Advertisements

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΤΙΣΝΕΥ 2011

Ενδιαφέρουσες οι κυκλοφορίες των Ελληνικών εκδόσεων του Ντίσνευ στη χώρα μας, γι` αυτό τον μήνα. ΚΟΜΙΞ, Μίκυ Μάους, Μεγάλο Μίκυ, Ντόναλντ, Κλασσικά Ντίσνευ και Μίννι, κινούνται στο κλίμα των εορτών, με όμορφες ιστορίες. Θεωρώ προσωπικά, ότι είναι τουλάχιστον ένα επίπεδο πιο πάνω, σε σχέση με τις εβδομαδιαίες ή μηνιαίες τους κυκλοφορίες σαν τίτλοι. Σε μια εποχή που όλοι οι φίλοι του Ντίσνευ στην χώρα μας είναι κάπως επιφυλακτικοί και αρκετά αυστηροί, καθώς έχουν απογοητευτεί σε μεγάλο βαθμό από όσα έχουν δει τα 2 τελευταία χρόνια, με την εξέλιξη των περιοδικών αυτών, έρχονται οι κυκλοφορίες του φετινού Δεκεμβρίου, που μάλλον δίνουν μια καλύτερη εικόνα και πιο αισιόδοξη, για το μέλλον.

Έτσι, το ΚΟΜΙΞ είναι ίσως το καλύτερο της χρονιάς, το Μίκυ Μάους αρκετά καλό(και τα δύο διπλά – εορταστικά), τα Κλασσικά Ντίσνευ που τους τελευταίους μήνες είχαν μια φθίνουσα πορεία σαν τίτλος, με πολύ μέτριες ιστορίες, είναι ικανοποιητικά, το Ντόναλντ καλό και βελτιωμένο, το Μεγάλο Μίκυ αξιοπρεπέστατο και με θεαματική αλλαγή προς το καλύτερο, ενώ η Μίννι, για το οποίο μπορώ να πω ότι δεν έχω παρακολουθήσει την εξέλιξη του για να κάνω συγκρίσεις, δείχνει ενδιαφέρον σαν τεύχος. Νομίζω ότι αξίζει να τους δώσετε την προσοχή σας και ίσως να επενδύσετε σ` αυτά, καθώς εδώ που τα λέμε είναι και τα μοναδικά κόμικς – περιπτέρου που μας απέμειναν… Έχουν βελτιωθεί και αν συνεχίσουν σε έναν δρόμο σαν αυτόν του μήνα Δεκεμβρίου, θα μπορούμε να μιλάμε για μια στροφή προς το καλύτερο. Ο χρόνος θα δείξει…

Πάντως, οι εκδόσεις του κ. Τερζόπουλου είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για τα Ελληνικά κόμικς και το γεγονός και μόνον ότι εξακολουθούν να υφίστανται, την στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοι του έχουν αποχωρήσει(κι όχι με τον καλύτερο τρόπο, ορισμένοι…), από τον χώρο, είναι κάτι με μια ιδιαίτερη βαρύτητα, για όλους εμάς που μεγαλώσαμε και ψυχαγωγηθήκαμε(και εξακολουθούμε να βρίσκουμε όμορφες εικόνες μέσα τους!), με αυτά τα περιοδικά. Το Comics Trades θα παρακολουθεί τακτικά τις εκδόσεις του Ντίσνευ και θα τις παρουσιάζει σε ξεχωριστά άρθρα.

Advertisements

About Corto

Ασχολούμαι με το σκίτσο και τα κόμικς. Και στις δύο περιπτώσεις ακολουθώ το συναίσθημα. Θα προτιμούσα να μείνουν όλα αυτά στη σφαίρα του ερασιτεχνισμού, αλλά ...καμιά φορά η ζωή έχει άλλη γνώμη. Μισώ την υποκρισία και την αχαριστία και αρκούμαι στις μικρές στιγμές, που μπορούν να είναι παντού. Στη θέα ενός δέντρου, στον ήχο του κύματος...

Posted on 23 Δεκεμβρίου 2011, in Comics Legends, Comics Trades, CT Exclusive, CT Xmas Articles 2011, Culture, Ελληνικά Κόμικς, Ενημέρωση, Εξώφυλλα Κόμικς, Η Ιστορία των Κόμικς, Κόμικς, Κόμικς Θρύλοι, Κόμικς Παρουσιάσεις, ΚΟΜΙΞ, Κλασικά Ντίσνεϋ, Μίκυ Μάους, Μίνυ, Μηνιαίο Μίκυ, Ντόναλντ, Τερζόπουλος, Χριστουγεννιάτικα Άρθρα 2011 and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 4 Σχόλια.

  1. «Σε μια εποχή που όλοι οι φίλοι του Ντίσνευ στην χώρα μας είναι κάπως επιφυλακτικοί και αρκετά αυστηροί, καθώς έχουν απογοητευτεί σε μεγάλο βαθμό από όσα έχουν δει τα 2 τελευταία χρόνια»

    Όλοι; Όοοχι! (Όπως θα έλεγε ο Αστερίξ.)

    Σίγουρα, τα κανινούργια «Μίκυ Μάους» είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που διάβαζα μικρός προ αμνημονεύτων δεκαετιών. Αφήνοντας κατά μέρος το ΚΟΜΙΞ, που νομίζω ότι παραμένει σταθερά ένα από τα καλύτερα τού είδους του στον κόσμο, ας εστιάασουμε στο ίδιο το «Μίκυ Μάους». Είναι όντως απογοητευτικό; Νομίζω πως όχι.

    Κατ’ αρχάς, να θυμίσω ότι στα παλιά «καλά» Μίκυ Μάους, μόνο η πρώτη ιστορία άξιζε. Οι υπόλοιπες ιστορίες ήταν δεύτερης ποιότητας, που διαβάζονταν μεν ευχάριστα, αλλά σπάνια σού έμενε κάτι, να τις θυμάσαι. (Για να μην αναφερθούμε σε άσχετα πράγματα, όπως οι ιστορίες με το Ζορρό ή τις 20000 λεύγες, που θυμηθήκαμε πρόσφατα, τις οποίες τότε τις αντιπαρερχόμουν και μόνο τώρα τις κοιτάω, μόνον και μόνον επειδή μου θυμίζουν την παιδική μου ηλικία.)

    Στα σύγχρονα Μίκυ Μάους, νομίζω ότι ιστορίες κάτω τού μετρίου δεν υπάρχουν. Από την άλλη, υπάρχουν καινούργιες σειρές, όπως ο μυστικός πράκτωρ Ντόναλντ Ντακ ή αυτές με τον Μίκυ Μάους δημοσιογράφο στο κέντρο τού Μίκυ Σϊτυ, οι οποίες απευθύνονται περισσότερο σε μεγάλους, αλλά και οι πιο παιδικές ιστορίες με τον Τζούνιορ Ντακ, που εμένα τουλάχιστον μ’ αρέσουν πολύ. Και βέβαια, σίγουρα πρέπει ν’ αρέσουν και στα παιδιά, που είναι το στοχευόμενο κοινό τού περιοδικού, διότι, αν οι ιστορίες δεν «πούλαγαν», πρώτος ο Τερζόπουλος θα άλλαζε το περιεχόμενο τού περιοδικού.

    Αν έχω κάποιο παράπονο, αυτό είναι η επανέκδοση ιστοριών, τη στιγμή που πρέπει να υπάρχουν πολλές ιταλικές ιστορίες που δεν έχουν εκδοθεί ποτέ. Ακόμα και από αυτή την άποψη, η κατάσταση πρέπει να έιναι πολύ καλύτερη τώρα, απ’ ο,τι τη δεκαετία τού 1970, που οι επανεκδόσεις πρέπει να ήταν ο κανόνας. Με ένα κοινό, που στην πλειοψηφία του ανανεώνεται κάθε έξι χρόνια, θα μπορούσαν να μην εκδίδουν καινούργιες ιστορίες, και μόνο βροντόσαυροι σαν και μένα θα το καταλάβαιναν!

    Μου αρέσει!

    • Το ΚΟΜΙΞ(για το οποίο γίνεται πολύς λόγος εδώ και μια τριετία), είναι και κατά την δική μου άποψη μια σταθερή καλή έκδοση, που ναι μεν κάποιες στιγμές …ξεστρατίζει λιγάκι, αλλά που μπορεί να σταθεί άνετα σε οποιαδήποτε κόμικς – συλλογή.

      Το Μίκυ Μάους όμως, χρειάζεται κάτι. Δεν ξέρω τι ακριβώς. Ίσως ένα ύφος λιγάκι πιο κοντά στα παλιά του τεύχη, ή ένα απόλυτα ισορροπημένο, με την αναφορά των ονομάτων των δημιουργών σε κάθε ιστορία και με περιεχόμενο μοιρασμένο ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Κρίνω ότι δεν το έχει αυτή την στιγμή(ούτε το ένα – ούτε το άλλο), οπότε μάλλον παλινδρομεί και αναλώνεται διαρκώς σε ιστορίες νέων σχεδιαστών, τους οποίους ούτε αναφέρει καν, ενώ – κι εδώ θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου Κρίτωνα – αγνοεί ιστορίες Ιταλικές της δεκαετίας του`70 καταπληκτικές!

      Σε άρθρο που θα αναρτηθεί μετά τις γιορτές, θα σας δείξω ορισμένα τεύχη του Ιταλικού Topolino και των υπολοίπων εκδόσεων του Ντίσνευ στην γειτονική χώρα, όπου θα δείτε ότι έχουν αδικηθεί πολύ όμορφα σενάρια και εικονογραφήσεις.

      Τέλος, μια κουβέντα και για τα Κλασσικά Ντίσνευ. Εδώ πιστεύω ότι ξέφυγε αρκετά η έκδοση, αφού έπειτα από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, στην διάρκεια του οποίου επαναλάμβανε διαρκώς ιστορίες του`70 και του`80(υπάρχουν 2 και 3 τεύχη διαφορετικά με τις ίδιες ιστορίες!), έπεσε με τα μούτρα(επέτρεψε μου την έκφραση), στα του 2000! Ένα σαφώς βελτιωμένο τεύχος είναι αυτό του Δεκεμβρίου, αλλά το target group των Κλασσικών, που είναι οι μεγαλυτεροι σε ηλικία αναγνώστες, έχει δικαιολογημένα παράπονα και ταυτόχρονα έχουν γυρίσει τις πλάτες του στον τίτλο αυτό.

      Μου αρέσει!

      • Φοβάμαι ότι αυτό που πραγματικά χρειάζεται το Μίκυ Μάους, ώστε να μας αρέσει, είναι να ξαναγίνουμε 6-12 ετών παιδιά!

        Οι δημιουργοί, που αγαπήσαμε μικροί, έχουν φύγει, και από τους νέους δημιουργούς θα αναδειχθούν οι διάδοχοί τους. Οι νέοι αυτοί έχουν δείξει αρκετά καλά δείγματα, και είναι κρίμα να τους στερηθεί ο φυσικός χώρος παρουσίασης τής δουλειάς τους, που είναι το Topolino και τα αντίστοιχά του, όπως το Μίκυ Μάους.

        Για μας τους… βροντόσαυρους, συμφωνώ και εγώ ότι ο φυσικός χώρος για παλιές ιστορίες είναι τα Κλασικά, τα οποία, στη μεν Ιταλία, καλώς ίσως, είναι έκδοση αφιερωμένη στις ανατυπώσεις παλιών ιστοριών, αλλά εδώ θα μπορούσαν να μην το παίρνουν τόσο κατά γράμμα και να αφιερωθούν στην παρουσίαση παλιών, κλασικών (όνομα και πράμα) ιστοριών, που δεν έχουν εκδοθεί ποτέ στη χώρα μας. Βέβαια, η πρώτη έκδοση μιας ιστορίας απαιτεί επιπλέον έξοδα (προμήθεια, μετάφραση, χρωματισμός, στοιχειοθεσία) και, όπως είχε πει ο Δημοσθένης, δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων.

        Όσο για τα «παραστρατήματα» τού ΚΟΜΙΞ, φαντάζομαι ότι αναφέρεσαι στην περίοδο που δημοσιεύαν τις ιστορίες με τον Γκρου. Υποθέτω ότι δεν είμαι ο μόνος που τους έγραψε για να τους επιπλήξει, και γι’ αυτο σταμάτησαν το πείραμα. Αυτό, όμως, είναι που με κάνει να πιστεύω ότι οι νέες ιστορίες στο Μίκυ Μάους βρίσκουν μεγαλύτερη ανταπόκριση απ’ ο,τι ο Γκρου.

        Μου αρέσει!

        • Θα συμφωνήσω, Κρίτωνα. Έτσι είναι. Οι παλιοί με τους παλιούς, περίπου… Το κακό με όλα αυτά, είναι ότι έχουν ένα θέμα με την υποκειμενικότητα και τις οπτικές γωνίες, που φυσικά είναι εντελώς διαφορετικά τοποθετημένες στο μυαλό του καθενός. Δηλαδή, αν είσαι με τους παλιούς αναγνώστες, έχεις αρκετά παράπονα. Νομίζω ότι είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα περίπτωση για να κάνουμε ξεχωριστό άρθρο, με αυτό το θέμα, ώστε όλοι να καταθέσουν τις απόψεις τους. Πάντως, τα Κλασσικά που κρατούσαν λιγάκι τα προσχήματα, έχασαν τον δρόμο αρκετές φορές… Για το ΚΟΜΙΞ(έστειλα πρόσφατα επιστολή, μαζί με 100 περίπου φίλους των κόμικς, όπου ζητήσαμε από την έκδοση να πάρει τέλος πάντων κάποιες αποφάσεις και να τραβήξει μια ρότα, ώστε να ξέρουμε κι εμείς τι να περιμένουμε από τα έντυπα της), αναφερόμουν όντως. Ο Γκρού δεν έιναι κακός, ούτε ο Αραγόνιες ο δημιουργός του. Αλλά θα μπορούσε να μπει κάπου αλλού και όχι στις Κλασσικές ιστορίες του Ντίσνευ, όπως διαφημίζει το περιοδικό ότι περιλαμβάνει. Έγιναν βέβαια και άλλες λανθασμένες επιλογές… Επιφυλάσσομαι για όλα αυτά, όπως και για παρουσίαση – τοποθέτηση, σχετικά με τις ειδικές εκδόσεις της εταιρείας, με τα άπαντα δημιουργών κλπ Κι εκεί μας προσφέρεται ένα καλό θέμα για ανάπτυξη.

          Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: