ΕΝΑ ΚΑΡΕ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ! 7.

Αποχαιρετάμε τον Φλεβάρη, με κάτι που σας αρέσει σαν σειρά δημοσιεύσεων, αν κρίνουμε από τα γενικότερα σχόλια σας. Το καρέ που συνεχίζει την ενότητα μας αυτή, όπου η εικόνα έχει το λόγο και όχι εμείς, έρχεται από το καλοκαίρι του 1972. 25 Ιουλίου συγκεκριμένα. Είναι από το πάνελ της ιστορίας «Οι Λιποτάκτες», του περιοδικού «Πιστολέρος»(3ο τεύχος). Μια σειρά αυτοτελών ιστοριών γουέστερν, αποτελούσαν το θέμα της εβδομαδιαίας αυτής κυκλοφορίας, του εκδότη κ. Καμπανά. Απλά προσέξτε τα χαρακτηριστικά του ινδιάνου…

Δείτε όλα τα καρέ, που επιλέγουμε για σας κάθε Τρίτη, συγκεντρωμένα εδώ.

About Corto

Ασχολούμαι με το σκίτσο και τα κόμικς. Και στις δύο περιπτώσεις ακολουθώ το συναίσθημα. Θα προτιμούσα να μείνουν όλα αυτά στη σφαίρα του ερασιτεχνισμού, αλλά ...καμιά φορά η ζωή έχει άλλη γνώμη. Μισώ την υποκρισία και την αχαριστία και αρκούμαι στις μικρές στιγμές, που μπορούν να είναι παντού. Στη θέα ενός δέντρου, στον ήχο του κύματος...

Posted on 29 Φεβρουαρίου 2012, in Arts, Comics, Comics Archive, Comics Creators, Comics History, Comics Legends, Comics Strips, Comics Trades, Comics Tributes, CT Exclusive, Culture, Greek Comics, Άρθρα Μελών, Άνθρωπος, Έρευνα, Ένα καρέ χίλιες λέξεις, Απόψεις, Αποσπάσματα, Αποκλειστικότητες, Αρχείο, Αφιερώματα, Αναμνήσεις, Βινιέτες, Γουέστερν Κόμικς, Εργασίες Κοινότητας, Εργασίες Μελών, Εσωτερικές Σελίδες, Ελληνικά Κόμικς, Η Ζωή, Η Ιστορία των Κόμικς, Κόμικς, Κόμικς Έρευνα, Κόμικς Αναμνήσεις, Κόμικς Καταγραφή, Κάποτε στην Ελλάδα!, Καρέ, Καμπανάς, Νέες Προσθήκες Κατηγοριών, Παραλειπόμενα, Πιστολέρος, Πολιτισμός, Σκίτσο, Τέχνες, Western Comics and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 6 Σχόλια.

  1. Πρόσωπα με πολλά συναισθήματα ταυτόχρονα υποθέτω. (Θυμός, φόβος, αγωνία και επιβλητικότητα, κούραση και »όχι άλλο κάρβουνο μωρέ»;)

    Το δε χέρι του μοιάζει μεταξύ ανθίζουσας μούτζας που ξεδιπλώνεται πρωτίστως από το μικρό δάκτυλο (οπότε αντί για »όχι άλλο κάρβουνο μωρέ»
    περνάμε στο »Όρτσα!»-μην μιλήσω και χυδαιότερα),

    ή και εξελισσομένου ναζιστικού χαιρετισμού που ξεπροβάλλει με το συμμάζεμα του μικρού δακτύλου και αντίχειρα (με όποια σειρά επιθυμεί
    ο αναγνώστης).

    Πέτυχα τίποτα ή το παράκανα;

    Μου αρέσει!

    • Πολύ δυνατή περιγραφή, Βασίλη! Με καλύπτει πλήρως, αφού ποτέ δεν πήρα το μέρος των λευκών, όταν μικρά παιδιά παίζαμε ινδιάνους και καουμπόηδες. Τους δεύτερους τους έβλεπα πιο ψεύτικους… Πιο πλαστικούς…

      Μου έβγαλε εκτός του δυναμισμού και μια εικόνα … αμανπιαμεαυτουστουσλευκούς! Η φιγούρα μετουσιώνει το μίσος και το κάνει ζάρες και αυλάκια στο πρόσωπο.

      Μου αρέσει!

  2. Με τα τελευταία σου λόγια μού έρχεται στο μυαλό ο τίτλος για το άρθρο »Η αναπόδραστη μοίρα του βετεράνου πολεμιστή».

    Μου αρέσει!

  3. Εδώ που τα λέμε δεν έχεις κι άδικο…

    Μου αρέσει!

    • Από ινδιάνικες φυλές, το top five μου είναι το παρακάτω:

      1. Μοικανοί – γιατί λατρεύω το βιβλίο!

      2. Τσερόκυ – γιατί μου αρέσουν τα σχήματα στις ασπίδες τους!

      3. Σιού – All time classic φυλή. Να @#$!! τον Κάστερ!!!

      4. Μεσκαλέρος – Μισό Μεξικάνικη – ινδιάνικη κατάσταση.

      5. Απάτσι – Είναι χαμηλά στη λίστα, γιατί ο Τσερόνιμο ήτο ασχημομούρης! Πολύ καλό το look με παντελόνια από κάτω. Όχι όπως οι άλλοι που φοράγανε προβιές!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: