ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΕΥΧΗ ΚΟΜΙΚΣ 7. ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ ΤΕΥΧΟΣ 300.

Ξεκινώντας την εξιστόρηση αυτής της προσωπικής πορείας μέσα στον χρόνο, συντροφιά πάντα με κάποια από τα τεύχη των εικονογραφημένων που σημάδεψαν μέρες και μήνες, χρόνια και δεκαετίες, μα πάνω απ` όλα στιγμές και μνήμες, περίμενα με αρκετή ανυπομονησία το κεφάλαιο που θα μοιραζόμουν μαζί σας κάτι από τον κόσμο του Γουώλτ Ντίσνευ. Μια στάση λοιπόν, σε κάτι που τόσο υπέροχα και με τέτοια πανέμορφα σκηνικά, αιχμαλώτισε ένα ζευγάρι παιδικά μάτια που διψούσαν για απαλές μορφές ηρώων, για γλαφυρά τοπία και φανταστικούς κόσμους, εκεί που τα πάντα έχαναν για λίγο την αυστηρότητα και τις καθημερινές απαγορεύσεις τους… Δίχως «μη» και «όχι», δίχως «πρέπει» και «θα δούμε». Όλα έχαναν την χοντροκομμένη τους υπόσταση και το ρουτινιάρικο, ρυτιδιασμένο και βαρετό τους περιτύλιγμα, με ένα τεύχος Μίκυ Μάους στο χέρι! Το δωμάτιο γέμιζε με χαρούμενες φωνές, τα παράθυρα ντύνονταν με τις κουρτίνες ενός σπιτιού στο δάσος των επτά νάνων, η μαγεία απ` το ραβδάκι της νεράιδας μεταμόρφωνε το συνηθισμένο σαλονάκι σε ένα καρέ εικονογραφημένου και ο αναγνώστης μιλούσε με τα παπιά και τους ποντικούς, ζούσε στις πόλεις και τις περιπέτειες τους! Λίγα περιοδικά είχαν αυτή τη δυνατότητα, να κάνουν τα χαμόγελα να ξεφυλλίζουν μαζί με τις σελίδες του. Ήταν οι στιγμές που θέλαμε να διαβάσουμε κάτι πιο κοντά στην ηλικία μας και αφήναμε τις βιασύνες κατά μέρος. Ζούσαμε αυτό που ήμασταν. Παιδιά.

Μάρτης του 1972. Η συγχωρεμένη θεία μου η Χρυσαυγή, ένας άνθρωπος με πολύ αγάπη μέσα του και πολύ ομορφιά ψυχής, είχε έρθει να μας επισκεφτεί από το χωριό φέρνοντας τα καλούδια της εξοχής, ένα Σαββάτο σαν όλα τα άλλα στο φτωχικό σπιτάκι τη οδού Άρτης. Μια αγαπημένη μονοτονία, μια στιγμή προσμονής για το «επιπλέον» περιεχόμενο εκείνης της δερμάτινης, παλαιομοδίτικης τσάντας. Έκρυβε ένα γλυκό μυστικό, πάντα διαφορετικό. Χειροποίητες καραμέλες, ζαχαρωτά καλαμάκια, PEZ, πλαστελίνες, σοκολάτες ΜΕΛΟ με τις κάρτες των ηρώων του Ντίσνευ, παιγνίδια απλά της εποχής και φυσικά …κόμικς! Πώς να περιγράψω τη λάμψη στα μάτια μας, όταν αντικρίζαμε αυτά τα δωράκια; Δεν υπάρχουν λόγια. Ήταν απλά κάτι απ` αυτά που χαράχτηκε στις καρδιές μας και άφησε ανεξίτηλη τη μορφή του να κινείται στο χρόνο. Εκείνο το Σάββατο, που η βροχή σας υγρή κουρτίνα μας εμπόδιζε να βγούμε στην αυλή, η τσάντα της θείας χωρούσε κι ένα μικρό εβδομαδιαίο εικονογραφημένο, που έμελε να κάνει να επανεκτιμήσω την αθωότητα ενός Μίκυ Μάους και να αφήσω για αρκετούς μήνες στο κομοδίνο τα Μπλέκ και τα Ζαγκόρ. Ήταν το ολοκαίνουργιο 300ο τεύχος του Μίκυ Μάους, με την πρώτη συνέχεια της ιστορίας «Ο Πρίγκηψ της Δανιμαρκίας», αυτό που άπλωσα το χέρι και κράτησα, σαν δώρο εκείνης της εβδομάδας.

Ο Ντόναλντ κοιμάται και ονειρεύεται, με ένα Σαιξπηρικό δίλλημα να τροποποιείται στα χείλη του, ανάλογα με την κάθε σκηνή της παράστασης. Έρχονταν ασορτί με το τραγούδι που άκουγε όλη η γειτονιά τότε, το «…αν ήμουν πλούσιος», ή και το «…πάμε για ύπνο Κατερίνα»… Κάπως έτσι και με ένα έξυπνο τρόπο, τα σκίτσα εκείνου του τεύχους αγκάλιαζαν την λογοτεχνία, μετέφεραν στον καρτουνίστικο κόσμο τους περιοδικού την ιστορία και γοήτευαν τα παιδικά μάτια.  Δεν ήταν το πρώτο τεύχος του περιοδικού που διάβαζα, αλλά ήταν αυτό που με κέρδισε και έστρεψε την προσοχή μου στην δική του αλήθεια. Ο Ντόναλντ, τα ανιψάκια, ο θείος Σκρούτζ σε έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, ο αλαζόνας και τυχεράκιας Γκαστόνε, οι Λύκοι, η Νταίζη, η γιαγιά Ντάκ, όλοι τους ήταν εκεί! Η ιστορία αυτή με κέρδισε αμέσως. Μηδένισε τις εικόνες που μέχρι τότε έπλαθαν τα κόμικς στα μάτια μου και έδωσε άλλη υπόσταση στα χρόνια που διάβαινα. Το τεύχος δεν περιορίζονταν στο πρώτο τμήμα αυτής της ιστορίας. Είχε και μια πολύ αστεία, πάλι με τον Ντόναλντ πρωταγωνιστή, σε ρόλο ροκ τραγουδιστή! Υπήρχαν όμως κι άλλες σελίδες, που έβαλαν την δική τους πινελιά για να αποκτήσει η νοσταλγία μεγάλες διαστάσεις. Το τεύχος των Κλασσικών Ντίσνευ που διαφήμιζαν και που ποτέ δεν μπόρεσα να αποκτήσω, ή έστω να διαβάσω, την ιστορία «Ο Μονάρχης της Μεδιόκα» που διαφήμιζε στο οπισθόφυλλο, από το Μεγάλο Μίκυ, που ποτέ δεν διάβασα ολοκληρωμένη, οι αριθμοί για το Δελτίο Συλλογής Βαθμών που ποτέ δεν μπόρεσα να συμπληρώσω, το στυλό με τους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης που ποτέ δεν έγραψα με εκείνο,… Όλα τους σ` αυτές τις σελίδες, έχουν κάτι να θυμίσουν, κάτι να δώσει γυαλάδα στα μάτια…

Τώρα, έχοντας πια ξεγελάσει τους εαυτούς μας, παίρνοντας και δίνοντας ανούσια δώρα, που αποκτάμε και χαρίζουμε ξοδεύοντας ελάχιστο χρόνο και δίχως ίχνος πρωτοτυπίας στις επιλογές, βιαστικά και με μια γεύση μονοτονίας να αντικαθιστά τη χαρά και ελεύθερη εκείνη σκέψη, πιάνουμε τους εαυτούς μας να κρατούν ένα τεύχος Μίκυ Μάους και να μην μπορούν τα μάτια να φύγουν από πάνω του. Ένα από εκείνα που μας χάριζαν όταν ήμασταν «καλά παιδιά» οι γονείς μας. Ένα από αυτά που ανταλλάσαμε με τους συμμαθητές στα διαλλείματα του Δημοτικού. Εκεί, το βλέμμα πάει πίσω και φέρνει στο νου έναν κόσμο πιο απλό. Μας θυμίζει τι ήμασταν κάποτε, πως αγαπούσαμε τις μικρές λεπτομέρειες, πως αγκαλιάζαμε τις στιγμές, τι μας ταξίδευε, ποιά χρώματα ξεπηδούσαν μέσα από απολαύσεις και γιατί όλα όσα έμειναν πίσω τα νοσταλγούμε τόσο πολύ, όσο κι αν ξέρουμε πως δεν μπορούμε να επιστρέψουμε πίσω σ` αυτά… Το τεύχος για το οποίο αυτές οι γραμμές στήθηκαν στην σειρά και δημιούργησαν ένα κείμενο, ξανάρθε στα χέρια μου μετά από πολλά χρόνια, χάρη σε έναν διαδικτυακό φίλο, μαζί με τα άλλα δύο στα οποία ολοκληρώνονταν η ιστορία και τον οποίο ευχαριστώ πολύ. Να` σαι καλά βρε Δημήτρη. Ακόμη πιο πολύ χαίρομαι που είσαι στην παρέα μας.

Τα πιο κάτω κείμενα υπογράφονται από τον Γιώργο Κοσκινά και είναι προστατευμένα και κατοχυρωμένα πνευματικά. Οποιαδήποτε αντιγραφή μερική ή ολική χωρίς την συγκατάθεση του δημιουργού, επισύρει τις προβλεπόμενες από το νόμο κυρώσεις.

Όλες οι ιστορίες αυτών των τευχών, βρίσκονται συγκεντρωμένες στην κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΕΣ & ΤΕΥΧΗ.

About Corto

Ασχολούμαι με το σκίτσο και τα κόμικς. Και στις δύο περιπτώσεις ακολουθώ το συναίσθημα. Θα προτιμούσα να μείνουν όλα αυτά στη σφαίρα του ερασιτεχνισμού, αλλά ...καμιά φορά η ζωή έχει άλλη γνώμη. Μισώ την υποκρισία και την αχαριστία και αρκούμαι στις μικρές στιγμές, που μπορούν να είναι παντού. Στη θέα ενός δέντρου, στον ήχο του κύματος...

Posted on 21 Νοεμβρίου 2010, in Collections, Comics, Comics Archive, Comics Covers, Comics History, Comics Legends, Comics Stories, Comics Trades, Comics Treasures!, Comics Wanted, Greek Comics, Αρχείο, Αφιερώματα, Αναμνήσεις, Βινιέτες, Γουώλτ Ντίσνεϋ, Εσωτερικές Σελίδες, Ελληνικά Κόμικς, Εξώφυλλα Κόμικς, Η Ιστορία των Κόμικς, Κόμικς, Κόμικς Αναμνήσεις, Κόμικς Θρύλοι, Κόμικς Θησαυροί!, Κόμικς Ιστορίες, Κόμικς Παρουσιάσεις, Κλασικά Ντίσνεϋ, Μίκυ Μάους, Παραλειπόμενα, Σπάνια Κόμικς, Τερζόπουλος, Memories and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: