι δεύτερες και τρίτες ιστορίες τού σύγχρονου Μίκυ Μάους στα τωρινά παιδιά και, άλλο τόσο (δεν) θα τους μείνουν όταν θα έχουν μεγαλώσει.

      Όσο για το σχέδιο τού Asteriti, όχι και προσβλητικό. Μια χαρά είναι, εκτός ίσως από τον αλλόκοτο Γκούφυ του. Ρίξτε μια ματιά εδώ, να δείτε για ποιον μιλάμε.

      Μου αρέσει!

      • Ο Asteriti ήταν μια ιδιάζουσα περίπτωση. Το σκίτσο του, αν το προσέξετε καλά, μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με αυτό του Jean Cezard(http://lambiek.net/artists/c/cezard_j.htm), που γνωρίσαμε στην Ελλάδα το`75 στο Τζάγκουαρ του κ. Ανεμοδουρά, με τις κωμικές περιπέτειες του καθηγητή Τσιμπούκα. Εκεί που μοιάζει και είναι εμφανές, είναι στις λεπτομέρειες των εργαλείων, συσκευών, αλλά στον ρουχισμό των χαρακτήρων. Θα έλεγα ότι ο Asteriti επηρρεάστηκε πολύ από τον Γάλλο. Όμως η ανάμειξη αυτή του τεχνολογικού αχταρμά και του κιτς που έφεραν τα `70ς και η μεταφορά τους σαν στοιχεία στις ιστορίες του Ντίσνευ, έχει αναγνώστες που τους αρέσει και άλλους που το βρίσκουν κάπως ανούσιο και το προσπερνούν. Εμένα προσωπικά, αν και ειδικά οι ιστορίες του Μίκυ που εικονογράφησε ο Asteriti δεν ήταν κακές, κάπως με κούραζε. Όταν είπα πριν «πονεμένη ιστορία», ενοούσα ότι θα μπορούσε με το ταλέντο του να έχει κάνει περισσότερα πράγματα και να έχει αφήσει ένα στίγμα σαφώς ισχυρότερο. Απόψεις βέβαια, είναι όλες. Πάντως, κοιτάζοντας το ιστορικό του στο inducks, μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα από το πλήθος των ιστοριών που φέρουν την υπογραφή του! Έκανε πολλές δουλειές λοιπόν και ίσως για να τον γνωρίσουμε όλοι μας, να ήταν καλύτερο αν του κάναμε ένα αφιέρωμα. Τι λέτε; Γενικά, μου έρχεται η ιδέα να αρχίσουμε μια σειρά από άρθρα – παρουσιάσεις, των δημιουργών του Ντίσνευ, για να γνωρίσουν όλοι την καριέρα τους.

        Μου αρέσει!

    • Οι μπλε ιστορίες πρέπει να ήταν strip από εφημερίδες, σχεδιασμένα από τον Al Taliaferro.

      Μου αρέσει!

  4. Αν τις θυμαμαι λεει,μα εγω αγαπησα τον Φουμφο και τον Παντοφλινο μέσα από αυτές τις μηνιαίες συνέχειες!Το μονοπωλιο μονο παρωπιδες βαζει…

    Μου αρέσει!

    • Φούμφο! Παντοφλίνο! Μα τι φάτσες Θεέ μου! Πως να μην αγαπήσει ένα παιδί το Μίκυ Μάους και τον κόσμο του, μέσα από τέτοιες φιγούρες; ο Murry ήταν εξαιρετικός σχεδιαστής και μέσα στην παιδική ψυχολογία. Οι δουλειές του δεν έχουν τίποτα το τεχνολογικά εξαρτημένο ή ανεπτυγμένο, ούτε αποπνέουν μιμητισμό. Είναι ατόφιες παιδικές καθαρά δημιουργίες, φτιαγμένες μέσα από παιδικά μάτια, αλλάνθαστες σαν το δικό τους ένστικτο.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: