Η συνισταμένη της ψυχής

Είμαι άνθρωπος ιδιότροπος.

Ίσως γιατί κουβαλώ μέσα μου αναρίθμητες φοβίες, ανασφάλειες, κόμπλεξ, μισαλλοδοξίες. Θα ήταν ψέμα να αρνηθώ πως διαθέτω τέτοια ελαττώματα. Θα ήταν ψέμα να αρνηθείτε και εσείς το ίδιο.

Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να είναι «ελαττωματικός». Είναι αυτά ακριβώς τα γνωρίσματα που διαφοροποιούν τον ένα απ’ τον άλλο και μας καθιστούν μοναδικούς. Αυτές οι ανορθογραφίες που ως συνιστώσες συνεργάζονται για να δώσουν τη συνισταμένη του χαρακτήρα μας.

Όπως, λοιπόν, η ζωή δεν είναι να μάθεις να αποφεύγεις τη βροχή, αλλά να μάθεις να χορεύεις σε αυτή, έτσι και η εκτίμηση από τους άλλους δεν [πρέπει να] κατακτάται με το να αποκρύπτουμε τις ατέλειες μας, αλλά με το να τις μοιραζόμαστε.

Σκεφτείτε το.

Αν όλοι ήμασταν τέλειοι, πόσο εφιαλτικά όμοιοι θα μοιάζαμε;

Μια από τις ιδιοτροπίες μου, λοιπόν, είναι το ότι εδώ και 10 χρόνια (πιστέψτε με, είναι τόσα), διαβάζω ένα βιβλίο κάθε χρόνο. Χωρίς υπερβολή…

Δεν ξέρω τι σκέφτεστε αυτή τη στιγμή, αν είναι περιέργεια, δυσπιστία, απορία, θαυμασό ή οτιδήποτε άλλο.

Δεν το έχω πει σε κανένα. Είναι ένα από τα πράγματα που κρατάω για τον εαυτό μου, κάτι που λειτουργεί ως ανατροφόδητηση σκέψεων, κάτι το εσωτερικό.

Ήταν κάτι που ξεκίνησε αυθόρμητα και δεν είχε προγραμματιστεί. Το είχα πρωτοδιαβάσει το καλοκαίρι που αποφοίτησα απ’ το σχολείο και αμέσως κατάλαβα ότι είναι από τα πιο αγαπημένα μου, γιατί μέσα σε αυτό ενυπήρχε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των κρυμμένων αυτών ατελειών του εαυτού μου.

Θες από ανάγκη παρηγοριάς, από ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης. από απλή αγάπη [βάφτισέ το όπως προτιμάς], καταφεύγω σε αυτό το βιβλίο μια φορά το χρόνο.

Σε αυτή, λοιπόν, τη διαδρομή των 10 χρόνων, έχω βγάλει μερικά συμπεράσματα που μπορείς κάλλιστα να πεις ότι είναι και μαθήματα ζωής.

  • 1ο μάθημα: το βιβλίο είναι η μηχανή χρόνου που επί αιώνες προσπαθεί να φτιάξει ο άνθρωπος

Εϊναι μαγικό πώς ένα βιβλίο καταφέρνει και ανασύρει βαθιά καταχωρημένες σκέψεις και συναισθήματα από τη ζωή ενός ανθρώπου. Αναμνήσεις που έχουν αποτυπωθεί τόσο ενδόμυχα που θαρρείς πως τις είχες εντελώς διαγράψει. Μια φράση, μια λέξη, μια εικόνα, όλα μόνα τους ή μαζί, είναι ικανά να σε φέρουν πίσω σε ευχάριστες ή δυσάρεστες στιγμές της ζωής σου.

  • 2ο μάθημα: το βιβλίο αλλάζει

Είναι, ίσως, η πιο συγκλονιστική ιδιότητα που έχει το βιβλίο. Κι αυτό γιατί δεν είναι γραμμένο από λέξεις, αλλά από συναισθήματα. Η ιδέα είναι κάτι που δε φυλακίζεται ανάμεσα σε 2 σελίδες, αλλά ταξιδεύει στα χέρια που την αγγίζουν, στα μάτια που τη διαβάζουν, στα μυαλά που την επεξεργάζονται. Κι ας μην πιάνεται κι ας μη φαίνεται κι ας μη συλλαμβάνεται. Επειδή, λοιπόν, ο άνθρωπος αλλάζει συνεχώς το πρίσμα υπό το οποίο αντιλαμβάνεται τα πράγματα γύρω του, ένα βιβλίο δε μένει ποτέ ίδιο, αλλά αλλάζει. Γεννά καινούριες ιδέες, συνδέεται με καινούριες εμπειρίες, αποφέρει καινούρια συναισθήματα. Δοκίμασε να διαβάσεις ένα βιβλίο μετά από ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και θα διαπιστώσεις πόσο διαφορετικά θα το εκτιμήσεις.

  • 3ο μάθημα: το βιβλίο σε ωριμάζει

Το να διαβάζεις ένα βιβλίο για πολλές φορές είναι μια διαδικασία που, στην πορεία, αποδείχθηκε εξαιρετικά διαμορφωτική. Μαθαίνεις να εκτιμάς συνεχώς κάτι που έχεις ως δεδομένο. Μαθαίνεις να είσαι υπομονετικός. Μαθαίνεις να είσαι πιστός. Ρομαντικός. Δοτικός. Μαθαίνεις να παραιτείσαι από προκαταλήψεις και να ανακαλύπτεις απ’ την αρχή. Να αναζητάς νέες πηγές έμπνευσης σε πράγματα φαινομενικά γνωστά. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, βγαίνεις συνεχώς ανανεωμένος, σχεδόν εξαγνισμένος.

  • 4ο μάθημα: το βιβλίο είσαι εσύ

Όταν μάθεις να αγαπάς, να σέβεσαι και να εκτιμάς ένα βιβλίο, θα μάθεις να κάνεις το ίδιο και στον εαυτό σου. Εϊναι μια διαδικασία υποσυνείδητη. Το είχε πει εύστοχα ο Oscar Wilde:

“It is what you read when you don’t have to that determines what you will be when you can’t help it.”

Η σύνεπεια και η σοβαρότητα που δίνεις σε αυτό, καθρεφτίζει τη συνέπεια και τη σοβαρότητα, με την οποία αντιμετωπίζεις και τον εαυτό σου.

Βρες ένα βιβλίο και χάραξε σε αυτό ένα μέρος του εαυτού σου.

Φόρτωσέ το με αναμνήσεις και συναισθήματα και θα είναι εκεί όποτε το χρειαστείς.

Είτε σκονισμένο, είτε σκισμένο, είτε μουσκεμένο, θα είναι εκεί ως ένα ασφαλές καταφύγιο, πάντα ανοιχτό να σε παρηγορήσει, να σε ανακουφίσει, να σου θυμίσει.

Σύντομα θα καταλάβεις ότι αυτές οι 10, 20, 100, 1000 σελίδες δεν αποτελούν απλώς το άθροισμα κάποιων χιλιάδων λέξεων.

Είναι η συνισταμένη των συνιστωσών της ψυχής σου.

Posted on 29 Φεβρουαρίου 2012, in Books, Comics Trades and tagged , , . Bookmark the permalink. 3 Σχόλια.

  1. Να πάρω μια βαθιά ανάσα και τα μάτια για λίγο να ξεμακρύνουν απ` το κείμενο.

    Για να σκεφτώ και να αρχίσουν τα πλήκτρα να χορεύουν κάτω από τα δάκτυλα.

    Για να βγάλουν λέξεις και συναισθήματα, που γεννήθηκαν διαβάζοντας το.

    Είναι τόσο απλό, όσο και δύσκολο. Δεν ξέρω αν αποτελεί χάρισμα, όμως όταν μπορείς να αγγίζεις το μυαλό και την καρδία του συνανθρώπου σου, με μια σειρά σκέψεις σου, είναι μοναδικό.

    Από παιδί θυμάμαι να με περιτριγυρίζει μια αύρα πνεύματος, χαμένος στις τεράστιες βιβλιοθήκες του σπιτιού. Μπορεί να ήταν καλό, μπορεί και όχι. Άλλωστε, δεν ήμουν σε θέση να το εκτιμήσω, τουλάχιστον όχι τότε.

    Μεγαλώνοντας, άρχισα να καταλαβαίνω ότι η λέξη «βιβλιοφάγος», ακούγονταν περίεργα στα αυτιά μου και δεν ταίριαζε ακριβώς, σ` αυτό που θα`θελα μέσα από αυτό τον κόσμο της γνώσης, να πάρω μαζί μου. Και τότε βρήκα την κατάλληλη λέξη: «αναγνώστης». Μια λέξη που μέσα της ρουφάει όλα όσα τα μάτια και ο νους αχόρταγα ζητούν, από ένα βιβλίο.

    Διάβασα πολλές φορές τα ίδια βιβλία. Άλλωτε γιατί δεν τα είχα κατανοήσει, στο βαθμό που μπορεί να θεωρηθεί «κτήμα» σου. Άλλες φορές, γιατί με γοήτευε η ιδέα της ανακάλυψης νέων εννοιών και κρυμμένων φραστικών θησαυρών! Υπ΄γρξαν κι αυτές, που δεν μπορώ να τις εξηγήσω. Ήταν σαν κάτι να έσπρωχνε το χέρι μου στην δερμάτινη ράχη και ως δια μαγείας, σε κλάσματα δευτερολέπτου κρατούσα μια οικεία φιγούρα. Ένα εξώφυλλο γνωστό…

    Αν μπορούσα να περιγράψω όλες αυτές τις στιγμές, θα τους έδινα χρώματα. Την πρώτη γνωριμία με το επιβλητικό ανάστημα της γνώσης, θα την έβαφα με βαθύ μπλε. Του πελάγου. Την μετέπειτα, ηθελημένη επαναπροσδιόριση, δεν θα μπορούσα να την δω με άλλο χρώμα από το σιελ. Ενώ, όλες αυτές που ήρθαν μετά, για να αποσπάσουν εδάφια και να τα κάνουν μονοπάτια ζωής, θα ήταν υπέροχο αν έβγαζαν τις αποχρώσεις του καφέ και του πράσινου, αρμονικά και με μια μυρωδιά βρεμένης γης, από Φθινοπωρινό πρωτοβρόχι…

    Βιβλία, ε;

    Αθάνατες νότες δύναμης!

    Μου αρέσει!

  2. Μακάριοι αυτοί που βρήκαν εκείνο το βιβλίο στο οποίο, όπως γράφεις, μπόρεσαν να χαράξουν ένα μέρος τού εαυτού τους και, ίσως, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντάς το, να δουν τον εαυτό τους να τους κοιτάζει μέσα απ’ τις σελίδες του βιβλίου και να τον γνωρίσουν καλύτερα.

    Πήγα να γράψω ότι έχω διαβάσει εκατοντάδες βιβλία, αλλά δεν έχω βρει το δικό μου τέτοιο βιβλίο, ίσως διότι διαβάζω λάθος βιβλία. Όμως, υπάρχει ένα βιβλίο που έχω διαβάσει πολλές φορές και που, αν το ξεκαταχώνιαζα, θα έσπευδα να το ξαναδιαβάσω. Αυτά που γράφεις για το δικό σου βιβλίο, ισχύουν και για το δικό μου, που μπορεί να μην το διαβάζω πια, αλλά πάντα το κουβαλάω μέσα μου.

    Μου αρέσει!

  3. Ελπίζω στο βιβλίο που θα καταφέρει κάποτε να μετατοπίσει την συνισταμένη πιο κοντά στη σοφία.
    Πολύ ωραίες οι σκέψεις σας κύριοι.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: